Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2012

Μονπελιέ - Ολυμπιακός 1-2 (ΤΕΛΙΚΟ,

Η Μονπελιέ προηγήθηκε 1-0 με δώρο του Ιταλού διαιτητή (49΄ Σαρμπονιέ), αλλά ο Ολυμπιακός ισοφάρισε στο 73΄ με τον Τοροσίδη και στο 92' έκανε την ανατροπή με Μήτρογλου. Live με τον sportdog στη Γαλλία.

ΜΑΚΡΑ ΚΑΙ ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΝΥΧΤΑ

Παρατείνεται το θρίλερ για τα εργασιακά

Πυρετώδεις διαβουλεύσεις των τριών πολιτικών αρχηγών άρχισαν αργά το βράδυ της Τετάρτης, με πρωτοβουλία του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, με στόχο να υπάρξει λύση στο αδιέξοδο που έχει προκύψει με το πακέτο των μέτρων, μετά την επιμονή της Δημοκρατικής Αριστεράς να καταψηφίσει τα εργασιακά, παρά τις βελτιωμένες προτάσεις που δέχτηκε η τρόικα.

Παρατείνεται το θρίλερ για τα εργασιακά
Ο Ευάγγελος Βενιζέλος ανέλαβε την πρωτοβουλία και είχε τηλεφωνικές συνομιλίες τόσο με τον πρωθυπουργό, Αντώνη Σαμαρά, όσο και με τον πρόεδρο της ΔΗΜΑΡ, Φώτη Κουβέλη, προκειμένου να υπάρξει συμφωνία των τριών αρχηγών μέχρι αύριο το πρωί.
Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, ο κ. Κουβέλης ανέφερε στον κ. Βενιζέλο ότι η Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΔΗΜΑΡ, που συνεδρίασε απόψε το βράδυ, είναι αδύνατο να ψηφίσει τα εργασιακά. Αφησε, πάντως, κατά τις ίδιες πληροφορίες, ανοιχτή κάποια «χαραμάδα» να τα ψηφίσει, σε περίπτωση που υπάρξει περαιτέρω βελτίωση.
Ο κ. Βενιζέλος, στη συνέχεια, ενημέρωσε τον κ. Σαμαρά για τη συνομιλία του με τον κ. Κουβέλη. Ο πρωθυπουργός και πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ συμφώνησαν να συνεχίσουν την προσπάθεια ώστε να υπάρξει συμφωνία.
Παρατείνεται το θρίλερ για τα εργασιακά
Ωστόσο τα πράγματα θα είναι πιο δύσκολα από αύριο, καθώς ο κ. Βενιζέλος αναχωρεί το πρωί για τις ΗΠΑ. Προτίθεται, πάντως, προτίθεται να συνεχίσει τις «μεσολαβητικές» προσπάθειές του μέσω τηλεφωνικών επικοινωνιών από εκεί που θα βρίσκεται.
Σύμφωνα με πληροφορίες από τη συνεδρίαση των βουλευτών της ΔΗΜΑΡ, αν και κρίθηκε πως επήλθε πρόοδος μετά τις βελτιώσεις που πέτυχε το υπουργείο Εργασίας, κατά την διαπραγμάτευση με την τρόικα, η θέση του κόμματος παραμένει σταθερή να μην ψηφίσει τα εργασιακά, καθώς υπάρχουν ακόμα σημαντικές εκκρεμότητες.
Οπως μετέδωσε νωρίτερα ο τηλεοπτικός σταθμός Mega, είχε προηγηθεί επικοινωνία του υπουργού Επικρατείας Δημήτρη Σταμάτη με το στέλεχος της ΔΗΜΑΡ, Δημήτρη Χατζησωκράτη, κατά τη διάρκεια της οποίας ο υπουργός ενημέρωσε για τις νέες συμβιβαστικές προτάσεις στα εργασιακά.
Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, η τρόικα φέρεται να μην συζητά περαιτέρω βελτιώσεις σε αυτά που έχουν ήδη συμφωνηθεί για τις αποζημιώσεις απόλυσης και τον βασικό μισθό. Οι ίδιες πηγές διεμήνυαν ότι η ΔΗΜΑΡ θα πρέπει να αποφασίσει άμεσα πως θα κλείσει το ζήτημα, καθώς μέχρι αύριο το πρωί θα πρέπει η συμφωνία με την τρόικα να έχει ολοκληρωθεί, ενόψει της συνεδρίασης του Euro Working Group.
H τρόικα, σημείωναν οι ίδιες κυβερνητικές πηγές, θα αναφέρει ότι υπάρχει «διαφωνία» έστω και για ένα σημείο, με ορατό το ενδεχόμενο να μην προχωρήσει η διαδικασία για την εκταμίευση της δόσης.
Υπενθυμίζεται ότι με βάση τη συμφωνία που έχει επιτευχθεί με την τρόικα, οι αποζημιώσεις απόλυσης για τα πρώτα 16 χρόνια εργασίας διατηρείται ως έχει και δίνονται 12 μισθοί. Για τα υπόλοιπα έτη -μέχρι τα 28- οι παλαιοί εργαζόμενοι θα παίρνουν έως και 12 μισθούς με πλαφόν τα 2.000 ευρώ.
Η τρόικα απαιτούσε, επίσης, μείωση στο μισό του χρόνου προειδοποίησης για την καταβολή μειωμένης κατά 50% αποζημίωσης και συγκεκριμένα από τους 6 στους 3 μήνες. Ο χρόνος αποζημίωσης ορίζεται, πλέον, στους 4 μήνες.

Κλειστές και την Πέμπτη οι τράπεζες





Κλειστές θα παραμείνουν και αύριο, Πέμπτη, οι τράπεζες, καθώς η ΟΤΟΕ αποφάσισε συνέχιση των κινητοποιήσεων, ζητώντας την απόσυρση της τροπολογίας που προβλέπει την ένταξη των Ταμείων Υγείας των Τραπεζοϋπαλλήλων στον ΕΟΠΥΥ.

Όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση της ΟΤΟΕ, με αφορμή την σημερινή 24ωρη απεργία, τα Κόμματα ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ και ΚΚΕ, δήλωσαν ότι αναγνωρίζουν το δίκιο του αγώνα της ΟΤΟΕ, και απαίτησαν, ήδη, στη σημερινή συζήτηση του Νομοσχεδίου την απόσυρση της τροπολογίας και σε περίπτωση επιμονής της Κυβέρνησης, θα την καταψηφίσουν.

Η ΝΔ, αναφέρεται στην ανακοίνωση της ΟΤΟΕ, δεν πήρε θέση, ζήτησε από την ΟΤΟΕ περισσότερη ενημέρωση και επιφυλάχθηκε να απαντήσει στο αίτημα απόσυρσης της τροπολογίας.

Η Εκτελεστική Γραμματεία της ΟΤΟΕ που συνεδρίασε σήμερα αργά το μεσημέρι για να εκτιμήσει την κατάσταση αποφάσισε, μεταξύ των οποίων, ενόψει και της συνέχισης της συζήτησης αύριο στη Βουλή, να κηρύξει νέα 24ωρη Πανελλαδική απεργιακή κινητοποίηση για αύριο Πέμπτη 25/10/12, σε όλες τις Τράπεζες απαιτώντας την απόσυρση της τροπολογίας.

Ποιον κοροϊδεύεται ρε μαλάκες, ανθέλληνες, πουλημένα τομάρια…

ΕΠΕΣΕ Η ΑΥΛΑΙΑ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΞΕΥΤΙΛΑΣ…
«Έκλεισε η συμφωνία με την τρόικα και μάλιστα καλύτερη από αυτή που διέρρεαν μέχρι σήμερα τα κόμματα που συγκροτούν την κυβέρνηση. Σύμφωνα με πληροφορίες ο Γ. Στουρνάρας μετά από σκληρή διαπραγμάτευση με τον Π. Τόμσεν, πέτυχε σημαντικές αλλαγές στο... πακέτο των εργασιακών και πλέον το πακέτο περνά στα χέρια της ΔΗΜΑΡ η οποία είχε τις περισσότερες αντιρρήσεις.
ΠΟΙΟΝ ΚΟΡΟΪΔΥΕΤΕ ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ, ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ, ΠΟΥΛΗΜΕΝΑ ΤΟΜΑΡΙΑ.
ΑΡΧΙΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ ΚΟΥΡΕΛΗ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΑΝΔΡΑΠΟΔΑ ΤΗΣ ΡΗΜΑΔ, ΑΝΤΕ ΝΑ ΨΗΦΙΣΕΤΕ ΤΗ ΘΑΝΑΤΙΚΗ ΣΑΣ ΚΑΤΑΔΙΚΗ…
ΟΥΣΤ, ΤΕΛΕΙΩΜΕΝΟΙ ΑΛΗΤΑΡΑΔΕΣ...

ΣΟΚ....Το ΠΑΜΕ κλεινει τα εργοστασια της FORD στο Βελγιο και της SONY στην ΙΑΠΩΝΙΑ?

Να, λοιπόν, ποιος κλείνει τα εργοστάσια: Ο καπιταλισμός σε ανάπτυξη και κρίση. Η αναρχία στην καπιταλιστική παραγωγή, που σημαίνει επενδύσεις μόνο σε κλάδους που είναι κερδοφόροι για το κεφάλαιο, ακόμα και αν εχθρεύονται τις σύγχρονες ανάγκες των λαών. Η ΕΕ των μονοπωλίων και οι ελευθερίες της Συνθήκης του Μάαστριχτ, για απρόσκοπτη κίνηση κεφαλαίων, όπου και όταν υπάρχει κέρδος για τον καπιταλιστή.

Με την ευκαιρία δείτε και το βιντεο:
Τα εργοστάσια τα κλείνουν οι καπιταλιστές όχι οι εργάτες

****
Η Ford κλείνει εργοστάσιο στο Βέλγιο, στο δρόμο χιλιάδες εργάτες


Μέχρι τα τέλη του 2014, το αργότερο, η Ford θα έχει κλείσει το εργοστάσιό της στη Γκενκ.

Η απόφαση προκάλεσε σάλο και θύελλα αντιδράσεων στο Βέλγιο.
Στο εργοστάσιο απασχολούνται περίπου 4.300 εργαζόμενοι και τουλάχιστον 10.500 αν υπολογιστούν και οι εργαζόμενοι στις υποκατασκευαστικές εταιρίες.

Τη στιγμή που τα συνδικάτα και Βέλγοι αξιωματούχοι περίμεναν εδώ και μόλις λίγες εβδομάδες ότι θα άρχιζε στη μονάδα της Γκενκ η παραγωγή του νέου μοντέλου του Mondeo τον Οκτώβριο του 2013, που θα έδινε ζωή στο εργοστάσιο για πολλά ακόμη χρόνια, τελικά η παραγωγή ανατέθηκε στο εργοστάσιο της Βαλένθια, σύμφωνα με τα συνδικάτα.


Συγκεντρωμένοι έξω από το εργοστάσιο σήμερα οι εργαζόμενοι αναλύθηκαν σε δάκρυα όταν η φήμη που κυκλοφορούσε εδώ και μέρες επιβεβαιώθηκε από τους συνδικαλιστικούς τους εκπροσώπους, έπειτα από έκτακτη συνάντηση της επιτροπής του εργοστασίου που συγκλήθηκε επειγόντως από την διεύθυνση της Ford.

Ένας εργάτης λιποθύμησε, βρισιές εκτοξεύονταν και οι άνθρωποι έπεφταν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου με κενό βλέμμα. Οι εκατοντάδες εργαζόμενοι είχαν λάβει καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις, αφού η αμερικανική Ford είχε αφήσει να εννοηθεί τον Σεπτέμβριο ότι η μονάδα της Γκενκ θα αναλάμβανε την παραγωγή του νέου Mondeo.

Η πικρία των Βέλγων εργαζομένων μεγαλώνει και από τη στιγμή που δέχτηκαν, πριν δυο χρόνια, μειώσεις στις αποδοχές τους και αύξηση του ρυθμού εργασίας.


Υπολογίζοντας τους εργαζόμενους στις υποκατασκευαστικές εταιρίες, το εργοστάσιο της Ford Genk που παρήγαγε 14 εκατομμύρια αυτοκίνητα σε 50 χρόνια λειτουργίας, απασχολεί σχεδόν 10.500 εργαζόμενους. Είναι συνεπώς ο πρώτος εργοδότης στη φλαμανδική επαρχία του Λίμπουργκ, στο βορειοανατολικό Βέλγιο.

Η ανακοίνωση αυτή γίνεται την ώρα που ο κυβερνητικός συνασπισμός υπό τον πρωθυπουργό Ελιο ντι Ρούπο αρχίζει την κατάρτιση του κρατικού προϋπολογισμού του 2013, που πρέπει να κλείσει μια τρύπα σχεδόν 3,7 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Οι Φιλελεύθεροι ζητούν εξοικονόμηση πόρων και μείωση των εξόδων κυρίως για τις επιχειρήσεις, ενώ οι σοσιαλιστές δεν αποκλείουν έσοδα από νέες εισφορές.

Πηγη

EΚΤΑΚΤΗ ΕΙΔΗΣΗ «Η Ισραηλινή Αεροπορία βομβάρδισε αποθήκη πυρομαχικών στο Σουδάν» λέει το Χαρτούμ

«ΤΟ ΜΑΚΡΥ ΧΕΡΙ» ΤΗΣ ΙAF

Το Ισραήλ κατηγόρησε το Σουδάν για επιδρομή τεσσάρων μαχητικών αεροσκαφών εχθές το βράδυ όταν εργοστάσιο πυρομαχικών στο Χαρτούμ το οποίο τινάχθηκε κυριολεκτικά στον αέρα.
«Τέσσερα μαχητικά αεροσκάφη της ΙΑF επιτέθηκαν εναντίον του εργοστασίου Γιαρμούκ», ανακοίνωσε ο Αχμέντ Μπελάλ Οσμάν, υπουργός πληροφοριών του Σουδάν, προσθέτοντας ότι φαίνεται πως πλησίασαν το εργοστάσιο από τα ανατολικά.
Ο Σουδανός υπουργός κατηγόρησε το Ισραήλ για την επίθεση λέγοντας πως το γεγονός πρόκειται να διερευνηθεί περαιτέρω από τις αρχές της χώρας δείχνοντας όμως την ισραηλινή Αεροπορία ως τον βασικό υπαίτιο για την έκρηξη.
Αυτόπτες μάρτυρες είχαν κάνει λόγο για εκρήξεις στο εργοστάσιο πριν ξεσπάσει η πυρκαγιά. Αρκετοί άνθρωποι μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο με αναπνευστικά προβλήματα εξαιτίας του καπνού, αλλά δεν υπάρχουν αναφορές για θύματα, όπως μετέδωσε νωρίτερα το κρατικό πρακτορείο.
Το Μάιο, η σουδανική κυβέρνηση είχε δηλώσει ότι ένα άτομο σκοτώθηκε σε έκρηξη παγιδευμένου αυτοκινήτου στο Πορτ Σουντάν και ισχυρίστηκε ότι το περιστατικό έμοιαζε με έκρηξη πέρυσι, την ευθύνη για την οποία είχε επιρρίψει σε ισραηλινή επίθεση.
Υπενθ6υμίζεται  ότι τον Ιανουάριο και Φεβρουάριο του 2009 είχαν πραγματοποιηθεί δύο αεροπορικές επιδρομές εναντίον του Σουδάν και μια εναντίον στόχου στην Ερυθρά Θάλασσα από αεροσκάφη που φημολογείτο ότι ανήκαν στην ισραηλινή Αεροπορία.
Οι στόχοι αφορούσαν τοποθεσίες συγκέντρωσης όπλων από το Ιράν όπου το Ισραήλ είχε κατηγορήσει ότι διοχετεύονταν λαθραίως  στη λωρίδα της Γάζας. Όπως και τότε έτσι και σήμερα το Ισραήλ αρνήθηκε να σχολιάσει τις αεροπορικές επιδρομές .
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Αποκλίσεις στα οικονομικά στοιχεία που υπέβαλαν 98 δήμοι της χώρας

Σημαντικές αποκλίσεις μεταξύ των οικονομικών στοιχείων που υπέβαλαν 98 δήμοι της χώρας και τα οποία αφορούν στις ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις των δήμων άνω των 90 ημερών προς τρίτους, διαπίστωσε το υπουργείο Εσωτερικών στη βάση δεδομένων «Οικονομικά Στοιχεία Δήμων». Με έγγραφό του («εξαιρετικά επείγον») το υπουργείο Εσωτερικών καλεί τους 98 δήμους να ελέγξουν τα στοιχεία που έχουν υποβάλλει προκειμένου να εντοπιστούν τα λάθη και στη συνέχεια να διορθωθούν και να τα υποβάλλουν εκ νέου. Όπως αναφέρεται στο έγγραφο, οι διασταυρώσεις των στοιχείων πραγματοποιήθηκαν στα πεδία «Εκκρεμείς υποχρεώσεις σε φορείς εκτός Γενικής Κυβέρνησης και «Ληξιπρόθεσμες οφειλές προς τρίτους» άνω των 90 ημερών, για τους μήνες από Μάρτιο έως και Ιούλιο του 2012. Επίσης, σημειώνεται ότι αν δεν πρόκειται για λάθος εγγραφές, να τεκμηριωθεί η αιτία της μεγάλης απόκλισης των ληξιπρόθεσμων οφειλών μεταξύ των δύο πεδίων.
Υπενθυμίζει, μάλιστα, ότι ο στόχος που έχει τεθεί από το υπουργείο Οικονομικών για τα στοιχεία των ληξιπρόθεσμων υποχρεώσεων των φορέων που υποβάλλονται από το υπουργείο Εσωτερικών ορίζεται σε ποσοστό μέγιστης απόκλισης 1% έως το Δεκέμβριο του 2012. Τέλος, το υπουργείο Εσωτερικών εφιστά την προσοχή στους ΟΤΑ ώστε εφεξής να καταχωρούν προσεκτικά τα στοιχεία προκειμένου να αποτυπώνουν την πραγματική οικονομική εικόνα του δήμου και να είναι αξιοποιήσιμα.
Πηγή: ΑΜΠΕ

Ερχονται αυξήσεις στα τιμολόγια ηλεκτρικού ρεύματος




Της Χρυσας Λιαγγου
Aυξήσεις στα τιμολόγια ηλεκτρικού ρεύματος, που να αντανακλούν το πλήρες κόστος, μέχρι το δεύτερο τρίμηνο του 2013, απαιτεί η τρόικα με την πρώτη δόση να ξεκινάει από την 1η Iανουαρίου. Tο νέο Μνημόνιο θέτει ρητά το θέμα στο κεφάλαιο για τις παρεμβάσεις στον τομέα της ενέργειας, δίνοντας τη δυνατότητα στην κυβέρνηση να επιμερίσει τις αυξήσεις που θα προκύψουν σε δύο ή και τρεις δόσεις.
H υλοποίηση του μέτρου με βάση τα κοστολογικά στοιχεία που η ΔEH παρουσίασε στη PAE τον περασμένο Aύγουστο φτάνουν μέχρι και το 40% για τις χαμηλές καταναλώσεις που αφορούν 2,2 εκατ. καταναλωτές. Aν και η απαίτηση της τρόικας δεν είναι καινούργια, αφού έχει τεθεί από το πρώτο Μνημόνιο (2010), αφήνοντας περιθώρια προσαρμογής τριών ετών και ήδη αποτελεί νόμο του κράτους, η πλήρης απελευθέρωση των οικιακών τιμολογίων από τον Iούνιο του 2013, η αλλαγή του χρονοδιαγράμματος εφαρμογής κατά ένα εξάμηνο νωρίτερα, επισπεύδει τις σχετικές πολιτικές αποφάσεις.
H ΔEH αναμένεται να αποστείλει στη PAE νεότερα κοστολογικά στοιχεία, τα οποία η αρμόδια Aρχή θα ελέγξει βάσει ανάλυσης των προηγούμενων που πραγματοποιεί με τη συνδρομή ανεξάρτητου μελετητή, αφού έχει αμφισβητήσει ευθέως τα στοιχεία κόστους της επιχείρησης. Σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, εκτιμάται ότι η απόκλιση της ψαλίδας υφιστάμενων τιμολογίων και πραγματικού κόστους είναι μεγάλη και το κλείσιμο απαιτεί δυσβάσταχτες αυξήσεις για τους καταναλωτές.
Aυτό που σύμφωνα με πληροφορίες σε πρώτη φάση το αρμόδιο υπουργείο θα εξετάσει σε συνεργασία με τη ΔEH και τη PAE είναι διεύρυνση του Kοινωνικού Oικιακού Tιμολογίου (KOT), έτσι ώστε να ενταχθούν σε αυτό οι χαμηλές καταναλώσεις που σήμερα δεν καλύπτουν τα κριτήρια και θα υποστούν τη μεγαλύτερη αύξηση. Mε αυξήσεις μικρότερης κλίμακας θα επιβαρυνθεί το σύνολο των οικιακών καταναλώσεων με εξαίρεση ίσως τις πολύ μεγάλες (άνω των 3.000 κιλοβατώρων το τετράμηνο) στις οποίες είχε μεταφερθεί το βάρος των δύο προηγούμενων προσαρμογών. Παράλληλα εξετάζεται η δυνατότητα αποσύνδεσης του λογαριασμού ρεύματος από φόρους υπέρ τρίτων, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν μέχρι και το 35% των συνολικών οφειλών που καταβάλλουν οι καταναλωτές μέσω του λογαριασμού. Eνα ακόμη μέτρο που εξετάζεται, προκειμένου να περιοριστεί κατά το δυνατόν η επιβάρυνση για τους καταναλωτές, είναι η μείωση των αποκαλούμενων μονοπωλιακών χρεώσεων που συμπεριλαμβάνονται στον λογαριασμό ρεύματος και αντιστοιχούν στο κόστος δικτύου, Yπηρεσιών Kοινής Ωφελείας κ.λπ.
Σύμφωνα με το τελικό κείμενο του νέου Μνημονίου, η κυβέρνηση καλείται μέχρι τον Δεκέμβριο του 2012 να εκδώσει υπουργική απόφαση για την πρώτη δόση προσαρμογής των τιμολογίων με το κόστος παραγωγής που θα ισχύσει από τον Iανουάριο του 2013. Mέχρι το τέλος Mαρτίου, θα πρέπει να εκδοθεί μια δεύτερη υπουργική απόφαση με μια ακόμη προσαρμογή των τιμολογίων που θα τεθεί σε ισχύ τον Mάιο και σε κάθε περίπτωση, τα τιμολόγια θα πρέπει να έχουν απελευθερωθεί πλήρως για το σύνολο των καταναλωτών με εξαίρεση τις ευπαθείς ομάδες.
Σύγκριση αμοιβών Tο Μνημόνιο προβλέπει επίσης ότι η κυβέρνηση θα πρέπει να αξιολογήσει τις βέλτιστες πρακτικές για τη χρέωση τελών στα υδροηλεκτρικά και στον λιγνίτη, μέσα στο πρώτο τρίμηνο του 2013. Eπίσης θα πρέπει να παραδώσει στην τρόικα, μέχρι το τέλος του 2012, μελέτη που θα συγκρίνει τις αμοιβές των υπαλλήλων της ΔEH με αυτές εργαζομένων σε αντίστοιχες εταιρείες της Eυρώπης. Oι αμοιβές και οι προαγωγές θα αξιολογηθούν σύμφωνα και με τις αντίστοιχες σε ιδιωτικές ελληνικές επιχειρήσεις. Στο τελικό κείμενο του Μνημονίου, πάντως, έχει διαγραφεί η πρόβλεψη που υπήρχε στο αρχικό για μεταφορά του 51% του AΔMHE στο TAIΠEΔ. H νέα διατύπωση προβλέπει τον αποτελεσματικό διαχωρισμό των δικτύων μεταφοράς από τα δίκτυα προμήθειας, βήμα σε κάθε περίπτωση που οδηγεί στην ιδιωτικοποίηση των δικτύων μεταφοράς.
Tο τελικό κείμενο διαφοροποιείται σε σχέση με το αρχικό και στο θέμα των φωτοβολταϊκών στη στέγη, καθώς πλέον θέτει θέμα επιβολής ενός ανώτατου πλαφόν και όχι παγώματος.

Πρωταθλήτρια τριμήνου στη διαχείριση του ΕΣΠΑ η Περιφέρεια Θεσσαλίας και με διαφορά απ" τις υπόλοιπες Περιφέρειες

Πριν από σχεδόν ένα τρίμηνο ηaftodioikisi.grείχε δημοσιεύσει τα στοιχεία για την απορροφητικότητα που πέτυχαν οι αιρετοί περιφερειάρχες στον ένα χρόνο που ανέλαβαν και επίσημα (από 1.6.11) τη διαχείριση των Περιφερειακών Επιχειρησιακών Προγραμμάτων (ΠΕΠ) του ΕΣΠΑ. Σήμερα, επικεντρώνoυμε στα στοιχεία του τελευταίου τριμήνου (από 30.6 έως 30.9.12).

Σύμφωνα με τα στοιχεία των υπουργείων Οικονομικών και Ανάπτυξης που έχει στη διάθεσή της ηaftodioikisi.grη απορροφητικότητα αναφορικά με τις πληρωμές των έργων (δηλαδή, τα χρήματα που «πέφτουν» στηναγορά) σε σχέση με το «κλείσιμο» της 30ηςΙουνίου, κυμάνθηκε από το συν 14,4% (της Περιφέρειας Θεσσαλίας) μέχρι και το μείον 1,8% της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου. Πάντως, η αύξηση της απορροφητικότητας της πλειοψηφίας των περιφερειών (εννέα) σε σχέση με τον Ιούνιο, λόγω και του σχετικά μικρού διαστήματος, κυμάνθηκε από 1,5 έως 3,5%.
Συγκεκριμένα:

«Πρωταθλήτρια» τριμήνου και σε πολύ καλές θέσεις τόσο στο 15μηνο (τρίτη με 28,8%) όσο και στο σύνολο, δηλαδή από 1.1.2007 (τέταρτη με 53% απορροφητικότητα στις πληρωμές), είναι ηΠεριφέρεια Θεσσαλίας, που στις 30.9 εμφανίζει αύξηση 14,4% στις αποπληρωμές έργων σε σχέση με τον Ιούνιο (30.6) και +10,6% στις συμβασιοποιήσεις έργων. Από 1.1.2007 η Θεσσαλία εμφανίζει συμβασιοποιήσεις 88,6%, ενώ από 1.7.2011 (από τότε δηλαδή, που η αρμοδιότητα του ΕΣΠΑ πέρασε και επίσημα στην αιρετή περιφέρεια η αύξηση των συμβασιοποιήσεων φτάνει τα 33,5%)

Δεύτερη αλλά με πολύ μεγάλη διαφορά από την πρώτη, είναι η Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκηςη οποία εμφανίζει το τελευταίο τρίμηνο αύξηση πληρωμών 3,4% (από 33,2 σε 36,6%) και των συμβασιοποιήσεων κατά 5,5% (από 73,6 σε 79,1%). Στους 79 μήνες του ΕΣΠΑ η ΠΑΜΘ βρίσκεται αναφορικά με τις πληρωμές στην ένατηθέσημε 36,6% και στο 15μηνο στην 8ημε 14,2%. Παράλληλα εμφανίζει συμβασιοποίησεις από 1.1.2007, 79,1% και από 1.7.2011, 34,4%

Τρίτη είναι ηΠεριφέρεια Ηπείρουμε +3,3% (από 30,7 σε 34%) πληρωμές στο τρίμηνο και +4,8% (από 37,2 στο 42%) στις συμβασιοποιήσεις. Από 1.1.2007 οι πληρωμές της Ηπείρου είναι στο 62,3% (τρίτη) και συμβασιοποιήσεις στο 105,3%, ενώ από 1.7.2011 στο 34% (δεύτερη) και στο 42% αντίστοιχα.

Ακολουθεί ηΠεριφέρεια Κεντρικής Μακεδονίαςπου είχε στο τρίμηνο +2,7% (από 13,3 σε 15%) αποπληρωμές έργων και +6,9% (από 18,8 σε 25,7%) σε συμβασιοποιήσεις. Στους 79 μήνες του ΕΣΠΑ η ΠΚΜ είναι πέμπτη στις πληρωμές (43,4%) και έχει συμβασιοποιήσεις 89,6%, ενώ στο 15μηνο είναι 7ηστις πληρωμές (15%) και έχει συμβασιοποιήσεις 25,7% του συνόλου του προγράμματος.

Πέμπτη με μικρή διαφορά από την ΠΚΜ είναι ηΠεριφέρεια Δυτικής Μακεδονίαςπου στο τρίμηνο έχει αύξηση πληρωμών 2,5% (από 9,5 σε 12%) και συμβασιοποιήσεων 5,8% (από 12,6 σε 18,4%). Στο συνολικό χρόνο του προγράμματος (από το 2007) βρίσκεται στην έβδομη θέση αναφορικά με τις πληρωμές (39,3%) και έχει 63,1% συμβασιοποιήσεις, ενώ από 1.7.2011 το 12% (10ηθέση) και το 18,4% αντίστοιχα.

Στην 6η θέση βρίσκεται ηΠεριφέρεια Κρήτηςη οποία έχει ακριβώς την ίδια αύξηση στο ποσοστό των πληρωμών με τη Δυτική Μακεδονία (+2,5% - από 14,4 σε 16,9%) αλλά μικρότερη στις συμβασιοποιήσεις (3% - από 22,8 σε 25,8%). Στους 79 μήνες η Κρήτη έχει αποπληρώσει το 35,6% του συνόλου του προγράμματος (10ηθέση) και συμβασιοποιήσει το 70,4%).

Ακολουθεί στην 7η θέση ηΠεριφέρεια Πελοποννήσουη οποία στο τρίμηνο είχε αύξηση πληρωμών 1,7% (από 7,2 σε 8,9%) και συμβασιοποιήσεων 7,8% (από 11,1 σε 18,9%). Στο σύνολο του προγράμματος η Πελοπόννησος έχει αποπληρώσει το 30,9% (12ηθέση) και συμβασιοποιήσει το 60,4%, ενώ στο 15μηνο το 8,9% (13ηθέση) και το 18,9% αντίστοιχα.

Με διαφορά 0,1% ακολουθεί στην 8η θέση ηΠεριφέρεια Ιονίων Νήσωνη οποία στο τρίμηνο είχε +1,6% (από 10,1 σε 11,7%) αποπληρωμές και +0,3% (από 7,5 σε 7,8%) συμβασιοποιήσεις. Στους 79 μήνες του προγράμματος η ΠΙΝ έχει αποπληρώσει το 39,4% του συνόλου (έκτη θέση) και συμβασιοποιήσει το 60,5%, ενώ στο 15μηνο 11,7% (11ηθέση) και το7,8% αντίστοιχα.

-Στην 9η θέση με την ίδια αύξηση με την ΠΔΕ (που βρίσκεται στη 10η), στις αποπληρωμές (1,5% - από 8,5 σε 10%) βρίσκεται η Περιφέρεια Αττικής, η οποία όμως μεγαλύτερη αύξηση στις συμβασιοποιήσεις: +7,7% (από 8,7 στο 16,4%). Συνολικά η Περιφέρεια Αττικής βρίσκεται στην 11ηθέση καθώς έχει αποπληρώσει το 32,2% του προγράμματος και έχει συμβασιοποιήσει το 58,9%, ενώ στο 15μηνο στη 12η, καθώς έχει αποπληρώσει το 10% και συμβασιοποιήσει το 16,4%.

Στη 10η θέση βρίσκεται ηΠεριφέρεια Δυτικής Ελλάδαςμε +1,5% (από 21,5 σε 23%) στις πληρωμές των έργων και +0,9% (από 22,1 σε 23%) στις συμβασιοποιήσεις. Συνολικά η ΠΔΕ έχει αποπληρώσει το 39% (όγδοη θέση) του προγράμματος και συμβασιοποιήσει το 57,5%, ενώ από 30.6.11 το 23% (4η) και το επίσης, 23% αντίστοιχα.

-Στην 11ηθέση ακολουθεί ηΠεριφέρεια Βορείου Αιγαίουμε +0,9% (από 11,8 σε 12,7%) στις αποπληρωμές και +3,2% (από 13 σε 16,2%) στις συμβασιοποιήσεις. Από 1.1.2007 η ΠΒΑ έχει αποπληρώσει το 28,3% των έργων (13ηθέση) και συμβασιοποιήσει το 57%, ενώ από 1.7.2011 το 12,7% (9ηθέση) και το 16,2% αντίστοιχα.

Στην προτελευταία (12η) θέση βρίσκεται ηΠεριφέρεια Στερεάς Ελλάδαςπου μαζί με την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, (καθότι είχαν ΑΕΠ μεγαλύτερο του 75% του κοινοτικού μέσου όρου θεωρούνται περισσότερο «πλούσιες» και βρίσκονται εκτός στόχου 1, με αποτέλεσμα να έχουν μικρότερους προϋπολογισμούς και να μην έχουν ως επιλέξιμα τα «δύσκολα» έργα των υποδομών) συνηθίζουν να βρίσκονται στις πρώτες θέσεις της απορροφητικότητας. Ωστόσο, η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας εμφανίζει στο τρίμηνο αρνητικό πρόσημο στις αποπληρωμές (-1,2% - από 17,6 σε 16,4%) και +4,8% (από 43,8 σε 48,6%) στις συμβασιοποιήσεις.

Τελευταία στο τρίμηνο είναι ηΠεριφέρεια Νοτίου Αιγαίουπου επίσης έχει αρνητικό πρόσημο στις αποπληρωμές (-1,8% - από 40 σε 38,2%) και +4,1% (από 46,3 σε 50,4%). Πάντως, λόγω και του «εύκολου» ΠΕΠ, το Νότιο Αιγαίο συνηθίζει να βρίσκεται στην 1ηθέση με 76% αποπληρωμές στο σύνολο του προγράμματος και 38,2% στο 15μηνο. Παράλληλα έχει και υψηλά ποσοστά συμβασιοποιήσεων: 149% στο σύνολο, 50,4% από 1.7.2011.

ΣΚΟΠΕΛΟΣ ΣΗΜΕΡΑ !


Πώς στρώθηκε ο δρόμος για τον φασισμό

Αν μου ζητούσαν να επιλέξω μια φράση-κλειδί που ακουγόταν πολύ στην Ελλάδα τις προηγούμενες δυο δεκαετίες, δεν θα είχα κανένα ενδοιασμό: «Δεν με ενδιαφέρει η πολιτική». Ακούστηκε πολλές φορές από χιλιάδες χείλη απλών πολιτών. Μπορεί να την είπες κι εσύ. «Δεν με ενδιαφέρει η πολιτική». Ακούστηκε, ως απάντηση, από εκατοντάδες «καλλιτέχνες» και ηθοποιούς, όταν ερωτήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια για τα όσα συνέβαιναν στη χώρα μας. Το πίστευαν; Το έλεγαν γιατί ήθελαν να τα έχουν καλά με όλους και να μη χάσουν «πελάτες»; Πάντως, το έλεγαν.
Τις προηγούμενες δεκαετίες, η πολιτική στην Ελλάδα δεν ήταν τόσο δημοφιλής όσο είναι σήμερα. Αν ξεκινούσες πολιτική συζήτηση, οι άνθρωποι δυσανασχετούσαν. Ήταν «βαρετό».
Κάτι ακόμα που δεν ήταν διόλου δημοφιλές στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες ήταν η γνώση και η πνευματικότητα. Ο χαρακτηρισμός «κουλτουριάρης» σου ερχόταν αμέσως σαν ταμπέλα όχι αν προσπαθούσες να πεις κάτι πολύ βαρύ και ασήκωτο αλλά αν έκανες το λάθος να ξεφύγεις λίγο από το Κλικ, το Nitro, το ποδόσφαιρο και τα τηλεοπτικά κλισέ.
Αν δεν άκουγες Βίσση, Ρέμο, Σφακιανάκη, Ρουβά και Χατζηγιάννη, ήσουν κουλτουριάρης. Κι έτσι φτάσαμε κάποια στιγμή να θεωρούνται κουλτουριάρικα τα λαϊκά τραγούδια του Τσιτσάνη και του Χατζιδάκι.
Μιλώντας με νέους ανθρώπους, συνειδητοποιείς πως δεν έχουν διαβάσει σχεδόν τίποτα. Εντάξει, δεν ήμασταν ποτέ ένας λαός βιβλιολάγνων που δεν άφηναν το βιβλίο από το χέρι αλλά οι παλαιότερες γενιές όλο και κάτι είχαν διαβάσει. Έστω, τους κλασικούς συγγραφείς. Σε κάθε περίπτωση πάντως, δεν κορόιδευαν αυτούς που αγαπούσαν το διάβασμα.
Δεν είναι τυχαία η επιτυχία του «Αλχημιστή» του Πάολο Κοέλιο στη χώρα μας. Αφενός το βιβλίο ήταν μικρό και αφετέρου περιείχε μια φράση που οι Έλληνες αποστήθισαν μαζικά: «Όταν επιθυμείς κάτι, ολόκληρο το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις». Πώς; Μόνο με την επιθυμία; Χωρίς κόπο; Χωρίς πόνο; Χωρίς διάβασμα; Χωρίς γνώση; Ό,τι κι αν εννοούσε ο Κοέλιο, οι παθητικοί -και λόγω Ορθοδοξίας- Έλληνες καθησυχάστηκαν, αφέθηκαν στο σύμπαν και το περίμεναν να συνωμοτήσει υπέρ τους. Το σύμπαν δεν συνωμότησε.
Η αδιαφορία για την πολιτική και η απόλυτη αντιπνευματικότητα οδήγησαν στην χρεοκοπία. Πρώτα στην κοινωνική, ηθική και πολιτιστική χρεοκοπία και μετά στην οικονομική.
Ακόμα κι αν διαφωνεί κάποιος πως η αδιαφορία της πλειοψηφίας των πολιτών για την πολιτική και η αποστροφή τους για την γνώση οδήγησαν στην οικονομική χρεοκοπία, δεν θα διαφωνήσει στο ότι οι πολίτες καλούνται σήμερα να αντιμετωπίσουν την χρεοκοπία με τα πνευματικά εφόδια που απέκτησαν όλα αυτά τα χρόνια. Δηλαδή, με τον Σφακιανάκη, τη Μενεγάκη, τα ζώδια, τους μάγειρες, τις συνταγές και ό,τι άλλο πρόβαλε η ιδιωτική τηλεόραση.
Κοίταξε τα cd που αγόρασες όλα αυτά τα χρόνια, τα βιβλία που διάβασες (αν διάβασες), θυμήσου τις ταινίες, τις θεατρικές παραστάσεις και τις συναυλίες που παρακολούθησες (αν παρακολούθησες), γιατί είναι αυτά τα όπλα με τα οποία θα αντιμετωπίσεις την χρεοκοπία. Αυτός είσαι.
Βέβαια, ένα μεγάλος αριθμός Ελλήνων αντιμετωπίζει την χρεοκοπία με μόνο εφόδιο την αποβλάκωση που του πρόσφερε η ελληνική τηλεόραση. Και συνεχίζει να αποβλακώνεται.
Χρειάζονται εφόδια για να σκεφτείς. Και αυτά τα εφόδια δεν θα τα βρεις στην τηλεόραση.
Η τηλεόραση δεν έχει καμία σχέση με την παιδεία, την γνώση και το πνεύμα. Είναι ένα μέσο που μπορεί κάποιες φορές –και υπό προϋποθέσεις- να είναι ενδιαφέρον και ψυχαγωγικό αλλά στην Ελλάδα δεν συνέβη ούτε αυτό. Η ελληνική τηλεόραση απευθύνεται στα χαμηλά ένστικτα και –με ελάχιστες εξαιρέσεις- είναι ένας σκουπιδοτενεκές, με ξεπουλημένα λαμόγια, χαζογκόμενες, βιζιτούδες και διάφορους άλλους φελλούς.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο το ότι οι Έλληνες που σέβονται τον εαυτό τους δεν εμφανίζονται στην τηλεόραση. Ίσως, να δέχτηκαν να εμφανιστούν σε κάποια αξιοπρεπή εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης αλλά μέχρι εκεί.
Το να μην εμφανίζεσαι στην τηλεόραση σημαίνει -μεταξύ άλλων- πως δεν πιστεύεις πως πάνω απ’ όλα είναι το κέρδος. Γιατί η τηλεόραση έχει να κάνει με πολλά χρήματα.
Όλα αυτά τα χρόνια, τα πρόσωπα της ελληνικής τηλεόρασης δεν ενδιαφέρονταν, βέβαια, για την πολιτική. Ήταν εθνικοί σταρ, οπότε ανήκαν σε όλους τους Έλληνες και δεν έπαιρναν ποτέ θέση για τίποτα. Επίσης, τα πρόσωπα της τηλεόρασης –τουλάχιστον αυτά που κυριάρχησαν- είναι βαριά αμόρφωτα.
Σε μια χώρα που μεγάλο μέρος των πολιτών δεν ενδιαφέρονταν για την πολιτική και την γνώση -και η «εκπαίδευσή» τους ήταν τηλεοπτική-, δεν θα πρέπει να κάνει σε κανέναν εντύπωση το γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή εκφράζει σήμερα εκατοντάδες χιλιάδες συμπατριώτες μας.
Αν δεν σε ενδιέφερε ποτέ η πολιτική και, παράλληλα, έχεις την εντύπωση πως ο Καζαντζάκης είναι ποδοσφαιριστής, είναι απόλυτα λογικό –όταν χρειαστεί- να εκφραστείς πολιτικά με το απόλυτο σκοτάδι, τον φασισμό, τους ψευτοτσαμπουκάδες, τις μαγκιές, τις κλωτσιές, τα ουρλιαχτά και όλη αυτήν την κτηνωδία που εκπροσωπεί η Χρυσή Αυγή. Το κτήνος το εκφράζουν τα κτήνη.
Φυσικά, δεν είναι καθόλου τυχαία η συμπάθεια των τηλεοπτικών προσώπων για τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής. Μαζί τους αισθάνονται πολύ άνετα, αφού πνευματικά βρίσκονται στην ίδια κατάσταση: σε αυτή του χιμπαντζή.
Η Χρυσή Αυγή δεν ήρθε τώρα. Ο νεοναζισμός δεν ήρθε τώρα. Ο φασισμός δεν ήρθε τώρα. Θα έπρεπε να τον είχες διακρίνει στον ναρκισσισμό της Ελένης, στην εγωπάθεια του Σάκη, στη ρηχότητα της Ρούλας και του Γρηγόρη, στον αδίστακτο κυνισμό του Θέμου και στην κτηνώδη βλακεία που κουβαλάνε όλα αυτά τα εγωκεντρικά ανθρωποειδή που θεοποίησαν το εύκολο κέρδος, προώθησαν την ιδιωτεία και πούλησαν τη ψυχή τους στον διάολο.
Κι αν αυτοί έβγαλαν πολλά χρήματα, αυτοί που τους παρακολουθούσαν μαγεμένοι –και τους παρακολουθούν ακόμα αφού είναι πια ανάπηροι πνευματικά- παίρνουν για τρόπαιο τη Χρυσή Αυγή.
Οι πολίτες έχουν χρέος να ασχολούνται με τα κοινά και να ενδιαφέρονται για την πολιτική.
Οι πολίτες έχουν χρέος να φροντίζουν την ψυχή τους και το μυαλό τους, να επιζητούν την γνώση και να αποφεύγουν τα σκουπίδια.
«Μας πρόδωσαν οι πολιτικοί» λένε οι πολίτες. Ναι, αλλά πολύ πριν, οι πολίτες είχαν προδώσει τους εαυτούς τους. Το πρώτο δεν θα είχε συμβεί, αν δεν είχε συμβεί το δεύτερο.
Ο φασισμός είναι εδώ. Μέσα μας.
(Στη φωτογραφία -με ελληνική φορεσιά- είναι ο Όσκαρ Ουάιλντ. Αν και τα βιβλία του Όσκαρ Ουάιλντ υπάρχουν πια παντού -και στο διαδίκτυο-, εκατομμύρια Έλληνες στη διάρκεια της ζωής τους δεν θα διαβάσουν ούτε μια φράση του επειδή το σύμπαν δεν θα συνωμοτήσει.)
 http://pitsirikos.net

«Κουτσοί στραβοί, στον Αγιο Παντελεήμονα»






Δημήτρης Μυς

Η ελπίδα, γνωστό είναι, πεθαίνει τελευταία. Γνωστό επίσης είναι ότι πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι. Υπό αυτήν την έννοια είναι κατανοητή και αναμενόμενη η συμπεριφορά κάποιων «υπόλοιπων»  της πρόσφατης πολιτικής ζωής και ιστορίας του τόπου που αναζητούν σωτηρία και καταφύγιο προκειμένου να διασώσουν ό,τι είναι δυνατόν από το «ευτελές» πολιτικό τους σαρκίο.
Πούροι σοσιαλιστές και σοσιαλδημοκράτες (στα λόγια), αδίστακτοι νεοφιλελεύθεροι στη πολιτική τους πρακτική, αντιλαμβάνονται ότι πρέπει να αλλάξουν ένδυμα προκειμένου να αποκτήσουν την αμυδρά έστω ελπίδα πολιτικής επιβίωσης.
Πρόκειται για τους  επιτελείς της καταστροφής. Γι' αυτούς που υποσχέθηκαν μεταρρυθμίσεις, αλλαγές και εκσυγχρονισμό ακολουθώντας τις οδηγίες / εντολές των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων. Πρόκειται γι' αυτούς που έφεραν το ΔΝΤ στη χώρα, γι' αυτούς που στο όνομα των βελτιώσεων και του εξορθολογισμού διέλυσαν τα πάντα και οδήγησαν τεράστια τμήματα της ελληνικής κοινωνίας στη φτώχεια.
Πασίγνωστα και κυρίαρχα επί δεκαετίες πολιτικά υποκείμενα, θεωρώντας εαυτούς εκ γενετής προορισμένους να κυβερνούν διά βίου, δυσκολεύονται σήμερα να συμβιβαστούν με την πραγματικότητα: δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν ούτε μέχρι το περίπτερο της γειτονιάς τους χωρίς να συναντήσουν μια ανοιχτή παλάμη. Τόσο λαοφιλείς και λαοπρόβλητοι!
Αυτοί οι τύποι - γνωστοί, ας μη χαλάσουμε «μελάνι» για να γράψουμε το όνομά τους - θεωρούν ακόμη ότι μπορούν να ανακάμψουν και να βρεθούν ξανά στο προσκήνιο. Και για τον λόγο αυτόν δεν έχουν κανένα απολύτως πρόβλημα να γλείψουν εκεί όπου μέχρι πριν λίγο έφτυναν.
Και να ξαφνικά ο Σαμαράς πόσο μεγάλος και σπουδαίος ηγέτης έγινε!
Προφανώς γνωρίζουν όλοι - και ο Σαμαράς και οι «σοσιαλιστές» που τον λιβανίζουν - ότι οι πολιτικές που καθ' υπαγόρευση από ξένα κέντρα εφάρμοσαν και εφαρμόζουν σε βάρος της ελληνικής κοινωνίας τούς υποχρεώνει να ξεχάσουν τις «αξεπέραστες» διαφορές τους και να μαζευτούν κάτω από μια κοινή «μνημονιακή» πολιτική στέγη, μπας και τη βγάλουν καθαρή.
Μεγαλεπήβολος στόχος, όμως, όπως είπαμε, η «ελπίδα πεθαίνει τελευταία». Ή, κατά μια άλλη εκδοχή, «κουτσοί στραβοί στον Άγιο Παντελεήμονα». Αλλά έχει και ο… Άγιος τα όριά του.

Ανακοίνωση της Ν.Ε. Μαγνησίας του ΚΚΕ




Με αφορμή την προκαταρκτική εξέταση που βρίσκεται σε εξέλιξη μετά από παραγγελία της Εισαγγελίας Πρωτοδικών  Βόλου σχετικά με την εκδήλωση «Γυναίκα και Σοσιαλισμός», που πραγματοποίησε  το ΚΚΕ την Τετάρτη 2 Μάρτη 2011, στην αίθουσα «Αχίλλειον» και που στα πλαίσια αυτής καλείται εκπρόσωπος της Ν.Ε. να καταθέσει έγγραφα για τα λειτουργικά έξοδα της εν λόγω εκδήλωσης. έχουμε να σημειώσουμε τα εξής.
 Από τον Αύγουστο του 2010 αλλά και το 2011, αρκετές εκδηλώσεις του ΚΚΕ και της ΚΝΕ υπάρχουν παρεμβάσεις αυτοαποκαλούμενων  «αγανακτισμένων πολιτών», που επιχειρούν να παρεμβάλλουν εμπόδια στη δράση του ΚΚΕ.
Και στις δυο επιστολές (τουλάχιστον αυτές που έδωσαν στη δημοσιότητα) ανάμεσα στα άλλα αναφέρουν ότι η παραχώρηση από το δήμο χώρων για τις εκδηλώσεις του ΚΚΕ, «στερεί από τους δημότες πολύτιμους χώρους που θα μπορούσαν σε αυτές τις δύσκολες εποχές να χρησιμοποιήσουν για την αναψυχή τους ή άλλες υγιείς δραστηριότητες».
Μάλιστα στην επιστολή του 2011 γίνεται ειδική αναφορά στην τοποθεσία «Καζανάκι» όπου έχει στηθεί μνημείο για τους 148 εκτελεσμένους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης και του ΔΣΕ, απαιτώντας από το κόμμα «να πληρώσει όσα παράνομα κρατά» και αφού γίνει αυτό «να κατεδαφιστούν τα αυθαίρετα κτίσματα του». Παράλληλα κατηγορεί τις δημοτικές αρχές του Βόλου αναφέροντας ότι «η πόλη και οι πολίτες του Βόλου δεν μπορούν να είναι όμηροι σάπιων αιρετών και ενός μικρού κόμματος – νταή».
Δεν γνωρίζουμε σε ποιους αντιδραστικούς κύκλους και μηχανισμούς κινούνται οι «κύριοι» αυτοί. Η δράση τους όμως αποδεικνύει  ότι βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία και ότι βρίσκεται σε εξέλιξη σχέδιο πίεσης και συντονισμένης επίθεσης ενάντια στο ΚΚΕ και την ΚΝΕ. Με πρόσχημα την παραχώρηση δημοτικών χώρων επαναφέρουν το βασικό πυρήνα των επιχειρημάτων, στρεβλώσεων και συκοφαντιών, όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων, μηχανισμών, Χρυσής Αυγής, παλιότερα του Πάγκαλου και του ΛΑΟΣ.
Θεωρούμε ότι όλα αυτά δεν αποτελούν μεμονωμένες ενέργειες.
Γίνονται σε μια περίοδο που οξύνονται τα λαϊκά προβλήματα, οι συνέπειες για τη λαϊκή οικογένεια είναι δυσβάστακτες ενώ παράλληλα παίρνονται και καινούργια αντιλαϊκά μέτρα, με αποτέλεσμα να δυναμώνει η λαϊκή οργή και αγανάκτηση, οι κινητοποιήσεις και η αντίσταση στις αντιλαϊκές πολιτικές.
Αυτό που ενοχλεί  τους «κυρίους» αυτούς είναι το ότι οι κομμουνιστές πρωτοστατούν στην αποκάλυψη των πολιτικών τους και την οργάνωση της λαϊκής πάλης. Μπαίνουν μπροστά για την ανάπτυξη ενός κινήματος, που δεν θα αντιστέκεται μόνο αλλά θα βάζει επί τάπητος το ζήτημα της ανατροπής της εξουσίας του κεφαλαίου και την προοπτική της οικοδόμησης της σοσιαλιστικής κοινωνίας.
         Αυτό που φοβίζει όσους τους καθοδηγούν, είναι η απήχηση που μπορεί να έχει η πολιτική του ΚΚΕ στα εργατικά λαϊκά στρώματα που στενάζουν από τη βαρβαρότητα των πολιτικών κυβερνήσεων – ΕΕ.
         Είναι γελασμένοι αν νομίζουν ότι με τέτοιες ή άλλες ενέργειες θα μπορέσουν να στριμώξουν το ΚΚΕ, την ΚΝΕ, να περιορίσουν τη δράση των κομμουνιστών. Το ΚΚΕ και η ΚΝΕ, ιδιαίτερα στις σημερινές δύσκολες στιγμές που περνάει ο λαός, δεν πρόκειται να υποστείλει ούτε για μια στιγμή τη σημαία του αγώνα. Να πάρουν υπόψη τους όλοι αυτοί που εξυφαίνουν σχέδια επίθεσης στο Κόμμα αλλά και οι διεκπεραιωτές τους τη μακρόχρονη ιστορία του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος στη χώρα μας, στη στάση των κομμουνιστών σε ιδιαίτερα δύσκολες εποχές.

Σ’ αυτό το πλαίσιο, η παραγγελία της Εισαγγελίας, που επικαλείται τα λειτουργικά έξοδα της εκδήλωσης και ζητά μάλιστα και σχετικά έγγραφα, στρέφεται ενάντια στη θέληση ενός πολιτικού Κόμματος, του ΚΚΕ, να διοργανώνει πολιτικές, πολιτιστικές ή άλλες εκδηλώσεις.
Αντικειμενικά, επιχειρώντας να ποινικοποιήσει την χρησιμοποίηση δημοτικών χώρων από το ΚΚΕ, προβάλλει εμπόδια στη δράση του ΚΚΕ, κινείται στην κατεύθυνση ποινικοποίησης αυτής της δράσης.

Θεωρούμε απαράδεκτη αυτή την ενέργεια καθώς και την έναρξη ανάκρισης απ’ τον πταισματοδίκη για την εκδήλωση που κάναμε σε αίθουσα του Δήμου.

Κατά τη γνώμη μας δεν είναι δικαιολογία ότι κατατέθηκε καταγγελία. Η εισαγγελία οφείλει να διερευνά τη βασιμότητα κάθε καταγγελίας και δεν κινεί διαδικασίες μετά από οποιαδήποτε καταγγελία. Πολύ περισσότερο δε, όταν στην προκειμένη περίπτωση οι καταγγελίες είναι και αβάσιμες και απαράδεκτες, γιατί ο νόμος είναι σαφής και προβλέπει τη διάθεση των δημοτικών χώρων «ατελώς» για τη διενέργεια πολιτικών, πολιτιστικών εκδηλώσεων.
        
Απαιτούμε να σταματήσουν οι διώξεις σε βάρος της δράσης του ΚΚΕ και της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών του.
        
Ζητάμε να κλείσετε την υπόθεση αυτή.


Ν.Ε. Μαγνησίας του ΚΚΕ

Ο κοινωνικός αγωνιστής Μαρίνος Αντύπας

Ο Μαρίνος Αντύπας γεννήθηκε στο χωριό Φερεντινάτα της περιοχής Πυλάρου στην Κεφαλονιά το 1872 από μικροαστούς γονείς. Αποφοίτησε το 1897 από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ήταν υπέρμαχος των λαϊκών ελευθεριών και των φυσικών δικαιωμάτων του ανθρώπου, κυρίως των ανθρώπων του μόχθου. Αγωνίστηκε σ' όλη του τη ζωή για την αφύπνιση του λαού, και μάλιστα των αγροτικών και εργατικών τάξεων. Οι τελευταίες λέξεις του Μαρίνου Αντύπα ήταν: "Ισότης, Αδελφότης, Ελευθερία"

Ο κοινωνικός αγωνιστής Μαρίνος Αντύπας

 
ΖΩΗ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗ
 
Ο Μαρίνος Αντύπας, γιος του Σπύρου Αντύπα, μαραγκού, γλύπτη και τεχνίτη μαρμάρου, και της Αγγελίνας Κλαδά, γεννιέται το 1872 στα Φε-ρεντινάτα, ένα μικρό ορεινό χωριό της περιοχής Πυλάρου στην Κεφαλλονιά. Η πολυμελής οικογένειά τους (λέγεται ότι από τα πολλά παιδιά της οικογένειας επιζούν μόνο ο Μαρίνος και δύο μικρότερα αδέλφια του, ο Μπάμπης ή Μπαούτας και η Αδελαΐδα) περνά μια μετρημένη και δύσκολη ζωή, καθώς φαίνεται ότι δεν σχετίζεται παρά το κοινό της επώνυμο με τις παλιές εύπορες οικογένειες της περιοχής. Για το λόγο αυτό, άλλωστε, και σε αναζήτηση καλύτερης τύχης, σύντομα εγκαθίσταται στην πρωτεύουσα της Κεφαλλονιάς, το Αργοστόλι.
 
Εκεί, κατά τη σχολική χρονιά 1882-83, ο μικρός Μαρίνος εγγράφεται στο ελληνικό σχολείο, το σχολαρχείο, και μετέπειτα παρακολουθεί το γυ-μνάσιο, απ’ όπου και αποφοιτά τον Ιούνη του 1890 με εξαίρετες επιδόσεις και διαγωγή «αξιέπαινη». Σα μαθητής ακόμη, έρχεται σ’ επαφή με τη ριζοσπαστική παράδοση του τόπου του· παρά το ότι εκείνα τα χρόνια το προοδευτικό κίνημα του νησιού ατονεί, οι ιδεολογικές καταβολές του ριζοσπαστικού ενωτικού κόμματος της Κεφαλλονιάς στιγματίζουν τη σκέψη και διαποτίζουν μια για πάντα την ιδεολογία του Αντύπα.
 
Τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1890, βρίσκεται στην Αθήνα για να σπουδάσει στη Νομική Σχολή, χωρίς ποτέ, τελικά, να κατορθώσει να αποπερατώσει τις σπουδές του και να πάρει το πτυχίο του νομικού. Τότε είναι που για πρώτη φορά γνωρίζεται με προοδευτικούς κύκλους και το σο-σιαλιστικό ρεύμα της εποχής.
 
Γράφει ο Χρ. Βραχνιάρης: «Στο σοσιαλισμό μυήθηκε στην Αθήνα κατά τη διάρκεια της φοίτησής του στη Νομική Σχολή. Έρχεται σ’ επαφή με τους σοσιαλιστικούς κύκλους που επηρεάζονται από το Σταύρο Καλλέργη, γίνεται μέλος του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου και αναπτύσσει πολύπλευρη δραστηριότητα». Δημοσίευμα της εφημερίδας «Σοσιαλιστής» επιβεβαιώνει τη σχέση του Αντύπα με τον «Σοσιαλιστικό Σύλλογο»· αναφέρεται σε φύλλο της 1.3.1896: «Περί τα μέσα του 15ημέρου τούτου εν Βιτρινίτση ο σοσιαλιστής Μ. Αντύπας, φοιτητής της Νομικής, ωμίλησε ενώπιον 200 περίπου προσώπων αναπτύξας τας σοσιαλιστικάς αυτού ιδέας…».
 
Το 1896, συμμετέχει ως εθελοντής μαζί με συμφοιτητές του στην επα-νάσταση που ξεσπά στην Κρήτη, και το 1897, τραυματισμένος στο στήθος, επιστρέφει στην Αθήνα. Επηρεασμένος βαθύτατα από την έκβαση της Κρητικής Επανάστασης αλλά και την ήττα στον ελληνοτουρκικό πόλεμο στη Θεσσαλία και συνειδητοποιώντας τον αντιλαϊκό ρόλο της μοναρχίας και των μεγάλων δυνάμεων, ξεκινά την έντονη κριτική του.
 
Συμμετέχει ενεργά στο μεγάλο συλλαλητήριο που διεξάγεται στην Ομόνοια στις 14 Σεπτεμβρίου του 1897 και με την ομιλία του από τον εξώστη του ξενοδοχείου «Μυκήναι» επιτίθεται δριμύτατα στον διάδοχο και τους βασιλικούς πρίγκηπες και κατηγορεί τις μεγάλες δυνάμεις για το ρόλο τους κατά τη διάρκεια του πολέμου μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας και στις μετέπειτα διαπραγματεύσεις. Η εμπλοκή του αυτή οδηγεί στη σύλληψή του και την προσαγωγή του σε δίκη την 8.1.1898 με τις κατηγορίες της εξύβρισης των διαδόχων, της διέγερσης του λαού και της προσβολής της Δανίας και των μεγάλων δυνάμεων. Παρά την προσπάθεια των φίλων του να τον υπερασπιστούν, ο Αντύπας καταδικάζεται σε φυλάκιση ενός έτους στις φυλακές της Αίγινας.
 
Μετά την έκτιση της ποινής του, συλλαμβάνεται και πάλι, αυτήν τη φορά για «ηθική αυτουργία» σε μία στημένη υπόθεση απόπειρας δολοφονίας κατά του Γεωργίου Α΄ και φυλακίζεται ξανά. Η υπ’ αριθμόν 4176 διαταγή του Υπουργείου Δικαιοσύνης είναι χαρακτηριστική: «… να μπει ο Αντύπας στην απομόνωση και να μη συνδιαλέγεται κανένας μαζί του. Σε περίπτωση μη συμμορφώσεώς του προς τα παραπάνω, να τον δέσουν μέσα στο κελί και να τον θέσουν υπό άναλον δίαιτα».
 
Με την αποφυλάκισή του το 1898, ο Αντύπας αναγκάζεται να εγκαταλείψει οριστικά τις σπουδές του και επιστρέφει στην ιδιαίτερη πατρίδα του, όπου και βοηθά τον πατέρα του στις εργασίες του. Τότε λέγεται ότι γνωρίζεται και συνδέεται με τη Βασιλικούλα Καλομοίρη, την κυρία Κούλα, όπως τη λένε στο χωριό, κόρη σταφιδέμπορα από την Αλεξάνδρεια.
 
Εκεί, την 29.07.1900, εκδίδει το πρώτο φύλλο της «ανθρωπιστικής», όπως την αποκαλούσε ο ίδιος, εφημερίδας του, της «Ανάστασις». Δυστυχώς, εξαιτίας του κυρίου άρθρου της «Τίς ο αίτιος;», στο οποίο καταφέρεται εναντίον της θρησκευτικής, νομοθετικής, εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας, κατηγορώντας τες ως αίτια εθνικών συμφορών και της ήττας του 1897, ακολουθούν αντιδράσεις και διώξεις. Η εφημερίδα αναστέλλει προσωρινά τη λειτουργία της, και περνούν περίπου τέσσερα χρόνια μέχρι να επανακυκλοφορήσει.
 
Καταδιωκώμενος ουσιαστικά από τον τόπο του μετά τη διακοπή της λειτουργίας της εφημερίδας, ο Αντύπας κατά το 1903 βρίσκεται στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας σε ένα ταξίδι, που θα αποδειχτεί καθοριστικό για τη ζωή του. Εκεί, πείθει τον θείο του Γεώργιο Σκιαδαρέση, έναν πλούσιο γεωπόνο ιδίων πολιτικών πεποιθήσεων, να επενδύσει αγοράζοντας γη στο θεσσαλικό κάμπο. Πράγματι, λίγο αργότερα, ο Σκιαδαρέσης μαζί με τον συμπατριώτη του Αρ. Μεταξά αγοράζουν στην περιοχή των Τεμπών ένα μεγάλο κτήμα 300.000 στρεμμάτων, στο οποίο μερικά χρόνια μετά ο Αντύπας σπέρνει τις ιδέες του για εξέγερση και, τελικά, συναντά το θάνατο.
 
Με την επιστροφή του και πάλι στην Κεφαλλονιά συνεχίζει τη δράση του· προωθεί την ένωση μαθητών γυμνασίου στο Αργοστόλι με την επωνυμία «Πρόοδος», συμβάλλει στη δημιουργία εργατικών συνδέσμων, οργανώνει λαϊκές κινητοποιήσεις και ξαναρχίζει την έκδοση της εφημερίδας του, η οποία από τις 3 Ιουλίου 1904 και μέχρι τον Απρίλη του 1907 εκδίδεται απρόσκοπτα. Μέσα από αυτήν ο λαός της Κεφαλλονιάς ενημερώνεται και έρχεται σε επαφή με θέματα κοινωνικού ενδιαφέροντος τοπικού αλλά και ευρύτερου χαρακτήρα, και ειδήσεις ποικίλου περιεχομένου.
 
Την ίδια χρονιά, το 1904, ιδρύει στο Αργοστόλι το «Λαϊκόν Αναγνωστήριον “Η Ισότης”», μία πολιτική εκπαιδευτική λέσχη που γρήγορα γίνεται η πνευματική εστία του νησιού και στην οποία συρρέουν προοδευτικοί άνθρωποι της περιοχής. Το «Λαϊκόν σχολείον», όπως ο ίδιος το αποκαλεί, έχει σκοπό την «ανάπτυξη της διανοίας και των υλικών μέσων διά των οποίων ευημερεί πας λαός»· διαθέτει αίθουσα αναγνώσεως και αναπαύσεως για κυρίες, αίθουσα διαλέξεων, αναγνωστήριο, αίθουσα μαθητών. Η λειτουργία αυτού του πνευματικού κέντρου ενοχλεί το κατεστημένο του τόπου, και ο Αντύπας σύρεται σε μία ακόμα δίκη, στην οποία, όμως, αυτήν τη φορά αθωώνεται.
 
Όλη αυτήν την περίοδο, η δράση του δεν περιορίζεται στην Κεφαλλονιά, αλλά επεκτείνεται στην Αθήνα και τον Πειραιά· πρωταγωνιστεί στη δημιουργία συλλόγων και ομάδων, κάνει διαλέξεις, εκφωνεί λόγους και έχει επαφές με μέλη εργατικών σωματείων. Τον Αύγουστο του 1905, βρίσκεται στην πρωτεύουσα, συμμετέχει σε συλλαλητήριο λαϊκής συμπαράστασης στην επανάσταση του Θερίσου στην Κρήτη και αποδοκιμασίας κατά του πρίγκηπα Γεωργίου, και ομιλεί μπροστά σε ακροατήριο 20.000 ατόμων. Η συνέχεια γνωστή, σύλληψη και κράτηση για δύο ημέρες από τις αρχές.
 
Ο ίδιος αναφέρει για τον αγώνα του στις 23.04.1905 στην «Ανάστασις»: «είμεθα έτοιμοι να δεχθώμεν και φυλακήν και ανασκολόπισιν και σταύρω-σιν και δυστυχίαν και περιφρόνησιν και εμπτυσμούς και γροθιές και κουμπουριές. Βαστάμε για όλα και προκαλούμεν όλους και Άρχοντας και Πλουσίους και Παληκαράδες και Τραμπούκους και δολοφόνους, ίνα αν μπορέσουν είτε διά της απειλής, είτε διά του χρήματος, είτε διά της μαχαίρας και κουμπούρας είτε δι’ ούτινος δήποτε μέσου να μας κάμουν ώστε να αλλάξωμε του σκοπού μας έστω και μίαν κεραίαν και να οπισθοδρομήσωμεν έστω και μίαν σπιθαμήν».
 
Ο Αντύπας εναντιώνεται στα τότε κόμματα της βουλής και πρεσβεύει την εξαφάνισή τους και τη δημιουργία ενός νέου κόμματος, ενός κόμματος αρχών. Ονομάζει, λοιπόν, το κόμμα του Κοινωνιστικόν-Ριζοσπαστικόν, και κέντρο αυτού καθιστά το Λαϊκό Αναγνωστήριο. Γύρω από αυτό συσπειρώνονται πραγματικοί δημοκράτες, τόσο φτωχός κόσμος και εργαζόμενοι όσο διανοούμενοι και επιστήμονες. Με αυτό το κόμμα, το 1906, λαμβάνει μέρος στις βουλευτικές εκλογές στην Επαρχία Κρανιάς του νησιού του ως υποψήφιος των εργατικών και λαϊκών τάξεων. Σε προκήρυξή του πριν τις εκλογές αναφέρει: «επιθυμούμεν μία μεγάλη κοινωνιστική Δημοκρατία να διευθύνη σύμπασαν την ανθρωπότητα και να κρημνίση και θρόνους και κληρονομικά αξιώματα και θρησκευτικάς δεισιδαιμονίας και προλήψεις και την δύναμιν του χρυσού να εκμηδενίση και αντί της Τυραννίας του κεφαλαίου την βασιλείαν της εργασίας και της ικανότητος να καθιερώση». Ο πόλεμος που εξαπολύουν οι εκπρόσωποι της κυρίαρχης τάξης του νησιού και μέλη κομμάτων, «οι μεταπράται των συνειδήσεων και οι εργολάβοι των εκλογικών επιτυχιών», όπως τους αποκαλεί, έχει αποτέλεσμα. Ο Αντύπας συγκεντρώνει 2.550 ψήφους εργατών και χωρικών σε σύνολο 6.000-7.000 ψήφων, αλλά, τελικά, δεν κατορθώνει να εκλεγεί.
 
Το ίδιο έτος, ο Αντύπας προχωρά σε δύο ενέργειες ρηξικέλευθες αλλά και κωμικές ταυτόχρονα, αν αναλογιστεί κανείς την έκπληξη που προκαλούν στην τοπική κοινωνία: βαφτίζει τα παιδιά τού βοηθού τού πατέρα του και ενός άλλου φίλου του, και τους δίνει τα ονόματα Επανάσταση και Αναρχία.
 
Ο Ιούνιος του 1906 τον βρίσκει στη Θεσσαλία, στα κτήματα του θείου του στο Λασποχώρι, σημερινό Ομόλιο. Εκεί, μαζί με τον ξάδερφό του, Παναγιώτη Σκιαδαρέση, αναλαμβάνουν ως επιστάτες. Όμως, ο Αντύπας δεν εγκαταλείπει την εξεγερτική του προπαγάνδα και σύντομα αποδεικνύεται «επιστάτης» των ελευθεριών των κολίγων. Στο «Κοινωνιολογικόν και Πολιτικόν Λεξικόν» της εφημερίδας «Ανεξάρτητος» του 1934 αναφέρεται: «Δεν ήτο ο επιστάτης, το όργανον δηλαδή ενός φεουδάρχου αλλά ο παλαιός Αντύπας. Καθημερινώς επροπαγάνδιζε την χειραφέτησιν των σκλάβων αγροτών. Έκαμε διαλέξεις, περιοδείας εις τα γύρω χωριά και με μίαν λέξιν ύψωσε την σημαίαν του Αγροτισμού. Βεβαίως, δεν επροπαγάνδιζε την χωρίς καμμίαν αποζημίωσιν απαλλοτρίωσιν των τσιφλικίων αλλά “την παραχώρησιν τούτων εις τους γεωργούς κατόπιν δικαίας και λογικής αποζημιώσεως των τσιφλικιούχων”. Διά την εποχήν εκείνην, όμως, η προπαγάνδα αυτή ήτο μία επαναστατική προπαγάνδα».
 
Με την κάλυψη του θείου του, που παρ’ ότι μεγαλοϊδιοκτήτης συναινεί στις ενέργειες του ανιψιού του για περισσότερες παροχές στους κολίγους, ο Αντύπας αναπτύσσει τον ανατρεπτικό του λόγο περί παραχώρησης στους κολίγους εκτάσεων για βοσκοτόπια και οικίες, απόδοσης σε αυτούς του 75% της παραγωγής τους αντί για το 25% που ίσχυε, υιοθέτησης της αργίας της Κυριακής, πρόνοιας για σχολεία και οργάνωσης αγροτικών συνδέσμων. Ο Γ. Καψάλης μεταφέρει μία χαρακτηριστική σκηνή: «Είναι Κυριακή απόγευμα, ένας τελάλης φωνάζει στους δρόμους του χωριού για τη σύναξη των κατοίκων στην πλατεία. Και είναι εκεί συνταγμένοι άντρες-γυναίκες. Τους μιλάει πως ο Σκιαδαρέσης, ο ιδιοκτήτης, τούς χαρίζει τα χρέη, αφού κι αυτός μεσολάβησε. Πως από φέτος (1906) και κάθε χρόνο θα παραδίνουν μόνο το 25% της σοδειάς τους στον ιδιοκτήτη και όχι το 75%, όπως έκαναν ως τότε. Και πως, όσοι θέλουν, μπορούν με λογική τιμή να αγοράσουν όσα στρέμματα θέλουν και να γίνουν ιδιοκτήτες οι ίδιοι. Πανζουρλισμός από εκδηλώσεις χάρης κι ευγνωμοσύνης. Τον θεωρούν ‘θεό’ τους. Δεν προφταίνουν να τον αγκαλιάζουν και να τον φιλούν άντρες, γυναίκες, γεροντάκια, κοπέλες και παιδιά. Τους αναγγέλλει επίσης ότι στο Λασποχώρι θα ιδρύσει Γεωργική Σχολή…».
 
Ο ίδιος ο Αντύπας αργότερα, στις 23 Φλεβάρη του 1907, λίγες μέρες δηλαδή πριν την τραγική του κατάληξη, αναφέρει: «... φρονώ ότι το δίκαιον είνε εκεί όπου το συμφέρον των πολλών και όχι των ολίγων, επομένως μεταχειρίζομαι τας δυνάμεις μου υπέρ της εξαφανίσεως του τσιφλικιού και της πλήρους ανεξαρτησίας του καλλιεργητού».
 
Αναμενόμενο είναι, λοιπόν, αυτά τα έργα και τα κηρύγματα του Αντύ-πα να τον καταστήσουν όχι μόνον ενοχλητικό για τους μεγαλοτσιφλικάδες αλλά και επικίνδυνο. Αρχικά, η αντίδραση επιχειρεί να τον φοβίσει μέσω συστάσεων που του γίνονται από τη Νομαρχία να σταματήσει τα εμπρηστικά του μηνύματα, ενώ, παράλληλα, η Χωροφυλακή διακριτικά του κάνει παρατηρήσεις, και χρησιμοποιείται κάθε μέσο συκοφάντησης και τρομοκράτησής του.
 
Χαρακτηριστικό της ολοένα αυξανόμενης έντασης των σχέσεων μεταξύ Αντύπα και τσιφλικάδων είναι το επεισόδιο που λαμβάνει χώρα στην πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα το Σεπτέμβριο του 1906. Εκεί, ο Αντύπας χτυπά το μεγαλοκτηματία και βουλευτή Αγαμέμνων Σλήμαν, ο οποίος τον έχει κατηγορήσει στο νομάρχη Λάρισας ως «υποκινητή ερεθισμού των αγροτών κατά των κυρίων τους και επικίνδυνο για την τάξη». Την 19.09.1906 καταδικάζεται σε εικοσαήμερη φυλάκιση σε μία δίκη που αποκτά πολιτικό χαρακτήρα και κατά την οποία, ουσιαστικά, στο πρόσωπο του Αντύπα δικάζεται η αγροτική ιδέα, σύμφωνα με τον Κορδάτο, και η κοινωνική χειραφέτηση των αγροτών.
 
Από σειρά άρθρων του Γιάννη Κορδάτου, που δημοσιεύτηκαν το 1947 στην εφημερίδα του Αγροτικού Κόμματος Ελλάδας «Νέος Δρόμος», μεταφέρουμε μέρος της απολογίας του: «Δεν είμαι στοιχείον κακοποιόν και ταραξίας. Είμαι παιδί του λαού, που συγκινήθηκε διά την οικτρά κατάστασιν των αγροτών της Θεσσαλίας. Ο μηνυτής μου, Γερμανός την καταγωγήν και άνθρωπος των τσιφλικούχων, με κατηγόρησε εις τον Νομάρχην Λαρίσης ως δημεγέρτην, στασιαστήν και ταραξίαν. Η καταγγελία ήτο ψευδής. Εις τους αγρότας ωμίλησα πολλάκις αλλ’ όχι ως στασιαστής. Ωμίλησα ως ανθρωπιστής και κοινωνιστής. Τους υπέδειξα ότι δύναται να διεκδικήσουν τα δικαιώματά των και ότι τα τσιφλίκια είνε η γη των προγόνων των, η βιαίως και ατίμως περιελθούσα εις την κατοχήν των μπέηδων και πασάδων αρχικώς και ακολούθως μεταβιβασθείσα εις τυράννους φέροντας ελληνικά ονόματα, αλλά ψυχήν ανθρωπομόρφων θηρίων...».
 
Από την εφημερίδα «Το Άστυ» συμπληρώνουμε στην απολογία του: «Εκεί η κατάστασις ήτο αθλία και η εικών απαισία. Έλληνες αδελφοί μας γυμνοί και κάτισχνοι, εφ’ ων τα οστά μόνον και η επιδερμίς προσκολλώ-νται, χρησιμεύουσιν ως τα φορτηγά ζώα των ημεδαπών τυράννων… Ήρχισα λοιπόν και έργω και λόγω παρέχων εις τους χωρικούς πάσαν δυνατήν ευκολίαν, απαλλάσσων τούτους από τας δουλικάς αγκαρείας, ας καθιέρωσεν η τετρακοσαετής τυραννία των Τούρκων και εξηκολούθησε συνεχίζουσα λίαν ασυστόλως η τεσσαρακονταετής των Ελλήνων τσιφλικούχων απληστία… Καταδικάσατε αυστηρώς τον κατηγορούμενον Αντύπαν, αλλ’ αθωώσατε ασμένως τον συνήγορον της εργασίας και της προόδου».
 
Φαίνεται από τα παραπάνω αλλά και την εν γένει φιλοσοφία του ότι ο Αντύπας (όπως σημειώνει μια παλιά μελέτη του Αγροτικού Κόμματος Ελλάδος, που μας μεταφέρει ο Γ. Πετρόπουλος) δεν είχε συλλάβει το αγροτικό πρόβλημα στο σύνολό του, δεν είχε δει δηλαδή «ότι η αστική τάξη συμβιβάστηκε με τους τσιφλικάδες και δεν ήθελε και δεν μπορούσε να λύσει το αγροτικό πρόβλημα».
 
Όμως, όπως αποδεικνύεται περίτρανα και στη συνέχεια, ο Αντύπας έτσι κι αλλιώς δεν κάνει πίσω στις αρχές του και συνεχίζει το έργο του, μιλώντας σε συγκεντρώσεις στα χωριά του κάμπου, οργανώνοντας ομάδες και κινητοποιώντας τους αγρότες· γνωρίζοντας πολύ καλά ότι αυτές οι συστά-σεις δεν είναι παρά άμεσες προειδοποιήσεις και απειλές, και συνειδητοποιώντας τον επερχόμενο κίνδυνο για τη ζωή του, εκμυστηρεύεται στους κολίγους: «Εμένα θα με σκοτώσουν, μα όπου κι αν με βρει το κακό να ‘ρθείτε να με πάρετε, θέλω και νεκρός να είμαι ανάμεσά σας».
 
Κάποια λόγια του αργότερα, στην εφημερίδα «Πανθεσσαλική» του Σοφ. Τριανταφυλλίδη, στις 12 Φλεβάρη 1907, σκιαγραφούν την προσωπικότητα αλλά και τις προθέσεις του: «… Πολλάκις εδοκίμασα τη λόγχη και την φυλακή των και υπέμεινα μεν χωρίς να μεταβληθώ ή να φοβηθώ, αλλά κατέστην προσεκτικώτερος και ολίγον πανούργος (αι αλώπεκες θέλουν κύνας θηρευτικούς και όχι υλακτούντας), κατανοήσας καλώς ότι η πρόοδος της ιδέας δεν είνε ούτε εμπόρευμα ούτε κομματική συναλλαγή διά να έχει χρείαν ρεκλάμας και επαίνων. Αύτη έχει ανάγκην αυτοθυσίας, το δένδρον των δικαιωμάτων καλλιεργείται με γερά χέρια με γερήν θέλησιν και πάντοτε σχεδόν ποτίζεται με αίμα και όχι με νερό και μελάνι…».
 
Και, πράγματι, έτσι ακριβώς γίνεται· το έργο της δολοφονίας αναλαμβάνει με αμοιβή 12.200 δραχμών ο Ιωάννης Κυριακού, ένας σκληρός επιστάτης στα κτήματα του συνεταίρου του θείου του Αντύπα. Ο Κυριακού φαντάζει ως ο ιδανικός θύτης, αφού αφενός έχει έρθει σε σύγκρουση κατά το παρελθόν με τον Αντύπα και τον μισεί θανάσιμα για τα κηρύγματά του και αφετέρου έχει τη δυνατότητα να βρίσκεται κοντά του λόγω του κοινού χώρου εργασίας και διαμονής τους.
 
Εκείνες τις μέρες, διεξάγεται στη Λάρισα δίκη για το επεισόδιο με το νομάρχη Λάρισας, Νιώτη, που δημόσια στην πλατεία της Λάρισας έχει αποκαλέσει τον Αντύπα «υποκινητή επιβλαβών, ασκόπων και αναρχικών ενεργειών». Η δίκη κατά τη συνήθη τακτική των αρχών αναβάλλεται, και ο Αντύπας παίρνει το δρόμο της επιστροφής. Τη νύχτα της 8ης του Μάρτη φτάνει στον Πυργετό. Εκεί, δεχόμενος σφαίρα από δίκαννο «εκ των όπισθεν και εις την οσφυακήν χώραν», ο Μαρίνος Αντύπας άδικα αφήνει την τελευταία του πνοή.
 
Η είδηση πρωτογίνεται γνωστή μέσω ενός τηλεγραφήματος που στέλνει ο Παναγιώτης Σκιαδαρέσης προς το ξενοδοχείο «Ερμής», όπου διέμενε ο πατέρας του, Γεώργιος. Το τηλεγράφημα έγραφε: «Ραψάνη 6η πμ, Μαρίνον Αντύπαν εδολοφόνησαν. Απαντήσατε εάν Σκιαδαρέσης ευρίσκεται Αθήνας. Παναγής Σκιαδαρέσης».
 
Η εφημερίδα «Εμπρός» γράφει την 10.03.1907 στην πρώτη της σελίδα: «Δολοφονία του Δικηγόρου Αντύπα παρά την Αγυιάν», ενώ το σχετικό ρεπορτάζ αναφέρει: «Λάρισα 9 Μαρτίου. Χθες τη νύκτα εις το χωρίον Πυρ-γετός της Ραψάνης ο γνωστός δικηγόρος Μαρίνος Αντύπας, ο ραπίσας άλλοτε αυτόσε τον κ. Σλήμαν, ων διευθυντής των κτημάτων του θείου του κ. Σκιαδαρέση, εφονεύθη υπό του επιστάτου του ετέρου συνιδιοκτήτου κ. Μεταξά, ονόματι Ιωάννου Κυριακού. Ο φόνος διεπράχθη εντός του κονακίου, συνεκίνησε δε μεγάλως τους χωρικούς, καθόσον ο Αντύπας υπερασπίζετο αυτούς παρέχων πλείστας ευκολίας συνεπεία των οποίων αντεμάχοντο μετά του συνιδιοκτήτου Μεταξά. Λεπτομέρειαι του φόνου τούτου αγνοούνται. Ο ανακριτής κ. Αγαθόνικος έσπευσε σήμερον επί τόπου. Ο δράστης συνελήφθη».
 
Σχετικά με τις συνθήκες της δολοφονίας, οι περισσότερες από τις εφημερίδες αναπαράγουν αυτά που οι αρχές τούς μεταφέρουν. Διαβάζομε στην ίδια εφημερίδα: «Ο φόνος του δικηγόρου Μ. Αντύπα εις τον Πυργετόν του Ολύμπου παρήγαγε βαθυτάτην συγκίνησιν… Ο Αντύπας, αντιπρόσωπος του Σκιαδαρέση, μετέβη τη νύκτα εις το κοινόν κονάκιον ζητών να ανοίξη τη θύραν ενός διαφιλονικουμένου δωματίου, ην έκλεισε ο Κυριακού, επιστάτης του ετέρου συνιδιοκτήτου κ. Μεταξά. Ο Μαρίνος, εισελθών εις το δωμάτιον του ύπνου του Κυριακού, απειλητικώς ενέβαλε τον τελευταίον εις φόβον. Ο Κυριακού ήρπασε τότε το κρεμασμένον Αγγλικόν όπλον Βίντσεστερ και επυροβόλησε δις πλήξας τον Αντύπαν εις την κεφαλήν και εις το ισχύον. Ο Αντύπας έπεσεν αμέσως άπνους».
 
Ευτυχώς, όμως, την αλήθεια για τις συνθήκες τού θανάτου του περισώζει ο ξάδελφός του, Παναγιώτης Σκιαδαρέσης, αυτόπτης μάρτυρας της δολοφονίας, και την παρουσιάζει η εφημερίδα «Αθήναι»: «Εκαθήμεθα εις το κάτω πάτωμα της οικίας μας και ετρώγαμεν, ότε περί την 11ην ο Αντύπας εγερθείς μετέβη όπως παραλάβη εκ του δωματίου του επιστολή τινά πλην εύρε την θύραν του διαδρόμου κλειστή και έκρουσεν όπως του ανοίξουν. Ο εντός κοιμώμενος Ιωάννης Κυριακού εγερθείς του ύπνου ηρνήθη ν’ ανοίξη. Είτα όμως ανοίξας είπε εις τον Αντύπα ότι ουδέν δικαίωμα έχει να ανέλθη εις την οικίαν του. Εκ τούτου προυκλήθη φιλονεικία και αντηλλάγησαν βαρείαι φράσεις μεθ’ ας ο Κυριακού λαμβάνει το όπλον δι’ ου πυροβολεί και χτυπά τον Αντύπα ελαφρώς εις την κεφαλήν. Ότε όμως ούτος έφευγεν, εδέχθη δεύτερον πυροβολισμόν διά δικάννου όπλου εις την οσφυακήν χώραν και πίπτει εις τας αγκάλας μου. Μετά μίαν ώραν εξέπνευσε λέγων Ισότης, Αδελφότης, Ελευθερία. Ο φονεύς αμέσως εκλείσθη εις το δωμάτιόν του, άλλως θα εφονεύετο υπό των χωρικών οίτινες ελάτρευον τον Αντύπα. Μετ’ ολίγον ο φονεύς παρεδόθη εις τον καταφθάσαντα αστυνόμον».
 
Οι αρχές, όπως είναι φυσικό, επιχειρούν να συγκαλύψουν τις πραγματικές συνθήκες της δολοφονίας. Έτσι, ο «καταφθάσας αστυνόμος», μη έχοντας την πρόθεση να αποδώσει την ορθή διάσταση των πραγμάτων, αναφέρει σε τηλεγράφημά του προς το Υπουργείο Εσωτερικών: «Αντύπας ραπίσας Κυριακού εφονεύθη αμυνομένου». Την ίδια άποψη φαίνεται, όμως, πως υιοθετεί και η ελληνική δικαιοσύνη, αφού λίγο καιρό αργότερα πανηγυρικά αθωώνει τον Κυριακού.
 
Ο κορυφαίος, ίσως, αγωνιστής του αγροτικού κινήματος στην Ελλάδα, ο κοινωνικός αγωνιστής Μαρίνος Αντύπας δεν υπάρχει πια. Δολοφονείται για τις ιδέες του σε ηλικία 35 ετών και η δολοφονία του ανακουφίζει (πρόσκαιρα, όπως δείχνουν τα γεγονότα που χρόνια μετά ακολουθούν) τους μεγαλοτσιφλικάδες όχι μόνον της περιοχής αλλά ολόκληρης της χώρας. Ανακουφισμένη, όμως, από το τέλος του δείχνει και η κυβέρνηση στην Αθήνα. Σε φύλλο τής 10.03.1907 η προσκείμενη στο Παλάτι εφημερίδα «Εστία» κυνικά αναφέρει: «Η είδηση περί του φόνου του δικηγόρου Μ. Αντύπα εις το κτήμα Σκιαδαρέση εν Θεσσαλία προξένησεν εντύπωσιν εν Αθήναις, όπου ανεξαρτήτως των σοσιαλιστικών ιδεών του, ο Αντύπας απήλαυε συμπαθειών. Ο ατυχής δικηγόρος πίπτει θύμα ατυχώς αυτών των αρχών του, τας οποίας από έτους και πλέον εφήρμοζεν εις το μέγα κτήμα του θείου του το οποίον διηύθυνε. Τούτο αποδεικνύει ότι ο σοσιαλισμός εν Ελλάδι μόνο εις ιδέας πρέπει να υπάρχη, και να τηρήται απόστασις από της εφαρμογής των αρχών του».
 
Από την άλλη, η δολοφονία του προκαλεί πραγματικό σεισμό στους προοδευτικούς κύκλους γενικά του πανελληνίου. Οι εφημερίδες, όπως ειπώθηκε, της Αθήνας, του Βόλου, της Κεφαλλονιάς ασχολούνται πλατιά με την προσωπικότητα και το έργο του, ενώ θρησκευτικά και πολιτικά μνημόσυνα πραγματοποιούν εργατικά σωματεία σε πολλά μέρη της χώρας. Το αντίκτυπο, όμως, είναι ισχυρότερο στη Θεσσαλία, στον τόπο του μεγάλου του αγώνα. Στη Λάρισα, όπου μεταφέρεται το φέρετρό του από τον Πυργετό, γίνεται λαϊκό προσκύνημα, ενώ χιλιάδες κόσμου παρελαύνει από το ξενοδοχείο «Μουστάκα», όπου έχει τοποθετηθεί το λείψανό του, μέχρι να ταφεί στο χωριό Ομόλιο, εκεί όπου σήμερα βρίσκεται η προτομή του. Ο θάνατος του Αντύπα απογοητεύει τον θείο του, που πουλά τα κτήματά του και φεύγει από την περιοχή. Ταυτόχρονα, όμως, εμπνέει τους κολίγους, και το όραμά του θεριεύει την αγροτιά, που τρία χρόνια αργότερα με σύνθημα την «Απαλλοτρίωση» θα φουντώσει τη μεγάλη εξέ-γερση του Κιλελέρ.
 
Ο Δημήτρης Ανδρουτσόπουλος στο «Αναρχικό Δελτίο» σημειώνει για τα γεγονότα που χρόνια μετά ακολουθούν: «Στις 20 Ιανουαρίου 1910 συγκροτήθηκε μεγάλο συλλαλητήριο στην Πλατεία της Καρδίτσας, στο οποίο έλαβαν μέρος χιλιάδες αγρότες. Στις 7 Φεβρουαρίου συλλαλητήρια επαναλαμβάνονται σε πολλές πόλεις και κωμοπόλεις της Θεσσαλίας. Στις 27 Φεβρουαρίου συγκροτούνται νέα συλλαλητήρια, και στην Καρδίτσα ξεσπούν επεισόδια με αποτέλεσμα τη δολοφονία του αγρότη Χρήστου Σάλτα από το Ανώγι και τον τραυματισμό ορισμένων άλλων στο Σιδηροδρομικό Σταθμό. Στις 6 Μαρτίου, τρία χρόνια μετά την δολοφονία του Αντύπα, οργανώνεται μεγάλο αγροτικό συλλαλητήριο στη Λάρισα. Οι κολίγοι των απομακρυσμένων περιοχών θα έρχονταν στην πόλη με το πρωινό τρένο. Στη στάση στο Κιλελέρ οι κολίγοι που επιβιβάζονται, μετά από διαταγή του διευθυντή των σιδηροδρόμων Θεσσαλίας, αντιμετωπίζονται με τη δύναμη των όπλων του στρατού, με αποτέλεσμα δύο νεκρούς και πολλούς τραυματίες. Το ίδιο συμβαίνει και στην επόμενη στάση του τρένου στο Τσουλάρ, σημερινή Μελία, όπου δύο ακόμη διαδηλωτές σκοτώνονται και πολλοί τραυματίζονται από πυροβολισμούς που ρίχνουν οι στρατιώτες μέσα από τα παράθυρα του τρένου. Η είδηση της αιματοχυσίας φτάνει στους συγκεντρωμένους διαδηλωτές στη Λάρισα, όπου ξεσπούν συγκρούσεις και οι δυνάμεις καταστολής χτυπούν στο ψαχνό. Μετά την εξέγερση και τη σφαγή των αγροτών στις 6 Μάρτη του 1910 η κυβέρνηση του Στέφανου Δραγούμη προχώρησε σε συλλήψεις και οργάνωσε δίκες κατά των αγροτών. Οι κυβερνήσεις, όμως, που ακολούθησαν στα επόμενα χρόνια, μπροστά στην απειλή νέων εξεγέρσεων προχώρησαν σταδιακά στην απαλλοτρίωση των τσιφλικιών και μέχρι το 1955 το μεγαλύτερο μέρος της γης αποδόθηκε στους αγρότες».
 
ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ
 
Λίγο πριν προσπαθήσουμε να εξετάσουμε τις θέσεις και τα πιστεύω του Αντύπα, καθώς και τα βασικά χαρακτηριστικά της ιδεολογίας του, κρίνεται σκόπιμο να φωτιστεί, κάπως περισσότερο, το γενικότερο κλίμα και το περιβάλλον, μέσα στο οποίο αυτή η ιδεολογία γεννήθηκε και ωρίμασε.
 
Την κατάσταση στο εσωτερικό της χώρας έντονες διαφοροποιήσεις και διαρκείς ζυμώσεις τη χαρακτηρίζουν στα χρόνια αυτά, καθώς νέες συνθή-κες στον οικονομικό τομέα αρχίζουν να διαμορφώνονται, αρχικά με την εισροή ξένων κεφαλαίων (δανειακού, κυρίως, χαρακτήρα) και μετέπειτα με τη συσσώρευση κεφαλαίων του απόδημου ελληνισμού με επενδύσεις σε γη και σε μεγάλες επιχειρήσεις.
 
Παράλληλα, σημαντικά καθορίζουν πλέον τα κοινωνικά πράγματα αφενός η βιομηχανική επανάσταση και τα επακόλουθά της (ένα από τα οποία η εμφάνιση των πρώτων εργατικών ενώσεων) και αφετέρου το οξύτατο αγροτικό πρόβλημα, συνέπεια της μεγάλης γαιοκτησίας και της δημιουργίας, ειδικά για τη Θεσσαλία, της τάξης των αγροτών-κολίγων. Ταυτόχρονα, εκφρασμένη από γνήσιες δημοκρατικές ομάδες, διατηρείται σταθερή η αντίθεση προς το βασιλικό οίκο, ο οποίος ακόμα παρεμβαίνει καθοριστικά στις εξελίξεις.
 
Αυτό το τοπίο των κοινωνικοοικονομικών αλλαγών στς δομές της χώρας δε θα αφήσει ανεπηρέαστα τα πράγματα στο ιδεολογικό επίπεδο, γεγονός που θα έχει ως αποτέλεσμα και την επικράτηση συγκεκριμένων ιδεολογικών τάσεων. Έτσι, η διάδοση σοσιαλιστικών ιδεών από τη μια (με κυρίαρχες τις τάσεις τού αναρχικού σοσιαλισμού, του ουμανιστικού-χριστιανικού σοσιαλισμού και του επιστημονικού σοσιαλισμού) αλλά και ταυτόχρονα η έξαρση του εθνικισμού και του πατριωτισμού με πρόταγμα την ολοκλήρωση της εθνικής αποκατάστασης του ελληνισμού είναι εκείνα τα ιδεολογικά ρεύματα που χαρακτηρίζουν αυτήν την περίοδο.
 
Ο απόηχος όλων αυτών των μεγάλων πολιτικών και κοινωνικών μετασχηματισμών της εποχής του και η εμφάνιση νέων ισχυρών ιδεολογικών ρευμάτων και κοινωνικών τάσεων θα επηρεάσουν, όπως είναι φυσικό, και θα χρωματίσουν ανεξίτηλα και σε μεγάλο βαθμό την ιδεολογία του Αντύπα.
 
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Αντύπας κατέγραφε τη σκέψη και τις ιδέ-ες του σε κείμενα που δημοσίευε στην εφημερίδα του, αλλά δεν άφησε πίσω του κάποιο βιβλίο ή κάποιο ολοκληρωμένο έργο, στο οποίο να σχηματοποιεί τα πιστεύω του. Ίσως, γι’ αυτόν το λόγο, να έχουν γραφεί τόσα πολλά σχετικά με την ιδεολογία του και, ακόμα και σήμερα, διάφορες τάσεις συχνά να συγκρούονται στην προσπάθειά τους να την οικειοποιηθούν.
 
Η παρούσα μελέτη δε θα σπεύσει να χαρακτηρίσει ή, πολύ περισσότερο, να σφετεριστεί τις ιδέες και το όραμα ενός αγωνιστή, τα οποία εντέλει υπερασπίστηκε με την ίδια του τη ζωή. Μεταφέρουμε από κείμενο της εφημερίδας «Ποντίκι»: «Σε κάθε περίπτωση, όμως, ακόμη και αν το πολιτικό του στίγμα, με βάση τα σημερινά δεδομένα, δεν ήταν απόλυτα σαφές, οι μέθοδοί του ήταν σαφέστατες: αγώνας, διεκδίκηση, σύγκρουση. Σαν ένδειξη σεβασμού προς τους αγώνες του και τον θάνατό του, ας αφήσουμε να τον χαρακτηρίσουν ιδεολογικά οι τελευταίες λέξεις που είπε ξεψυχώντας: Ισότης, Αδελφότης, Ελευθερία».
 
Προσυπογράφοντας τα παραπάνω, αρκούμαστε στην καταγραφή, πλέον των όσων ήδη αναφέρθηκαν, κάποιων βασικών στοιχείων που δομούν τη σκέψη του, όπως αυτά σκιαγραφούνται στα κείμενα και διαφαίνονται από τα κηρύγματά του:
 
Αναγνωρίζοντας σαν μοναδική αξία στη ζωή την εργασία και ως προνομιούχα τάξη μόνο αυτήν των εργαζομένων, ο Αντύπας στόχευε στην κοινωνική λύτρωση αυτών και τη νομοθετική προστασία τους (περιορισμό των εργάσιμων ωρών, νομοθετικό καθορισμό του ημερομίσθιου, δημιουργία ταμείου συντάξεων, διανομή των θεσσαλικών τσιφλικιών και των μοναστηριακών κτημάτων στους ακτήμονες, καθιέρωση ίσων δικαιωμάτων για όλους, καθιέρωση πλήρους αποκέντρωσης, προοδευτική φορολογία κεφαλαίου και εισοδήματος, ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων της χώρας). Ριζοσπαστικού χαρακτήρα η πίστη του στη λαϊκή κυριαρχία και η θέση του για δημιουργία ενός συστήματος με βασικές διαρθρωτικές κοινωνικές δυνάμεις τους εργαζόμενους.
 
Στο πρόγραμμά του, που δημοσιεύτηκε την 23.04.1905 στην εφημερίδα του, αναφέρει: «… ανακηρύττομεν ως υπέρτατον Νόμον την Καθολικήν Εργασίαν, το Καθολικόν Καθήκον, το Καθολικόν Δικαίωμα… Αναφωνούμεν: Ζήτω ο εις και μόνος άρχων λαός, η μία και μόνη προνομιούχος τάξις των εργατών».
 
«Είμαι Σοσιαλιστής όνομα και πράγμα», προσθέτει στο τελευταίο άρθρο του, την 23.02.1907, «φέρω τον τίτλον μου πιστώς και υπερηφάνως. Πιστεύω ως Παντοκράτορα, ποιητήν ορατών τε και αοράτων, την Εργασίαν, και ως ομοούσιον και αχώριστον τριάδα τής ευτυχίας και ειρήνης, την Ελευθερίαν, Ισότητα και Αδελφότητα».
 
Ο Αντύπας έτρεφε απεριόριστη αγάπη για τον άνθρωπο και πίστευε στη χειραφέτηση και την πνευματική, ηθική και υλική ανάπτυξη των λαϊκών τάξεων. Βαθιά διαποτισμένος από τέτοιες αρχές και αξίες πανανθρώπινες, διακήρυττε με πάθος την ελευθερία και την αδελφοσύνη των λαών· οραματιζόταν μία πατρίδα να περιλαμβάνει όλη την ανθρωπότητα και στην οποία υπάρχει μία μόνο τάξη, αυτή των εργαζομένων, και μια μονάχα κοινωνική οικογένεια, στην οποία όλοι ανεξαίρετα εργάζονται αλληλοβοηθούμενοι.
 
Στο πρόγραμμά του διαβάζουμε: «Ζητούμεν την Παγκόσμιαν Ελευθερίαν-Ισότητα-Αδελφότητα. Θέλομεν την κατάργηση των Φυλών και των Πατρίδων, την κατάργησιν των Αφεντών και Δούλων. Ζητούμεν μίαν πατρίδα περιλαμβάνουσαν σύμπασαν την ανθρωπότητα, μίαν τάξιν ανθρώπων, την των εργαζομένων και αδελφών απολαμβανόντων ίσα δικαιώματα και εχόντων τα αυτά καθήκοντα…».
 
Πολέμιος των εξοπλισμών, των εθνικών διεκδικήσεων, του ανταγωνισμού και της διαμάχης των λαών, ο Αντύπας διακήρυττε πως το δυναμικό των εργατών δεν πρέπει να αναλώνεται στην κατασκευή πολεμικού υλικού και την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της εξουσίας, αλλά να κατευθυνθεί στην κατασκευή υποδομών (σχολεί-ων, συγκοινωνιών και εργοστασίων) με σκοπό την παγκόσμια ειρήνη και τη βελτίωση των συνθηκών της ζωής όλων των ανθρώπων.
 
Γράφει: «… και αι εκκρηκτικαί ύλαι και όλα τα άλλα μέσα της σφαγής και του αίματος δεν έχουν άλλο σκοπό ειμή την αλληλοκτονίαν των Λαών, διά να ανέρχωνται υψηλά οι τύραννοι, οίτινες απαθείς και λάμποντες εκ της χλιδής και του χρυσού εδημιούργησαν τα μέσα ταύτα».
 
Την ιδεολογία του Αντύπα παρά τις προοδευτικές και ριζοσπαστικές βάσεις της διέπνεε ένα ζωηρό αίσθημα πατριωτισμού· όμως, επρόκειτο για έναν πατριωτισμό ιδιόμορφο, αφού δεν τον έβλεπε ως μέσο απομόνωσης και περιχαράκωσης των λαών, αλλά, ταυτίζοντας την πατρίδα με το λαό, τον θωρούσε ως κατοχύρωση των ελευθεριών και των δικαιωμάτων του. Για το λόγο αυτό, παρουσίαζε την ελληνική αρχαιότητα και τις παραδόσεις του τόπου ως αναφαίρετο κτήμα και ιερή παρακαταθήκη του λαού και ως κίνητρο για την κοινωνική κάθαρση και αλλαγή.
 
Παράλληλα με την αρχαία ελληνική φιλοσοφία σημαντική επιρροή δέχτηκε ο Αντύπας και από τη χριστιανική ηθικολογία· κι αυτήν, όμως, την καταλάβαινε ξεκομμένη από τη μεταφυσική χριστιανική αντίληψη και τη νοούσε ως πολιτική ενεργητικής πάλης, τοποθετημένη στέρεα στη φυσική ανθρώπινη υπόσταση. Και η χριστιανική διδασκαλία τον έθελγε, συνεχίζει ο Σπ. Λουκάτος, μόνο στο βαθμό που συντελούσε στην πανανθρώπινη ισότητα και αδελφότητα.
 
Συνειδητοποιώντας πως το κατεστημένο είναι διεφθαρμένο από την ίδια του τη φύση και τη δομή, ο Αντύπας πίστευε ένθερμα στην ανάγκη κατάλυσής του· γι’ αυτό και αναγνώριζε την αναγκαιότητα πάλης ως μέσο ανατροπής της πραγματικότητας και φορέα πολιτικών και κοινωνικών αλλαγών.
 
Το όλο ιδεολογικό του πλέγμα διαπνεόταν από έντονο επαναστατικό πνεύμα και εκρηκτικότητα. Αναφέρει στην «Ανάστασις» την 17.09.1905: «Είμεθα επαναστάται! Ούτος είνε ο τίτλος μας και διά τούτο καυχώμεθα! Ζητούμεν Επανάστασιν ιδεών, Επανάστασιν αισθημάτων, Παγκόσμιον Επανάστασιν Διοικητικού και Πολιτικού και Θρησκευτικού Συστήματος! Θέλομεν δηλαδή να επαναστατήσει ο εργάτης κατά του Κηφήνος, ο Χωρικός κατά του Αφέντου, ο δούλος κατά του Κυρίου». Και συνεχίζει ονειρευόμενος μία παγκόσμια Ηθική επανάσταση, η οποία θα επιβάλλει «καθαίρεσιν των βασιλέων, εξαφάνισιν των πλουσίων, κατεδάφισιν των στρατώνων και των ναυστάθμων, κατάργησιν των κοινωνικών τάξεων».
 
Θεωρούσε ότι η εξέγερση των λαών είναι «ο θάνατος των τυράννων, η κατεδάφισις των μεγάρων, ο φόνος των μεγάλων κλεπτών, το απαγχόνισμα των αριστοκρατών. Είναι πυρ και σίδηρος καίων και αποτεφρόνων και καλείται ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΙΣ και αύτη; ΠΡΟΟΔΟΣ».
 
Η ιδεολογία του Αντύπα, σφυρηλατημένη στη ριζοσπαστική παράδοση της Κεφαλλονιάς και το μεγάλο κίνημα του αναρχισμού που τον 19ο αιώνα άνθιζε στην Κέρκυρα, δέχτηκε στη συνέχεια την επιρροή σοσιαλιστικών αντιλήψεων. Γράφει ο ίδιος στην εφημερίδα του την 20.11.1904: «εφ’ όσον αι ανθρωπιστικαί βάσεις του Μεγάλου Ρουσσώ και του Ηθικού Επαναστάτου Τολστόη και η σμίλη του Μεγάλου Κουροπάτκιν (σ.σ. Κροπότκιν) και του Μπακουνίν (σ.σ. Μπακούνιν) δεν Νομοθετίσουν νέους Νόμους και δεν χαράζουν βαθειά μες στα στέρνα των Λαών τα νέα άρθρα του ανθρωπιστικού Κώδικος… αδύνατον αι κοινωνίαι να γευθώσιν των καρπών της Δικαιοσύνης και αληθείας».
 
Ο Γ. Κορδάτος στην «Ιστορία του αγροτικού κινήματος στην Ελλάδα» αναφέρει γι’ αυτόν: «Ούτε ξένες γλώσσες ξέρει ούτε μόρφωση σοσιαλιστική έχει. Τα μεταφρασμένα στα ελληνικά βιβλία του Τολστόι, του Κροπότκιν, του Μπέμπελ, του Ζολά κ.ά. τον επηρεάζουν πολύ. Θα είχε διαβάσει επίσης την ιστορία της γαλλικής Επανάστασης καθώς και τις αναρχικές μπροσούρες που είχαν κυκλοφορήσει... στην Πάτρα, στον Πύργο και αλλού. Το δίχως άλλο κι απ’ τα φυλλάδια του Καλλέργη και του Δρακούλη κάτι θα πήρε. Στο μυαλό του, όμως, δεν ξεχώριζε τον Τολστόι από τον Μπέμπελ, τον Ζολά από τον Κροπότκιν. Όλους τους έπαιρνε για σοσιαλιστές της ίδιας μάρκας».
 
Ο ίδιος ο Αντύπας σε άρθρο του της 22.02.1907 γράφει για τον εαυτό του: «… δυστυχώς, δεν είμαι ούτε ήρωας ούτε άγιος ούτε πατριώτης και δεν κινδυνεύω τόσον. Είμαι όμως ένας μικρός φορεύς χαλίκων προωρισμένων διά την άνευ ορίων οικοδομήν της αγάπης και άλληλοβοηθείας...». Και συνεχίζει «… διά τούτο παρακαλώ να δημοσιεύσητε τι είμαι και τι προσπαθώ, ίνα απαλλάξω την κοινήν γνώμην από την περιέργεια που της εκόλλησεν, οι μεν φίλοι παριστώντες με ως γίγαντα, ενώ είμαι ένας νάνος, οι δε εχθροί παριστώντες με ως ένα αιμοβόρον λύκον, ενώ είμαι ένα αρνί-ον χωρίς μαλλί».
 
Ένας «μικρός φορεύς χαλίκων», ένα «αρνίον», ένας «νάνος» που το όραμά του, όμως, ξεπερνούσε το αγροτικό ζήτημα, κοιτούσε το μέλλον και άγγιζε, αν δεν προωθούσε, το αίτημα της κοινωνικής απελευθέρωσης. Ο Μαρίνος Αντύπας, αναφέρει ο Δ. Ανδρουτσόπουλος, «δεν ήταν απλά ένας ρομαντικός ουτοπιστής, όπως συχνά παρουσιάζεται, αλλά ένας εξεγερμένος».


 
 
Πηγές και βιβλιογραφία
 
- Μαρίνου Αντύπα, «Προς τον λαόν και άλλα κείμενα», εκδόσεις Κούριερ εκδοτική, εισαγωγή Θ. Μπενάκη, Αθήνα 2000.- Μαρίνου Αντύπα, «Τι είμαι» και «Βλάπτει», εφημερίδα Πανθεσσαλική, 26/27.02.1907 και εφημερίδα Ανάστασις, 24.03.1907.- Μαρίνου Αντύπα, «Το πρόγραμμά μας», εφημερίδα Ανάστασις, 23.4.1905.- Μαρίνου Αντύπα, «Είμεθα επαναστάται», εφημ. Ανάστασις, 17.9.1905.- Δημ. Ανδρουτσόπουλου, «Μαρίνος Αντύπας», Ιστορικό Αναρχικό Δελτίο, Αναρχικό δελτίο 43, Φλεβάρης 2007.- Χρήστου Βραχνιάρη, «Ανάμεσα σε δύο εξεγέρσεις: Κιλελέρ 1910-Τρίκαλα 1925», εκδόσεις Αλφειός, Αθήνα 1985.- «Η Σοσιαλιστική Σκέψη στην Ελλάδα», εισαγωγή, επιλογή κειμένων Παναγιώτης Νούτσος, εκδόσεις Γνώση, τόμος Α΄.- Γιάννη Δ. Καψάλη, «Μαρίνος Αντύπας, ο πρωτομάρτυρας σοσιαλιστής και πρόδρομος του Κιλελέρ», εκδόσεις Γ. Ήβος.- Γ. Κορδάτου, «Ιστορία του Ελληνικού Εργατικού Κινήματος», εκδόσεις Μπουκουμάνη, Αθήνα 1972.- Σπύρου Λουκάτου, «Μαρίνος Αντύπας: Η ζωή, η εποχή, η ιδεολογία, η δράση και η δολοφονία του», Έκδοση Ομοσπονδίας Κεφαλληνιακών και Ιθακησίων Σωματείων, Αθήνα 2007.- Γιώργου Πετρόπουλου, «Μαρίνος Αντύπας, ο μάρτυρας της αγροτιάς», εφημερίδα Ριζοσπάστης, 10.03.2002.- Γιώργου Πετρόπουλου, «Εκατό χρόνια από τη δολοφονία του Μαρίνου Αντύπα», εφημερίδα Ριζοσπάστης, 06.05.2007.- Τζουγανάτου Νικόλαου, «Ο Μαρίνος Αντύπας και οι σοσιαλιστικές εξελίξεις στην Κεφαλονιά», 1978.- «Μαρίνος Αντύπας, άγιος των κολίγων, εφιάλτης των τσιφλικάδων», εφημερίδα Ποντίκι, αφιέρωμα, 15.3.2007.- «Υδρία, ελληνική και παγκόσμια, μεγάλη γενική εγκυκλοπαίδεια», εταιρεία ελληνικών εκδόσεων, 1980, τόμος 9, σελ 110-111।
 
(Δημοσιεύτηκε στην αναρχική έκδοση "Νυκτεγερσία")
 
 
αναδημοσίευση απο : http://sta-maxairia.blogspot.gr/

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Συνολικές προβολές σελίδας

Αρχειοθήκη ιστολογίου