Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2012

τι να περιμένει άραγε?




ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ Ο ΓΙΩΡΓΑΚΗΣ

Συγκέντρωση ΣΥΡΙΖΑ στο Περιστέρι



Συγκέντρωση στο κλειστό γήπεδο μπάσκετ του Περιστερίου οργανώνει μεθαύριο, Δευτέρα 22 Ιανουαρίου, στις 7 μ.μ., ο ΣΥΡΙΖΑ με ομιλητές τον πρόεδρο της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα, τον πρ. βουλευτή του σχήματος Γ. Μπανιά και τον εργατολόγο Αλέξη Μητρόπουλο.

Κόμμα και κίνημα-σκέψεις για την αναγκαιότητα της κομμουνιστικής πρωτοπορίας


Η αντίληψη ότι η επιδείνωση των αντικειμενικών κοινωνικών, πολιτικών και οικονομικών συνθηκών, οδηγεί περίπου αυτόματα και μηχανιστικά στην απογείωση της ταξικής συνείδησης, καταλύεται διαχρονικά και αποκαθηλώνεται και στις μέρες μας εν μέσω πολιτικής και οικονομικής κρίσης του καπιταλισμού. Μιας κρίσης που με εξωφρενική ταχύτητα και με εξαιρετικά αποτελέσματα επιδεινώνει τους όρους αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης όπως και ίδιους του όρους επιβίωσης της εργατικής τάξης.
Φυσικά και υφίσταται αντιδράσεις, αντιδράσεις με μαζικά χαρακτηριστικά σε διεθνικό και εθνικό επίπεδο. Αντιδράσεις που προέρχονται τόσο από την εργατική τάξη, όσο και από μικροαστικά στρώματα που βίαια «υποβιβάζονται» σε εργάτες ή καταλήγουν εκτός της παραγωγικής διαδικασίας. Όλη αυτή η κίνηση υποδηλώνει μια ταξική κινητικότητα στο επίπεδο της συνείδησης καθώς αποτελεί απόρροια των ίδιων όρων που την δημιούργησαν, χωρίς όμως να αμφισβητεί τον πυρήνα του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος, χωρίς  να αμφισβητεί τα πυρηνικά, οργανικά στοιχεία του αστικού κοινοβουλευτισμού, του αστικού κοινωνικού και πολιτικού συστήματος συνολικά. Η ολοκληρωτική καπιταλιστική δράση δεν έχει γεννήσει, μέχρι σήμερα, μια αναλόγου ποιότητας και πολιτικού βάθους αντίδραση από την μεριά της εργατικής τάξης.
Υπάρχει μια κοινή διαπίστωση, μια κοινή αίσθηση που έστω και υπόρρητα υποβόσκει στην σκέψη, στα γραπτά, ακόμη και στην κοινωνική και πολιτική δράση του εργατικού κινήματος : Υφίσταται ένα κενό, μια έκδηλη δυσκολία να μετουσιωθεί όλη αυτή η κοινωνική αντίδραση σε ίσο και υπέρτερο μέγεθος  της αστικής εξουσίας που την προκαλεί. Δεν υπάρχει ή έστω δεν έχει υπάρξει μέχρι τώρα η δυνατότητα μιας ολοκληρωτικής αντιπαράθεσης απέναντι στην αστική ηγεμονία και στους όρους επιβολής της, δεν φαίνεται πιθανό- χωρίς να παραγνωρίζονται οι εκπλήξεις που επιφυλάσσει η ταξική πάλη-, να γίνει σύντομα το επόμενο βήμα στην κοινωνική, πολιτική και ιδεολογική συγκρότηση της εργατικής τάξης, που θα την μετουσιώσει σε κοινωνικό αντίπαλο δέος και ταυτόχρονα σε κοινωνικό πρόταγμα  υπέρβασης του καπιταλισμού.
Δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις, ούτε η επιλογή εργαλειακής μεταφοράς έτοιμων λύσεων, από τις ιστορικές παρακαταθήκες του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος, είναι σε θέση  να δώσουν μια πειστική και συνολική απάντηση. Η «επιστροφή στο παρελθόν», μας τροφοδοτεί με πολύτιμη εμπειρία και ανεκτίμητη πολιτική και θεωρητική γνώση αλλά δεν υποκαθιστά την ανάγκη παραγωγής επαναστατικής θεωρίας και πράξης σε μια πολιτική περίοδο που διαμορφώνεται υπό τους όρους επικράτησης ενός καπιταλιστικού υποδείγματος που αναιρεί και καταργεί κάθε δεδομένο της προηγούμενης ιστορικής περιόδου και ξανακτίζει πάνω στην ήττα της εργατικής τάξης μια νέα, συντριπτική κοινωνική, πολιτική και οικονομική ηγεμονία. Η μεταφυσική «νομοτέλεια» της κατάρρευσης του καπιταλισμού υπό το βάρος των αντικειμενικών ανεπαρκειών και δυσλειτουργιών του δεν ισχύει, κυρίως γιατί παραγνωρίζει και υποβαθμίζει την δυναμική του υποκειμενικού παράγοντα, την δυνατότητα δηλαδή της καπιταλιστικής εξουσίας να επαναδομεί  και να επαναδιαπραγματεύεται τους όρους και τις προϋποθέσεις διαιώνισής της.
Την ίδια στιγμή  η κομμουνιστική στρατηγική απέχει πολύ από να αποτελεί κοινωνική και πολιτική διέξοδο και πρόταση για την εργατική τάξη. Η απουσία κομμουνιστικής πολιτικής, ιδεολογικής ακόμη και πολιτισμικής αναφοράς στην καθημερινότητα της τάξης, οδηγεί πρωτοπόρα κομμάτια του εργατικού κινήματος είτε στην κοινωνική διάχυση είτε στην κομματική περιχαράκωση ως προσπάθεια απάντησης με αποσπασματικό και επιμέρους τρόπο στο συνολικό κοινωνικό και πολιτικό ερώτημα του τρόπου που πρέπει να επιλεχθεί ώστε να επιτευχθεί η κοινωνική αλλαγή.
Ούτε η κοινωνική διάχυση που ενσωματώνεται και υποτάσσεται στην πρωτόλεια, ενστικτώδη κοινωνική οργή και αντίδραση, ούτε η περιχαράκωση στα όρια ενός επαναστατικού φορέα, που λειτουργεί ως «ξενιστής» του επαναστατικού προτάγματος αποτελούν λύση και διέξοδο στο συνολικό κοινωνικό αδιέξοδο της εργατικής τάξης.
Η «επαναστατική εξίσωση» χαρακτηρίζεται από πληθώρα και ποικιλία ζητούμενων. Η ιστορική κατάπτωση της «νομοτέλειας» του αναπόφευκτου τέλους του καπιταλισμού σχετίζεται άμεσα με την ανάγκη αποκαθήλωσης  του κινηματικού και του οργανωτικού εκλεκτικισμού που μέσα από την μονομέρεια κινηματικών ή οργανωτικών –κομματικών απαντήσεων εγκλωβίζουν την τάξη σε ένα φαύλο κύκλο αυτοαναφορικότητας και ακύρωσης κάθε πιθανότητας επαναστατικής προοπτικής. Ακριβώς γιατί οι συγκεκριμένες θεωρήσεις υιοθετούν μια λογική διάσπασης της ολότητας του κοινωνικού υποκειμένου, διαχωρίζοντας την κομμουνιστική πρωτοπορία από το εργατικό κίνημα, μετατρέποντας το διαλεκτικό σχήμα πρωτοπορία-κίνημα σε ένα ψευδές διλληματικό δίπολο που η επικράτηση του ενός πόλου ακυρώνει την ύπαρξη του άλλου.
Είναι δεδομένο ότι αυτή η συζήτηση δεν είναι καθόλου καινούργια, καθώς αντλεί τα επιχειρήματα της από την ιστορική παράδοση του εργατικού κινήματος και την διαπάλη του κομμουνιστικού και αναρχικού ρεύματος , που οι στρεβλώσεις της οδήγησαν στην ανάδυση ρευμάτων –με επαναστατική αναφορά- κυρίως και τουλάχιστον πιο ορατά σε συνθήκες έντονου ταξικού ανταγωνισμού να επιλέγουν την μονομερή, λειψή και αναποτελεσματική απάντηση από την επιλογή άρθρωσης μιας συνολικής πολιτικής οργανωτικής και κινηματικής απάντησης απέναντι στην καπιταλιστική εξουσία. Δεδομένου ότι όσο αυξάνει η ένταση της ταξικής πάλης εμφανίζεται όλο και πιο επιτακτική η ανάγκη να υπάρξει συνολική πολιτική, ιδεολογική, θεωρητική και οργανωτική συγκρότηση της τάξης σε επίπεδο πολιτικής πρωτοπορίας και κινήματος, είναι τελείως αυτοκτονικό να επιλέγεται «είτε ο κινηματισμός χωρίς οργάνωση είτε ο οργανωτισμός χωρίς κίνημα».
Ο ρόλος της οργανωμένης επαναστατικής πρωτοπορίας άπτεται στο να αποτελεί οργανικό αναπόσπαστο κομμάτι του εργατικού κινήματος βρισκόμενη σε μια αέναη διαλεκτική σχέση αλληλοτροφοδότησης, πολιτικής και ιδεολογικής συνέργειας. Οι δύο αυτές πλευρές του κοινωνικού επαναστατικού υποκειμένου αν και βρίσκονται σε μια διαρκή σχέση ενότητας και αντίθεσης , κατάφασης και άρνησης ,δεν βρίσκονται σε διαδικασία αλληλοεξόντωσης καθώς στην ολότητα και αντίθεση τους υπηρετούν την ίδια στρατηγική επιδίωξη με την οργανωμένη επαναστατική πρωτοπορία να αποτελεί το πρωταρχικό και το κίνημα το καθοριστικό στοιχείο αυτής της σχέσης. Μια σχέση που σε επίπεδο «ταξικής γεωμετρίας» είναι σχέση οριζόντια και όχι σχέση εξουσιαστή-εξουσιαζόμενου, αντιδιαστελλόμενη  ταυτόχρονα προς μια θεώρηση, ομόκεντρων, έλλογα μη εφαπτόμενων κύκλων.   
Σε αυτό το πλαίσιο η τοποθέτηση, η θέση απέναντι στο νόμιμο ερώτημα αν μπορεί να υπάρξει εργατικό κίνημα χωρίς οργανωμένη επαναστατική πρωτοπορία-χωρίς  επαναστατικό κόμμα- είναι καταφατική με την αναγκαία προσθήκη πως ένα τέτοιο κίνημα -απαλλαγμένο κατά κάποιες αντιλήψεις-, από το βαρίδι της οργάνωσης θα αποτελέσει εύκολη λεία, το ιδανικό θήραμα στην παγίδα της αστικής ενσωμάτωσης και περιθωριοποίησης, του σοσιαλδημοκρατικού ρεφορμισμού ακόμη και του φασιστικού ολοκληρωτισμού. Η απουσία του επαναστατικού κόμματος αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό  πολιτικής, ιδεολογικής και οργανωτικής έκφρασης που θα καλυφθεί εκ των εν όντων του συστήματος είτε από καθαρά αστικές είτε από σοσιαλδημοκρατικές  θεωρήσεις κάθε μορφής. Στο αντίθετο ερώτημα αν μπορεί να υπάρξει επαναστατικό κόμμα , χωρίς κίνημα χωρίς δηλαδή ενεργό συμμετοχή , δράση και διαπάλη μέσα στο εργατικό κίνημα , η απάντηση είναι πρόδηλα αρνητική καθώς μια τέτοια συλλογικότητα θα μετατραπεί στην καλύτερη των περιπτώσεων σε θεωρητικό όμιλο συζητήσεων, με ελάχιστη ή μηδενική συμβολή στην ταξική πάλη.     
Επαναστατικό κόμμα και εργατικό κίνημα αποτελούν αναπόσπαστες πλευρές της «κομμουνιστικής υπόθεσης» , δομικά στοιχεία του κοινωνικού υποκειμένου που μέσα από μια «σχέση οργής» από μια σχέση διαλεκτικής όσμωσης πλησιάζουν και απομακρύνονται από τον τελικό σκοπό ανάλογα με τις συνθήκες και τους συσχετισμούς της ταξικής πάλης. Επαναστατικό κόμμα και εργατικό κίνημα, είναι που θα γονιμοποιήσουν την γέννηση ενός εργατικού επαναστατικού πολιτικού μετώπου και ρεύματος, του οποίου θα αποτελέσουν συστατικά στοιχεία, ενεργοί δρώντες. Μέσα από αυτή την σχέση, που θα παράξει πολιτικό πρόγραμμα, μορφές συγκρουσιακής εργατικής πολιτικής, εργατικό πολιτισμό, θα προκύψει μια εργατική κοινωνική πλειοψηφία αποφασισμένη να φτάσει ως το ιστορικό πέρας, ως την επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού.
Η κομμουνιστική υπόθεση , διαχρονικά βρίσκεται ανάμεσα στις συμπληγάδες της «διαλεκτικής της ήττας» και του «ασίγαστου πάθους» για την αναζήτηση μιας διαλεκτικής της νίκης. Αποτελεί κοινωνικό ζητούμενο και επίδικο  να γεφυρωθεί το χάσμα ανάμεσα στην απαραίτητη κοινωνική άρνηση και ανυπακοή , και στην αναγκαιότητα να μετουσιωθεί όλη αυτή η κοινωνική απόγνωση σε υπέρβαση του καπιταλισμού.  Προϋπόθεση για μια τέτοια προοπτική είναι να αμφισβητηθεί η ίδια η αστική εξουσία, να ανοίξει η ίδια η εργατική τάξη το «κουτί της Πανδώρας» και να απελευθερώσει το «μυστικό» της εργατικής χειραφέτησης.

Η αναγκαία "πρόταση εξουσίας" της αριστεράς και η γελοιογραφία της

Κείμενο που λάβαμε από το aristeroblog

To δίλημμα το έθεσε ο Παπαδήμ(ι)ος στη Βουλή και από εκεί θα ξεκινήσουμε: ''Τι προτιμάτε; ανοιχτές επιχειρήσεις με χαμηλότερες αποδοχές ή κλειστές επιχειρήσεις;'' Μεταφράζουμε: ''τι προτιμάτε; κινέζικα μεροκάματα ή ανεργία;''. Πριν βιαστεί κάποιος να δηλώσεις αγανακτισμένος με τον ψυχρό τραπεζίτη, πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι το δίλημμα αυτό το θέτει η ίδια η ΕΕ, στο πλαίσιο του ''Συμφώνου για το ευρώ'' και την ''νέα οικονομική διακυβέρνηση''. Σαφώς τίθεται θέμα καθορισμού των μισθών με παρεμβάσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, με κριτήριο την ανταγωνιστικότητα ως προς τους βασικούς ανταγωνιστές της ΕΕ, δηλαδή τις αναπτυσσόμενες χώρες τύπου Κίνας. Δεν αρκεί να πούμε ότι το δίλημμα είναι κυνικό, ωμό και εκβιαστικό. Είναι ακόμη χειρότερα, καθώς είναι και ψεύτικο. Δεν υπάρχει δίλημμα. Στο νέο τοπίο της μετα-μνημονιακής ερήμου στην Ελλάδα, θα έχουμε και εφιαλτικά επίπεδα ανεργίας και κινέζικα μεροκάματα.

 
Αν δεν τους ανατρέψουμε, θα έχουμε μια πραγματική κοινωνική καταβύθιση, με πρώτο θύμα το παραγωγικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, δηλαδή την εργατικά στρώματα στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Μαζί με αυτούς και όλο το λαό, πλην της οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας. Μην ξεχνάμε ότι για πρώτη φορά από τη δεκαετία του '60 ο οικονομικά μη ενεργός πληθυσμός υπερτερεί του οικονομικά ενεργού. 

Θα τους αφήσουμε; Η απάντηση αυτή δεν θα δοθεί και δε θα κριθεί στις εκλογές όποτε και αν γίνουν σύντομα. Είναι βαθιά νυχτωμένος όποιος πιστεύει το αντίθετο. Ή αναλαμβάνει βαριές ευθύνες, σε μια στιγμή εξαιρετικά σοβαρή για τις τύχες των εργαζομένων.
 
Μπαίνει συχνά το ερώτημα από κόσμο της αριστεράς: ''Μα γιατί δεν ξεσηκώνονται, με όλα αυτά;'' Έχει κάποιο πρόβλημα αυτή η συλλογιστική. Είμαστε σε περίοδο πολιτικών διεργασιών. Χωνεύονται πολιτικά ερωτήματα και απαντήσεις. Πήρε δύο χρόνια στον κόσμο να συνειδητοποιήσει την ουσία με την κρίση του ελληνικού χρέους. Και τώρα αντιλαμβάνεται ότι κινδυνεύει το ευρώ, η ίδια η ΕΕ. Ότι πάει μακριά η βαλίτσα, με μια βαθιά καπιταλιστική κρίση. Μπορεί ακόμη και να βρεθεί η Ελλάδα  έξω από την ευρωζώνη. Χρεοκοπημένη με τους όρους των δανειστών και των τοκογλύφων. Με ρημαγμένο τον παραγωγικό ιστό, τα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα, αλλά και τη δημοκρατία.
 
Χρειάζονται πολιτικές απαντήσεις και συνολικές πολιτικές διέξοδοι.
 
Ανατροπή, πώς, προς τα πού και με ποιο μέλλον;
 
Η αριστερά, οφείλει να κοιταχτεί στον καθρέφτη, αντί να αναζητεί άλλοθι στην ''απάθεια'' του κόσμου. Έχει μεγάλη ευθύνη και για το ''χάσιμο'' και για το ''φόβο'' των λαϊκών στρωμάτων. Διότι, αυτή η ίδια, δεν έχει τολμήσει να δει κατάματα την πραγματικότητα και να προβάλλει μια πραγματικά διαφορετική κοινωνική διέξοδο.
 
Υπάρχει μια  συνηθισμένη τακτική της λεγόμενης ''ευρωπαϊκής αριστεράς'' που οδηγεί σε διαρκείς ήττες. Αυτή συνίσταται στη συσπείρωση και άμυνα, γύρω από την εκάστοτε τελευταία φάση ή μορφή της αντεργατικής επίθεσης. ‘’Τώρα πολεμάμε αυτό το νέο αντι-ασφαλιστικό νόνο’’... Ξεχνάμε τα προηγούμενα, ούτε αναλογιζόμαστε τα επόμενα. ‘’Τώρα ασχολούμαστε με το Μνημόνιο Ι’’. Μετά  με το μεσοπρόθεσμο. Έπειτα με τη δανειακή συνθήκη. Ζει και βασιλεύει ένα απίστευτο δόγμα, πως αν επικεντρώσει κανείς σε αυτό που είναι μπροστά στη μύτη μας σε μια ορισμένη στιγμή, τότε ενώνεται μαζικά ο κόσμος. Ενώ, δήθεν, αν μπουν ερωτήματα για τη συνολική στρατηγική του αντιπάλου και για την αντίστοιχη σχεδιασμένη, ζυγιασμένη, στρατηγική απάντηση των λαϊκών δυνάμεων, διασπάται ο αγώνας και σκορπίζει ο κόσμος.
 
Ο φόβος της κοινοβουλευτικής αριστεράς να απαντήσει με συνεκτικό, τολμηρό τρόπο το ερώτημα της συνολικής πολιτικής διεξόδου, αποτελεί το υπόβαθρο της ''πολιτικής δωματίου΄΄, στην οποία καταφεύγει. Στο εσωτερικό της συζητάει διάφορα, από τον κομμουνισμό έως την αντικαπιταλιστική πάλη, αλλά για τον κόσμο, προσφεύγει στο σεχταρισμό του ελάχιστου, του άμεσου, του συγκυριακού, πάντα με στόχο  την ‘’μέγιστη δυνατή συσπείρωση’’.
 
Ο αντίπαλος όμως είναι απέναντι και είναι συγκεκριμένος. Μας περιγελά και μας προκαλεί. Ναι ή όχι στην παραμονή στην ευρωζώνη και την ΕΕ; ''Ρήξη'' απαντά ντροπαλά η ευρωπαϊκή αριστερά. Και αυτό στην καλή περίπτωση. Γιατί υπάρχει και ο Αλέξης Τσίπρας, που θα υμνολογεί το ευρώ ακόμη και αν καταργηθεί. Ναι ή όχι στον καπιταλιστικό ανταγωνισμό και την διεκδίκηση  ανταγωνιστικότητας; Η απάντηση ''να επανέλθουν στο δημόσιο οι πρώην ΔΕΚΟ'' και  ''δημόσιες τράπεζες'', είναι τουλάχιστον ανεπαρκής, χωρίς θέση απέναντι στην ατομική ιδιοκτησία και ιδιοποίηση των αγαθών.
 
Με αυτές τις τοποθετήσεις, οι βαυκαλισμοί για ''αριστερή πλειοψηφία'' και για ''αριστερή κυβέρνηση'', εκτός από χίμαιρες που ενώνουν αλογοπορτόκαλα, θα μπορούσε να είναι ο οριστικός τάφος και εξευτελισμός της αριστεράς, όπως έγινε στην προ-Μπερλουσκόνι περίοδο στην Ιταλία ή στην Γαλλία, ή όπως γίνεται τώρα στην Κύπρο.
 
Φυσικά υπάρχει και το συμμετρικό ανάλογο αυτής της κλασσικής ηττοπαθούς τακτικής. Είναι η αντικατάσταση του πολιτικού αγώνα για την ανατροπή της επίθεσης, με τον επαναστατικό διδακτισμό. ''Με λαϊκή εξουσία θα πετύχουμε αποδέσμευση από ΕΕ, θα διαγράψουμε το χρέος'' και γενικά θα λύσουμε τα προβλήματα. Δηλαδή, τα βασικά ζητήματα που κρίνουν τη ζωή και το μέλλον των εργαζομένων, δεν μπορούν να είναι κρίκοι  πολιτικής συγκρότησης του κινήματος τους, στόχοι διεκδίκησης εδώ και τώρα, δρόμοι ανόδου της πολιτικοποίησης και της αντικαπιταλιστικής πάλης, συγκρότησης με άλλα λόγια του υποκειμένου. Θα είναι, αντίθετα, υπόσχεση και αποτέλεσμα της πολιτικής μιας ''λαϊκής εξουσίας'', η οποία θα προκύψει με ένα άγνωστο τρόπο και σίγουρα χωρίς ανατροπή ή επανάσταση, που έχει εξαφανιστεί από το λεξιλόγιο του ΚΚΕ. Ο λαός περιγελά εύστοχα αυτή τη λογική: ‘’κάντε με εμένα πρωθυπουργό για μια μέρα, και θα δεις…’’.
 
Υπάρχουν δυστυχώς κοινά στοιχεία σε αυτές τις θεωρήσεις και ας κρατεί καλά ο πόλεμος ανάμεσά τους.
 
Υπάρχει  έλλειψη πολιτικής εμπιστοσύνης αυτής της αριστεράς στις πολιτικές δυνατότητες των εργαζομένων και ενός ανασυγκροτημένου κινήματος τους.
 
Είναι εμφανής η εξαφάνιση της ανατροπής και της επανάστασης, ως ποιοτικού στοιχείου της πολιτικής τους πρότασης στο σήμερα.
 
Κυριαρχεί η  αναγόρευση των κομματικών συσχετισμών, μέσω της κοινοβουλευτικής αντιπαράθεσης, ως του βασικού κριτηρίου προχωρήματος της λαϊκής αντίστασης. Όλα τελικά εκεί συνοψίζονται. Ενισχυμένο ΚΚΕ. Δυνατός ΣΥΡΙΖΑ ή/και ''ενότητα της αριστεράς''.
 
Τα καλέσματα εν τέλει συντείνουν στο απλούστατο: ΨΗΦΙΣΤΕ ΜΑΣ!
 
Κατά τη γνώμη μας, η απάντηση της αριστεράς, κέντρο της πρέπει να έχει, αυτό που χρειάζονται οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι φτωχοί, αυτή την πολιτική στιγμή: ΑΝΑΤΡΕΨΤΕ ΤΟΥΣ!
 
Το ζητούμενο είναι η αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης.
 
Οφείλουμε να εξηγήσουμε.
 
Ξεκινάμε από το ουσιαστικό. Εμείς μιλάμε για ανατροπή. Δεν έχουμε μια συνηθισμένη κυβέρνηση απέναντι μας. Είναι η χούντα ΔΝΤ, ΕΕ, κεφαλαίου, δανειστών και τραπεζών. Δεν πέφτουν, αν δεν τους ρίξουμε. Ανατροπή, με  λαϊκή εξέγερση.
 
Γιατί όμως μιλάμε για αντικαπιταλιστική ανατροπή; Δεν είναι ούτε ιδεολογική εμμονή ούτε επιμονή σε κάποια πλειοδοσία.
 
Πρώτα απ΄ όλα γιατί απέναντι μας έχουμε ακριβώς τον καπιταλισμό και την κρίση του, ως βασική αιτία του παροξυσμού των κοινωνικών και  δημοκρατικών ζητημάτων. Και  με τη γενική έννοια και με την ειδικότερη, της κρίσης δηλαδή της καπιταλιστικής περιφερειακής ολοκλήρωσης που ακούει στο όνομα ΕΕ.
 
Δεύτερον, θέλουμε να επισημάνουμε το χαρακτήρα των μέτρων, το πρόσημο της πολιτικής, που θα απαντά στην κρίση προς όφελος των εργαζομένων και της κοινωνίας. Πρέπει να είναι βήματα σε αντίθετη κατεύθυνση από το σημερινό δρόμο της καταστροφής. Θεωρούμε απαραίτητη την εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση των μεγάλων τομέων της οικονομίας. Δεν υπάρχει φιλολαϊκή διέξοδος από την κρίση χωρίς χτύπημα της μεγάλης ατομικής ιδιοκτησίας και της ατομικής ιδιοποίησης. Προτείνουμε, στην ίδια κατεύθυνση, ακριβώς το αντίθετο, από αυτό που προωθεί η κυβέρνηση: Υπερφορολόγηση και όχι φοροαπαλλαγή του κεφαλαίου, ως στοιχειώδους μέτρου ανακατανομής του κοινωνικού πλούτου. Προτάσσουμε την ανάγκη να σπάσει ο δεσμός αντιλαϊκού συμφέροντος και αίματος ανάμεσα στην ελληνική αστική τάξη και την ΕΕ, με αποχώρηση της χώρας από αυτήν. Διεκδικούμε, μια συνολική ανατροπή της σχέσης μισθών/κερδών προς όφελος των εργαζομένων, κόντρα στη ψευδολογία ότι ‘’οι  έλληνες εργαζόμενοι δεν παράγουν τίποτα και κάνουν μόνο απεργίες’’.
 
Είναι αλήθεια ότι σκοπός και μέσα αλληλοσυνδέονται και αλληλοκαθορίζονται. Αν σκοπός μας πρέπει να είναι ο εξευμενισμός του κεφαλαίου, μαζί με οριακά μέτρα ‘’ανακούφισης των εργαζομένων’’, τότε πρέπει να κοιτάξουμε προς μια προοδευτικότερη βουλή και ένα ‘’αποκαθαρμένο’’ πολιτικό σύστημα.
 
Αν σκοπός μας είναι να ζήσει η εργατική τάξη και ο λαός, μια ζωή αξιοβίωτη, όπως τους αξίζει, μέσω της ανατροπής και της κυβέρνησης και του σάπιου πολιτικού συστήματος, τότε πρέπει να εργαστούμε για ένα μέτωπο ρήξης και ανατροπής, μέσα από σκληρό κοινωνικό και πολιτικό αγώνα.
 
Κέντρο αυτό του μετώπου ένα ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα. Ικανό να ηγεμονεύσει και να εμπνεύσει μια ευρύτερη κοινωνική συμμαχία αγώνα ενάντια στο μεγάλο κεφάλαιο, την ΕΕ, το ΔΝΤ. Αγωνία της αριστεράς, θα πρέπει να είναι η ευρύτατη αγωνιστική συμπόρευση όλων των ζωντανών δυνάμεων πάνω σε αυτό το στόχο, με πρώτη έκφραση μια αδιαπραγμάτευτη κοινή δράση της αριστεράς.
 
Αποτελεί ειρωνεία και πρόκληση μαζί, την ώρα που όλες οι δυνάμεις της αριστεράς  ή και άλλες δυνάμεις (πχ ΕΠΑΜ), μιλάνε για ‘’μέτωπο’’ ή  ‘’ενότητα’’, να προτάσσουν κομματικά πολιτικά σχέδια, με το μάτι στις κάλπες, σπρώχνοντας και συκοφαντώντας ο ένας τον άλλο, χωρίς μια ειλικρινή αγωνία για κοινά αγωνιστικά βήματα που θα εμπνεύσουν τον κόσμο.
Δεν αρκεί όμως ο στόχος της ανατροπής. Οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι, δεν μπορούν να τρώνε ‘’ανατροπή’’. Όποιος εννοεί το στόχο της ανατροπής και δεν συνθηματολογεί, πρέπει να τον προβάλλει καθαρά και αξεχώριστα με την πρόταση για μια άλλη πορεία έξω από την ΕΕ και τον καπιταλισμό. Η αριστερά όχι μόνο απαντά θετικά στο εύλογο ερώτημα αν αυτή η πορεία είναι εφικτή και ρεαλιστική, αλλά την θεωρεί και μονόδρομο για τα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα.
 
Κόντρα στις σκόπιμες και υστερόβουλες ψευδολογίες, το αξιολογότατο εργατικό και επιστημονικό δυναμικό  στην Ελλάδα,  έχει την εμπειρία και τη γνώση να αποτελέσει το κέντρο μιας αντικαπιταλιστικής πορείας και ανασυγκρότησης της οικονομίας, με κριτήριο τις κοινωνικές ανάγκες. Οι τομείς της αγροτικής παραγωγής, της βιομηχανίας, του τουρισμού και των υπηρεσιών, μπορούν να ανασχεδιαστούν με κριτήρια τη μέγιστη δυνατή αξιοποίηση των εγχώριων παραγωγικών και ενεργειακών δυνατοτήτων, την κάλυψη των εσωτερικών αναγκών, την προστασία του περιβάλλοντος.
 
Σημαντικότερο στοιχείο εκσυγχρονισμού τους, αποτελεί ακριβώς η εθνικοποίηση -κοινωνικοποίηση τους, η απελευθέρωση τους από τα καπιταλιστικά δεσμά και τους περιορισμούς της ΕΕ. Η κατεύθυνση αυτή δεν παραπέμπει σε καμία λογική  εθνικής ‘’αυτάρκειας’’. Αυτή είναι αδύνατη ακόμη και για μεγαλύτερες και πλουσιότερες χώρες. Μπορεί όμως να συνοδεύεται με την αναζήτηση ισότιμων σχέσεων και ανταλλαγών με τις γειτονικές χώρες της Μεσογείου, της Μέσης Ανατολής και των Βαλκανίων. Έξω φυσικά από τη φυλακή του ΝΑΤΟ και τη θανατηφόρα συμμαχία με το κράτος-τρομοκράτη του Ισραήλ.
 
Στο κάτω κάτω, είναι  ρεαλιστικότερο να έχεις σχετικά επωφελείς σχέσεις με χώρες παρόμοιου επιπέδου ανάπτυξης και με κοινή ιστορική και πολιτισμική διαδρομή αιώνων, από την αυταπάτη  ότι θα τύχεις του σεβασμού της …Γερμανίας.
 
 Αυτή η μοναδική επωφελής για το λαό πορεία, έρχεται κόντρα στα συμφέροντα της οικονομικής ολιγαρχίας και του πολιτικού της συστήματος. Ο κόσμος καταλαβαίνει ότι απαιτείται ένας μη-συνηθισμένος αγώνας για να επιβληθεί. Έχει ως προϋπόθεση τελικά να είναι οι εργαζόμενοι στο τιμόνι των κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων. Δεν έχει πραγματικά νόημα να αφαιρέσεις την ιδιοκτησία της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑΣ από τον Μάνεση και να έχεις στην θέση του ένα δικό ‘’του’’ πρωθυπουργό και πολύ περισσότερο ένα δικό ‘’του’’ κράτος και πολιτικό σύστημα εξουσίας.
 
Η ουσία της επαναστατικής πολιτικής για τους κομμουνιστές και την αριστερά, χρήσιμης πραγματικά για το λαό, είναι να συμβάλλει στην ωρίμανση,  μέσα στον αγώνα,  αυτού του συμπεράσματος. Να γίνει συμπέρασμα του αγωνιζόμενου λαού και όχι των πρωτοποριών του. Να γίνει εν γένει κίνημα ανατροπής εδώ και τώρα και όχι απλά μαξιλάρι εκλογικής τοποθέτησης.
 
Εδώ απαιτείται η τόλμη. Η αριστερά πρέπει να θέσει τη δική της συνολική πολιτική διέξοδο. Την δική της πρόταση εξουσίας για το λαό. Αυτή αναγνωρίζεται εύκολα από τον κόσμο του αγώνα. Τρία είναι τα στοιχεία της, με βάση και τα προηγούμενα.
 
Πρώτον, πρέπει να υπάρξει ανατροπή κυβέρνησης, τροϊκανής χούντας και σάπιου πολιτικού συστήματος.
 
Δεύτερο, να ηγεμονεύσει ένα αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα με κριτήριο τις κοινωνικές ανάγκες, στο πλαίσια μιας άλλης πορείας έξω από την ΕΕ και σε σύγκρουση με τον καπιταλισμό.
 
Τρίτο, ο εργαζόμενος λαός, πρέπει να είναι οργανωμένος, σε νέες κοινωνικές και πολιτικές μορφές που θα επιβάλλουν τη θέληση του και θα οργανώνουν δημοκρατικά την κοινωνία και τις σχέσεις της.
 
 Η ‘’αριστερή κυβέρνηση’’,  αποτελεί τη γελοιογραφία της πρότασης εξουσίας της αριστεράς. Υποδηλώνει είτε την αφέλεια, είτε το σκόπιμο αποπροσανατολισμό. Στην αντίληψη αυτή , το κράτος είναι άλογο που το καβαλάς και όχι συμπύκνωση ταξικών συσχετισμών, σχέσεων και πολιτικών. Χωρίς ανατροπή και χωρίς οργανωμένο λαό σε αγώνα άλλης ποιότητας, οι προτάσεις για αριστερή κυβέρνηση, απλά θυμίζουν το ανέκδοτο: ‘’Αν είχαμε αυγά θα κάναμε αυγά με μπέικον. Αλλά δεν έχουμε και μπέικον’’.
 
Συνεπώς, υπάρχει ή όχι ελπίδα; Σαφέστατα ναι και εξηγούμαστε. Έχουμε λόγους να αισιοδοξούμε.
 
Υπάρχει μια ισχυρή τάση αντικαπιταλιστικής αριστεράς με κύρια μορφή την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που συνειδητά υποστηρίζει μια τέτοια κατεύθυνση.
 
Αναπτύσσονται διεργασίες κρίσης στους χώρους της κοινοβουλευτικής αριστεράς ή/και του δημοκρατικού ‘’πατριωτικού χώρου’’, με δυνατότητες θετικών επανατοποθετήσεων, ειδικά σε ότι αφορά τη Λυδία λίθο που ακούει στο όνομα ‘’στάση απέναντι στην έξοδο από ευρωζώνη και ΕΕ’’.
 
Ωριμάζουν ανακατατάξεις μέσα σε αγωνιστικές ζώνες των εργαζομένων και του λαού και αυτό είναι ο αποφασιστικότερος και δυναμικότερος παράγοντας.
 
Το επόμενο διάστημα θα είναι εξαιρετικά κρίσιμο για την έκβαση αυτών των πολιτικών τάσεων.
Παναγιώτης Μαυροειδής

Νόμιμοι και παράνομοι απατεώνες

ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ-ΑΝΤΑΡΣΙΑ ΣΕ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ-ΕΕ-ΔΝΤ-ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Οι συλλήψεις στη Θεσσαλονίκη δεκάδων «υπεράνω πάσης υποψίας» παραγόντων της πόλης για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση με κύρια απασχόληση τους εκβιασμούς, την τοκογλυφία και την προστασία νυχτερινών κέντρων αναδεικνύει την ηθική και πολιτική δυσοσμία του μαύρου μπλοκ που βρίσκεται στην κυβέρνηση.
Όταν η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ εγκληματεί «νόμιμα» σε βάρος όλου του εργαζόμενου λαού, τα πρωτοπαλίκαρά τους συμπληρώνουν το παζλ με την παράνομη εγκληματικότητα. Αυτοί που στηρίζουν την τοκογλυφία των ελληνικών και ξένων τραπεζών και καλούν τους εργαζόμενους να πληρώσουν τα βάρη του δημόσιου χρέους και συνολικά της καπιταλιστικής κρίσης,είναι λογικό να συμπληρώνουν το πλούσιο εισόδημά τους και με την ιδιωτική τοκογλυφία. Από αυτό το «θεάρεστο» έργο δεν θα ήταν δυνατό να απουσιάζει ηφασιστική ακροδεξιά: ο υποψήφιος αντιπεριφερειάρχης Ημαθίας του Κ. Βελόπουλου (ΛΑΟΣ) στέκεται αντάξιος συνεχιστής του ομογαλάκτου του υποψήφιου περιφερειάρχη της Χρυσής Αυγής στη Δυτική Ελλάδα που είχε συλληφθεί πέρσι για ανθρωποκτονίες, οπλοκατοχή και συμμετοχή σε κυκλώματα της νύχτας. Από κοντά βέβαια και το συνδικαλιστικό στέλεχος της ΠΑΣΚ Εφοριακών, ο οποίος είχε άλλο τρόπο να αναπληρώσει τις τεράστιες μισθολογικές περικοπές σε σχέση με τη συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων του κλάδου του, γι’ αυτό και φρόντιζε πάντα να σαμποτάρει τους απεργιακούς αγώνες. 

Η περιφερειακήκίνηση Κεντρικής Μακεδονίας «ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ-ΑΝΤΑΡΣΙΑ» νιώθει δικαιωμένη τόσο για τις καταγγελίες της, όσο και για το σύνθημα «Φασίστες,τραπεζίτες και τροικανοί όλα τα καθάρματα δουλεύουνε μαζί», το οποίο βροντοφώναζαν τα μέλη της στις πανεργατικές διαδηλώσεις. Ας το θυμηθούν όσοι επιτέθηκαν στον εκλεγμένο περιφερειακό σύμβουλο της παράταξής μας Γιάννη Κούτρα για την καταγγελία των σκανδάλων της διοίκησης Ψωμιάδη και του συστήματος το οποίο υπηρετεί. Ο μόνος δρόμος για να γλιτώσουμε από τους νόμιμους και παράνομους απατεώνες είναι να ανατρέψουμε αυτή την άθλια συγκυβέρνηση και το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα με απεργίες διαρκείας, καταλήψεις και διαδηλώσεις,  με συνελεύσεις και επιτροπές αγώνα παντού. Για ναπληρώσουν την κρίση αυτοί που τη δημιούργησαν, οι καπιταλιστές, και όχι οι εργαζόμενοι και οι ανάγκες τους.

http://antarsiakm.wordpress.com
Τηλ. Επικοινωνίας 6976595821

ΑΠΟΙΚΙΑ: Παίρνουν τα κοιτάσματα με ένα απλό άρθρο στην δανειακή σύμβαση!


Υποθήκευση του συνόλου των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων της Ελλάδας, θα περιλαμβάνει η δανειακή σύμβαση με επέκταση του επαίσχυντου άρθρου 13 του Κειμένου Συμπερασμάτων της Συνόδου Κορυφής της 27ης Οκτωβρίου ή περίληψη επιπλέον ειδικού άρθρου με το οποίο θα εκχωρούνται απ’ευθείας στους ξένους δανειστές τα έσοδα της χώρας από τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων.
Για την ακρίβεια αυτή την στιγμή η διαπραγμάτευση δεν είναι για τον αν τα χρήματα θα πηγαίνουν απ’ευθείας σε ένα ταμείο το οποίο θα αποπληρώνει τα δάνεια, αλλά αν θα συμβεί αυτό (το οποίο οι κυβερνώντες θεωρούν «θετική λύση» ή αν θα αναλάβουν την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων απ’ευθείας οι δανειστές!
Αυτό σημαίνει ότι θα κοστολογούν με ένα συγκεκριμένο κόστος παραγωγής το πετρέλαιο ή το φυσικό αέριο το οποίο θα χρησιμοποιείται για την αποπληρωμή του ελληνικού χρέους και εν συνεχεία θα το πωλούν αυτοί όπου και όσο θέλουν!
Τα παραπάνω, τα οποία βασίζονται σε απόλυτα έγκυρη πηγή του υπουργείου Οικονομικών, απλά επιβεβαιώνουν αυτά που το defencenet.gr έχει ήδη αποκαλύψει για την τύχη των κοιτασμάτων υδρογοναθράκων και την άρνηση για άμεση εκμετάλλευσή τους.
Τα παραπάνω θα αποτυπωθούν σε άρθρο ανάλογο με το άρθρο 13 του Κειμένου Συμπερασμάτων της Συνόδου Κορυφής της 27ης Οκτωβρίου, το οποίο επι λέξει αναφέρει ότι: «Greece commits future cash flows from project Helios or other privatisation revenue in excess of those already included in the adjustment programme to further reduce indebtedness of the Hellenic Republic by up to 15 billion euros with the aim of restoring the lending capacity of the EFSF».
Το συγκεκριμένο ταμείο στο οποίο θα συγκεντρώνονται τα χρήματα από ενέργεια (είτε ανανεώσιμες πηγές είτε υδρογονάνθρακες) και αποκρατικοποιήσεις θα πρέπει μέχρι το 2015 να έχει συγκεντρώσει 50 δισ. ευρώ!
Εύκολα γίνεται αντιληπτό (αν κρίνουμε και από το αποτραπέν, έστω προσωρινά, σκάνδαλο των Airbus) ότι οι αποκρατικοποιήσεις ακόμα και κατά 100% όλων των φιλέτων (ΟΠΑΠ, ΔΕΗ, λιμάνια κλπ) είναι πρακτικά αδύνατο να συγκεντρώσουν περισσότερα από 15 δισ. ευρώ, αφού είναι κάτι παραπάνω ότι τα έσοδα θα αφορούν περί το 20% της πραγματικής τους αξίας. Άρα μένουν μόνο τα κοιτάσματα και το πρόγραμμα ΗΛΙΟΣ το οποίο όπως θα χρειαστεί πολλά χρόνια για να αποδώσει.
Ήδη το ΥΠΕΚΑ ανακοίνωσε ότι  "η Ελλάδα σύντομα θα μπορεί να καλύπτει μέχρι και 30% των αναγκών της σε υδρογονάνθρακες από την εγχώρια παραγωγή και αυτό το ποσοστό δεν αφορά τα κοιτάσματα νότια της Κρήτης, αλλά μόνο αυτά της δυτικής Ελλάδας".
Όπως δήλωσε ο υφυπουργός ΠΕΚΑ αρμόδιος για θέματα ενέργειας Γ.Μανιάτης «Σύμφωνα με τα στοιχεία που ήδη υπάρχουν στην διάθεσή μας μιλάμε για το 30% και μη συνυπολογίζοντας τα νέα θετικότερα δεδομένα που είμαστε σίγουροι πως θα προκύψουν από τις νέες έρευνες»!
Μιλάει δηλαδή μόνο για τις περιοχές, σε Ιόνιο (Πατραϊκός κόλπος, Κατάκολο) και Ιωάννινα.
Εν κατακλείδι: Πρόκειται για μία συντονισμένη επιχείρηση αρπαγής του εθνικού πλούτου με την κατ’αρχήν υποδούλωση της χώρας. Προσέξτε την αλληλουχία των γεγονότων: Το 2009, ο τότε πρωθυπουργός Γ.Παπανδρέου δηλώνει σε συνέντευξη στις Βρυξέλλες, ότι «Πετρέλαιο δεν υπάρχει ή τουλάχιστον δεν υπάρχει αρκετό».
Από το 2007 οι Αμερικανοί έχουν βεβαιωθεί για την ύπαρξη τεράστιων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην δυνητική ελληνική ΑΟΖ, αλλά και στην δυτική Ελλάδα. Τον Απρίλιο του 2010 ο (ακόμα!) αντιπρόεδρος της κυβέρνησης ειρωνεύεται στην Βουλή συντελεστές τηλεοπτικής εκπομπής (μεταξύ των οποίων και συνεργάτη του defencenet.gr), οι οποίοι με αποκαλύπτουν μέρος των συγκλονιστικών στοιχείων για τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων στην Α.Μεσόγειο και στο Ιόνιο και δηλώνει και αυτός ότι «Φυσικά πετρέλαιο δεν υπάρχει».
Τον Μάϊο η χώρα βιώνει την άλωσή της με την υπογραφή του Μνημονίου (μια εξέλιξη που ακόμα και ο Κώστας Σημίτης, τώρα –κάπως αργά βέβαια – καταγγέλλει ως «καταστροφή για την Ελλάδα»).
Ξαφνικά, αμέσως μετά εξαγγέλλεται η δημιουργία κρατικού φορέα αδειοδότησης ερευνών για υδρογονάνθρακες (αλήθεια, αφού «Δεν υπήρχε πετρέλαιο» γιατί ίδρυσαν τέτοιο φορέα;) και ακολουθεί ένα χρόνο μετά η διαβεβαίωση του υφυπουργού του ότι «Το 30% των αναγκών μας σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο θα καλύπτονται από ελληνικά κοιτάσματα, μόνο από τα γνωστά κοιτάσματα»!
Πως από το «Δεν υπάρχει πετρέλαιο» φτάσαμε στην κάλυψη του 30% (τουλάχιστον) της κάλυψης των αναγκών μας σε πετρέλιο και φυσικό αέριο; Μεσολάβησαν έρευνες και νεότερα στοιχεία; Όχι! Το ήξεραν και τότε και το έκρυβαν.
Και φυσικά δεν μιλάμε για το «30%», αλλά για τουλάχιστον 20 δισεκατομμύρια βαρέλια μόνο στις περιοχές που ήδη έχουν δεσμευθεί νότια της Κρήτης. Αλλά γιατί να το πουν τότε; Μόνο αυτά που έχουν βρεθεί εντός των περιοχών που έχουν ήδη δεσμευθεί υπολογίζεται η αξία τους σε περισσότερα από ένα τρισεκατομμύριο ευρώ!
Θα πρέπει να αναλογιστεί κάποιος το κλίμα που θα δημιουργούσε η ανακοίνωση για ύπαρξη τέτοιων κοιτασμάτων λίγο πριν αρχίσουν οι προδοσίες περί «Τιτανικού» κλπ και πριν «φουσκώσουν» το χρέος έτσι ώστε να εξυπηρετεί τα σχέδιά τους, οι Γ.Παπανδρέου και Γ.Παπακωνσταντίνου. Υπήρχε περίπτωση κανείς να δεχόταν Μνημόνια κλπ; Ποτέ; εκτός του ότι οι διεθνείς αγορές θα έβλεπαν πολύ πιο "ήπια" την ελληνική περίπτωση, όπως έπραξαν και με την Κύπρο.
Όλα αυτά έχουν μόνο ένα στόχο: Την εκποίηση της ίδιας της χώρας και ειδικότερα των στρατηγικών κοιτασμάτων υδρογονανθράκων, σε τιμές … δώρου, του εθνικού πλούτου της χώρας. Θα τους επιτρέψουμε (και σε αυτούς και σε άλλους συνεργούς τους σε ΝΔ και ΛΑΟΣ) να ολοκληρώσουν το έγκλημα;
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

KKE:ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΙΣ ΤΡΟΪΚΑΣ - ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ - ΚΟΜΜΑΤΩΝ

Οι νέες δραστικές περικοπές στους μισθούς και τις συντάξεις που θέτει η τρόικα αποτελούν παλιές και νέες αξιώσεις των βιομηχάνων. Στη λήψη αυτών των μέτρων έχουν συμφωνήσει τα κόμματα της συγκυβέρνησης και τώρα χρησιμοποιούν τον.....
στημένο «κοινωνικό διάλογο» για να τη δικαιολογήσουν. Η εργατική τάξη πρέπει να γίνει μια γροθιά απέναντι στα κόμματα και τους συνδικαλιστές που υπηρετούν την πλουτοκρατία και την ΕΕ. Η ταξική πάλη έχει θυσίες, η ταξική υποταγή οδηγεί στην εξαθλίωση.

ΚΥΡΙΕ ΔΗΜΑΡΧΕ ΣΚΟΠΕΛΟΥ ΣΤΟ ΚΑΠΗ ΕΙΧΑΤΕ ΠΑΡΕΙ ΑΠΟΦΑΣΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΣΑΣ .......ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΣΑΣ



 ΑρχείοΛήψη Αρχείου
Ο κ. Γεώργιος Μιχελής, Πρόεδρος της Οικονομικής Επιτροπής, εισηγήθηκε το 1ο
και μοναδικό θέμα της ημερήσιας διάταξης, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου
75 του Ν. 3852/2010 ( .Κ.Κ) και ανέφερε τα εξής:
Σας υποβάλλω το πρακτικό της δημοπρασίας που διεξήχθη στις 14 Ιουνίου του
έτους 2011,ημέρα Τρίτη και ώρα 11:00 π.μ. έως 12:30 μ.μ. ενώπιον της
Οικονομικής Επιτροπής του Δήμου Σκοπέλου, για την εκμίσθωση χώρου έκτασης
τεσσάρων (4) τ.μ εντός του ισογείου κτιρίου ιδιοκτησίας του Δήμου, στο οποίο
στεγάζεται το κυλικείο του ΚΑΠΗ στη δημοτική Κοινότητα Σκοπέλου, για την
τοποθέτηση αυτόματου μηχανήματος ανάληψης χρημάτων(Α.Τ.Μ.) από
αναγνωρισμένο Τραπεζικό Οργανισμό της Ελλάδας.

με 10 ευρώ το μήνα ενοικίασε ο Δήμος Σκοπέλου το κεντρικότερο σημείο στην παράλια μαζί με το ρεύμα όλα μαζί !



εάν αυτό δεν είναι σκάνδαλο ποιο είναι?

Προτιμάτε την αγορά μας που τα έχει όλα και για όλους ΔΕΙΤΕ ΜΑΓΑΖΙΑ ΚΑΙ ΜΕ ΕΚΠΤΩΣΕΙΣ

Σκοπελίτικα μαγαζιά 







βρομάει σκάνδαλο στην Σκόπελο

 και θα το μαρτυρήσουμε ,εσείς τι λέτε ?

Ένα μεγάλο οικολογικό έγκλημα στην Σκόπελο με Καρκινογόνα σκουπίδια της ΔΕΗ πεταμένα δίπλα στην δεξαμενή ποσίμου νερού !

















 Όλα αυτά,  δίπλα από  την δεξαμενή νερού και στον δρόμο προς το ελικοδρόμιο
σύμφωνα με το  ΕΘΝΙΚΟ ΜΕΤΣΟΒΙΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ
ΣΧΟΛΗ ΗΛΕΚΤΡΟΛΟΓΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ
ΚΑΙ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΩΝ
ΤΟΜΕΑΣ ΗΛΕΚΤΡΙΚΩΝ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΩΝ
ΔΙΑΤΑΞΕΩΝ ΚΑΙ ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ
ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΤΩΝ
ΜΕΤΑΦΟΡΑΣ


Δημήτριος Α. Γιαννόπουλος μας λέει ότι 

Οι μονωτήρες διέλευσης ή αλλιώς διαπεραστήρες ενός μετασχηματιστή χρησιμοποιούνται ..... επιβλαβή για το περιβάλλον και τον άνθρωπο (καρκινογόνα)
και δεν ιδρώνει κανενός το αυτάκι 
 http://artemis.cslab.ntua.gr/el_thesis/artemis.ntua.ece/DT2011-0002/DT2011-0002.pdf

Οι μονωτήρες διέλευσης ή αλλιώς διαπεραστήρες ενός μετασχηματιστή χρησιμοποιούνται ..... επιβλαβή για το περιβάλλον και τον άνθρωπο (καρκινογόνα) Διαβάστε για τους συμβατικούς μονωτήρες και σε λίγο θα σας έχουμε την καταγγελία Για την Σκοπέλο

ΕΘΝΙΚΟ ΜΕΤΣΟΒΙΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ
ΣΧΟΛΗ ΗΛΕΚΤΡΟΛΟΓΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ
ΚΑΙ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΩΝ
ΤΟΜΕΑΣ ΗΛΕΚΤΡΙΚΩΝ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΩΝ
ΔΙΑΤΑΞΕΩΝ ΚΑΙ ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ


φώναξτε τον δήμαρχο Σκοπέλου κύριο Μιχελή να Συντονιστή γρήγορα ΣΤΟ SKOPELOSNEWS Και τον πρόεδρο της ΔΕΥΑΣ κύριο φαδάκη



Στο γήπεδο πλατάνου η ομάδα μας αναδείχτηκε ισόπαλοι Μυρμιδόνες-Σκόπελος 0-0

 Εμείς να πούμε ένα μπράβο  στα παιδιά με τόσα προβλήματα είναι ήρωες η διοίκηση και οι παίκτες να κοιτάξει ο Δήμος της Σκοπέλου να ενισχύσει την ομάδα και όχι μόνο της Καλαμαριά βραδιές  και γιορτές του δάσους και όχι οι ενισχύσεις μόνο στα δικά μας παιδιά .......Και ο νοών νοητω ρίξτε  και μια ματιά  Στα πολιτιστικά των άλλων Χωριών  Και θα καταλάβετε πολλά ....

Και προς την Εισαγγελία του βολου μείνετε συντονισμένοι Κύριοι και θα σας στείλουμε τα απαραίτητα στοιχεία για Να γίνουν οι απαραίτητες ενέργειες της ποινικής δίωξης Προς κάθε υπεύθυνο

Το θέμα αυτό είναι πολύ σοβαρό κάνουμε τις απαραίτητες Ενέργειες προς όφελος όλων των Σκοπελιτων    κάνατε για λίγο  υπομονή   περιμένουμε και κάποια άλλα στοιχεία Και θα σας τα παρουσιάσουμε .

Σήμερα θα έχουμε μια μεγάλη αποκάλυψη Στην Σκόπελο μεινετε συντονισμένη !


Σήμερα θα έχουμε μια μεγάλη αποκάλυψη Στην  Σκόπελο  θα Πρέπει  Κάποιος Υπεύθυνος να  λάβει κάποια μέτρα Για  ένα μεγάλο έγκλημα Οικολογικό  που συντελείται

Ο διάλογος του Ντέμη Νικολαίδη με την μαφία της Θεσσαλονίκης

Ο διάλογος του Ντέμη Νικολάιδη με την μαφία της Θεσσαλονίκης
51.800 ευρώ για τόκους και μέρος του κεφαλαίου κατέβαλλε ο πρώην πρόεδρος της ΠΑΕ ΑΕΚ, Ντέμης Νικολαϊδης στον Αλέξανδρο Μελέτη-ένα από τα μέλη της αδίστακτης σπείρας της Θεσσαλονίκης. Αυτό προκύπτει από την ογκωδέστατη δικογραφία σύμφωνα με τα στοιχεία της οποίας τον Αυγουστο του 2010 ο Ντέμης Νικολαίδης δανείστηκε το χρηματικό ποσό των 350.000 ευρώ.
Ο διάλογος που δημοσιεύει η εφημερίδα Espresso είναι αποκαλυπτικός:
Ν: Ελα.
Μ: Ελα, φίλε, τι έγινε; Τι λέει;
Ν: Λοιπόν, πες μου κάτι.
Μ: Πες μου.
Ν: Γιατί τα βλέπω μακροπρόθεσμα.
Μ: Πες μου.
Ν: Πες ότι εμείς τελειώνουμε, ρε παιδί μου. Εντάξει, πάει καλά η συναυλία μου.
Μ: Ναι.
Ν: Ολα ΟΚ.
Μ: Ναι, τα έδωσες; Εσπρωξες εισιτήρια; Εντάξει, έγινε δουλειά; Για σε περισσέψανε;
Ν: Τι είπες;
Μ: Εισιτήρια έδωσες; Εσπρωξες; Για σε περισσέψανε; Με τη συναυλία τώρα αυτήνα;
Ν: Εχω κι άλλα, αλλά ανεβαίνει πολύ η πώληση. Δηλαδή είμαι θετικός εγώ και κάθε μέρα πουλάω παραπάνω, έχω άλλες δέκα μέρες.
Μ: Αρα, είσαι σε καλό δρόμο.
Ν: Εχω περάσει τα... ό,τι βγάζω είναι κέρδος σου λέω τώρα. Είμαι σε καλό δρόμο, ρε παιδί μου.
Μ: Α, ωραία.
Ν: Τώρα έχω να πουλήσω δέκα μέρες ακόμα.
Μ: Α, ωραία, ωραία. Μπράβο.
Ν: Ακουσέ με λίγο.
Μ: Πες μου.
Ν: Πες ότι τελειώνουμε, τελειώνει η συναυλία και τελειώνουμε μαζί.
Μ: Ναι.
Ν: Υπάρχει πιθανότητα να κάνουμε για το '12 το ίδιο, σε βάση ετήσια;
Μ: Ό,τι γουστάρεις μπορούμε να κάνουμε. Μαζί σου νταλαβέρι να κάνω και ό,τι γουστάρω.
Ν: Ναι, αλλά πρέπει να βρούμε κάτι, το οποίο...
Μ: Κοίταξε να σου...
Ν: Ξέρεις γιατί το συζητάω πρώτα από σένα;
Μ: Ακου να σου πω το πιο απλό. Αυτή τη συνεργασία που κάναμε τώρα δεν ξέρω άμα υπολόγισες με πόσο σε βγήκε τον μήνα με πάνω-κάτω. Με τους μήνες που κάναμε.
Ν: Μπορούμε να το υπολογίσουμε, ρε παιδί μου.
Μ: Εγώ το υπολόγισα. Βγήκε 6,5% να ξέρεις, 6 με 6,5% βγήκε.
Ν: Τον μήνα
Μ: Τον μήνα.
Ν: Ναι.
Μ: Υπολόγισέ το κι εσύ λοιπόν.
Ν: Κοίταξε, πρέπει, ρε παιδί μου, να το βάλουμε κάτω.
Μ: Ναι.
Ν: Να δω αν αυτό το πράμα για 12 μήνες, επειδή είναι γρήγορο, με βολεύει πάρα πολύ ή με γ... πάρα πολύ και δεν το κάνουμε. Και είναι δικιά μου απόφαση αυτή αν εσύ είσαι ΟΚ. Απλά πρέπει να το υπολογίσω, γιατί εγώ τώρα θα ξεκινήσω να κλείνω, ξέρεις, άλλα για του χρόνου. Κατάλαβες;Μ: Το καλύτερο που μπορώ εγώ να κάνω, να είσαι κι εσύ ευχαριστημένος και εγώ, είναι να σου το κάνω 5%. Εντάξει;

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Συνολικές προβολές σελίδας

Αρχειοθήκη ιστολογίου