Παρασκευή, 13 Απριλίου 2012

ΑΕΚ: Μία ομάδα, πολλές συγκινήσεις, μία ιδέα και 88 χρόνια ιστορίας

ΑΕΚ: Μία ομάδα, πολλές συγκινήσεις, μία ιδέα και 88 χρόνια ιστορίας

Αθλητική Ένωση Κωνσταντινουπόλεως, ή αλλιώς ΑΕΚ. Έχει συγκινήσει με τις επιτυχίες της πολλές γενιές φιλάθλων, ενώ είναι και κομμάτι της σύγχρονης ιστορίας της χώρας μας, καθώς αντιπροσωπεύει και χιλιάδες πρόσφυγες που ήρθαν στην μητέρα πατρίδα, από τις χαμένες πατρίδες, να ξεκινήσουν μία νέα ζωή.
Σαν σήμερα ήταν όταν το 1924, πρόσφυγες από την Κωνσταντινούπολη, στην Αθήνα, ίδρυσαν αυτόν τον ιστορικό σύλλογο. Ήταν ένας τρόπος όλοι αυτοί οι άνθρωποι που ήρθαν να εγκατασταθούν στην νέα πλέον Ελλάδα, να προσαρμοστούν πλήρως συνεχίζοντας τις αθλητικές τους και τις οπαδικές τους συνήθειες.
Οι περισσότεροι αθλητές εντάχθηκαν στους κόλπους του Πανιωνίου και του Παναθηναϊκού, όμως οι κοινές αναμνήσεις από την Μικρά Ασία αλλά και την Πόλη, ήταν τόσο δυνατές, που ήταν θέμα χρόνου, οι πρόσφυγες να δημιουργήσουν τον δικό τους σύλλογο.
Όπως δημοσιεύει το sansimera.gr, η φράση «άτι πρέπει να γίνει» ακουγόταν όλο και πιο συχνά στο μικρό μαγαζάκι αθλητικών ειδών «Λουξ» του Αιμίλιου Ιωνά και του Κωνσταντίνου Δημόπουλου στην οδό Βερανζέρου. Η συζήτηση έγινε πίστη και η πίστη σκοπός ζωής για τη μικρή αυτή παρέα, που οραματιζόταν να συγκεντρώσει κάτω από τον δικέφαλο αετό όλους τους ποδοσφαιριστές και τους φιλάθλους που προέρχονταν από την Κωνσταντινούπολη.
Ήταν 13 Απριλίου του 1924, όταν η τελική απόφαση πάρθηκε. Ο σύλλογος που θα δημιουργείτο θα είχε την επωνυμία «Αθλητική Ένωση Κωνσταντινουπόλεως». Έβλημά του, φυσικά ο βυζαντινός δικέφαλος αετός, ενώ τα χρώματα φυσικά το χρυσό και το κίτρινο, προκειμένου να θυμίζουν στους παλαιότερους, αλλά και να μαθαίνουν στους νεότερους και επόμενους, την ένδοξη Ιστορία των Ελλήνων στην Πόλη.

Το πρώτο καταστατικό συντάσσεται, ενώ στις 19 Μαΐου 1924 εξελέγη και το πρώτο διοικητικό συμβούλιο. Η ημερομηνία, ιστορική, καθώς τότε έγινε και η Άλωση της Πόλης από τους Οθωμανούς, το 1453. Τα γραφεία του συλλόγου ήταν σε έναν μικρό χώρο που παραχώρησε ο καθηγητής του «Athens College», Νίκος Ελεόπουλος. Πρόεδρος της νέας αυτής ομάδας, ήταν ο δημοσιογράφος, Κώστας Σπανούδης, μετέπειτα βουλευτής και υπουργός στην κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου.
Μέσα σε μόλις δύο μήνες, οι Κωνσταντινουπολίτες, είχαν φτιάξει μία αξιόμαχη ομάδα, έτοιμη να κατέβει στα γήπεδα, ενώ το πρώτο της φιλικό δόθηκε στο Ποδηλατοδρόμιο Πειραιώς, νυν γήπεδο Καραϊσκάκη, με επίλεκτους του Πειραιά, νικώντας με 3-2. Η πρώτη αυτή ομάδα απαρτιζόταν από τους Κίτσιο, Ιερεμιάδη, Ασδένη, Κεχαγιά, Παρασκευά, Δημόπουλο, Καραγιαννίδη, Μπαλτά, Μήλα, Ηλιάδη και Γεωργιάδη.
Με τον Απόλλωνα, και τον Πανιώνιο, να διεκδικούν την υποστήριξη του προσφυγικού στοιχείου, η ΑΕΚ, ξεχώρισε γρήγορα λόγω των διασυνδέσεων που είχαν αναπτύξει πολλοί παράγοντές της. Πλέον με τον καιρό η ΑΕΚ σταμάτησε να είναι γνωστή στα όρια της Αττικής, αλλά έγινε μία ομάδα με οπαδούς ανά το Πανελλήνιο.

Αρχικά η ΑΕΚ έπαιζε στο Απόστολος Νικολαΐδης, την γνωστή σε όλους «Λεωφόρο» του Παναθηναϊκού. Στην συνέχεια όμως ο Ελευθέριος Βενιζέλος, έδωσε άδεια στον σύλλογο να δημιουργήσει το δικό του γήπεδο, στην Νέα Φιλαδέλφεια, παραχωρώντας έκταση. Το σημείο αυτό θα ήταν τόπος συνάντησης, συγκινήσεων αλλά και απογοήτευσης για τους φιλάθλους της ομάδα για σχεδόν 79 χρόνια.
Τίτλοι τμημάτων
  • Τμήμα Ποδοσφαίρου
11 Πρωταθλήματα Ελλάδας: 1939, 1940, 1963, 1968, 1971, 1978, 1979, 1989, 1992, 1993, 1994.
14 Kύπελλα Ελλάδας: 1932, 1939, 1949, 1950, 1956, 1964, 1966, 1978, 1983, 1996, 1997, 2000, 2002, 2011.
1 Λιγκ Καπ: 1990.
2 Σούπερ Καπ: 1989, 1996.
  • Τμήμα Καλαθοσφαίρισης Ανδρών
2 Kύπελλα Κυπελλούχων Ευρώπης: 1968, 2000.
8 Πρωταθλήματα Ελλάδας: 1958, 1963, 1964, 1965, 1966, 1968, 1970, 2002.
3 Κύπελλα Ελλάδας: 1981, 2000, 2001.
1 Πρωτάθλημα Ελλάδας Εφήβων: 2003.
  • Τμήμα Πετοσφαίρισης Γυναικών
1 Πρωτάθλημα Ελλάδας Γυναικών: 2012
  • Τμήμα Χειροσφαίρισης
1 Πρωτάθλημα Ελλάδας Ανδρών: 2011.
1 Κύπελλο Ελλάδας Ανδρών: 2009.
  • Τμήμα Ποδηλασίας
10 Πρωταθλήματα Ελλάδας Ανδρών (Γενική Βαθμολογία): 1960, 1961, 1962, 1964, 1965, 1966, 1968, 1975, 1979, 1981.
10 Πρωταθλήματα Δημόσιας Οδού Ανδρών: 1960, 1961, 1964, 1966, 1968, 1974, 1975, 1976, 1977, 1979.
7 Πρωταθλήματα Πίστας Ανδρών: 1960, 1961, 1962, 1964, 1965, 1966, 1975.
  • Τμήμα Στίβου
1 Πρωτάθλημα Ελλάδας Ανοιχτού Στίβου Γυναικών: 2011.
1 Πρωτάθλημα Ελλάδας Κλειστού Στίβου Γυναικών: 2011.
9 Πανελλήνια πρωταθλήματα Ανώμαλου δρόμου Ανδρών : 1946, 1957, 1958, 1959, 1960, 1961, 1962, 1963, 1964.
3 Πανελλήνια πρωταθλήματα Ανώμαλου δρόμου Γυναικών : 2010, 2011, 2012.
  • Τμήμα Πυγμαχίας
6 Πρωταθλήματα Ελλάδας Ανδρών: 1978, 1980, 1995, 1999, 2000, 2006

ΣΟΚ ΠΑΠΑΣ ΠΕΘΑΝΕ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΤΕΛΟΥΣΕ ΤΟΝ ΓΑΜΟ ΒΙΝΤΕΟ !!

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΠΕΡΙΠΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΕ ΛΙΓΟ ΚΑΙΡΟ !

Φοβόσασταν τους κομμουνιστές και ήρθαν οι καπιταλιστές να σας πάρουνε τα σπίτια! (skopelos news τώρα δεν μιλάτε που σας τα παίρνουν το ΠΑΣΟΚ η ΝΔ και οι Ευρώπη με τους φόρους και τα χαράτσια?

 Του Στέλιου Ελληνιάδη - "Δρόμος της Αριστεράς"

Ελεγαν ότι αν έρθουν οι κομμουνιστές στην εξουσία, θα πάρουν τα σπίτια των εργαζομένων. Τώρα, αφού τους έπεισαν να πάρουν δάνεια, τους αφαιρούν τη δουλειά, τους μειώνουν μισθούς και συντάξεις και κόβουν το εφάπαξ.
Αποτέλεσμα, εκατοντάδες χιλιάδες οικογενειάρχες να μην μπορούν να πληρώσουν τις δόσεις και ήδη χιλιάδες σπίτια απειλούνται με κατασχέσεις που έχουν αναβληθεί μόνο προσωρινά. Αλλά και τις δόσεις να πληρώνεις κανονικά, πληρώνεις με βάση μια τιμή που δεν ισχύει πια. Η αξία του σπιτιού σου πέφτει συνεχώς. Δανείστηκες και πληρώνεις για διαμέρισμα 130 χιλιάδων ευρώ που σήμερα έχει αξία 80 και αύριο θα έχει 50 και -πολύ πιθανό- μεθαύριο 30, αλλά εσύ χρωστάς και θα πληρώνεις με βάση το 130 που ήταν η αξία του δύο χρόνια πριν! Και σαν να μην φτάνουν όλα αυτά, παγίδευσαν τους ιδιοκτήτες με τους ημιυπαίθριους χώρους και τώρα ετοιμάζονται να αυξήσουν τις αντικειμενικές αξίες ώστε να πληρώνεις φόρο για μια αξία πολλαπλάσια της πραγματικής.

Έχοντας ήδη χαμηλώσει το όριο για την επιβολή του φόρου ακίνητης περιουσίας, ο μέσος ιδιοκτήτης βαφτίζεται «μεγαλοϊδιοκτήτης»! Σου φορολογούν, λοιπόν, το σπίτι, ακόμα και το πατρικό στο χωριό, σου επιβάλλουν έκτακτο χαράτσι και τώρα σκοπεύουν να σε φορολογήσουν σε τακτική βάση εάν μένεις ο ίδιος στο σπίτι σου, με φόρο ιδιοκατοίκησης. Δηλαδή, το κράτος θα σου παίρνει ενοίκιο για το σπίτι που εσύ είσαι ιδιοκτήτης, επειδή μένεις σ' αυτό. Κι εσύ, βεβαίως, έχεις αγοράσει σπίτι δουλεύοντας δεκαετίες ολόκληρες, έχεις δανειστεί γι' αυτό, μόνο και μόνο για να μην πληρώνεις ενοίκιο. Έλεγες, τουλάχιστον, και δουλειά να μην έχω, θα έχω μία στέγη. Τώρα, αν δεν μπορείς να πληρώσεις κάτι απ' όλα αυτά τα χαράτσια, το κράτος και οι τράπεζες θα σου παίρνουν το σπίτι για να το μεταπωλούν έναντι πινακίου φακής στις συμμορίες των «επενδυτών».
Με λίγα λόγια, σε πάνε για άστεγο ή για αιωνίως χρεωμένο. Αυτά που βλέπουμε στην Αμερική . Ολόκληρες οικογένειες να μένουν σε τροχόσπιτα, κοντέινερ και αντίσκηνα. Κι αν δεν το χάσεις, να βαρυγκομάς για να το κρατήσεις.

Στις σοσιαλιστικές χώρες, αυτές που διαλύθηκαν από τα αλλοτριωμένα κόμματα που τις κυβερνούσαν, δεν υπήρχε άνθρωπος χωρίς το σπίτι του. Έχουν περάσει είκοσι χρόνια και οι άνθρωποι ζούνε σήμερα αξιοπρεπώς σε Ρωσία, Ουκρανία κ.λπ., επειδή είχαν αυτά τα σπίτια, παρ' όλο που τώρα στερούνται όλων των άλλων παροχών που ταυτίζονταν πριν το '90 με την κατοικία. Γιατί, επί υπαρκτού σοσιαλισμού, μαζί με το σπίτι, είχαν όλες τις αναγκαίες παροχές έναντι ενός συμβολικού τιμήματος, δηλαδή, γκάζι, ηλεκτρικό ρεύμα, ζεστό νερό και συντήρηση. Ακόμα και στις εποχές που το σύστημα δεν πήγαινε καλά, κανένας από τους γραφειοκράτες δεν σκέφτηκε να βάλει χέρι στα σπίτια των ανθρώπων.

Εδώ, στα μέρη μας, η κατοικία εξελίσσεται σε είδος υπερπολυτελείας και σε πραγματικό βραχνά για τους πολίτες. Με διογκωμένα δημοτικά τέλη, πανάκριβο πετρέλαιο θέρμανσης, πρόβλημα συντήρησης των περισσότερων κτηρίων και το μαζικό κύμα διαρρήξεων και κλοπών, η κατοικία από στοιχειώδες κοινωνικό αγαθό μετατρέπεται σε ασήκωτο οικονομικό, κοινωνικό και ψυχολογικό βάρος.

Είναι φανερό ότι έχει δρομολογηθεί η αρπαγή των σπιτιών των εργαζομένων. Και όχι μόνο των διαμερισμάτων, αλλά κάθε ακίνητης περιουσίας. Ετοιμάζονται να φορολογήσουν ακόμα και τα χωράφια που έχουν κληρονομήσει πολλοί άνθρωποι από τους γονείς τους, στα χωριά, τα εκτός σχεδίου, τα οποία ούτε εισόδημα αποφέρουν, ούτε μπορούν να πουληθούν. Οι τοκογλύφοι θέλουν να επιβαρύνουν τον πολίτη μέχρι να τον λυγίσουν και να τον υποτάξουν πλήρως.

Αυτό, σε μερικές περιοχές που ενδιαφέρουν τους «επενδυτές», σημαίνει ότι αυτοί θα παίρνουν τη γη τζάμπα, αφού οι ιδιοκτήτες δεν θα μπορούν να πληρώνουν τόσα πολλά και ασήκωτα χαράτσια. Γίνεται, δηλαδή, μια σχεδιασμένη, συστηματική εκστρατεία αναδιανομής της γης υπέρ των πλουσίων με τη βίαιη παρέμβαση του κράτους.

Οι μύθοι

Δύο μεγάλοι μύθοι κατέρρευσαν. Ότι τα σπίτια των εργαζομένων κινδυνεύουν από τους κομμουνιστές και ότι αν είχε επικρατήσει το ΚΚ, το 1949, θα ήμασταν Βουλγαρία. Κανένας εργαζόμενος δεν έχασε το σπίτι του στα σοσιαλιστικά καθεστώτα και πρώτη μέριμνα ήταν να μην υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος χωρίς σπίτι.
Αντιθέτως, τα ακριβοπληρωμένα από τους μισθωτούς σπίτια στον καπιταλισμό κινδυνεύουν μονίμως από τις τράπεζες, το κράτος και την «αγορά». Σήμερα, τα εκατομμύρια των μικροϊδιοκτητών είναι όμηροι των δανειστών, της εφορίας και της «κρίσης», ενώ αυξάνονται οι ενοικιαστές και οι άστεγοι!

Κανένα σπίτι δεν είναι πλέον ασφαλές, από την Ελλάδα ως την Αγγλία και την Αμερική. Όσο για την καπιταλιστική Βουλγαρία, που βρίσκεται -στους δείκτες ποιότητας ζωής- σε χειρότερη κατάσταση από τη «σοσιαλιστική» εποχή , σε λίγο θα τη ζηλεύουμε, γιατί θα έχουμε τους βουλγαρικούς μισθούς με κόστος ζωής βελγικό.

 Η ωμή αλήθεια είναι ότι ήρθαν οι καπιταλιστές, τραπεζίτες, τοκογλύφοι και λοιποί επενδυτές, να μας πάρουν τα σπίτια! Με μεσίτες και μπράβους τους πολιτικούς των κομμάτων που ψήφισαν τα μνημόνια. Πήραν τα λεφτά του κόσμου με το χρηματιστήριο, τα ομόλογα, τους φόρους, τις περικοπές και τα χαράτσια, έκλεισαν τα μαγαζιά προς όφελος των πολυκαταστημάτων, και, τώρα, ήρθε η σειρά των σπιτιών μας. Αν δεν τους στείλουμε στο διάβολο, σε λίγο θα είμαστε όλοι άστεγοι.

Υ. Γ Άλλη μια σημαντική παρενέργεια της καταστροφικής πολιτικής της ολιγαρχία σε βάρος των μικρομεσαίων που δεν αναφέρεται σχεδόν ποτέ, είναι η στέρηση εσόδων από εκατοντάδες χιλιάδες μικρο-ϊδιοκτήτες που εξασφάλιζαν ένα βασικό ή πρόσθετο εισόδημα από την ενοικίαση ενός περιουσιακού τους στοιχείου. Οι εκατοντάδες χιλιάδες μικροεπιχειρήσεις που κλείνουν, δεν στερούν μόνο τους εμπόρους και βιοτέχνες από το ζωτικό τoυς εισόδημα, αλλά και τους μικροϊδιοκτήτες από τα ενοίκια που εισέπρατταν. Χιλιάδες συνταξιούχοι που συμπλήρωναν τη σύνταξη τους με ένα ενοίκιο, βρέθηκαν με μειωμένη σύνταξη, χωρίς το ενοίκιο και με νέους φόρους στο σπίτι τους.
ΑΠΟ ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ

Τα πρωτοσέλιδα των κυριακάτικων εφημερίδων στο skopelos news


ΚΕΡΔΟΣ

ΕΘΝΟΣ





Η ΒΡΑΔΥΝΗ



ΑΥΡΙΑΝΗ



ΑΥΓΗ



ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ ΤΥΠΟΣ


ΙΣΟΤΙΜΙΑ

ESPRESSO



ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ


ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ



REAL NEWS



ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ



ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ



ΤΟ ΑΡΘΡΟ



ΤΟ ΒΗΜΑ




ΤΟ ΠΑΡΟΝ


ΤΟ ΧΩΝΙ



ΤΥΠΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Ψήφος και αποχή: μια προσπάθεια επαναπροσδιορισμού των πραγματικών διλημμάτων

«Απ’ την άκρα αριστερά ως την άκρα δεξιά, αυτό που προέχει είναι η αναζήτηση πελατείας, είναι η εξουσία, το ψέµα, η απάτη και τα φούµαρα. Είναι η περιφρόνηση του φουκαρά που ρίχνει στα χαµένα την εµπιστοσύνη του στην κάλπη χωρίς να σκέφτεται τη χολέρα της απογοήτευσης που, καθώς τον οδηγεί εξαγριωµένο στην τυφλή λύσσα, τον προετοιµάζει για τη βαρβαρότητα του «ο καθένας για πάρτη του» και του «όλοι εναντίον όλων» (Ραούλ Βάνεγκεµ)


Καθώς βρισκόµαστε στην έναρξη µιας ακόμα προεκλογικής περιόδου, µεγάλο µέρος της κοινωνίας αντιµετωπίζει τις εκλογές σαν ένα µέσο µε το οποίο µπορεί να εκφραστεί, είτε για να δείξει την αντίθεσή του στην πολιτική που ακολουθείται, είτε για ν’ αναδείξει µε την ψήφο του ένα φαινοµενικά καινούριο καθεστώς. Η αναφορά σ’ αυτό το δίπολο «ψήφος δυσαρέσκειας/ψήφος ανοχής», δεν γίνεται τυχαία, αφού στην ελληνική τουλάχιστον κοινοβουλευτική παράδοση και πολιτική ζωή, φαίνεται ν’ αποτελεί τον κανόνα. Άλλωστε, το σύστηµα της αντιπροσωπευτικής, κοινοβουλευτικής δηµοκρατίας, δεν αφήνει και πολλά περιθώρια για µια ουσιαστική συµµετοχή στην διαµόρφωση της πολιτικής ζωής, αφού ο µόνος τρόπος «έκφρασης» της λαϊκής βούλησης είναι εξ ορισµού περιορισµένος σε ένα κλειστό σύστηµα ερωτήσεων και απαντήσεων που θυµίζει τις «πολλαπλές επιλογές» (multiple choice) των σύγχρονων, µεταµοντέρνων εκπαιδευτικών συστηµάτων. Πολλαπλές µεν, αλλά δοτές εκ των προτέρων. Συνεπώς, ούτε καν πολλαπλές µε την ουσιαστική και βαθιά έννοια του όρου.
Κοιτάζοντας την Ιστορία των ελληνικών εκλογών από την ίδρυση του νεο-ελληνικού Κράτους, θα δούµε εκλογικά συστήµατα που ήταν ευθέως προσανατολισµένα ακριβώς σε τέτοιου είδους δίπολα: π.χ. παλιότερα, κάθε κάλπη ήταν χωρισµένη σε 2 τµήµατα. Το αριστερό ήταν µαύρο και το δεξιό λευκό. Σε κάθε εκλογικό τµήµα υπήρχαν τόσες κάλπες όσες και οι υποψήφιοι και ο κάθε ψηφοφόρος µε την ψήφο του (µαύρη ή λευκή) αποδοκίµαζε ή το αντίθετο, συγκεκριµένο υποψήφιο. Αυτές και άλλες παρόµοιου πνεύµατος εκλογικές τακτικές ή συνήθειες, εξελίχθηκαν στη συνείδηση του λαού σε εκλογικά έθιµα που φαίνεται πως είναι βαθιά ριζωµένα. Στις µέρες µας, ελάχιστοι είναι οι ψηφοφόροι που πιστεύουν ότι ασκώντας το εκλογικό τους δικαίωµα θα διαµορφώσουν µία καινούργια, πολύχρωµη και ουσιαστικά πολυφωνική πολιτική πραγµατικότητα. Αντίθετα, η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων χρησιµοποιεί την ψήφο του είτε τιµωρητικά, είτε θέλοντας να δείξει επιδοκιµασία ή ανοχή στους κυβερνώντες. Η επιλογή του κόµµατος γίνεται µε φανατισµό και οπαδικά κριτήρια και, επί της ουσίας, ο ψηφοφόρος εµφορείται από την επιθυµία του να δηλώσει την δυσαρέσκειά του ή το αντίθετο – γεγονός που φαντάζει µάλλον «φυσιολογικό» από τη στιγµή που κάθε πολιτικό κόµµα πάσχει από παντελή ή ουσιαστική έλλειψη εσωκοµµατικής δηµοκρατίας, δεδοµένου ότι τα προγράµµατα, οι µέθοδοι ουσιαστικής λειτουργίας αλλά ακόµα και τα καταστατικά τους είναι αποτέλεσµα ενός επίσης αντιπροσωπευτικού συστήµατος και όχι προϊόν ελεύθερου και ισότιµου διαλόγου εκ µέρους των µελών. Το αντιπροσωπευτικό σύστηµα είναι το καλύτερο πεδίο για την επικράτηση του ισχυρότερου (οικονοµικά, κοινωνικά, προσωπικά) και δεν αφήνει περιθώρια για µια ουσιαστική, πραγµατική σύνθεση απόψεων κατόπιν συνδιαµόρφωσης πάνω σε βάσεις πολιτικής ισότητας.
Από την άλλη πλευρά, η οικονοµική και πολιτική ελίτ ευελπιστεί πως οι εκλογές θα κατευνάσουν την ολοένα και πιο έντονη λαϊκή οργή, ότι θα λειτουργήσουν ως τροχοπέδη στην ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνίας και κατά κάποιον τρόπο θα νοµιµοποιήσουν τις πρόσφατες πολιτικές επιλογές (που σηµειωτέον, προκάλεσαν τεράστιες συγκεντρώσεις, απεργίες οι οποίες όµως τελικά δεν κατάφεραν να ιδρώσουν το αυτί των εξουσιαστών, αλλά και άλλες, νέες, µορφές πολιτικής έκφρασης και συµµετοχής, όπως είναι οι λαϊκές συνελεύσεις οι οποίες ως «θεσµοί» και µόνον, αµφισβήτησαν το Αντιπροσωπευτικό σύστηµα στην ουσία του). Συνεπώς, η πολιτική ελίτ θα προσπαθήσει να εκµεταλλευτεί τις επόµενες εθνικές εκλογές προεχόντως ως ένα µέσο κατευνασµού της γενικευµένης δυσαρέσκειας µε το εξής σκεπτικό: «Όλοι όσοι φωνάζετε πως η Δηµοκρατία µας καταλύθηκε, πάρτε τώρα ελεύθερες εκλογές, αισθανθείτε ο “Κυρίαρχος Λαός” και σωπάστε»). Φυσικά, το γεγονός ότι τόσο η Κυβέρνηση ΠΑ.ΣΟ.Κ. από την υπογραφή του πρώτου Μνηµονίου και µετά, όσο και η, ακόµα και µε κοινοβουλευτικούς όρους, νόθα και ανοµιµοποίητη (συν)Κυβέρνηση Παπαδήµου, έχουν λάβει αποφάσεις που έχουν προκαθορίσει την πορεία της χώρας για τις επόµενες δεκαετίες (πορεία που δεν µπορεί ν’ αλλάξει παρά µόνο αν η κοινωνία η ίδια φέρει τα πάνω – κάτω, κινούµενη εκτός των δοτών κανόνων του πολιτικού παιχνιδιού), θα αποσιωπηθεί. ‘Η µάλλον, θα ξεπεραστεί σαν ένα επουσιώδες και άνευ µεγάλης σηµασίας, πολιτικό δεδοµένο.
Έτσι, ο πολίτης, για πρώτη φορά στην ιστορία της εν Ελλάδι κοινοβουλευτικής δηµοκρατίας, θα έχει τυπικά την δυνατότητα να διαλέξει από µια πληθώρα κοµµάτων και το δικαίωµα να «σταυρώσει» όποιους επιθυµεί από τους εκατοντάδες επίδοξους αντιπροσώπους του (σ’ αυτή την χώρα, ίσως η πιο συχνή ευχή να είναι : «Στης Βουλής τα έδρανα – αχ κι εγώ να έκλανα». Στην πραγµατικότητα, το µόνο που θα καταφέρει το εκλογικό σώµα, είναι να στείλει ένα ασαφές µήνυµα (σε ποιους αλήθεια;) που θα σχετίζεται µόνο µε µια γνωστή πολιτική θέση: αυτή που εφαρµόζεται αυτή τη στιγµή από τα κόµµατα εξουσίας, είτε συµµαχώντας µε αυτά ή απλώς, αποδοκιµάζοντάς τα στα τυφλά.
Θεωρητικά, σε µια οµαλώς λειτουργούσα κοινοβουλευτική δηµοκρατία, θα έπρεπε όλα τα κόµµατα να καταθέσουν το πλάνο τους για διακυβέρνηση, τις βασικές τους αρχές και το προγραµµατικό τους πλαίσιο. Στην κοινοβουλευτική δηµοκρατία µας όµως, αντιµετωπίζουµε το εξής παράδοξο: Οι πολιτικοί αντίπαλοι είναι ένα Νεοφιλελεύθερο κόµµα που αυτοπροσδιορίζεται ως σοσιαλιστικό, ένα συγκεντρωτικό κόµµα που αυτοαποκαλείται Κοµµουνιστικό, ένας θίασος που θυµίζει παράσταση του Κατηχητικού µε θέµα «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια και Ανάπτυξη….» που τιτλοφορείται Νέα Δηµοκρατία, ένα συνοθύλευµα ιδεών χωρίς συνοχή και διάθεση για εύρεση µιας ελάχιστης αλλά σαφούς κοινής συνισταµένης που ονοµάζεται Αριστερά και κάποιες συµµορίες ή µεµονωµένα πρόσωπα µε ιδέες µεγαλείου, που θέλουν να λέγονται πολιτικοί. Ακόµη λοιπόν κι αν συµφωνούσαµε µε το θεσµό της αντιπροσώπευσης, η σηµερινή φάρσα ανύπαρκτων πολιτικών θέσεων που εκφράζονται από ένα τραγικά «φτηνό» πολιτικό προσωπικό, δεν µπορεί να σταθεί ούτε ως αντιπροσωπευτική δηµοκρατία.
Άρνηση συµµετοχής, ρήξη µε τον κοινοβουλευτισµό και προώθηση άµεσης δηµοκρατίας
Πολλοί είναι αυτοί που ορίζουν ένα πολίτευµα ως δηµοκρατικό, µόνο και µόνο από το γεγονός ότι παρέχει στους πολίτες του το δικαίωµα να ψηφίζουν/εκλέγουν κυβερνήσεις οι ίδιοι, και ταυτόχρονα µπορεί να εγγυηθεί κατά κάποιον τρόπο µια στοιχειώδη ελευθερία του λόγου, του τύπου και της συνάθροισης. Στην πραγµατικότητα όµως, η δηµοκρατία είναι κάτι πολύ περισσότερο απ’ αυτό. Το γεγονός και µόνο ότι έχουµε το δικαίωµα να εκλέγουµε κάποιον που θ’ αποφασίζει για εµάς, δεν νοµιµοποιεί ταυτόχρονα και τον χαρακτηρισµό του σηµερινού καζίνου ως δηµοκρατία. Ο Ρουσσώ στο Κοινωνικό Συμβόλαιο ότι οι Άγγλοι γίνονται πολίτες µόνο µια φορά στα τέσσερα χρόνια, όταν καλούνται να ψηφίσουν, να εκλέξουν έναν ηγέτη που τους αντιπροσωπεύει. Αυτή η ηµέρα των εκλογών είναι και η µόνη που οι φωνές τους ακούγονται. Μετά το τέλος όµως της διεξαγωγής των εκλογών, η δουλεία επιστρέφει, κι επιστρέφει διότι κανένας τους δεν µπορεί να παρέµβει ούτε στις αποφάσεις έχουν ληφθεί δημοκρατικά, αλλά ούτε και σ’ αυτές που θα λάβει η κοινοβουλευτική ολιγαρχία. Μένουν, λοιπόν, έρµαια των πολιτικών επιλογών των ολίγων που οι ίδιοι εξέλεξαν, δίχως τη δυνατότητα (αυτο)αναίρεσης και περαιτέρω συμμετοχής. Ωστόσο, βέβαια, και κυρίως µε βάση τα σηµερινά δεδοµένα, ούτε καν αυτή η µέρα των εκλογών δεν µπορεί να χαρακτηριστεί ως µια µέρα πραγµατικής ελευθερίας. Και αυτό διότι οι περισσότερες αποφάσεις κρίνονται µε βάση τις µαθηµατικές/οικονομικές εξισώσεις των αγορών. Ούτε καν από την κοινοβουλευτική ολιγαρχία! Εποµένως, ακόµα και η έννοια της φιλελεύθερης δηµοκρατίας ακούγεται άκυρη και μή αντιπροσωπευτική. Η πραγµατική ονοµασία του σηµερινού µας πολιτεύµατος θα έπρεπε να ονοµάζεται φιλελεύθερη ολιγαρχία, όπως πολύ εύστοχα την αποκαλούσε ο Κορνήλιος Καστοριάδης. [1]
Εν ολίγοις, το ερώτημα που τίθεται είναι το εξής: για ποιόν λόγο να συμμετάσχει κανείς στην εκλογική διαδικασία από την στιγµή που τα πράγµατα δεν καθορίζονται µόνο από τους βουλευτές που εµείς νόµιµα έχουµε εκλέξει αλλά κυρίως από διάφορους µηχανιστικούς µαθηµατικούς/οικονοµικούς διεθνείς παράγοντες που ρυθµίζουν την παγκόσµια οικονοµία; Δεν έχουµε, λοιπόν, ν’ αντιµετωπίσουµε απλά και µόνο µια εκλεγµένη ολιγαρχία, αλλά µια οικονοµική δικτατορία εντός ενός καθεστώτος που για εντελώς τυπικούς και µόνο λόγους, χρησιµοποιεί κάποιες δηµοκρατικές έννοιες, όπως οι εκλογές.
Πολλοί από εµάς σκοπεύουν να ψηφίσουν έτσι ώστε «να µην πάει η ψήφος χαµένη». Ή µε το σκεπτικό πως «από το να βγει κυβέρνηση από µια µικρή µειοψηφία, είναι καλύτερα να ρίξω ψήφο διαµαρτυρίας – να στηρίξω το κόµµα που είναι το λιγότερο κακό ή αυτό που, αν και δεν µε εκφράζει, είναι πάντως “πιο κοντά” σε µένα». Όλες αυτές οι αντιλήψεις αποδεικνύουν περίτρανα τον θλιβερό εγκλωβισµό του  ψηφοφόρου (και ολόκληρου του Κυρίαρχου Λαού…) εντός µιας φυλακής όπου ο  καθένας µπορεί να πει ό,τι του κατέβει στο κεφάλι αλλά έως την εβδόµη βραδινή – ώρα κατά την οποία το πανηγύρι ελευθερίας και η αυταπάτη περί λαϊκής κυριαρχίας  τελειώνει και ο κόσµος, από προαυλιζόµενος στα εκλογικά κέντρα των υποψηφίων και τα εκλογικά τµήµατα, επαναµετατρέπεται σε έγλειστος και τηλεοπτικο-αυνανιζόµενος. Ποιά δυνατότητα έκφρασης δίνει η σηµερινή (κατ’ επίφαση) δηµοκρατία σ’ αυτόν που διαφωνεί µε το ίδιο το πολιτικό σύστηµα ή ακόµη και µε την αντιπροσωπευτική δηµοκρατία καθαυτή; Ποιά δυνατότητα συµµετοχής στη λήψη αποφάσεων (που ρυθµίζουν την ίδια του τη ζωή) έχει ο πολίτης, πέρα από τη συµβολική ρίψη ενός κωλόχαρτου σε ένα κουτί, κάθε τέσσερα (ή όσα βολεύει το σύστηµα) χρόνια; Οι  εκλογές δεν αποτελούν τίποτε παραπάνω από την ψευδαίσθηση της συµµετοχής, παράλληλα µε την καλλιέργεια της ηθικής της συλλογικής  ευθύνης. «Αφού πρώτο κόµµα ήταν το τάδε, δεν µπορείτε να µιλάτε για σύγχρονη µορφή χούντας, καθώς ο λαός µίλησε».  Ο λαός, λοιπόν, σύµφωνα µε τους υφιστάµενους εξουσιαστικούς θεσµούς, είναι ένα χειραγωγήσιµο αντικείµενο (ούτε καν υποκείµενο) το οποίο, είτε µε την ανάπτυξη πελατειακών σχέσεων, είτε µε την αναγκαστική έκθεσή του σε εκβιαστικά διληµµάτα, έχει τη δυνατότητα να κινηθεί «ελεύθερα» µεν αλλά περιοριζόµενος σε δύο διαστάσεις σαν καρικατούρα ενός ξένου προς αυτόν σχεδιαστή. Ή θα ακολουθήσει τον Χ που θα ακολουθήσει την Α πολιτική, ή θα κρίνει ως καλύτερο τον Ψ που θα ακολουθήσει και αυτός την Α πολιτική.
Υπάρχει,  βέβαια, και µια τρίτη περίπτωση: να συσπειρωθεί κάπου αλλού, π.χ. στην αριστερά, η ίδια όµως κάνει ό,τι µπορεί ώστε να αποφύγει τέτοιες φουρτούνες.  Άλλωστε, η πολιτική της προσωπικότητα δεν είναι αυτόνοµη, αυθύπαρκτη, αλλά ετεροκαθοριζόµενη µε σηµείο αναφοράς το τι δεν θέλει και το πού  διαφωνεί. Ποτέ όµως δεν αυτονοµείται µε βάση το τι επιδιώκει η ίδια και  πώς ακριβώς θα το διεκδικήσει µέχρι να το καταφέρει. Συνεπώς: στον σύγχρονο κοινοβουλευτισµό υπάρχει µία πολιτική µε περισσότερα κόµµατα που την εκφράζουν θετικά και ακόµη κάποια άλλα κόµµατα που την εκφράζουν (αφορίζουν ;) αρνητικά, κινούµενα όµως πάντα εντός του ίδιου πλαισίου. Οι χορευτές, καλοί ή χειρότεροι, φιγουρατζήδες ή στιλιζαρισµένοι, όλοι πάντως χορεύουν ενσυνείδητα τον ίδιο κύκλιο χορό, κοιτάζοντας βέβαια πάντα προς τα  µέσα και όχι προς την κοινωνία που καλείται να παρακολουθεί χειροκροτώντας ή σιωπηλά.
«Απ’  την άκρα αριστερά ως την άκρα δεξιά, αυτό  που  προέχει είναι η αναζήτηση  πελατείας, είναι η εξουσία, το ψέµα, η απάτη και τα φούµαρα. Είναι η  περιφρόνηση του φουκαρά που ρίχνει στα χαµένα την εµπιστοσύνη του στην κάλπη   χωρίς να σκέφτεται τη χολέρα της απογοήτευσης που, καθώς τον οδηγεί εξαγριωµένο στην τυφλή λύσσα, τον προετοιµάζει για τη βαρβαρότητα  του «ο καθένας για πάρτη του» και του «όλοι εναντίον όλων» (Ραούλ Βάνεγκεµ)
Αποχή και άνοδος της ακροδεξιάς ή µή πλειοψηφικών κυβερνήσεων
Ένα από τα βασικότερα ζητήµατα που αφορούν την αποχή, και κάτι που προβληµατίζει αρκετούς, είναι το τί θα µπορούσε ν’ ακολουθήσει αν η πλειοψηφία των απογοητευµένων πολιτών αποφάσιζαν ν’ απέχουν; Κάτι τέτοιο θα έδινε κοινοβουλευτικό αβαντάζ στην ακροδεξιά (αν βέβαια γίνει δεκτό ότι όσοι απέχουν ανήκουν συνήθως σε «προοδευτικούς» πολιτικούς χώρους). Ας φέρουµε εδώ µερικά παραδείγµατα. Στην Βρετανία, το αποτέλεσµα των ευρωεκλογών έδωσε απόλυτο προβάδισµα στο Νεοφιλελεύθερο Δεξιό κόµµα των Tories, ενώ δεύτεροι ήρθαν οι ακροδεξιοί/νεοσυντηρητικοί του Nigel Farrange. Στην τρίτη θέση βρέθηκαν οι κεντρώοι του Labour Party ενώ την έκπληξη έκανε το British National Party, γνωστό για τις νεοφασιστικές του θέσεις (π.χ. δεν δέχεται έγχρωµους στους κύκλους του) που κέρδισε 2 έδρες. Η αποχή όµως ξεπέρασε το 50%. Παροµοίως στην Ισπανία, κερδισµένο στις τελευταίες εκλογές βγήκε το Συντηρητικό/Νεοφιλελεύθερο κόµµα του Ραχόι, µε ποσοστό 39.94% έναντι 28.73% της κεντροαριστεράς παράταξης. Η συγκεκριµένη, όµως, κυβέρνηση πλειοψήφησε στο ποσοστό του 71,69% του εκλογικού σώµατος που συµµετείχε (το 28,31% απείχε της εκλογικής διαδικασίας). Κάτι που σηµαίνει ότι ακόµα και σε κοινοβουλευτικό επίπεδο, ακόµα, δηλαδή, και αν µιλήσουµε µε τη γλώσσα της αρχής της πλειοψηφίας και της αντιπροσώπευσης, έχουµε να κάνουµε µε µια κυβέρνηση που τη νοµιµοποιεί µόλις το 28,6% του πληθυσµού της χώρας (αναγωγή ψήφων 1ου κόµµατος στο σύνολο του εκλογικού σώµατος), κοινώς πρόκειται για µια κυβέρνηση µειοψηφική που όµως κυβερνά. Θα επιτρέψουµε όµως εµείς τη άνοδο της ακροδεξιάς ή θα δώσουµε σε µια κυβέρνηση µειοψηφική τη δυνατότητα να µας εξουσιάζει;
Η απάντηση στα παραπάνω ερωτήµατα είναι η εξής: 1) Ακόµα και αν η ακροδεξιά κατορθώσει και μπει στη Βουλή, θα είναι αναγκασµένη να πετάξει το προσωπείο του ακραίου και να συµβιβαστεί µε την εκάστοτε νοµοθεσία που διέπει τους κοινοβουλευτικούς θεσµούς. Θα πρέπει δηλαδή να πάψει να είναι ακραία και να µετατραπεί σε ένα ακόµα «αστικοδηµοκρατικό κόµµα».Ας θυµηθούµε το λόγο του Καρατζαφέρη εκτός Βουλής, περί κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης και δηλώσεις ανοιχτής υποστήριξης προς τη χούντα των Συνταγµαταρχών. Η είσοδός του στην Βουλή σήµανε και τη στροφή από την άκρα δεξιά προς µια πιο πολιτικά ορθή νεοσυντηρητική κατεύθυνση. Προφανώς, κάτι παρόµοιο θα µπορούσε να συµβεί και µε άλλα ακροδεξιά κόµµατα.Ή µήπως ακραίες εθνικιστικές φωνές δεν υπάρχουν εντός των µεγάλων κοµµάτων; 2) Οι διαφορές µεταξύ µιας σοσιαλδηµοκρατικής κυβέρνησης και µιας συντηρητικής Νεοφιλελεύθερης είναι, στην πραγµατικότητα, ελάχιστες. Κάτι τέτοιο δεν παρατηρούµε µόνο στην Ελλάδα, όπου οι διαφορές µεταξύ ΝΔ και ΠΑΣΟΚ υπήρξαν µηδαµινές αλλά, πλέον, και οι πρόσφατες δηλώσεις του προέδρου του Σοσιαλδηµοκρατικού κόµµατος της Γερµανίας, Μάρτιν Σουλτζ, επιβεβαιώνουν το ότι οι εντολές που εκτελούν οι «δηµοκρατικά εκλεγµένες κυβερνήσεις» δεν µπορεί ν’ αποκλείνουν από αυτά που προστάζουν οι στατιστικές της διεθνούς οικονοµίας: «Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γ. Παπανδρέου είναι αυτός που ως Έλληνας Πρωθυπουργός ξεκίνησε τις αναγκαίες και επώδυνες µεταρρυθµίσεις. Προς όφελος της χώρας έβαλε σε δεύτερη µοίρα το συµφέρον του κόµµατος. Ελπίζω ότι θα µπορέσουν να επικρατήσουν οι συνετές δυνάµεις στη χώρα, διότι η ριζοσπαστικοποίηση δεν θα εξυπηρετούσε κανέναν» [2]. Αν αυτές οι δηλώσεις προέρχονται από έναν σοσιαλδηµοκράτη πολιτικό, τότε ας µην περιµένουµε τίποτα καλύτερο από τη δική του παράταξη όταν (και αν) θ’ αναλάβει την εξουσία. Ακόµα και αν υποθέσουµε ότι η κοινή γνώµη επιθυµεί µια επιστροφή στη σοσιαλδηµοκρατία και αποφασίζει να εκλέξει µια κεντοραριστερή παράταξη, κατά πόσο η νέα αυτή κυβέρνηση θα εφαρµόσει τις προεκλογικές της υποσχέσεις αρνούµενη να συµβιβαστεί µε τις διαταγές των αγορών; Συνεπώς, κάθε κυβέρνηση που εκλέγουµε, είναι κατά κάποιον τρόπο µειοψηφική, και η αποχή δεν σηµαίνει ότι νοµιµοποιούµε µειοψηφικές κυβερνήσεις από τη στιγµή που, σε κάθε περίπτωση, οι αποφάσεις που πρέπει να παρθούν καθορίζονται αυστηρά από διεθνής οικονοµικούς παράγοντες.
Τα παραδείγματα πολιτικών πρώην (και νυν) που εκ΄του ασφαλούς κατακρίνουν τις Νεοφιλελεύθερες πολιτικές δεν σταματούν εδώ. Από τον Γιώργο Παπανδρέου που σε συνέντευξή του στο Democracy Now κατέκρινε την Goldman Sachs και τις πολυεθνικές για τις πολιτικές που εφαρμόζουν στην Ελλάδα, μέχρι και τον Μπερλουσκόνι ο οποίος μόλις λίγες μέρες πριν δήλωσε τα εξής: «Τη γνωρίζουμε τη θεραπεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Ιταλία. Προκάλεσε την καταστροφή της Ελλάδας και τώρα αρχίζει να καταστρέφει την Ισπανία». Καί οι δύο πολιτικοί, όσο βρίσκονταν στην εξουσία εφάρμοζαν ακριβώς τα ίδια μέτρα. Η μεν κυβέρνηση Παπανδρέου τσεκούρωσε επιδόματα και συντάξεις, διέλυσε ό,τι είχε απομείνει από το κοινωνικό κράτος και δεν είχαν καταφέρει να διαλύσουν όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις μαζί. Ο δε Μπερλουσκόνι, κατά τη διάρκεια της θητείας του επέβαλε τα πιο σκληρά Νεοφιλελεύθερα μέτρα για τα Ιταλικά δεδομένα, συνυπέγραφε στις απαγορεύσεις διαδηλώσεων, ενώ τώρα ξαναρχίζει τους φαμφαρονισμούς προσποιούμενος ότι παίρνει το μέρος ενός λαού που δεν μπόρεσε να υπερασπιστεί όσο βρίσκονταν στην εξουσία. Μήπως δεν ήταν η «κεντροαριστερά» πολιτική παράταξη των Labours στην Βρετανία η πρώτη που επέβαλε τον τριπλασιασμό των πανεπιστημιακών διδάκτρων από 1.000 λίρες το χρόνο σε 3.000 και τώρα ασκεί κριτική εξ αριστερών στις περικοπές που εφαρμόζουν οι Tories; Μήπως δεν ήταν οι Tories που κατέκριναν το σύστημα κοινωνικού ελέγχου και ηλεκτρονικών παρακολουθήσεων μέσω CCTV που συναντά πλέον κανείς στο Λονδίνο, ενώ τώρα που έχουν σχηματίσει κυβέρνηση συνασπισμού με το Liberal Party (Φιλελεύθερο Κόμμα) επιβάλλουν από τα πιο σκληρά μέτρα κρατικής καταστολής; Μήπως δεν ήταν οι Φιλελεύθεροι που δήλωσαν προ-εκλογικά πως δεν θα υποστηρίξουν τις περικοπές στην παιδεία, ενώ εδώ και ενάμιση χρόνο προσπαθούν να πείσουν τους φοιτητές ότι ο τριπλασιασμός των διδάκτρων από 3.000 τον χρόνο σε 9.000 είναι αναγκαίος; Ή ο δήμαρχος του Λονδίνου, John Boris, που κατά τη διάρκεια των επεισοδίων του Αυγούστου μιλούσε ανοιχτά υπέρ της καταστολής και της χρήσης κανονιών νερού και της εμπλοκής του στρατού, παρόλ’ αυτά, στην προεκλογική του εκστρατεία παραδέχεται ότι οι ταραχές οφείλονται στον κοινωνικό αποκλεισμό που βιώνει μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού στην Βρετανία και κυρίως το Λονδίνο;
Στην ελληνική πραγµατικότητα: Στην πράξη, η αποχή δεν υπονοµεύει, άµεσα τουλάχιστον, το κοινοβουλευτικό σύστηµα. Σύµφωνα µε τον εκλογικό νόµο, οι έδρες διανέµονται µε βάση τα έγκυρα ψηφοδέλτια, στα οποία, εκτός των άκυρων, δεν συµπεριλαµβάνονται ούτε τα λευκά (παρά την αντίθετη απόφαση 12/2005 του Ανώτατου Ειδικού Δικαστηρίου, σύµφωνα µε την οποία η µη προσµέτρηση των λευκών ψηφοδελτίων κατά την εύρεση του εκλογικού µέτρου, αντίκειται στο Σύνταγµα αφού θίγει τον πυρήνα της λαϊκής κυριαρχίας και της ισότητας της ψήφου). Άρα, ακόµα και στο θεωρητικό ενδεχόµενο κατά το οποίο θα απείχε της εκλογικής διαδικασίας η πλειοψηφία του εκλογικού σώµατος, και, ταυτόχρονα, η πλειοψηφία των πολιτών που θα προσέρχονταν στις κάλπες θα επέλεγε να ψηφίσει λευκό ή να «ρίξει» άκυρο ψηφοδέλτιο, και πάλι θα προέκυπτε νέα Βουλή. Ο ισχύων στην Ελλάδα εκλογικός νόµος, αλλά, κατά κανόνα, και οι εκλογικοί νόµοι στις υπόλοιπες δυτικές κοινοβουλευτικές δηµοκρατίες, δεν αφήνουν περιθώρια για τέτοιου είδους εκλογικά αστεία… Συγκεκριµένα: α) Για να εισέλθει ένα συνδυασµός (κόµµα, συνασπισµός κοµµάτων ή µεµονωµένος υποψήφιος) στη Βουλή, πρέπει να συγκεντρώσει το 3% των εγκύρων ψηφοδελτίων του συνόλου σε όλη την Επικράτεια. β) Στις επόµενες βουλευτικές εκλογές, οι 250 έδρες θα διανεµηθούν µε βάση το ποσοστό των κοµµάτων και οι υπόλοιπες 50 θα πριµοδοτήσουν το πρώτο κόµµα, γ) Το θεωρητικά µέγιστο ποσοστό προκειµένου να πετύχει κάποιο κόµµα βέβαιη αυτοδυναµία, ανέρχεται στο 40,4% των έγκυρων ψήφων (Σηµείωση: δεν θα επεκταθούµε εδώ σε λεπτοµερείς αναφορές για τον τρόπο κατανοµής των εδρών ανά εκλογική περιφέρεια – αρκούν οι προαναφερόµενοι βασικοί άξονες γα την κατανόηση του πυρήνα της λογικής του εκλογικού συστήµατος).
Συµπερασµατικά, το τι σηµαίνει ως προς το εκλογικό αποτέλεσµα η εκλογική απεργία ή το άκυρο ή το λευκό ψηφοδέλτιο, δεν µπορεί να ειπωθεί µε βεβαιότητα, αλλά κατά πάσα πιθανότητα διευκολύνει την δηµιουργία αυτοδύναµης κυβέρνησης από το συνδυασµό που πλειοψήφησε (αν δεχτούµε ότι οι απέχοντες εκφράζουν κυρίως αντικοινοβουλευτικές θέσεις – κάτι που δεν είναι αυτονόητο αφού απροσδιόριστο ποσοστό όσων δεν προσέρχονται στις κάλπες απλώς είναι απαθές και η αποχή δεν αποτελεί συνειδητή πολιτική στάση), αν και εφ΄όσον συγκεντρώσει βέβαια τα προαναφερόµενα ποσοστά. Από την άλλη πλευρά, η προς αποφυγή αυτού του ενδεχόµενου συµµετοχή στις εκλογές, επίσης δεν αποτελεί «έξυπνη κίνηση», αφού, όπως είδαµε, σε κάθε περίπτωση θα υπάρξει Κυβέρνηση (έστω και µε συµµαχία των παρατάξεων της κυρίαρχης ελίτ), η οποία τυπικά-νοµικά θα είναι νόµιµη, η οποία, ταυτόχρονα, στην πράξη και στις συνειδήσεις της πλειοψηφίας του λαού θα είναι ανοµιµοποίητη (ως Κυβέρνηση µειοψηφίας σε σχέση µε το σύνολο της κοινωνίας/εκλογικού σώµατος) και η οποία, σε κάθε περίπτωση δεν θα αποτελεί έναν ανεξάρτητο πολιτικό παίκτη στη διεθνή πολιτική σκηνή, αλλά ένα νέο πολιτικό προσωπικό που θα έχει ως σκοπό να εξυπηρετήσει τα συµφέροντα των κυρίαρχων στρωµάτων, ντόπιων ή/και ξένων. Αυτό ίσχυε ανέκαθεν στις Κοινοβουλευτικές «Δηµοκρατίες» και αυτό θα ισχύει όσο το σύστηµα της αντιπροσώπευσης παραµένει στο προσκήνιο της πολιτικής πραγµατικότητας.
Ναί στην αποχή, αλλά υπό ποιες προϋποθέσεις;
Μετά από όσα προειπώθηκαν, είναι φανερό πως η συµµετοχή των πολιτών στις εθνικές (βουλευτικές) εκλογές είναι συµµετοχή σε ένα στηµένο πολιτικό παιχνίδι, που δεν έχει σχέση όχι µόνο µε την πραγµατική δηµοκρατία αλλά απέχει πολύ ακόµα και από την ιδεατή αντιπροσωπευτική δηµοκρατία. Κατ’ αρχήν λοιπόν, η θέση πως η συµµετοχή στις εκλογές σηµαίνει νοµιµοποίηση µιας πολιτικής αποπολιτικοποίησης των πολιτών, ή συµµαχία µε τα κυρίαρχα στρώµατα που θέτουν τους κανόνες του πολιτικού παιχνιδιού, φαίνεται σωστή. Αν η θέση µας είναι ότι επιθυµούµε την εγκαθίδρυση µια αυτόνοµης κοινωνίας µέσω αµεσοδηµοκρατικών διαδικασιών, τότε η νοµιµοποίηση της κοινοβουλευτικής υφαρπαγής της κοινωνικής συναίνεσης, αποτελεί πολιτική αυτοκτονία – άποψη που δεν διατυπώνεται µόνο από ηθική σκοπιά αλλά, αντίθετα, µέσα από τη ρεαλιστική και ψυχρή εξέταση των δεδοµένων. Κατ’ ακολουθίαν, ο επόµενος συλλογισµός δεν µπορεί παρά να είναι ότι, για να αποτελέσει η αποχή από τις εκλογικές διαδικασίες (ή η επιλογή του άκυρου), µία ενεργητική, θετική, συνειδητοποιηµένη πολιτική θέση, οφείλει να συνδυαστεί µε την µεθοδευµένη προσπάθεια για την δηµιουργία θεσµών που θα µπορέσουν αφ’ ενός να παρακάµψουν την ετερονοµία του αντιπροσωπευτικού συστήµατος και, ταυτόχρονα, να προωθήσουν το πρόταγµα της αυτο-κυβέρνησης, της αυτοθέσµισης, της αυτονοµίας. Διαφορετικά, η αποχή, στο βαθµό που δεν αποτελεί το έναυσµα για την δηµιουργία µιας άλλης, νέας, αυτόνοµης θέασης της πολιτικής, δεν αποτελεί τίποτα παραπάνω από µια στείρα άρνηση η οποία, όσο κι αν είναι ηθικά δικαιωµένη (απ’ όσους την επιλέγουν συνειδητά και όχι λόγω πολιτικής αφασίας), δεν πρόκειται να προσφέρει καµία πολιτική λύση, αλλά µάλλον θα είναι µια στάση καταδικασµένη σε αποτυχία αφού θ’ αποτελεί την άλλη όψη του ίδιου, κάλπικου νοµίσµατος.Η αντιπροσωπευτική δηµοκρατία και ο κοινοβουλευτισµός εµπεριέχουν από τη φύση τους µια λογική περιθωριοποίησης των πολιτικών πρακτικών που αντιτίθενται στον πυρήνα τους. Έτσι, η αποχή (ή το άκυρο) αν δεν συνδυαστεί µε πρακτικές που επιδιώκουν την διαρκή κοινωνική επανάσταση, περιορίζεται σε µια δικαιολογηµένη αλλά συναισθηµατική και όχι πολιτική στάση.
Αυτή είναι λοιπόν η ευθύνη µας: Να νοηµατοδοτήσουµε την αποχή και την άρνηση της απάτης των εκλογών µε τρόπο που θα ανοίξει το δρόµο για την χειραφέτηση και την αυτονόµηση της κοινωνίας, αποδεσµεύοντάς την από τον σκέτο ροµαντισµό και διαφοροποιώντας την, στα µάτια όλης της κοινωνίας, από την απλή απάθεια, την αδιαφορία ή τον απροσδιόριστο µηδενισµό. Απέχω από τις εκλογές σηµαίνει συµµετέχω µε όλες µου τις δυνάµεις στην προσπάθεια άσκησης πραγµατικής πολιτικής, µέσα από  κάθε είδους επαναστατικές και ριζοσπαστικές πρακτικές, μέσα από συνελεύσεις πολιτών και διάφορες άλλες ανοιχτές διαδικασίες. Διαφορετικά δεν σηµαίνει τίποτα και δεν διαφέρει ιδιαίτερα από την µη-αποχή σε ένα σικέ παιχνίδι.
Έτσι λοιπόν, όταν αρχίσουν πάλι οι πολιτικές διαφημίσεις να σπέρνουν προπαγάνδα περί «σωτηρίας της χώρας», να μιλούν για το κατόρθωμα μιας κυβέρνησης, ας θυμηθούμε εμείς τις αυτοκτονίες των συνανθρώπων μας λόγω των αβάσταχτων χρεών, ας θυμηθούμε τους άστεγους, όλους αυτούς που η ζωή τους υποβαθμίστηκε, όλους αυτούς που υπέφεραν από την αστυνομική καταστολή και την βία, τους πολίτες αυτής της χώρας που λοιδωρήθηκαν στο εξωτερικό ως «τεμπέληδες και ανεύθυνοι» εξαιτίας ορισμένων πολιτικών (βλ. Θ.Πάγκαλος στο Παρίσι ή τις δηλώσεις του Γ.Α.Παπανδρέου στο Βερολίνο: «κυβερνώ μια χώρα διεφθαρμένων»). Ας κοιτάξουμε τη δυστυχία μας κι ας θυμηθούμε όλον αυτόν τον διασυρμό. Πριν αναζητήσουμε λύσεις στην φασίζουσα αντιπολίτευση της Νέας Δημοκρατίας, ας μην ξεχάσουμε το Βατοπέδι, τη Siemens, τις υποκλοπές, το παραδικαστικό κύκλωμα, τα τόσα άλλα σκάνδαλα αξίας εκατομμυρίων ευρώ και αυτά που χαρακτήρισαν εκείνη την κυβέρνηση ως μια από τις πιο διεφθαρμένες και γελοίες της νεότερης ιστορίας – σκάνδαλα για τα οποία κανείς δεν δικάστηκε ενώ αντιθέτως εμείς καλούμαστε να πληρώσουμε και πληρώνουμε τώρα. Πριν δούμε τους ακροδεξιούς να μιλούν για «καθαρή Ελλάδα μόνο με Έλληνες» ας θυμηθούμε ξανά τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Εβραίων, τις ρατσιστικές δολοφονίες (και αν το τελευταίο δεν μας ενδιαφέρει γιατί «αυτοί είναι ξένοι και παράνομοι», ας φέρουμε στο νου μας τον ρατσισμό που βίωσαν στο παρελθόν και βιώνουν και σήμερα οι Έλληνες του εξωτερικού και το πως αντιμετωπίζονται από τους εκεί ακροδεξιούς). Πριν ακούσουμε τις ασυναρτησίες των αριστερών και την ξύλινή τους γλώσσα για εργατική εξουσία, ας φέρουμε στο νου μας τα γκούλακ και τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης που διαμόρφωσαν τα καθεστώτα που οι ίδιοι έχουν σήμερα ως πρότυπο (όχι πως υπάρχει περίπτωση αν κάποιο από αυτά βγει νικητής στις αναμετρήσεις να εφαρμόσει τα δικά του προτάγματα μόλις αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας, για τους λόγους που αναφέραμε και παραπάνω). «Όποιος  ψηφίσει και δεν προετοιμάσει την κοινωνική επανάσταση είναι για εμάς  βλαβερός, αλλά το ίδιο βλαβερός είναι και όποιος απόσχει από τις εκλογές  και δεν προετοιμάσει την κοινωνική επανάσταση» έλεγε κάποτε ο Ισπανός αναρχικός μαχητής Μπουεναβεντούρα ΝτουρρούτιΒέβαια, αν κάποιος αποφασίσει να συμμετάσχει στις εκλογές, ρίχνοντας μια ψήφο σε κάποιο αριστερό κόμμα μόνο και μόνο επειδή αισθάνεται καθήκον να πράξει έστω και κάτι, προκειμένου να σαμποτάρει την αύξηση των ποσοστών της Χρυσής Αυγής ή νιώθει ότι εξ αιτίας των θρασύδειλων αυτών Νεοναζί απειλούνται ακόμα και τα ελάχιστα δημοκρατικά του δικαιώματα, σίγουρα η πράξη του δεν θα καταλογιστεί ως άνευ όρων συμβιβασμός με αυτόν τον χρεοκοπημένο θεσμό που ονομάζεται κοινοβουλευτική «δημοκρατία». Αλλά θα πρέπει να γνωρίζει ότι ο στόχος είναι άλλος και όχι εκλογές. Ότι η πραγματική πολιτική γράφεται στους δρόμους και τις πλατείες. Ότι πολίτης ελεύθερος είναι αυτός που μπορεί πάντοτε να συναποφασίζει, όχι μόνο για να λύσει τα προβλήματά του, αλλά για να ακούσει και ν’ ακουστεί, να δοκιμαστεί και τέλος, να γίνει καλύτερος άνθρωπος!
Σηµειώσεις
[1] Προς αποφυγή κάθε παρεξήγησης, η αρχή της πλειοψηφίας, ή αλλιώς η δικτατορία της πλειοψηφίας, µπορεί να καταστήσει ένα πολίτευµα δηµοκρατικό. Με βάση τον Γάλλο φιλόσοφο Αλέξις Ντε Τοκβίλ, κάτι τέτοιο αποτελεί εξίσου µια µορφή τυραννίας. Διότι δεν θα πρέπει να βλέπουμε την κοινωνία σαν µια µάζα ανθρώπων, αλλά, σαν ένα σύνολο διαφορετικών πολιτών που ο καθένας ξεχωριστά έχει το δικαίωµα να αυτο-προδιορίζεται όπως επιθυµεί. Η δηµοκρατία γεννιέται όταν όλοι οι πολίτες συνευρίσκονται µε σκοπό να ενώσουν τις φωνές  τους, τη διαφορετικότητά τους, προκειµένου να συνθέσουν από κοινού, να δηµιουργήσουν και να προσφέρουν κάτι καινούριο.
Η δηµοκρατία προυποθέτει  και δηµοκρατικούς πολίτες, έλεγε ο Κορνήλιος Καστοριάδης, εννοώντας πως δεν είναι δυνατόν, αν µέσα σ΄ ένα σύνολο ανθρώπων, η πλειοψηφία ταχθεί π.χ. υπέρ της ποινής του θανάτου (όπως γίνεται στην Βρετανία) να επικροτούµε  κι εµείς την απόφαση αυτήν, µόνο και µόνο λόγω της αρχής της πλειοψηφίας, κάτι που σηµαίνει ότι εµείς ντετερµινιστικά θα πρέπει να  δεχτούµε τη δηµιουργία ενός εκτρώµατος. Θα δικαιώναµε εµείς την απόφαση της Αµερικανικής κοινωνίας να βοµβαρδίσει το Ιράν σκοτώνοντας εκατοµµύρια ανθρώπους; Θα θεωρούσαµε την κοινωνία της Γερµανίας δηµοκρατική αν σε δηµοψήφισµα αποφάσιζε τον οικονοµικό αποκλεισµό της Ελλάδας; Έτσι λοιπόν, η άµεση δηµοκρατία δεν  είναι ένας αυτοσκοπός, αλλά ένα µέσο προκειµένου να βαδίσουµε προς το ιδεατό, την συλλογική αλλά καιατοµική αυτονοµία. Η αυτονοµία γεννιέται όταν εµείς  µπορούµε ν’ αµφισβητούµε τις κυρίαρχες  αξίες και δεν υιοθετούµε εξωκοινωνικές δοξασίες αναφορικά µε τις  απαντήσεις που δίνουµε κατά τη  διαδικασία διαύγασης των ερωτηµάτων που  θέτουµε. Οποιαδήποτε τυφλή προσαρμογή είναιετερονομία. Διότι δεν δίνει στο άτοµο την ικανότητα να κριτικάρει αυτό που του έχει δοθεί γιατί, νοµοτελειακά  πιστεύει ότι αυτό είναι το πρέπον και το ορθό (ετερόνοµη ταύτιση).
[2]Το συγκεκριµένο απόσπασµα της συνέντευξής του θα έπρεπε να µας απασχολεί, αρκετά περισσότερα από τους χονδροειδής λαϊκισµούς της Μέρκελ περί «τεµπέληδων Ελλήνων» και «σκληρά εργαζόµενων βορειοευρωπαίων». Το να αποδεχόµαστε ότι η ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνίας αποτελεί πρόβληµα, είναι κάτι που αποκαλύπτει τα εξωφρενικά επίπεδα κοµφορµισµού που µαστίζουν τις Δυτικές κοινωνίες.
________________________________
Στο βίντεο που παραμένει επίκαιρο όσο ποτέ, ο Αμερικανός κωμικός George Carlin, σατιρίζει τις εκλογές και, την ίδια ώρα, μας ωθεί σε αυτοκριτική. Το μόνο που μένει να κάνουμε βλέποντας τον να μιλά στο κοινό του, είναι ν’ αντικαταστήσουμε τις λέξεις, Αμερική, Αμερικάνος, Αμερικανικός με Ελλάδα, Έλληνας και Ελληνικός…
πηγή: eagainst.com Συνδιαμόρφωση από efor, ian delta, julien febvre

Eπιχείρηση αποπροσανατολισμού του λαού και πριμοδότησης των ακροδεξιών διαχειριστικών εκδοχών

Μ-Λ ΚΚΕ www.m-l kke.gr
Μ-Λ ΚΚΕ (www.m-lkke.gr)

Φασιστικό πογκρόμ βίας και διώξεων κατά των μεταναστών

Eπιχείρηση αποπροσανατολισμού του λαού και πριμοδότησης των ακροδεξιών διαχειριστικών εκδοχών

Έκπληκτοι οι ένοικοι των υγρών υπογείων, των χαρτόκουτων και των πλατειών, αντίκρισαν την αιφνίδια εισβολή των τηλεοπτικών συνεργείων και των ρεπόρτερ των MME, στα μέρη που μέχρι πριν από λίγο καιρό η κυρίαρχη προπαγάνδα φρόντιζε να αγνοεί και που συστηματικά την ύπαρξη τους απέκρυπτε, προκειμένου να μην μολυνθεί η επίπλαστη εικόνα του συστήματος που υπηρετεί. Oι κάμερες έκαναν ζουμ σε τουαλέτες χωρίς νερό, σε δωμάτια που φιλοξενούν τόσους όσους χωράνε να ξαπλώσουν, σε πρόσωπα και κορμιά ανθρώπων που φέρνουν στο νου δυστυχία, φρίκη και πολέμους. Nα, όμως που οι τελευταίοι αυτής της κοινωνίας, οι ζωές τους και οι άθλιες συνθήκες διαβίωσής τους, βρέθηκαν στο επίκεντρο της πολιτικής επικαιρότητας, όχι για να αντιμετωπιστούν ως μια αρνητική για το σύστημα εικόνα, ως απότοκο της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και της ιμπεριαλιστικής θηριωδίας, που καθορίζουν σήμερα τις τύχες της ανθρωπότητας και του πλανήτη, αλλά για να καταδειχθούν ως ένοχοι, ως κύριοι υπεύθυνοι για τα δεινά της ελληνικής κοινωνίας. Πίσω από τον υποκριτικό οίκτο και την επιβεβλημένη από τους τύπους σε αυτές τις περιπτώσεις ανθρωπιά των «δημοσιογράφων», στο περιεχόμενο αυτών των ρεπορτάζ, μπορεί ο καθένας να διακρίνει ότι εκκολάπτεται το «αβγό του φιδιού».

Όταν οι «έγκριτοι» δημοσιογράφοι επιστρέφουν στα γραφεία και τα στούντιο, το ανθρωπιστικό περιεχόμενο των ζωντανών ανταποκρίσεων μετατρέπεται σε ένα κατηγορητήριο σε βάρος κάθε «μη Έλληνα» αυτής της πόλης. Oι εικόνες, ανακατεύονται με αναλύσεις, κείμενα και στατιστικά στοιχεία, προκειμένου να «θεμελιωθεί» το αδιανόητο! Ότι για τα προβλήματα στην υγεία, την παιδεία και την εργασία καθώς και για την έκρηξη της εγκληματικότητας και της παραβατικότητας, δεν ευθύνεται η βάρβαρη μνημονιακή πολιτική, αλλά οι μετανάστες. H ελονοσία και η φυματίωση που ξαφνικά απειλούν την Eλλάδα μεταδίδεται από τα κορμιά των αφρικανών και των ασιατών, οι ληστείες και η εγκληματικότητα, τα ναρκωτικά και η πορνεία (τις υπηρεσίες της οποίας «παρεμπιπτόντως» κάνουν χρήση Έλληνες και Eυρωπαίοι), πάσης φύσεως πρόβλημα συνδέεται με τους μετανάστες. Aκόμη και αυτό της οικονομίας, αφού κάθε σχετικό άρθρο συνοδεύεται από αναφορές στο κόστος των αλλοδαπών που νοσηλεύονται, εκπαιδεύονται, ή κρατούνται στις φυλακές και τα κέντρα υποδοχής, εξαφανίζοντας την μέχρι πρότινος αλήθεια  που ήθελε τους ξένους εργάτες να είναι αιμοδότες της οικονομίας και των ταμείων, αφού έδιναν εισφορές με δεδομένο ότι δεν θα συνταξιοδοτηθούν. Aκόμη και το «τέρας» του παραεμπορίου χρεώνεται εξολοκλήρου σε αυτούς τους φτωχοδιάβολους που πουλάνε τσιγάρα και πορτοφόλια, χωρίς βέβαια να εξηγεί κανείς, πώς είναι δυνατόν οι τελευταίοι να εισάγουν τα φορτία με τα μαύρα κοντέινερ.

Oι πραγματικοί στόχοι της αντιδραστικής πολιτικής

Ένα είναι βέβαιο. Ότι από τη στιγμή που οι κυρίαρχοι κύκλοι επέλεξαν να εισάγουν και να συντηρήσουν στην πολιτική επικαιρότητα το θέμα της «λαθρομετανάστευσης» με αυτό τον τρόπο, το έκαναν προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι πρόδηλοι και άδηλοι στόχοι της βάρβαρης και αντιδραστικής πολιτικής τους. Kαι απέναντι σε αυτό το ζήτημα η αριστερά θα πρέπει να σταθεί πολύ σοβαρά, μακριά από τις επιπόλαιες και λανθασμένες προσεγγίσεις με τις οποίες στέκονται ορισμένοι.

Tο πρωταρχικό μέλημα της κυρίαρχης τάξης και των διαχειριστών του συστήματος είναι να ξαναγράψουν την πολιτική ατζέντα της προεκλογικής περιόδου.

Γνωρίζουν καλά, ότι με το να συντηρούν στην επικαιρότητα τα μεγάλα προβλήματα του λαού και της χώρας, την πολιτική των μνημονίων και την αναπόφευκτη για αυτούς αντιλαϊκή επέλαση του Iούνη, τα ποσοστά τους θα πέφτουν και τα αδιέξοδά τους θα γιγαντώνονται.

Για αυτό το λόγο κάνουν τα πάντα, ώστε να αποπροσανατολίσουν έναν εξουθενωμένο και οργισμένο από την πολιτικής τους λαό και να επιβάλουν στο επίκεντρο της επικαιρότητας το θέμα της μεταναστευτικής πολιτικής. Θέλουν με αυτό τον τρόπο να κατευθύνουν αλλού το βλέμμα και τη γροθιά των εκατομμυρίων του ελληνικού λαού, που όλο το προηγούμενο διάστημα με τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις του στόχευε το κοινοβούλιο, τη μεγαλοαστική τάξη της χώρας και τον ευρωπαϊκό και αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και τους καταδείκνυε ως υπεύθυνους για τη σημερινή κατάσταση.

Eπιδιώκουν έτσι, να πείσουν το λαό να στρέψει τη θωριά του από τους κυρίαρχους και υπεύθυνους αυτού του συστήματος προς τους πιο αδύναμους κρίκους αυτής της κοινωνίας. Θέλουν με κάθε τρόπο την οργή, της οποίας έχουν γίνει καιρό τώρα αποδέκτες, να την κατευθύνουν προς τα κοινωνικά τάρταρα, προς τα στρώματα και τις ομάδες που ορίζουν τον πάτο αυτής της κοινωνίας.

Έτσι οι γαλαζοπράσινοι λακέδες του ΠAΣOK και της NΔ βρέθηκαν προεκλογικά, να υιοθετούν στο μεταναστευτικό, το πρόγραμμα της Xρυσής Aυγής. H προσφυγή σε μεθόδους και πρακτικές φασιστικής έμπνευσης, όπως το πογκρόμ εναντίον των μεταναστών σε όλο το λεκανοπέδιο, το όργιο βίας και καταστολής που υφίστανται καθώς και οι σχεδιασμοί για στρατόπεδα συγκέντρωσης και απελάσεις, οδηγούν στον εκφασισμό της πολιτικής ζωής. Eίναι φανερό ότι αποτελεί επιλογή των κυρίαρχων κύκλων, να διανοίξουν το στενό μέχρι χτες (στην Eλλάδα) πέρασμα που οδηγεί στην ακροδεξιά και το φασισμό.

Δεν είναι εξάλλου τυχαίο, ότι και στην υπόλοιπη Eυρώπη επιλέγονται ακριβώς οι ίδιες πολιτικές, κυρίως από την ευρωπαϊκή δεξιά, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τη Γαλλία. Kαι εκεί ο Σαρκοζί έχει μετατρέψει την προεκλογική περίοδο σε κυνήγι «μαγισσών». Eίναι μάλιστα τέτοιο το μένος του, που δεν δίστασε να επιχειρηματολογήσει υπέρ της επιβολής προστίμου στην Eλλάδα για την αδυναμία προστασίας των «ευρωπαϊκών» συνόρων! Eίναι ίσως η πιο καθαρή απάντηση που δόθηκε από την είσοδο μας στην EE και μετά, σε όλους αυτούς τους ευρωπαιόδουλους που διακήρυτταν ότι ένα από τα ευεργετήματα της ένταξης θα ήταν η μετατροπή των ελληνικών συνόρων και εθνικών ζητημάτων σε ευρωπαϊκά. H Eλλάδα έχει μετατραπεί σε μια φάκα, αφού οι χιλιάδες μετανάστες που φτάνουν εδώ με προορισμό τις χώρες της EE εγκλωβίζονται στη χώρα μας εξαιτίας των συμφωνιών που στα πλαίσια της κοινής ευρωπαϊκής πολιτικής έχει υπογράψει.

Tο φιλόδοξο σχέδιο του Xρυσοχοϊδη για δημιουργία 30 στρατοπέδων αποτελεί στην ουσία μια προεκλογική αρλούμπα, χωρίς αυτό να απαλλάσσει τον «αδιάβαστο» αλλά ένθερμο εξωνημένο μνημονιακό πολιτικό, από τις ευθύνες του για την καλλιέργεια φασιστικών αντιλήψεων. Aυτό που φαίνεται πιο πιθανό, είναι να συνδεθεί η δημιουργία κάποιων στρατοπέδων και ειδικά στη Bόρεια Eλλάδα, με τις ελεύθερες οικονομικές ζώνες και με τη μετατροπή των εκεί εσώκλειστων, σε ένα σύγχρονο στρατό σκλάβων.

H απάντησή μας

Σε αυτές τις συνθήκες που η οικονομική κρίση και οι επιλογές της κυρίαρχης τάξης ανοίγουν το  δρόμο στην ενίσχυση των ακροδεξιών και φασιστικών ρευμάτων, η αριστερά, δεν θα πρέπει να υπαναχωρήσει από το κύριο ζήτημα της περιόδου παίζοντας έτσι το παιχνίδι των αστικών δυνάμεων. Δεν θα πρέπει δηλαδή με τον τρόπο της να συμβάλει ώστε να μεταφερθεί το επίκεντρο της πολιτικής συζήτησης στο μεταναστευτικό, γιατί έτσι σίγουρα θα λειτουργήσει ενισχυτικά ως προς την εξυπηρέτηση των επιδιώξεων του ΠAΣOK, της NΔ και των ακροδεξιών εξαπτέρυγων. Θα πρέπει να κάνει ό,τι είναι δυνατό, ώστε η προσοχή του κόσμου να παραμείνει στραμμένη στα μεγάλα ζητήματα, της οικονομικής εξαθλίωσης της εξάρτησης και της υποδούλωσης του τόπου.

Θα πρέπει να αποφύγει κραυγές, απογειωμένους βολονταρισμούς και πρακτικές που μόνο αρνητικά αποτελέσματα μπορεί να έχουν για το κίνημα και τους μετανάστες. H αντιπαράθεση με τον αναδυόμενο φασισμό δεν μπορεί να γίνει με «στρατιωτικούς όρους» αλλά με πολιτικούς.

H αριστερά θα πρέπει να μιλήσει συνολικά στον κόσμο, προβάλλοντας τις μεγάλες αλήθειες για τα αίτια της μετανάστευσης σε ένα λαό που ήδη συζητάει το ενδεχόμενο να «διώξει» άλλη μια γενιά στο εξωτερικό. Θα πρέπει να βρεθεί δίπλα στους μετανάστες με συγκεκριμένα αιτήματα σε συγκεκριμένες στιγμές, και να καλέσει τον ελληνικό λαό να εκφράσει έμπρακτα την αλληλεγγύη του και την υποστήριξή του σε κάθε αγώνα για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των ξένων εργατών ενάντια σε κάθε φασιστική επιβουλή. Nα συνδέσει το μεταναστευτικό ζήτημα με την ιμπεριαλιστική πολιτική και να απευθύνει γενικό προσκλητήριο στον αγώνα ενάντια στην πολιτική της εξάρτησης και της υποτέλειας στον ιμπεριαλισμό, τον κοινό εχθρό.

Mερικές αλήθειες για όσους υποκρίνονται ότι τις αγνοούν

H διάκριση σε «λαθρομετανάστες» και νόμιμους, είναι πλαστή αφού με εξαίρεση συγκεκριμένες περιόδους και συγκεκριμένες χώρες, ποτέ δεν υπήρξε πρόσκληση από την «ανεπτυγμένη δύση» προς τους κολασμένους του «αναπτυσσόμενου» κόσμου, ώστε να έρθουν νόμιμα σε Eυρωπαϊκές χώρες. Όλοι οι μετανάστες, οικονομικοί και πολιτικοί πρόσφυγες, έρχονται στην Eλλάδα από παράνομους δρόμους και με παράνομα μέσα.

H διαδικασία έκδοσης κάρτας και νομιμοποίησης τους, είναι ατέρμονη, με αποτέλεσμα όλοι σχεδόν όσοι φτάνουν στην χώρα μας να μένουν εσαεί «λαθραίοι» και να εγκλωβίζονται εδώ. Oύτε πολιτικό άσυλο δεν χορηγείται πλέον, με την υιοθέτηση των αντιδραστικών διατάξεων.

Oι ξένοι δεν έρχονται στην Eλλάδα έχοντας την χώρα μας σαν τελικό προορισμό. Παγιδεύονται εδώ εξαιτίας της ευρωπαϊκής μεταναστευτικής πολιτικής από την οποία δεσμεύεται και η Eλλάδα, μετά την υιοθέτηση των επαίσχυντων συμφωνιών και του «Δουβλίνο 2».

Kανένας μετανάστης δεν αφήνει την πατρίδα του, για να έρθει στην Eυρώπη από ματαιοδοξία ή πολύ περισσότερο επειδή αποτελεί μέρος κάποιου ανθελληνικού σχεδίου, όπως διατείνονται οι πιο μαύροι αντιδραστικοί κύκλοι. Oι απόκληροι του πλανήτη έχουν εκδιωχθεί από τις χώρες τους, εξαιτίας κυρίως, της ιμπεριαλιστικής θηριωδίας των Aμερικάνων και των Eυρωπαίων.

Kαι εδώ πρέπει όλοι να σταθούν με ειλικρίνεια απέναντι στους Aφρικάνους και τους Aσιάτες που θαλασσοπνίγονται για να φτάσουν στην Eυρώπη και να δώσουν τις αναγκαίες απαντήσεις στους θρασύτατους κατά συρροή εγκληματίες κατά της ανθρωπότητας, που επιχειρούν να φορτώσουν στα θύματα τους, την οικονομική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος.

Oι Παλαιστίνιοι που καταφέρνουν να φτάσουν στην ευρωπαϊκή ήπειρο, δεν είναι επίδοξοι τρομοκράτες όπως θα βόλευε τον Σαρκοζί, αλλά ζωντανοί μάρτυρες της πρωτόγνωρης και αποτρόπαιης γενοκτονίας, που διαπράττει σε βάρος τους ο Iσραηλινός φασισμός με την συνενοχή και υποστήριξη Aμερικανών και Eυρωπαίων ιμπεριαλιστών.

Oι μελαμψοί πρόσφυγες των βορειοαφρικανικών χωρών, της Mέσης Aνατολής του Aφγανιστάν και του Πακιστάν, δεν ήρθαν στην Eλλάδα για να σέρνουν καροτσάκια με ανακυκλώσιμα υλικά και να γίνουν «βάρος στους έλληνες» εργαζόμενους όπως ισχυρίζονται οι νεοναζί της χρυσής αυγής. Eίναι ακούσιοι πρέσβεις των ιμπεριαλιστικών εγκλημάτων που διενεργούν στην χώρα τους Aμερικάνοι και Eυρωπαίοι προκειμένου να υφαρπάξουν τον ορυκτό τους πλούτο. Kαι είναι τουλάχιστον φαιδρό να κατηγορούνται για παράνομη είσοδο στην Eυρώπη, αυτοί, που οι Eυρωπαίοι βομβάρδισαν τα σπίτια τους.

Oι Nιγηριανές, προφανώς και δεν ευθύνονται για την πορνεία στην Eλλάδα. Oι ανήλικες μαύρες κοπέλες που πλημυρίζουν τα πορνεία της Eυρώπης είναι στην πραγματικότητα αιχμηροί κήρυκες των αποκρουστικών αποικιοκρατικών και ιμπεριαλιστικών εγκλημάτων που αιώνες τώρα επιβάλλουν τα ευρωπαϊκά συμφέροντα στη χώρα τους, αλλά και δηκτικές παρουσίες για την ηθική κατάπτωση του «προηγμένου» καπιταλισμού, που εμπορεύεται ακόμη και την ανθρώπινη σάρκα. Kαι που δεν έχει καμία αναστολή την ώρα που βομβαρδίζει λαούς στο όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, να κάνει εμπόριο με τα θύματα της πολιτικής του και να τους καταλογίσει και την ευθύνη για την εκπόρνευση της αρρωστημένης κοινωνίας του.

Aντίστοιχα οι Σενεγαλέζοι, οι Kενυάτες και οι πρόσφυγες των χωρών της υποσαχάριας Aφρικής δεν ήρθαν στην Eυρώπη για να εμπορευτούν ναρκωτικά και να «σκορπίσουν το θάνατο» όπως διατείνονται οι πάσης φύσεως ακροδεξιοί, ούτε βέβαια για να ορίσουν το παραεμπόριο που έχει μακραίωνη ιστορία τόση όσο και ο καπιταλισμός.

Kάνουν αυτό το θανατηφόρο συνήθως ταξίδι, «για να ενοχλούν τους κυρίαρχους της Γηραιάς ηπείρου και να θυμίζουν στους κατοίκους της» το τεράστιο ανοσιούργημα που έχουν διαπράξει σε βάρος τους οι πρώην αποικιοκρατικές και νυν ιμπεριαλιστικές ευρωπαϊκές δυνάμεις.

Aπό το πετρελαιοφόρο δέλτα του Nίγηρα, μέχρι την λίμνη Bικτώρια και τα αδαμαντωρυχεία της Nότιας Aφρικής τα «λευκά αφεντικά» απομυζούν κάθε σπιθαμή γης καταδικάζοντας τους λαούς μιας ολόκληρης ηπείρου να έχουν προσδόκιμο ζωής μικρότερο των σαράντα ετών. Tα κυκλώματα των ναρκωτικών άλλωστε τα κινούν οι υψηλά ιστάμενοι των καπιταλιστικών χωρών και εκτός από οικονομικά τα επιβάλουν και τα πολιτικά τους συμφέροντα.

Oι μετανάστες που βρέθηκαν στις ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις, είναι «τέκνα» των ιμπεριαλιστικών εγκλημάτων. Nα μην επιτρέψουμε στους εκπροσώπους του διεθνούς ιμπεριαλισμού, αλλά και στους ντόπιους υποτελείς του, να οικτίρουν το δημιούργημα τους, αλλά να τους καταδείξουμε ως τους μόνους υπαίτιους αυτής της κατάστασης. Nα επιμείνουμε, να κρατήσουμε στο μυαλό μας την συνολική εικόνα του πλανήτη, να μην χάνουμε από τα μάτια μας τις μεγάλες αλήθειες αυτού του κόσμου, γιατί τότε θα στρέψουμε την σκέψη μας εκεί που θέλουν οι κυρίαρχοι να την οδηγήσουν. Eναντίον των θυμάτων τους!

H υγεία και η παιδεία στην Eλλάδα δεν κινδυνεύει από τα παιδιά των μεταναστών, που ούτως ή άλλως εγκαταλείπουν με ταχείς ρυθμούς τη χώρα και το σχολείο, λόγω της κρίσης. Kινδυνεύουν από την εφαρμογή της πολιτικής του μνημονίου που θα έχει τις κοινωνικές παροχές στο στόχαστρο μέχρι την απόλυτη διάλυση τους. Kαι αν τα στελέχη της NΔ και του ΠAΣOK, ως βασικοί αχθοφόροι αυτής της πολιτικής έχουν συμφέρον από τον παραγκωνισμό αυτής της αλήθειας για την διευκόλυνση του προεκλογικού τους «έργου», ο ελληνικός λαός δεν θα πρέπει να τους κάνει την χάρη και να ξεχάσει ποιος είναι ο εχθρός του.

Oι έλληνες εργαζόμενοι δεν μπορεί να έχουν απέναντι τους, τους πιο αδύναμους και απόκληρους αυτού του πλανήτη. Έχουν απέναντι τους την βάρβαρη μνημονιακή πολιτική της εξάρτησης και της υποδούλωσης, που στόχο έχει να μετατρέψει την Eλλάδα σε «τριτοκοσμική» χώρα εξωθώντας τον λαό της στην μετανάστευση όπως ήδη συμβαίνει.

Kαι από αυτή την άποψη στον κοινό αντιιμπεριαλιστικό αγώνα βρίσκεται ο συνδετικός κρίκος των αγώνων ελλήνων και ξένων εργατών. Kαι αν ο ελληνικός λαός δεν αντικρούσει αυτή την πολιτική, σύντομα θα βρεθεί αντιμέτωπος στις πλατείες ξένων μεγαλουπόλεων να είναι αποδέκτης  ρατσιστικών και φασιστικών πρακτικών. Άλλωστε ο λαός μας γνωρίζει καλά την μετανάστευση και τα δεινά που την συνοδεύουν.
 
 
Μ-Λ ΚΚΕ

Ο αγαπημένος των Καμμένων ...πατριωτών του κώλου >>>>>>>>> στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Όταν διάβασα την είδηση για την υποψηφιότητα με το ΑΚΡΟΑΡΙΣΤΕΡΟ κόμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ του γνωστού δημοσιογράφου Γιώργου Δελαστίκ, δέν μπόρεσα να συγκρατήσω τα γέλια μου!!!

Όχι γιατί ο κ. Δελαστίκ θα είναι υποψήφιος βουλευτής (εδώ είναι ο κ. Λιάρος...) αλλά γιατί είναι αμέτρητα τα άρθρα του που έχουν φιλοξενηθεί σε "κεντροδεξιά" Blogs με σκοπό να ... πλήξουν την ΝΔ και τον Α. Σαμαρά που συμμετείχε στην κυβ. Παπαδήμου ...

Γέλασα γιατί φανταζόμουν ότι έβλεπα τα μούτρα των διαχειριστών αυτών των "Δεξιών" blogs όταν μάθαιναν ότι τόσο καιρό, διαφήμιζαν τον υποψήφιο βουλευτή του εξωκοινοβουλευτικού κόμματος της Άκρας Αριστεράς Σύμφωνοι, ο κ. Δελαστίκ έχει πολύ περισσότερες εμφανίσεις σε αυτά που το κόμμα του έχει καταχωρήσει σε "καθεστωτικά" ΜΜΕ, και σύμφωνοι περισσότερα είναι τα άρθρα του που βασίζονται στην φαντασία του συγγραφέα παρά σε "αποδείξεις"...

Πιθανότατα γιαυτό θα έχει καλή επιτυχία ο κ. Δελαστίκ.
Οι χειριστές τωνανθελληνικών σεναρίων, των ιστοριών τρόμου και διαπλοκής , πάντα είχαν το δικό τους κοινό στην χώρα μας.

Όποιος κατηγορεί χωρίς αποδείξεις μπορεί να κάνει μέχρι και κόμμα στην χώρα αυτή.
ΑΡΚΕΙ να προβληθεί καταλλήλως...
Όποιος έχει διαβάσει άρθρα του , καταλαβαίνει ...
Τελικά αυτές οι εκλογές έχουν βαλθεί να ρίξουν κάθε προσωπείο !!!
ANΑΓΝΩΣΤΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΞΥΠΝΙΣΤΕ ΡΕ

Επίθεση με γιαούρτια στον Άδωνι Γεωργιάδη! Καλή χώνεψη μπουμπούκο (ΒΙΝΤΕΟ)

Επίθεση με γιαούρτια δέχτηκε ο υποψήφιος βουλευτής της ΝΔ Άδωνις Γεωργιάδης, την Μεγάλη Πέμπτη σε ζαχαροπλαστείο της Φιλαδέλφειας στην Αθήνα. Πάντως τα γιαούρτια που δέχθηκε ο Άδωνις, ο οποίος συνοδευότανε και από την γυναίκα του Ευγενία Μανωλίδου, ήταν light και πάνω απ’ όλα νηστίσιμα!!!

ΑΠΟ http://piazzadelpopolo.blogspot.com/2012/04/blog-post_7002.html

ΘΡΗΝΟΣ Μ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΣΗΜΕΡΑ ΜΑΥΡΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ ΣΗΜΕΡΑ ΜΑΥΡΗ ΜΕΡΑ !


ΔΕΝ ΈΧΩ ΛΌΓΙΑ ΝΑ ΠΩ ΚΑΙ ΝΑ ΕΚΦΡΑΣΤΏ. ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΩ ΦΤΩΧΟ ΚΑΙ ΜΙΚΡΟ. ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΙ ΝΑ ΠΩ, ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ. ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΒΟΥΒΑ ΑΚΟΥΩ ΚΑΙ ΚΛΑΙΩ...ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ,

Μεγάλη Παρασκευή στην ΣΚΟΠΕΛΟ ΕΘΙΜΑ ΦΩΤΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΣΗΜΕΡΑ

ΦΩΤΟ ΑΠΟ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ Argiroula Glini


Από το πρωί της Μ. Παρασκευής τα παιδιά έβγαιναν στους δρόμους και έλεγαν τα συνηθισμένα κάλαντα "Σήμερα μαύρος ουρανός, σήμερα μαύρη μέρα..." και τα φίλευαν γλυκά ή καρύδια.
Το στόλισμα του επιταφίου άρχιζε από το πρωί. Τον στόλιζαν με φυσικά αλλά και τεχνητά λουλούδια, τις λεγόμενες τρέδες που ετοίμαζαν οι μοδίστρες από ένα μήνα πριν. Ήταν χρυσά λουλούδια από τρες πάνω σε καλαμάκι ή συρματάκι. Σήμερα διατηρούνται τρέδες στο ναό του αγίου Παντελεήμονα. Τα λουλούδια του Επιταφίου είχαν και μια θαυματουργή δύναμη (Χριστολούλουδα). Στη Σκόπελο τα κορίτσια τα έβαζαν κάτω από το μαξιλάρι τους το βράδυ για να δουν ποιον θα πάρουν.
Οι επιτάφιοι στη Σκόπελο βγαίνουν με την καθιερωμένη τους σειρά. Πρώτα τα βγαίνει του "Χριστού", μετά του Αη-Γιάννη , μετά της Παναγίας και τελευταία της Φανερωμένης. Ο επιτάφιος του Χριστού περνάει από τον Αη-Γιάννη, Παναγία, Φανερωμένη, σταματάει σε κάθε ενορία και κάνει δεήσεις. Κατόπιν περνάει από την παραλία και καταλήγει πάλι στην ενορία του, ανεβαίνοντας από το Μώλο. Το ίδιο κάνουν και οι άλλοι επιτάφιοι περνώντας από τις άλλες εκκλησίες. Όταν συναντιώνται οι επιτάφιοι στις διάφορες ενορίες ή στο δρόμο συνηθίζεται να φωνάζει ο κόσμος "σας μπαταλάραμε" (σας νικήσαμε) κουνώντας τις λαμπάδες. Έχει την έννοια του ότι ο ένας επιτάφιος ήταν καλύτερος από τον άλλο ή είχε πιο πολύ κόσμο. Φωνάζοντας κι από τις δύο μεριές δημιουργείται πανδαιμόνιο, που συνήθως εκνευρίζει τους παπάδες.
Το απόγευμα συνηθίζουν να επισκέπτονται όλους τους επιτάφιους για να προσκυνήσουν και να δουν ποιος είναι καλύτερα στολισμένος. Αλλοτε όταν έβγαινε κι όταν γύριζε ο επιτάφιος έριχναν κανονιές ή άλλα πυροτεχνήματα, όπως και στην Ανάσταση. Τη Μεγάλη Εβδομάδα μάλιστα γινόταν έρανος στην εκκλησία για να μαζέψουν χρήμα για τα μπαρούτια, που τα αγόραζε ο ίδιος ο παπάς. Έριχναν και με πιστόλες και καριοφύλλια.
Τα παλιότερα χρόνια συνήθιζαν να βγάζουν τον Επιτάφιο το πρωί του Μ. Σαββάτου στις 3. Ο κόσμος μαζευόταν στην εκκλησία μετά τα μεσάνυχτα. Το έθιμο αυτό γίνεται ακόμα σήμερα στη Σκιάθο. Μόνο ο Αγιος Νικόλαος στο Φραγκομαχαλα έβγαζε πάντοτε τον Επιτάφιο τα μεσάνυχτα, γιατί, όπως έλεγαν, εκεί έμεναν οι αριστοκράτες που δεν μπορούσαν να ξενυχτήσουν.
Πριν από τον επιτάφιο, όταν ο παπάς λέει το "Έραναν τον τάφον...", τα κορίτσια παίρνουν λουλούδια σε πανέρια και τα ρίχνουν στον κόσμο.
Πολλές προλήψεις συνηθίζονται την ημέρα της Μ. Παρασκευής. Δεν κάνουν το σταυρό τους και πίνουν ξύδι. Τρώει ένας-ένας, χωρίς να κάθεται στο τραπέζι, μαρούλι, κρεμμύδι και κουκιά. Οι τσοπάνηδες τη Μ. Παρασκευή δεν φτιάχνουν τυρί, γιατί δεν κάνει να δράσουν τίποτα αυτή τη μέρα. Τα παλιά χρόνια έχυναν το γάλα. Αλλοτε το μοίραζαν στα σπίτια χωρίς λεφτά. Υπάρχουν επίσης κι άλλες προλήψεις αυτή τη μέρα. Για να μη ζηλεύει το παιδί το περνάνε τρεις φορές κάτω από τον επιτάφιο. Για να μην έχουν πονοκέφαλο όλο το χρόνο περνάνε κάτω από το τραπέζι, όπου είναι τοποθετημένο το σώμα του Χριστού, πριν γίνει ο επιτάφιος.
Στην επιστροφή του Επιταφίου γινόταν σ' όλες τις εκκλησίες το έθιμο ""Αρατε πύλας", που σήμερα επιβιώνει μόνο στην Παναγία Παπαμελετίου. Σύμφωνα με το έθιμο αυτό, όταν επιστρέψει ο Επιτάφιος, στέκεται στο προαύλιο της Εκκλησίας όπου τον υψώνουν και περνάει ο κόσμος από κάτω. Η πόρ­ τα του ναού είναι κλειστή κι από μέσα περιμένει κάποιος που υποδύεται τον Αδη. Ακολουθεί διάλογος ανάμεσα στον παπά και το "φρουρό του Κάτω Κόσμου", ώσπου ο Αδης συντρίβεται και ο "Βασιλεύς της Δόξης" μπαίνει θριαμβευτής στο ναό. Τις λεπτομέρειες του εθίμου μαθαίνουμε από διήγηση του παπα-Χρήστου Ματσάτσου, όπου φαίνεται ακόμα πόση τιμή ήταν για κάποιον να υποδυθεί τον Αδη, αφού γινόταν η προσωπικότητα της ημέρας.
"Εκείνη τη χρονιά", λέει ο παπα-Χρήστος, "τον Αδη έκανε ο μαστρο- Νικόλας ο Τραχανάς. Χρόνια τώρα ψάλτης δεξιός είχε χρισθεί γι' αυτόν το λόγο από τον προκάτοχο του ψάλτη Στυλιανό Κριτσίλη, να απαντά στο ""Αρατε πύλας" και να υποδύεται από μέσα τον Αδη. Είχαμε μπει στη Μεγάλη Βδομάδα κι όσο πλησίαζαν οι μέρες τόσο ο κόσμος απορούσε:
Επίσης περνούσε- όλος ο κόσμος κάτω από τον επιτάφιο. Στο "Χριστό" της Σκοπέλου, όταν γυρνούσε ο επιτάφιος, ορμούσε ο κόσμος και μαδούσε όλα τα λουλούδια. Τα έπαιρναν για φυλαχτό. Τα τέσσερα φανάρια του επιταφίου ήταν από καθαρό κερί. Τα έπαιρνε ο επίτροπος και τα έδινε στους ναυτικούς. Είναι το καλύτερο φυλαχτό για την τρούμπα, τη δίνη που γίνεται συχνά μέσα στη θάλασσα και δημιουργεί ανεμοστρόβιλο βουλιάζοντας τα πλοία. 
http://www.skopelos.com 

Εγκώμια Επιτάφιου Θρήνου Μεγάλης Παρασκευής



Αι Γενεαί Πασαι - Ω Γλυκύ μου έαρ - εγκώμια της Παναγίας

Η ζωή εν τάφω


ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ Σ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!!!

Σκόπελος Η μεγάλη «πράσινη» των Σποράδων.


Έχει χαρακτηριστεί ως το «πράσινο και γαλάζιο νησί» από το Διεθνή Οργανισμό Βιοπολιτικής για την εκτεταμένη του δασοκάλυψη (άνω του 67%) με παρθένα πυκνά πευκοδάση και τα καταγάλανα νερά που το περιβάλλουν.
Η Σκόπελος είναι η πρωτεύουσα του νησιωτικού συμπλέγματος των Σποράδων, βρίσκεται ανατολικά του Πηλίου και βορείως της Εύβοιας, με δαντελωτές ακτογραμμές και πλούσια θαλασσινή περίμετρο μήκους 67 χλμ. Η πόλη της με 4.000 κατοίκους είναι χαρακτηρισμένος παραδοσιακός οικισμός από το 1978.
Η Χώρα, χτισμένη στο Βορρά σε μια κλειστή αγκαλιά, είναι μια πανέμορφη μικρή πολιτεία με στενά πλακόστρωτα ανηφορικά δρομάκια και ασβεστωμένα σπίτια με κεραμίδι να ανεβαίνουν μέχρι τους 3 λόφους και το Κάστρο. Οι Σκοπελίτες μετά από δεκαετίες προσκόλλησης στα σκούρα καφέ πορτοπαράθυρα και τους τόνους του καφέ μέχρι το μπεζ, σήμερα κάνουν δειλά ανοίγματα στα πράσινα, γαλάζια και κόκκινα χρώματα! Ίσως τους επηρέασε η ανθισμένη πολύχρωμη μπουκαμβίλια που παραδοσιακά υπάρχει πίσω από κάθε αυλή.
Στο νησί υπάρχουν τρία όμορφα χωριά, η Γλώσσα (1.300 κάτ.) με επίνειο το Λουτράκι, το Κλήμα (50 κατ.) και το Έληος (350 κατ.).
Γλώσσα - Λουτράκι
Το δεύτερο σε πληθυσμό χωριό του νησιού, κτισμένο στα 250 μ. από τη θάλασσα σε πλαγιά πνιγμένη από πεύκα, οπωροφόρα, ρεματιές και τόσα πολλά πλατάνια που παλιά ονομαζόταν «η Πλατάνα»!
Παλιό Κλήμα
Γραφικό χωριό κοντά στη Γλώσσα που αντικρίζει τη Σκιάθο και τη Β. Εύβοια. Έχει δύο μαχαλάδες, το Επάνω και το Κάτω Κλήμα, που, όπως λένε οι Κληματιανοί, χτίστηκε το 1700 περίπου.
Έληος
Σε πανέμορφη τοποθεσία αυτό το χωριό, ακριβώς κάτω από το δάσος του Βαθιά στο βουνό Δέλφη, γεμάτο πεύκα. Δίπλα του η παραλία του Χόβολου, με τις μοναδικές και υπέροχες αποχρώσεις των νερών της.

Τι να δω

Τα Σεντούκια, περιοχή με τους λαξευτούς τάφους και με μοναδική θέα του νησιού και της γειτονικής Αλοννήσου. Πας από το χωριό Έληος σε απόσταση 5 χλμ., με τα πόδια ή με αυτοκίνητο. Ο δρόμος είναι καλός, αλλά 200 μ. πριν το τέλος θα πρέπει να ακολουθήσετε το μονοπάτι, όπως δείχνουν τα κόκκινα βέλη.
Τον παμπάλαιο και καλοδιατηρημένο φάρο ύψους 60 μ. που λειτουργούσε με θρυαλλίδα ως το 1828. Βρίσκεται στον Κάβο Γουρούνι, στη μύτη του νησιού, πας οδικώς από την παραλία Περιβολιού ακολουθώντας χωμάτινο δρόμο μήκους 1,5 χλμ.

Παραλίες

Αν έχετε σκάφος ή νοικιάσετε βάρκα, θα έχετε την τύχη να κολυμπήσετε σε υπέροχες ερημικές παραλίες, ενώ με αυτοκίνητο, μηχανάκι ή το λεωφορείο, που κάνει συνεχώς δρομολόγια μεταξύ Σκοπέλου και Γλώσσας, θα βρεθείτε στην απέραντη Μηλιά, ίσως την ωραιότερη παραλία του νησιού με άμμο και βότσαλο στα 21 χλμ. από τη Σκόπελο, στις δυο μικρούλες Αντρίνες με ψάθινες ομπρέλες και πρόσβαση από εύκολο μονοπάτι, στην Καστάνη, το Χόβολο δίπλα στο χωριό Έληος, στο Λιμνονάρι, που πήρε αυτό τ' όνομα απ' τα ήρεμα νερά τους, στον Στάφυλο, 4 χλμ. από τη Χώρα και στο Βελανιό, από τις ομορφότερες παραλίες του νησιού για γυμνισμό. Στον Πάνορμο, με χοντρό βότσαλο στα 18 χλμ. από τη Χώρα, το μπάνιο κατά το σούρουπο είναι αξέχαστη εμπειρία, αφού λες πως κολυμπάς σε ένα ποτάμι με χρυσά νερά κι ο ήλιος χάνεται στο βάθος του ορίζοντα. Γλυφονέρι, Βελανιό, Περιβολιού, Μαρκ, Αρμενόπετρα, η μία καλύτερη από την άλλη, παραλίες που θα θυμάσαι για πάντα.
Φαγητό στην ταβέρνα του ΗΛΙΑ για Κοκορέτσι, κοντοσούβλι, γουρουνόπουλο κατσικάκι Σκοπελίτικο αρνάκι μπριζόλες παιδάκια ντόπια αλλά και μαγειρευτά πιάτα,και ψαρικά σε ένα περιβάλλον που παραπέμπει ελαφρώς στα '80s. Αυλή. και το καλύτερο τα τραπέζια είναι δίπλα στην θάλασσα με την καλύτερη θέα της ΣΚΟΠΕΛΟΥ
ΧΡΗΣΙΜΑ ΤΗΛΕΦΩΝΑ:
Δήμος:
24240 22205
Κέντρο υγείας:
24240 22222
Λιμεναρχείο:
24240 22180
Αστυνομία:
24240 22235
Ένωση Ξενοδόχων:
24240 23210
Σύλλογος ενοικιαζομένων δωματίων: 24240 24567

Κάτω στον Πειραιά στο μουράγιο, είπα να σκοτωθώ μα τον Άγιο...


για την πρόσφατη απεργία της Πανελλήνιας Ναυτεργατικής Ομοσπονδίας

Περιδιαβαίνοντας και μόνο στην ιστοσελίδα της ΠΝΟ μπορεί κανείς να ιδεί φαρδιά-πλατιά τη σελίδα για τη δωρεά Λάτση, γνωστού εφοπληστή και πετρελαιά, μαυραγορίτη επί κατοχής. Τι άλλο θα ήθελε κανείς για να σχηματίσει άποψη περί της ΠΝΟ; Με μόνο δυο σωματεία ελεγχόμενα από το ΚΚΕ-ΠΑΜΕ (ΠΕΜΕΝ και ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ) ελέγχεται σχεδόν απόλυτα από επιλογές των δυο μεγάλων κομμάτων (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) ενώ ο πρόεδρός της Χαλάς, στέλεχος της Ν.Δ., είναι εδώ και μια 20ετία μόνιμος πρόεδρός της. Επομένως κάθε εμετική μομφή (αποκλειστικά) προς το ΚΚΕ (και αυτό συμβαίνει έμμεσα ή άμεσα) περί απαγόρευσης της μετακίνησης επιβατών, εμπορευμάτων και οχημάτων, λόγω προκήρυξης απεργίας είναι πέρα για πέρα –πολιτικά- σκόπιμη.
Αν εξαιρέσει κανείς ένα απλό ιδεολογικό (αντικομμουνιστικό) μένος κατά ενός κόμματος που απολυταρχικά κρατεί εδώ και δεκαετίες το μονοπώλιο της κομμουνιστικής αυτάρκειας, ο μονόπλευρος προσανατολισμός εναντίον του, από πλευράς μέρους του πολιτικού συστήματος στο οποίο ανήκει και το ΚΚΕ, αιτιολογείται μόνο με τη σθεναρή στάση με την οποία κρατά τη βάση του σε πολιτικές επιλογές που απορρίπτουν με συνέπεια τον καπιταλισμό και τη διαρκή επέκταση της αγοράς. Η τελευταία, ως μονόδρομος, από μόνη της, είναι αξία ταυτισμένη με την ελευθερία και κερδίζει ολοένα και περισσότερους οπαδούς –κοινωνικά- μέσω της τηλεόρασης και του εμπορεύματος, αλλά και σαφώς μέσα στο επισφαλώς περιγεγραμμένο πολιτικό τοπίο. Από την άλλη, το ίδιο το ΚΚΕ, επιδιώκοντας να καρπωθεί σε ψήφους, κρατώντας τη βάση του σε μια συνεπή γραμμή με τις εξαγγελίες του σε βαθμό θρησκευτικής προσήλωσης, στέκεται επικεφαλής σ’ οποιεσδήποτε προσπάθειες τις οποίες μπορεί άλλωστε δυνητικά και στις διαδηλώσεις να ελέγξει. Έτσι μπορεί να ασκήσει κριτική στα «αστικά κόμματα» και στις παρατάξεις τους ότι οι ίδιοι δεν στηρίζουν τις αποφάσεις τους. Δεν είναι τυχαίο ότι, και μόνο, με το σωματείο των μηχανικών (ΠΕΜΕΝ) μπορεί να κρατήσει δεμένα τα πλοία (και το έχει αποδείξει περίτρανα στο παρελθόν, άλλωστε).
Το γεγονός ότι το ΚΚΕ μπορεί να κινητοποιεί, όταν χρειάζεται, τη βάση του ειδικά στον Πειραιά, μέσω συλλόγων και σωματείων που ελέγχει (Ναυπηγοεπισκευαστική, μεταλλεργάτες, οικοδόμους, Εργατικό Κέντρο Πειραιά, φοιτητικούς συλλόγους) αλλά και μέλη του από τις οργανώσεις του κόμματος, οφείλεται στην εδώ και περίπου ένα αιώνα αντίληψη της απόλυτης αλήθειας με αντίστοιχη στρατηγική σύμφωνα με την οποία έχει αναπτυχθεί ένας μηχανισμός ώστε να αντιμετωπίζει με συμπαγή και ιδεολογικά ενιαίο λόγο αλλά και πρακτική, όλους τους πολιτικούς του αντιπάλους. Έτσι με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίζει τους απεργοσπαστικούς αντιπάλους του σε μια απεργία, αντιμετωπίζει και την αντιπολίτευση που προέρχεται από τα αριστερά (με τη Φλωράκεια αντίληψη «αριστερά της αριστεράς είναι δεξιά») όπως και τον περασμένο Οκτώβρη, με την προστασία που παρείχε στο Ελληνικό Κοινοβούλιο από τους υπόλοιπους, ανεξάρτητους διαδηλωτές και τους αναρχικούς.
Η λύσσα που έχει πιάσει το τοπικό μας κατεστημένο με την άκαιρη και πιθανώς σκόπιμη απεργία (μπορεί κανείς με ένα κλικ να ιδεί τους ακατανόητους λόγους για τους οποίους προκηρύχθηκε) δεν είναι απλά και μόνο αντικομμουνιστική και σαφώς δεν υπερασπίζεται τον εμπορικό κόσμο των νησιών ή την ελεύθερη μετακίνηση των ντόπιων επιβατών. Είναι μια λύσσα που δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι υπάρχουν ακόμα κάποιοι που θα εκτεθούν, θα λοιδορηθούν προκειμένου να μπουν εμπόδιο στην επέλαση του νεοφιλελευθερισμού, κι ας μην το καταφέρνουν. Είναι η μεγάλη ευκαιρία του ντόπιου μας και μη κατεστημένου, να ταυτιστεί ιδεολογικά με τους εφοπληστές και το επίσημο πολιτικό κατεστημένο, επιδιώκοντας ο καθείς να καρπωθεί με τη σειρά του για την προστασία που παρέχει. Ετεροκαθοριζόμενοι, φυλάσσοντας Θερμοπύλες στα μαγαζάκια της εξουσίας τους, αρνούμενοι να μιλήσουν για τα εγκλήματα των εφοπληστών, αρνούμενοι να καταγγείλουν ένα κατεστημένο που στέλνει στην ανεργία χιλιάδες κόσμο, καταστρέφει ασφαλιστικά ταμεία για γεμίζει τα θησαυροφυλάκια, έχουν απέναντί τους έναν κόσμο ναυτεργατών, ανοχύρωτο, έρμαιο και δίπλα τους ένα κόσμο που ποτέ δεν του καίγεται καρφί για το διπλανό του.
Ένας κόσμος σε συμπληγάδες, μεταξύ ναυτεργατοπατέρων και προστατών της κοινωνίας.
Να τους τσακίσουμε;
για την αναδημοσίευση: ΓΚ
http://eleftheriakoi.blogspot.com/2012/04/blog-post_12.html

Στη μάχη των εκλογών μαζικά με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Σε μια νέα ωμή και απροκάλυπτη παρέμβαση στα πολιτικά πράγματα της χώρας η Διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, Κριστίν Λαγκάρντ, κάλεσε τους Έλληνες να ψηφίσουν στις εκλογές της 6ης Μάη «υπεύθυνα και όχι περιθωριακά κόμματα».
 Και ξεκαθαρίζοντας τι εννοεί υπεύθυνα κόμματα, τόνισε πως «πρωταρχική ανησυχία είναι να υπάρξει σταθερή εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων που προβλέπει το οικονομικό πρόγραμμα». Δηλαδή να συνεχιστεί και να κλιμακωθεί από τον Ιούνιο η εφιαλτική επίθεση στον κόσμο της εργασίας και στη νεολαία. 
Η Λαγκάρντ του ΔΝΤ συνεχίζει το χορό των ανάλογων εκβιαστικών και προκλητικών δηλώσεων των εκπροσώπων του κεφαλαίου, των τραπεζών-τοκογλύφων, των μεγιστάνων του χρήματος (ντόπιου και ξένου), που ξεζουμίζουν το λαό μας τα τελευταία χρόνια. Είναι καθαρό ότι απαιτούν ψήφο κατ’αρχάς σε ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, αλλά και σε όλα τα κεντροαριστερά ή ακροδεξιά δεκανίκια που μπορούν να στηρίξουν τη νέα επίθεση. Η πιο ξεκάθαρη, η πιο ανατρεπτική ψήφος απέναντι στην ευρω-χούντα και το μαύρο μέτωπο είναι η ψήφος στην Αντικαπιταλιστική Αριστερή Συνεργασία για την Ανατροπή, στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ κατεβαίνει στις εκλογές, με ψηφοδέλτια αγώνα και ελπίδας, έχοντας ήδη κοινωνικό και πολιτικό ρεύμα υπέρ της. «Χρειάζεται να δώσουμε τη μάχη για νικήσει η ελπίδα, να ανοίξει ένας άλλος δρόμος, για την ανατροπή κάθε επίδοξου διαχειριστή της πολιτικής κεφαλαίου-ΕΕ-ΔΝΤ», τονίζει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην ανακοίνωσή της, αμέσως μετά τον καθορισμό των εκλογών. «Δεν θα τους αφήσουμε να φορτώσουν στις πλάτες μας τη μαζική ανεργία, τη φτώχεια, τις απολύσεις, την υπονόμευση των δημοκρατικών ελευθεριών, το ψέμα ότι τάχα για όλα φταίνε οι μετανάστες. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η αντίσταση με στόχο την απλή επιβίωση, δένεται άρρηκτα με την επανάσταση με στόχο την αξιοβίωτη ζωή, τη δημιουργία και την ελευθερία», υπογραμμίζεται. Μένουν τρεις εβδομάδες μόνο για μια πρωτοφανέρωτη εξόρμηση του δυναμικού της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς για να φέρει το μήνυμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε όσο το δυνατόν περισσότερους εργαζόμενους, ανέργους, νέους, αγρότες, μικρομεσαίους, γυναίκες, διανοούμενους.

ΝΙΚΟΣ ΣΟΦΙΑΝΟΣ: Κριτήριο ψήφου η πείρα και η σταθερότητα του ΚΚΕ.

Στο Νέο Κόσμο περιόδευσε χτες το μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ και συνομίλησε με εργαζόμενους και μικρούς μαγαζάτορες



«Υπάρχει στο λαό μας σωρευμένη οργή και αγανάκτηση. Αν εκφραστεί πολιτικά με ψήφο στο ΚΚΕ, την επομένη των εκλογών θα βρισκόμαστε σε καλύτερη θέση σαν λαός απέναντι στα νέα αντιλαϊκά μέτρα που ετοιμάζουν», τόνισε, μεταξύ άλλων, χτες το πρωί ο Νίκος Σοφιανός, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ περιοδεύοντας στο Νέο Κόσμο, στην οδό Φραντζή, σε συνεργεία και καταστήματα, περιοχή όπου δραστηριοποιούνται στην πλειοψηφία τους μικρομεσαίοι ΕΒΕ, με έκδηλη την αγωνία τους για το αύριο.
«Είμαστε νεκροταφείο, δεν κινείται τίποτα, όλος ο κόσμος έχει καταστραφεί» μερικές από τις φράσεις που ειπώθηκαν χαρακτηριστικά, στις συζητήσεις που άνοιξαν, περιστράφηκαν και γύρω από τα μονοπώλια που καταλαμβάνουν διαρκώς ολοένα μεγαλύτερο κομμάτι της λεγόμενης αγοράς, μην αφήνοντας μικρομαγαζάτορα και έμπορο να αναπνεύσουν.
Ο Νίκος Σοφιανός κάλεσε όλον αυτόν τον κόσμο να εκτιμήσει τη συνέπεια λόγων και έργων του ΚΚΕ, τη σαφήνεια των θέσεών του, το γεγονός ότι προειδοποίησε καθαρά το λαό για την αντιλαϊκή θύελλα που ερχόταν, πρωτοστάτησε σε όλους τους αγώνες για να αναχαιτιστεί. Το ίδιο είπε θα κάνει και την επομένη των εκλογών της 6ης Μάη, δεν λέει άλλα τώρα κι άλλα κάνει μετά και ήταν το μόνο κόμμα που είπε ανοιχτά όλη την αλήθεια για την ΕΕ και τον αντιδραστικό χαρακτήρα της. Με αυτά τα κριτήρια κάλεσε εργαζόμενους και μικρούς μαγαζάτορες να υπερψηφίσουν μαζικά παντού τα ψηφοδέλτια του Κόμματος.
Απαντώντας ο Νίκος Σοφιανός σε ερωτήσεις που τέθηκαν τόσο για τις θέσεις του Κόμματος όσο και γενικότερα για την επικαιρότητα, αναφέρθηκε στο απαξιωτικό μεταγραφικό παζάρι αστών πολιτικών από το ένα αστικό κόμμα στο άλλο, στα κόμματα που στήνονται εν μια νυκτί, προκειμένου να ψαρέψουν τη λαϊκή οργή, μην αφήνοντάς την να ριζοσπαστικοποιηθεί, στις ψεύτικες αντιπαραθέσεις τους, στη γενικευμένη προσπάθεια αποπροσανατολισμού του λαού μπρος στην κάλπη, στα τρομοδιλήμματα περί χρεοκοπίας του τόπου την ώρα που έχει χρεοκοπήσει η λαϊκή οικογένεια, στα κάλπικα καλέσματα περί μιας ψευδεπίγραφης ενότητας ορισμένων δυνάμεων, προκειμένου να μείνει ανέπαφη η εξουσία των μονοπωλίων.
Κάλεσε τους εργαζόμενους να μην «τσιμπήσουν» σε αυτό το στημένο σκηνικό. Εξήγησε γιατί από τις εκλογές πρέπει να προκύψει μια δυνατή λαϊκή συμμαχία, που θα παλέψει και θα αποκρούσει τα νέα προαποφασισμένα μέτρα που έρχονται και τα οποία θα είναι ακόμα χειρότερα από όσα βίωσε ο λαός ως τώρα. Να εμπιστευτούν το ΚΚΕ, την πρόταση εξουσίας του σε ρήξη με ΕΕ και μονοπώλια, για κοινωνικοποίηση του πλούτου που παράγει ο λαός. Να εμπιστευτούν την πείρα του ΚΚΕ στους αγώνες σε όλες τις συνθήκες.


Πηγή:www.rizospastis.gr

Ανακοίνωση της ΚΕ του Μ-Λ ΚΚΕ:Aποφασιστικά στην κοινή μάχη των εκλογών για την προώθηση των στόχων του λαϊκού, αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος.

Aποφασιστικά στην κοινή μάχη των εκλογών για την προώθηση των στόχων του λαϊκού, αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος

1. Η αντιλαϊκή πολιτική και τα βάρβαρα μέτρα της κυβέρνησης Παπανδρέου και στη συνέχεια της συγκυβέρνησης Παπαδήμου, που πήρε τη σκυτάλη πριν πέντε μήνες για να διασώσει τη χρεοκοπημένη στη συνείδηση του λαού μνημονιακή πολιτική, έχουν πλήξει με πρωτοφανή βιαιότητα το λαό και τη χώρα, στράγγισαν τα λαϊκά εισοδήματα, καταβαράθρωσαν το βιοτικό επίπεδο, ισοπέδωσαν τα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα και βύθισαν εκατομμύρια εργαζόμενους στη φτώχεια, την ανεργία και την εξαθλίωση.

Στη νέα περίοδο που ξανοίγεται μπροστά μας, αμέσως μετά τις εκλογές, νέες μνημονιακές συμβάσεις, πολυνομοσχέδια και ακόμα πιο βάρβαρα, αντεργατικά και φοροληστρικά μέτρα δρομολογούνται άμεσα, κατ’ επιταγή της τρόικας, προδιαγράφοντας μια δραματική επιδείνωση της γενικής κατάστασης για το λαό μας.
Τώρα ξεκίνησε και κλιμακώνεται μια νέα, ακόμη πιο επιθετική και τρομοκρατική επιχείρηση, μέσα κι έξω από τη χώρα, που θα κορυφωθεί όσο θα πλησιάζει η μέρα των εκλογών, προτάσσοντας το απατηλό και εκβιαστικό δίλημμα παραμονή στην Ευρωζώνη ή ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, ευρώ ή δραχμή, με σκοπό τα συνασπισμένα αστικά κόμματα ΝΔ και ΠΑΣOΚ που συγκροτούν την κυβέρνηση Παπαδήμου να τρομοκρατήσουν, να χειραγωγήσουν και να επανεγκλωβίσουν το λαό, υφαρπάζοντας την ψήφο του.
Με την απειλή της πείνας που θα φέρει η δραχμή και της επιστροφής στη δεκαετία του ’50, με την απειλή του χάους ακόμα και των τανκς και μιας έξαλλης αντικομμουνιστικής υστερίας, τα προπαγανδιστικά επιτελεία του ιμπεριαλισμού και των ντόπιων αστικών κομμάτων βομβαρδίζουν το λαό προκειμένου να τον καθυποτάξουν, να του τσακίσουν το αγωνιστικό φρόνημα, να αποτρέψουν την καταβύθισή τους στις εκλογές.
O λαός που αργοπεθαίνει βλέπει πως η απειλή της πείνας είναι μπροστά του και δεν προέρχεται από το ευρώ ή τη δραχμή αλλά από τη βάρβαρη πολιτική που υπαγορεύουν οι ιμπεριαλιστές και η ντόπια πλουτοκρατική ολιγαρχία και εφαρμόζουν τα πολιτικά τους φερέφωνα, το ΠΑΣOΚ και η ΝΔ. Όταν πάνω από ένα εκατομμύριο εργαζόμενοι βρίσκονται στην ανεργία και δεκάδες χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι έχουν προγραφεί, όταν έχει αποφασιστεί την επομένη των εκλογών νέα καρατόμηση στους ήδη πετσοκομμένους μισθούς, τα μεροκάματα, τις συντάξεις και γενικεύεται η εργασιακή ζούγκλα και η κατεδάφιση των κοινωνικών υπηρεσιών, ενώ δεκάδες παλιοί και νέοι φόροι έρχονται να εξανεμίσουν ό,τι έχει απομείνει από το λαϊκό εισόδημα, τότε η φτώχεια, η στέρηση και η πείνα είναι μπροστά μας, την υφίσταται ο λαός, όπως μπροστά μας είναι η πτώχευση και χρεοκοπία της χώρας, το ξεπούλημά της, σα συνέπεια της ξενόδουλης πολιτικής της ντόπιας πλουτοκρατικής ολιγαρχίας και των κομμάτων της, κάτω από το διεθνή νεοαποικιακό έλεγχο και τις προσταγές του ΔΝΤ και της ΕΕ, δηλαδή των αμερικάνων και ευρωπαίων ιμπεριαλιστών.
2. Ακριβώς στη βάση αυτή η οικονομική κρίση που πλήττει με πρωτοφανή βιαιότητα το λαό και τη χώρα, μετεξελίχθηκε με σφοδρότητα σε πολιτική κρίση, χρεοκοπεί δηλαδή στη συνείδηση πλατιών λαϊκών μαζών η πολιτική των κυρίαρχων αστικών κομμάτων, και το στοιχείο που κυριαρχεί τώρα είναι η πολιτική αστάθεια, η ρευστότητα και η αβεβαιότητα.
Oι προσδοκίες των ξένων και ντόπιων αφεντικών πως θα μπορούσαν οι εκλογές ­και γι’ αυτό ύστερα από πολλές ταλαντεύσεις έδωσαν το πράσινο φως­ να εκτονώσουν τη λαϊκή οργή και αγανάκτηση και να δώσουν μια ισχυρή κυβέρνηση που θα εξασφαλίσει την «τάξη» και την πολιτική σταθερότητα δε φαίνεται να εκπληρώνονται.
Αυτό απηχούσε η «δυστοκία» καθορισμού της ημερομηνίας των εκλογών που τρενάρονταν από εβδομάδα σε εβδομάδα και οι δημόσιες διακηρύξεις - απειλές διαφόρων αστικών παραγόντων για αναβολή των εκλογών.
Παρά την τρομοκρατική προπαγανδιστική επιχείρηση των κυρίαρχων δυνάμεων, τους αχαλίνωτους εκβιασμούς και τις απειλές που εκτοξεύουν, τα κυρίαρχα αστικά κόμματα, γενικότερα το καθεστώς της υποτέλειας και της ξενοδουλείας βρίσκεται απομονωμένο από το λαό, αντιμέτωπο με εντεινόμενα αδιέξοδα και βυθίζεται κάθε μέρα και περισσότερο στην κρίση.
ΠΑΣOΚ και ΝΔ, τα δύο κόμματα στυλοβάτες του αστικού κοινοβουλευτικού συστήματος βρίσκονται καθηλωμένα και παρά το στημένο σκηνικό απάτης και δημαγωγίας, αδυνατούν να εγκλωβίσουν το λαό στα κάλπικα διλήμματα όπως συνέβαινε τις τρεις τελευταίες δεκαετίες, γεγονός που προκαλεί διασπάσεις και ανακατατάξεις στο κυρίαρχο πολιτικό σύστημα και την εμφάνιση νέων κομμάτων - αναχωμάτων.
Καμιά αντιδραστική «τάξη» και καμιά πολιτική σταθερότητα δεν μπορούν να στηριχθούν πάνω στην πείνα και την εξαθλίωση του λαού, στην ιμπεριαλιστική λεηλασία και υποδούλωση. Πάνω στη βάση αυτή μόνο καινούργιες αντιδημοκρατικές εκτροπές, άγρια καταπίεση, λαϊκά ξεσπάσματα και κοινωνικές εκρήξεις θα γεννηθούν.
3. Oι επερχόμενες εκλογές δεν πρόκειται να δώσουν καμιά λύση στα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο λαός και η χώρα.
Κάτω από τις σημερινές συνθήκες, όταν η πολιτική της άρχουσας τάξης χαλκεύει νέα δεσμά για τη χώρα και ο λαός καταδικάζεται σε αργό θάνατο από την πείνα, τη φτώχεια και την ανεργία, όταν πλανάται πάνω από τον τόπο το φάσμα της πτώχευσης και της χρεοκοπίας, το πραγματικό πρόβλημα για το λαό δεν είναι αν θα βρίσκεται στην κυβερνητική εξουσία η ΝΔ, το ΠΑΣOΚ, είτε αυτοδύναμα είτε σε σύμπραξη με άλλα δεκανίκια του συστήματος, είτε και σε ένα «μεγάλο συνασπισμό» μεταξύ τους, όπως συμβαίνει με τη συγκυβέρνηση Παπαδήμου.
Το πραγματικό πρόβλημα μπροστά στις νέες αντεργατικές - αντικοινωνικές θύελλες που έρχονται μετά τις εκλογές είναι αν θα υπάρχει ένα ισχυρό λαϊκό κίνημα, ένα παλλαϊκό μέτωπο αντίστασης ικανό να αποκρούσει τα βάρβαρα αντεργατικά μέτρα και να προασπίσει τα ζωτικά συμφέροντα της εργατικής τάξης, των πλατιών λαϊκών μαζών, όποια από τα κόμματα αυτά κι αν βρίσκονται στην εξουσία.
Το πραγματικό πρόβλημα είναι αν θα υπάρχει μια ανεξάρτητη απέναντι στην κυρίαρχη τάξη, ισχυρή και αξιόπιστη Κομμουνιστική Αριστερά, σταθερός και ασυμβίβαστος υπηρέτης του λαού και των ταξικών συμφερόντων του. Όχι μια κατ’ όνομα Αριστερά, προσαρμοσμένη στις πιέσεις και τις ανάγκες του αστικού πολιτικού συστήματος, αλλά μια πραγματική Κομμουνιστική Αριστερά, που χωρίς την ύπαρξη, την οικοδόμηση και τη δράση της η εργατική τάξη και οι πλατιές λαϊκές μάζες θα παραμένουν αφοπλισμένες και οι εκδηλώσεις μαζικής αντίστασης , τα αγωνιστικά ξεσπάσματα ακόμη και οι κοινωνικές εκρήξεις, όση μεγάλη σημασία κι αν έχουν, θα μένουν στα μισά του δρόμου, χωρίς συνέχεια και σταθερή προοπτική, όπως έδειξε η εμπειρία των τελευταίων δύο χρόνων.
Για το Μ-Λ ΚΚΕ αυτό αποτελεί ένα μακρόπνοο στόχο, στόχο για τον οποίο παλεύει δεκαετίες το μαρξιστικό - λενινιστικό κίνημα, συστατικό στοιχείο της γενικότερης ιδεολογικοπολιτικής πάλης που διεξάγουμε για την ανασυγκρότηση του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος,για την αναδημιουργία του αυθεντικού κομμουνιστικού κόμματος της εργατικής τάξης, κόντρα στη ρεβιζιονιστική γραμμή του συμβιβασμού, της συνθηκολόγησης και της ηττοπάθειας και ενάντια στα άλλα ιδεολογικά ρεύματα της μικροαστικής απόγνωσης και απελπισίας.
4. Στο δύσκολο και σκληρό αγώνα του λαού μας οι δυνάμεις του Μ-Λ ΚΚΕ και του ΚΚΕ (μ-λ) που υπηρετούν την υπόθεση του λαϊκού, αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος καλούνται να δώσουν τη δική τους ξεχωριστή συμβολή.
Oι κρίσιμες πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις έθεταν στην ημερήσια διάταξη με ιδιαίτερα επιτακτικό τρόπο το καθήκον της συνένωσης των προσπαθειών, της κεντρικής πολιτικής συνεργασίας τους, της ενίσχυσης μέσα στο λαϊκό αριστερό και κομμουνιστικό κίνημα του ευρύτερου προσανατολισμού που υπηρετούν επί δεκαετίες.
Η σταθερή συμπόρευση των δυνάμεων των δύο οργανώσεων στις μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις των περασμένων χρόνων, η κοινή συνθηματολογία και ο κοινός αγωνιστικός βηματισμός μπροστά στις άγριες αστυνομικές επιθέσεις και την καταστολή, έφεραν κοντά τις δυνάμεις μας και βοήθησαν να υποχωρήσουν προκαταλήψεις και αρνητικά στερεότυπα του παρελθόντος.
Η συγκρότηση της Πρωτοβουλίας για μια Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία, η πολιτική εκδήλωση με τη συμμετοχή εκατοντάδων αγωνιστών που πραγματοποίησε στην Αθήνα, έδωσαν σημαντική ώθηση στις σχέσεις των δύο οργανώσεων και το σημαντικότερο ανέδειξαν την απήχηση και τη δυναμική που κρύβει μέσα της αυτή η κοινή προσπάθεια, για την υπόθεση του λαϊκού - αντιιμπεριαλιστικού κινήματος. Η απόφαση τώρα των δύο οργανώσεων να δώσουν μαζί την πολιτική μάχη των εκλογών στηρίζοντας το κοινό τους ψηφοδέλτιο, είναι ένα σημαντικό βήμα στη σωστή κατεύθυνση που μπορεί να ανοίξει μια ελπιδοφόρα προοπτική και να εκφράσει τις διαθέσεις και τις βαθύτερες ανάγκες λαϊκών αγωνιστών, κομμουνιστών, σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο για τον αγώνα του λαού μας και για την πορεία του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος.
Η Κ.Ε. απευθύνει αγωνιστικό κάλεσμα σε όλους τους συντρόφους να δώσουμε αποφασιστικά τη μάχη των εκλογών μαζί με τους συντρόφους του ΚΚΕ (μ-λ), να διαδώσουμε και να προπαγανδίσουμε πλατιά μέσα στο λαό και την Αριστερά το αγωνιστικό μήνυμα της συνεργασίας και του κοινού ψηφοδελτίου μας, καλώντας τους εργαζόμενους, τους νέους, τους λαϊκούς αγωνιστές να βαδίσουμε μαζί στους μικρούς και μεγάλους αγώνες του λαού μας, πριν και μετά τις εκλογές, για να δυναμώσει η φωνή της αντίστασης και της ελπίδας, για να ανοίξει ένας νέος δρόμος για το κίνημα σύμφωνα με τις προδοκίες και τα ιδανικά των κομμουνιστών, όλων των λαϊκών αγωνιστών.

Πηγή: Λαϊκός Δρόμος-http://www.m-lkke.gr

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Συνολικές προβολές σελίδας

Αρχειοθήκη ιστολογίου