Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2012

ΣΚΟΠΕΛΟΣ ΛΙΜΑΝΗ .δεν είχαμε Σκοπελίτες οικοδόμους και μάστορες?


ΣΚΟΠΕΛΟΣ Ο ΝΕΟΣ ΑΝΤΙΔΗΜΑΡΧΟΣ ΑΠΟ ΤΟ 2013 και υπεύθυνος για τον τουρισμό στην Σκόπελο με την νέα δημοτική αρχή ποιος είναι?


«ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Αντικαπιταλιστική γραμμή ή νέος οπορτουνιστικός πόλος;»

Το άρθρο με τίτλο «ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Αντικαπιταλιστική γραμμή ή νέος οπορτουνιστικός πόλος;», αναφέρεται στις διεργασίες που συντελούνται σχετικά με την ανασύνταξη του οπορτουνιστικού χώρου και στη στόχευση άσκησης πίεσης στο ΚΚΕ για οπορτουνιστική προσαρμογή.
Η ενίσχυση των σοσιαλδημοκρατικών αστικών χαρακτηριστικών του ΣΥΡΙΖΑ, η δρομολόγηση διαδικασιών εξέλιξής του σε ενιαίο κόμμα, αντικειμενικά τροφοδοτεί ανακατατάξεις στον οπορτουνιστικό χώρο, στην αναμόρφωση των οπορτουνιστικών δυνάμεων. Η συζήτηση για τη διαμόρφωση του λεγόμενου «τρίτου πόλου στην αριστερά» έχει ήδη ξεκινήσει. Σε αυτό τον «πόλο» ουσιαστικά εντάσσονται δυνάμεις του Αριστερού Ρεύματος του ΣΥΝ, δυνάμεις του ΝΑΡ/ΑΝΤΑΡΣΥΑ, καθώς και άλλες. Εχει εκφραστεί ανοιχτά από αρθρογραφία στελεχών τέτοιων δυνάμεων η επιδίωξη το ΚΚΕ να ενταχθεί σ' αυτόν τον πόλο, παίζοντας πρωταγωνιστικό ρόλο στη συγκρότησή του. Ουσιαστικά συνιστά οπορτουνιστική επίθεση φιλίας απέναντι στο Κόμμα, έκκληση το Κόμμα, διατηρώντας τη στρατηγική του, να «γίνει ευέλικτο» ως προς τη γραμμή συγκέντρωσης δυνάμεων, χωρίς να απορρίπτει το ενδεχόμενο μιας «αριστερής» διακυβέρνησης στη βάση ενός «μεταβατικού άμεσου πολιτικού προγράμματος». Αυτές οι θέσεις, με αφετηρία την αποδοχή του ρόλου του ΚΚΕ και με κομμουνιστικές αναφορές, επηρεάζουν δυνάμεις εργαζόμενων που στέκονται φιλικά απέναντι στο ΚΚΕ, που κατά καιρούς το έχουν ψηφίσει ή εμπιστεύονται τη δράση των κομμουνιστών στο συνδικαλιστικό κίνημα, αναγνωρίζουν τη συνέπειά του, τη σταθερότητά του, δεν εμπιστεύονται το ΣΥΡΙΖΑ και τις παλινωδίες του. Οι δυνάμεις ΝΑΡ/ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αξιοποιώντας την κομμουνιστική και αντικαπιταλιστική ρητορική τους, παίζουν ένα ειδικό ρόλο στην άσκηση μιας τέτοιας πίεσης προς το ΚΚΕ. Η υιοθέτηση αυτής της γραμμής ενσωμάτωσης από το ΚΚΕ θα σήμαινε πρακτικά την παραίτηση του ΚΚΕ από τη στρατηγική του, θα είχε ολέθριες συνέπειες για το εργατικό και λαϊκό κίνημα, θα σηματοδοτούσε αρνητικότερες επιπτώσεις από αυτές που έχει η μείωση των εκλογικών του ποσοστών.
Αυτή η ενότητα κλείνει με άρθρο που αναφέρεται στην πορεία του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Γερμανίας (SPD) και στη μετεξέλιξή του από ένα εργατικό οπορτουνιστικό κόμμα σε κόμμα της αστικής κυβερνητικής εναλλαγής. Αυτή η διαδικασία ξεκίνησε ουσιαστικά με τη στάση του SPD απέναντι στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο το 1914 και ολοκληρώθηκε με την κυβερνητική δράση του κατά την περίοδο της λεγόμενης «Δημοκρατίας της Βαϊμάρης» (1919-1933). Το ιστορικό αυτό παράδειγμα έχει σήμερα ενδιαφέρον από δύο πλευρές.
Η πρώτη αφορά τη δυνατότητα η αστική τάξη να αξιοποιήσει και να στηρίξει πολιτικές δυνάμεις που προέρχονται από το εργατικό κίνημα - και ουσιαστικά προωθούν την πολιτική του συμβιβασμού ανάμεσα στην εργατική τάξη και το κεφάλαιο - εφόσον αυτό κρίνεται αναγκαίο για την επιβίωση του συστήματος. Ακόμα και αν στην περίπτωση του SPD υπήρξαν αρχικά επιφυλάξεις και έλλειψη εμπιστοσύνης από πλευράς της αστικής τάξης σχετικά με την κυβερνητική αξιοποίησή του, στην πορεία αυτές αμβλύνθηκαν, αφού το SPD «έδωσε εξετάσεις», πρωταγωνιστώντας όχι μόνο στη χειραγώγηση, αλλά και στην καταστολή του εργατικού κινήματος. Αυτή η στάση καπιταλιστικών μηχανισμών - επιφυλάξεων απέναντι σε σοσιαλδημοκρατικά κόμματα μη δοκιμασμένων κυβερνητικά, αλλά και αποδοχής τους - εκδηλώθηκε και προς το ΠΑΣΟΚ, όπως δείχνουν αρχεία των επιτελείων των ΗΠΑ. Ανάλογη στάση εκ μέρους ευρωενωσιακών επιτελείων εκφράζεται και σήμερα ως προς το ΣΥΡΙΖΑ.

ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ Ούτε «τελευταία», ούτε προσωρινά τα μέτρα που ετοιμάζει

Γραμμή άμυνας για το λαό δεν μπορεί να είναι άλλη από την οργάνωση της αντεπίθεσης, με επόμενο βήμα την κήρυξη γενικής απεργίας
Μια πρωτοφανή επιχείρηση προπαγάνδας, με ψέματα, κάλπικες υποσχέσεις και ωμούς εκβιασμούς, για να αποσπάσουν τη λαϊκή συναίνεση στα νέα βάρβαρα μέτρα, έστησαν μέσα στη βδομάδα οι εταίροι της συγκυβέρνησης, με πρωτεργάτη τον ίδιο τον πρωθυπουργό.
Ο Αν. Σαμαράς μια μέρα μετά τη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών που στηρίζουν τη συγκυβέρνηση, στη διάρκεια της οποίας «κλείδωσε» το εξοντωτικό πακέτο των 11,9 δισ. ευρώ (του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής), εμφανίστηκε την Πέμπτη στο βήμα της Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ και επιστράτευσε το τερατώδες ψέμα ότι πρόκειται «για το τελευταίο τέτοιο πακέτο περικοπών», σε μια προσπάθεια να κατευνάσει τη δίκαιη λαϊκή οργή και να καλλιεργήσει φρούδες ελπίδες.
Είχαν προηγηθεί, την Τετάρτη, οι δηλώσεις των προέδρων του ΠΑΣΟΚ Ευ. Βενιζέλου και της ΔΗΜΑΡ Φ. Κουβέλη ότι «γίνονται προσπάθειες ώστε να αποφευχθούν οι οριζόντιες περικοπές» και να «προστατευτούν τα χαμηλά εισοδήματα»! Στη διάρκεια της σύσκεψης, βέβαια, ομόφωνα κατέληξαν σε «οριζόντιες» και «κάθετες» περικοπές μισθών, συντάξεων, κοινωνικών επιδομάτων και παροχών, στο πνεύμα της δήλωσης του υπουργού Οικονομικών Γ. Στουρνάρα ότι «όταν έχεις να κόψεις 11,5 δισ. ευρώ κόβεις από παντού»!
Τα ψέματα αποτέλεσαν το ένα σκέλος της κυβερνητικής προπαγάνδας. Το άλλο περιελάμβανε την προσπάθεια να πειστεί ο λαός ότι η σφαγή των εισοδημάτων και των δικαιωμάτων του είναι «αναπόφευκτα», αλλά ταυτόχρονα «αναγκαία», καθώς στο μέλλον θα οδηγήσουν σε «ανάκαμψη», «ανάπτυξη» και ενίσχυση της «ανταγωνιστικότητας» της ελληνικής οικονομίας.
Απροκάλυπτη κοροϊδία...
Πίσω από την κυβερνητική προπαγάνδα, κρύβεται η αλήθεια που λέει ότι:
Πρώτον: Τα προωθούμενα μέτρα δεν θα είναι τα τελευταία.
Μέχρι τη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ, παρά τις κάλπικες πρωθυπουργικές υποσχέσεις, η τρικομματική κυβέρνηση έχει ήδη αποφασίσει να προωθήσει: α) Το επόμενο αντιλαϊκό πακέτο με μέτρα που θα «ισοσκελίσουν την τρύπα» του προϋπολογισμού του 2012 και υπολογίζονται στα 2,5 με 3 δισ. ευρώ και θα ενταχθούν στον προϋπολογισμό του 2013. β) Τις πρόσθετες περικοπές ύψους τουλάχιστον 2 δισ. ευρώ που θα δρομολογηθούν, για να καλύψουν τις αποκλίσεις του «Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος». γ) Τα νέα φορολογικά μέτρα ύψους 3 δισ. ευρώ στα οποία μάλιστα δεν έχουν περιληφθεί και οι περικοπές των φοροαπαλλαγών.
Σε αυτήν την κατεύθυνση, ο πρωθυπουργός, την Παρασκευή, στη διάρκεια του υπουργικού Συμβούλιο κάλεσε τους υπουργούς να βρουν τρόπους για αύξηση των εσόδων του κράτους, σημειώνοντας: «Ξέρω ότι φτάσαμε μέχρι το κόκαλο, πρέπει να βρούμε τρόπους να αυξήσουμε τα έσοδα καθώς τα 11,5 δισ. είναι μόνο από περιορισμό δαπανών»!
Με την καπιταλιστική κρίση στην Ελλάδα και στους κόλπους της Ευρωζώνης θα βαθαίνει, οι κυβερνήσεις των κρατών - μελών θα επιβάλουν ακόμα πιο σκληρά προγράμματα λιτότητας, νέο γύρο διαρθρωτικών ανατροπών. Το ΔΝΤ και η ΕΕ, με εκθέσεις τους προβλέπουν ακόμα μια «τριετία ύφεσης» για την ελληνική οικονομία. Στη βάση αυτή, η τρικομματική συγκυβέρνηση θα απαιτήσει «νέες θυσίες» από τα λαϊκά στρώματα και θα εφαρμόσει ακόμα πιο σφικτά «προγράμματα δημοσιονομικής προσαρμογής», θα ψηφίσει νέους νόμους για την ακόμα μεγαλύτερη υποτίμηση της εργατικής δύναμης, προκειμένου να διασφαλιστεί η επιστροφή του μεγάλου κεφαλαίου σε τροχιά ανάπτυξης.
«Θα υπάρξουν δώδεκα τριμηνιαίες αναθεωρήσεις στο πλαίσιο της συμφωνίας. Οι αναθεωρήσεις θα αξιολογούν την πρόοδο που σημειώνεται στην εφαρμογή του προγράμματος και θα καταλήγουν σε τυχόν πρόσθετα που θα χρειαστούν για την επίτευξη των στόχων». Το συγκεκριμένο απόσπασμα περιέχεται μέσα στο δεύτερο μνημόνιο και θα χρησιμοποιηθεί από τη συγκυβέρνηση και τους διεθνείς συμμάχους της για να κλιμακώσουν την αντιλαϊκή επέλαση το αμέσως επόμενο διάστημα.
Για τη «φερεγγυότητα» των πρωθυπουργικών δεσμεύσεων, θυμίζουμε ότι αναλόγου περιεχομένου υποσχέσεις μοίραζε και στις 20/10/2010 ο πρώην πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου υποστηρίζοντας: «Επαναλαμβάνω πως ό,τι και να γίνει, δεν πρόκειται να υπάρξει καμία περαιτέρω επιβάρυνση μισθωτών και συνταξιούχων. Καμία αύξηση φορολογικών συντελεστών»! Ανάλογα, στις 26/11/2011, ο τότε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Ευ. Βενιζέλος σε εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη ...διαβεβαίωνε ότι «για το 2011 και το 2012 έχουν νομοθετηθεί όλα τα μέτρα»! Ακολούθησε μέσα στο 2012 το δεύτερο μνημόνιο και τα μέτρα που συνόδευαν το «κούρεμα» των κρατικών ομολόγων.
...και συνέπεια απέναντι στο κεφάλαιο
Δεύτερον: Η «ανάκαμψη» και η ενίσχυση της «ανταγωνιστικότητας» ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας, προϋποθέτει τη ραγδαία και βίαια χρεοκοπία του λαού.
Οι διαβεβαιώσεις του πρωθυπουργού όλες τις προηγούμενες μέρες, ότι τα σκληρά μέτρα «θα συνοδευτούν από πολιτικές ανάκαμψης», ώστε «σε δύο χρόνια να έχουμε μία διαφορετική Ελλάδα», δεν αφορούν τα συμφέροντα των εργαζόμενων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων.
Το σχέδιο της κυβέρνησης για την προώθηση, όπως ανέφερε ο Αν. Σαμαράς «διαρθρωτικών αλλαγών, μεταρρυθμίσεων και τομών που φέρνουν περισσότερη ανταγωνιστικότητα», η αναγγελία του για «επίσπευση όλων των συμπληρωματικών πολιτικών, που αφορούν τις αποκρατικοποιήσεις, τις επενδύσεις, τη μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος», έρχονται να υπηρετήσουν τις απαιτήσεις του μεγάλου κεφαλαίου και να διασφαλίσουν την ανταγωνιστικότητά του.
Σ' αυτή ακριβώς την κατεύθυνση, μέσα στη βδομάδα, ο υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης Γ. Βρούτσης με τις πλάτες της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ ξεκίνησε έναν ακόμα διάλογο - απάτη, επιδιώκοντας να βάλει σε εφαρμογή την πρόβλεψη του δεύτερου μνημονίου για παραπέρα υποβάθμιση της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας και τον καθορισμό του νέου κατώτερου μισθού μονομερώς από την εκάστοτε κυβέρνηση και όχι από συλλογικές διαπραγματεύσεις μεταξύ των εργοδοτικών οργανώσεων και της ΓΣΕΕ, όπως γινόταν μέχρι σήμερα.
Στόχος της συγκυβέρνησης, να νομοθετήσει, για λογαριασμό του κεφαλαίου, το λεγόμενο «ελάχιστο μισθό» με μεικτές απολαβές 500 ευρώ για όλους τους εργαζόμενους!
Υπηρετώντας την ίδια φιλομονοπωλιακή στρατηγική, ο υπουργός Ανάπτυξης Κ. Χατζηδάκης έθεσε ανοικτά θέμα δημιουργίας «Ειδικών Οικονομικών Ζωνών», στις οποίες θα επικρατούν εργασιακές συνθήκες γαλέρας και μισθοί πείνας για τους εργαζομένους, όταν στον αντίποδα οι επιχειρηματικοί όμιλοι, εκτός από τα φτηνά εργατικά χέρια, θα απολαμβάνουν φορολογικές απαλλαγές και αθρόες κρατικές επιδοτήσεις.
Την ίδια αντιλαϊκή στόχευση υπηρετούν και οι σχεδιασμοί της κυβέρνησης για επιτάχυνση του προγράμματος αποκρατικοποιήσεων, με την παράδοση στο κεφάλαιο κρατικών υποδομών (ΔΕΣΦΑ, ΔΕΠΑ, ΕΛΠΕ, ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ κ.ά.), τραπεζών (Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο) και άλλων τμημάτων της δημόσιας περιουσίας.
Την ακόμα πιο ληστρική αναδιανομή υπέρ του κεφαλαίου θα υπηρετήσει και το νέο φορολογικό νομοσχέδιο που ετοιμάζει η κυβέρνηση, με το οποίο σκοπεύει να μειώσει ακόμα περισσότερο τους φορολογικούς συντελεστές για τα κέρδη των Ανώνυμων Εταιρών - που σήμερα βρίσκεται στο 20% - την ίδια ώρα που τα λαϊκά στρώματα υφίστανται πραγματική αφαίμαξη.
Ο λαός να ορθώσει ανάστημα
Η «ανάπτυξη» που ευαγγελίζονται οι εταίροι της συγκυβέρνησης θα στηριχθεί στη ακόμα μεγαλύτερη μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης, στη δραστική καρατόμηση των κοινωνικών δαπανών για να διασφαλιστούν περισσότεροι κρατικοί πόροι για επιδοτήσεις προς το κεφάλαιο, στην αποχώρηση του κράτους από κοινωνικές υπηρεσίες και την παράδοσή τους σε μονοπωλιακούς ομίλους. Για τα λαϊκά στρώματα, αυτή η ανάπτυξη θα φέρει ακόμα χαμηλότερα εισοδήματα, ανύπαρκτα δικαιώματα, νέους φόρους, ακριβότερα τιμολόγια σε βασικές παροχές, διάλυση κοινωνικών δομών.
Αυτό που έχουν συμφέρον να συνειδητοποιήσουν οι εργαζόμενοι είναι ότι τα μέτρα που σήμερα φορτώνονται στις πλάτες τους δεν είναι ούτε τα «τελευταία», ούτε «προσωρινά». Θα ακολουθήσουν αλλεπάλληλα πακέτα και η όποια αναιμική «ανάκαμψη» προκύψει θα βρει το λαό με τσακισμένους μισθούς και δικαιώματα.
Δεν είναι «αναγκαία» για την εξυπηρέτηση των δικών του συμφερόντων, αλλά για την ανάκαμψη του κεφαλαίου. Η περιβόητη δόση των 31,5 δισ. ευρώ, που προϋποθέτει την ψήφιση των μέτρων, δεν θα καλύψει καμιά δική του ανάγκη, αλλά την ανακεφαλοποίηση των τραπεζών (25 δισ. ευρώ) και τα υπόλοιπα «θα πάνε στην αγορά», δηλαδή στους μεγαλοεπιχειρηματίες.
Στο ασφυκτικό χρονοδιάγραμμα των περίπου 50 ημερών που έχει ετοιμάσει η κυβέρνηση για να ψηφίσει τα βάρβαρα μέτρα, τα λαϊκά στρώματα πρέπει να ετοιμάσουν το δικό τους αγωνιστικό χρονοδιάγραμμα. Να ανταποκριθούν στο κάλεσμα του ΠΑΜΕ για γενική απεργία απέναντι στα νέα αντιλαϊκά μέτρα. Να οργανώσουν τη δράση τους μέσα σε κάθε τόπο δουλειάς, σε κάθε κλάδο, σε κάθε σωματείο.

Παναγιώτης ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ - ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ Υπονομεύουν κάθε αγωνιστική δράση των εργαζομένων

Το τελευταίο διάστημα, κι ενώ νέα άγρια αντιλαϊκά και αντεργατικά μέτρα βρίσκονται προ των πυλών, μέσα στους χώρους δουλειάς συντελείται μια εντεινόμενη προσπάθεια παροπλισμού και απογοήτευσης των εργαζομένων για να μην αντιδράσουν στη συντονισμένη επίθεση εργοδοσίας και συγκυβέρνησης. Αρνητικοί πρωταγωνιστές αυτής της εξέλιξης είναι οι συμβιβασμένες συνδικαλιστικές δυνάμεις και ηγεσίες, με πρωτεργάτες τις ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ, αλλά και τις παρατάξεις του ΣΥΡΙΖΑ. Με καλοσχεδιασμένες παρεμβάσεις χτυπούν στην «καρδιά» κάθε προσπάθειας αντίστασης, δηλαδή στη συλλογική και ταξικά προσανατολισμένη οργάνωση των εργαζομένων. Εκείνο που υπηρετούν είναι η υποταγή της εργατικής τάξης στα συμφέροντα της εργοδοσίας και στις πολιτικές της συγκυβέρνησης και της ΕΕ.
Βασική μέθοδος, που ακολουθούν αυτές οι δυνάμεις, είναι η υπονόμευση των συλλογικών διαδικασιών. Χαρακτηριστικά είναι τα περιστατικά όπου ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ, σε επιχειρησιακά σωματεία και συνδικάτα, πραγματοποιούν Γενικές Συνελεύσεις στις οποίες όμως δεν ... επιτρέπουν στους ίδιους τους εργαζόμενους να μιλήσουν και να εκφράσουν τη γνώμη τους. Αλλες φορές πάλι δεν πραγματοποιούν καθόλου συνελεύσεις. Για παράδειγμα, στο Σύλλογο Εργαζομένων στην Εθνική Τράπεζα, ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ, αντί να πάνε σε Γενική Συνέλευση, όπως απαιτούσαν και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, για το ζήτημα της επιχειρησιακής σύμβασης, αυτοί πρώτα υπέγραψαν τη σύμβαση και δήλωσαν ότι θα κάνουν συνέλευση αργότερα... Αλλο παράδειγμα συνέβη στην Ελληνική Βιομηχανία Οχημάτων (ΕΛΒΟ), όπου οι ίδιες δυνάμεις, ανακοίνωσαν στην έκτακτη Γενική Συνέλευση των εργαζομένων ότι η συνέλευση, με θέμα την ιδιωτικοποίηση της ΕΛΒΟ θα έχει μόνο ενημερωτικό χαρακτήρα και θα μιλήσουν μόνο τα μέλη του ΔΣ και κανείς εργαζόμενος.
Κατ' αυτόν τον τρόπο, στερώντας δηλαδή το λόγο απ' τους εργαζόμενους, εκφυλίζουν τη διαδικασία της Γενικής Συνέλευσης, του ανώτερου δηλαδή οργάνου κάθε σωματείου. Αυτή η τακτική, τελικά, σπρώχνει τους εργαζόμενους στη «γωνία», αφού βλέπουν μπροστά στα μάτια τους να εξελίσσεται μια Γενική Συνέλευση στην οποία δεν μπορούν να μιλήσουν ή, σε άλλες περιπτώσεις, βρίσκονται αντιμέτωποι με αποφάσεις που έχουν ληφθεί ερήμην τους και αφορούν την ίδια τους τη ζωή (όπως συνέβη στην Εθνική). Ετσι, όσοι υποτίθεται ότι τους εκπροσωπούν, στην πράξη τους «καπελώνουν», δηλαδή, τους απαξιώνουν μιας και τους στερούν το ίδιο το δικαίωμα του λόγου. Συνέπεια αυτών είναι οι εργαζόμενοι να αποξενώνονται από τα σωματεία τους, αφού δε συμμετέχουν επί της ουσίας στις διαδικασίες. Αυτό οδηγεί στο να αντιμετωπίζουν το σωματείο τους ως ένα γραφειοκρατικό μηχανισμό που στέκεται πέρα και πάνω απ' αυτούς, βρίσκοντας τη συμμετοχή τους σε αυτό ως «κενή περιεχομένου».
Καλλιεργούν συνείδηση «καναπέ»
Η απαξίωση της δράσης των σωματείων εξυπηρετεί αναπόφευκτα την υποταγή των εργαζομένων απέναντι στις «ορέξεις» της εργοδοσίας, αλλά και στις γενικότερες πολιτικές του κεφαλαίου που εκφράζονται από την εκάστοτε κυβέρνηση. Κι αυτό διότι οι εργαζόμενοι αντί συλλογικά, οργανωμένα και ενωμένα να απαντούν απέναντι σε κάθε πρόκληση της εργοδοσίας, αντιθέτως, βρίσκονται ξεκομμένοι, αποκομμένοι από τους συναδέλφους, αδύναμοι. Καλλιεργούν δηλαδή συνείδηση «καναπέ», συνείδηση υποταγής. Χαρακτηριστικό παράδειγμα - απ' την αντίθετη πλευρά - είναι αυτό των χαλυβουργών οι οποίοι κράτησαν μια 9μηνη σκληρή απεργιακή μάχη απέναντι «σε θεούς και δαίμονες» οπλισμένοι με την ακαταμάχητη ενότητά τους, τη διαρκή ανταλλαγή απόψεων, τις ουσιαστικές γενικές συνελεύσεις όπου συζητούνταν κάθε άποψη και επιχείρημα. Μέσα απ' αυτή τη διαδικασία γράφτηκε μια απ' τις σημαντικότερες σελίδες αγώνων της εργατικής τάξης.
Και εδώ αξίζει να προστεθεί ένα ακόμη στοιχείο. Οι δυνάμεις εκείνες που προωθούν τέτοιες «διαδικασίες» στα συνδικάτα, είναι οι δυνάμεις αυτές που βρίσκονται σε συνεργασία και «διάλογο» με την εργοδοσία και την εκάστοτε κυβέρνηση. Καθόλου τυχαίο. Διότι οι δυνάμεις που υπερασπίζονται πραγματικά τα συμφέροντα των εργαζομένων και οργανώνουν την αντίσταση στα αντιλαϊκά σχέδια, επιδιώκουν και στηρίζουν τη συμμετοχή των ίδιων των εργαζομένων, αφού μόνο έτσι μπορεί να πάρει απάντηση η αντεργατική επίθεση. Είναι κρίσιμο οι εργαζόμενοι να εντάσσονται στη συλλογική πάλη, να αναλαμβάνουν ευθύνη, να δυναμώνουν τα συνδικάτα και τα ταξικά τους χαρακτηριστικά, ώστε να οπλίζονται ενάντια στις εργοδοτικές μεθοδεύσεις (τις προσπάθειες τρομοκράτησης, εξαγοράς κ.τ.λ.
Δένουν χειροπόδαρα τους εργαζόμενους
Την ώρα που θα έπρεπε να υπάρχει η μεγαλύτερη δυνατή αντίσταση κατά της επιθετικότητας της συγκυβέρνησης και του μεγάλου κεφαλαίου, οι δυνάμεις αυτές σπέρνουν την υποταγή και τη μοιρολατρία. Σπέρνουν την επικίνδυνη αντίληψη ότι δήθεν εργαζόμενοι και εργοδοσία έχουν «κοινά συμφέροντα». Λογική αδιέξοδη για τους εργαζόμενους, αφού η πείρα τους βεβαιώνει ότι η ανοχή δε λύνει τα προβλήματά τους. Ισα-ίσα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η κατάσταση που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι στη FINTEXPORT. Στην εν λόγω εταιρεία, το επιχειρησιακό σωματείο, αντί να οργανώσει τον αγώνα των εργαζομένων, απ' την πρώτη στιγμή που ξεκίνησαν τα προβλήματα, καλούσε τους εργάτες «να βάλουν πλάτη» για να μην κλείσει η εταιρεία. Η ανοχή αυτή δεν εμπόδισε την εργοδοσία να τους χρωστάει σήμερα εννιά μήνες δεδουλευμένων, το εργοστάσιο να υπολειτουργεί εδώ και πέντε μήνες και η διοίκηση να απειλεί πως αν δε γίνουν δεκτές οι προτάσεις της τότε θα κλείσει το εργοστάσιο!
Τέτοιες συνδικαλιστικές ηγεσίες οδηγούν την εργατική τάξη να βρίσκεται «δεμένη πισθάγκωνα» από διάφορους που υποτίθεται ότι την «εκπροσωπούν». Μ' αυτόν τον τρόπο δουλεύουν για συμφέροντα αλλότρια από αυτά των εργαζομένων. Μάλιστα, επικαλούνται το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι δε συμμετέχουν σε κινητοποιήσεις και απεργίες, για να αιτιολογήσουν μετά τις ενέργειές τους εκείνες που στρέφονται κατά των εργαζομένων (το έκανε η Ομοσπονδία Εργαζομένων σε Επισιτισμό - Τουρισμό).
Χαρακτηριστικό, στην κατεύθυνση της μεθόδευσης της υποταγής των εργαζομένων, είναι και το παράδειγμα της διοίκησης του Συλλόγου Εργαζομένων στην Εθνική Ασφαλιστική με πρωτεργάτη την παράταξη «Ριζοσπαστική Πρωτοβουλία» (ΣΥΡΙΖΑ). Την ώρα που η εργοδοσία προτείνει μεσοσταθμική μείωση των μισθών κατά 8,5%, το ΔΣ του Συλλόγου (ύστερα από πρόταση της «Ριζοσπαστικής Πρωτοβουλίας») αποφάσισε να οργανώσει ... μυστική ψηφοφορία πάνω στην πρόταση της εργοδοσίας. Και με ανακοίνωσή του το ΔΣ προειδοποιεί τους εργαζόμενους ότι η εργοδοσία θέτει το δίλημμα «το τελεσίγραφο της Διοίκησης είναι ότι αν δε συμφωνηθεί το προτεινόμενο από αυτή κείμενο της ΣΣΕ, η Εταιρία θα προχωρήσει σε ατομικές συμβάσεις». Δηλαδή, η ηγεσία του Συλλόγου παρουσιάζει το δίλημμα σύμβαση με μείωση μισθών ή υπογραφή ατομικής σύμβασης με ακόμα μεγαλύτερη μείωση ως το μοναδικό.
Απέναντι σε αυτήν τη συνείδηση της υποταγής και του καναπέ που καλλιεργούν οι δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, οι εργαζόμενοι καλούνται να πάρουν οι ίδιοι τις τύχες τους στα χέρια τους. Να «πετάξουν» από τις ηγεσίες των συνδικάτων εκείνες τις δυνάμεις που δε σπέρνουν μόνο την απογοήτευση, αλλά και τους κρατάνε με κάθε τρόπο δέσμιους των σχεδιασμών και των συμφερόντων της μεγαλοεργοδοσίας. Να οργανωθούν στα συνδικάτα, να πιστέψουν στη δύναμή τους και να δουλέψουν για την αλλαγή του συσχετισμού δύναμης στο συνδικαλιστικό κίνημα, για να δυναμώσουν τα ταξικά χαρακτηριστικά των συνδικάτων όπως απαιτούν οι ίδιοι οι καιροί από τα συνδικάτα.

Κώστας ΤΡΑΚΟΣΑΣ

Bona fides και τα φίδια που μας ζώσανε

«Ο εκμεταλλευόμενος την κουφότητα και την απειρία του άλλου υποχρεούται σε αποζημίωση».
Αυτό το άρθρο του αστικού μας κώδικα που ο αείμνηστος πατέρας μου αποκαλούσε άρθρο νάυλον, δηλαδή αυτό που έχει εφαρμογή ως γενική αρχή του δικαίου εναντίον όλων των πάσης φύσης και μορφής κατεργαραίων, απατεώνων κ.λπ. γυρνάει στο κεφάλι μου πολύν καιρό. Ειδικά όταν ακούω τον μετεκλογικό λόγο κομμάτων και πολιτικών που βρέθηκαν σε θέση, αντί να καταβάλλουν, να εισπράττουν αποζημίωση σε ψήφους, σε θέσεις εξουσίας σε υπερτίμηση του πολιτικού τους υποσχετικού.
Στην πραγματικότητα λέω και γράφω κομψά την αηδία που μου προξενεί η αμετροεπής υποκρισία, η κατάχρηση λέξεων και εννοιών που απευθύνονται με περισσή θρασύτητα εναντίον του περιούσιου τέως ψηφοφόρου και νυν πολίτη που πρέπει να πονέσει, να εξευτελιστεί, να τιμωρηθεί ακριβώς επειδή επέλεξε μαζοχιστικά το σαδιστή του... Τον αφεντικάριο σωτήρα, βλέπε κυβέρνηση της αγίας τριάδας των πολιτικών αρχηγών του ελληνοευρωχώρου, με υπόσταση επιπέδου κοτζάμ επιστατών μιας μάζας σχετικώς καλοντυμένων δούλων. Κι από δίπλα τον καπάτσο φύλαρχο των απροσδιόριστων αριστεριδάριων που συναγελάζονται με τέως πρασινοφρουρούς που ξεβράστηκαν στην παραλία της ληγμένης νομιμοποίησης μιας ιδιότυπης πολιτικής ιδιοτέλειας που εξέθρεψε πλείστα όσα πολιτισμικά τέρατα της μεταπολίτευσης.
Η επαναδιαπραγμάτευση, λόγου χάρη, είναι η πιο πρόστυχη μετεκλογική λέξη. Η χυδαία μπίλια σε μια ρουλέτα ταξική που όλο γυρνάει και πάντα κάθεται στο μαύρο της γκλαμουράτης και συστημικά εκφασισμένης δημόσιας ζωής. Τα φλάμπουρα που σήκωναν αγανακτισμένοι και φιλοσυριζίτες μαζί με ανεξάρτητους και τυχοδιώκτες εκστασιασμένους απ' την... ορμή μαύρων στειλιαροφόρων με παραστρατιωτική πειθαρχία στην εκτέλεση τραμπούκικων επιθέσεων, έχουν μετατραπεί σε τσαλακωμένα χαρτόκουτα για πολιτικά άστεγους. Την πιπιλάνε άκομψα και με πρωτοφανή έλλειψη αιδούς, όλοι εκείνοι που πούλησαν σε τιμή προεκλογικής ευκαιρίας την επανάσταση σε συσκευασία ευρωπλάνης. Η πιπίλα κρύβει τη δηλητηριώδη αλήθεια. Οποιο μέτρο παίρνεται κι ό,τι πρόκειται να ακολουθήσει ως οικονομική πολιτική «σωτηρίας» κάθε στυλίτευση της αξιωματικής αντιπολίτευσης και κάθε χρυσαυγίτικος φετφάς έχουν ως στόχο να κρύψουν τον αυτουργό, τον ηθικό αυτουργό, τον εμπνευστή και τον εκτελεστή, της δολοφονικής για την εργατική τάξη, ταξικής πολιτικής.
Η αλήθεια που κρύβεται καθόλου επιμελώς αλλά τόσο φανταχτερά ώστε να τυφλώνει, να παράγει συνεχώς «κουφότητα» και «απειρία» είναι πως, όλα τα επιτάσσει η «πάση θυσία παραμονή της χώρας στο ευρώ και την ΕΕ» . Απ' την ώρα που μια τέτοια πολιτική θέση εκλαμβάνεται και πωλείται ως μοιραία εθνική πολιτική σωτηρίας, ως κισμέτ, τότε η επαναδιαπραγμάτευση, όποια και όποτε, επιτευχθεί ή αποτύχει, θα δείξει και το στόχο της: Την επιβίωση της αστικής τάξης ως διατήρηση του μεγαλύτερου μέρους των κερδών και της ποιότητας ζωής της, που μπορεί ψηφισμένα και νομιμοποιημένα, να βασιστεί πάνω στην εξόντωση, φυσική και όχι απλώς πολιτική, του ενός τρίτου του πληθυσμού της χώρας και πάντως στην εξάλειψη απ' το χάρτη αυτής καθαυτής και της λογικής ακόμη, κάθε εργασιακού δικαιώματος και όλων όσα απορρέουν απ' αυτό.
Η επίκληση της καλής πίστης, της bona fides, που πρέπει να επιδείξουν οι πολίτες στα πολιτισμένα βασανιστήρια των αγορών. Οι ενέσεις ηθικού που επιχειρούνται από επικοινωνιακά επιτελεία με την «ανάκτηση» της αξιοπιστίας της χώρας, δηλαδή της υποταγής της ντόπιας αστικής τάξης στην ισχυρότερη και κεφαλαιακά αδρότερη ευρωπαϊκή. Η απέλπιδα προσπάθεια της αξιωματικής αριστεράς να πείσει ότι, ο Ολάντ ο Γάλλος για παράδειγμα, δεν είναι αυτός που φαίνεται αλλά αυτός που πωλήθηκε σαν εικόνισμα προεκλογικά σε Ελληνες ευρωιθαγενείς, είναι φίδια που πρέπει να πάρουμε χαμπάρι ότι μας ζώνουν. Τον καθένα και την κάθε μια από μας. Μήτε κουφότητα μήτε απειρία μπορούμε να επικαλεστούμε πια, μήτε αποζημίωση να προσδοκάμε ότι δικαιούμαστε. Αντίσταση με ιδεολογικά νεροπίστολα απέναντι στο βαρύ οπλισμό της κυρίαρχης τάξης δε γίνεται. Ούτε με φιλανθρωπίες και ελεημοσύνες και πονεμένες καρδιές θα γυρίσει ο ήλιος που θέλει χιλιάδες στους τροχούς και θέλει κι οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους. Δεν είναι που δε βγαίνει η συνταγή. Δεν είναι και δεν ήταν το μνημόνιο. Τώρα το ξέρουνε κι οι πέτρες των στεναγμών. Είναι η πολιτική του κεφαλαίου που πνέει τα λοίσθια και πατάει στα πτώματά μας. Οταν σε ζώνουν τα φίδια δεν έχεις καλή πίστη ούτε στη φύση τους ούτε στην τύχη σου. Στο κεφάλι βαράς...

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

... από τη μια μέρα στην άλλη

Φυσικά τη δήλωση αυτή υπογράφει ο βουλευτής Αττικής του ΣΥΡΙΖΑ Νάσος Αθανασίου. Προχτές... Την προηγούμενη υπέγραφε στην «Αυγή» άρθρο όπου ανέφερε: «Στη σκέψη πολλών ευαισθητοποιημένων πολιτών της περιοχής (σ.σ. Ανατολική Αττική) γεννήθηκε το εξής εύλογο ερώτημα: Πώς είναι δυνατόν η αποκομιδή των σκουπιδιών να γίνεται μέσω των δήμων και για τα λύματα να μην μπορεί να συσταθεί ένας αντίστοιχος φορέας; Μιλούμε για μια επιχείρηση που λόγω της φύσης και της έκτασης του προβλήματος απαιτεί κατ' ελάχιστο τη συνεργασία των όμορων δήμων. Είναι τούτο εφικτό; Με δεδομένη την περιστολή των κρατικών κονδυλίων προς όλους τους δήμους της χώρας και την υποχρηματοδότηση των δημοτικών επιχειρήσεων, η ενδεχόμενη λύση πρέπει να αναζητηθεί κυρίως στο πλαίσιο της σύμπραξης των δήμων με τους ιδιώτες. Μια επιχείρηση αυτής της μορφής, με τη συμμετοχή δηλαδή ενός διαδημοτικού φορέα και ενός ιδιωτικού σχήματος, θα είχε τη δυνατότητα να μειώσει αισθητά τις τιμές, εντείνοντας τον ανταγωνισμό, να εξασφαλίσει κερδοφόρα αποτελέσματα τόσο για τους ιδιώτες που θα συμμετέχουν όσο και για τους δήμους και εν τέλει να συμβάλει δραστικά στη μείωση της περιβαλλοντικής επιβάρυνσης».

Αναξιόπιστοι...

«Οχι στην ιδιωτικοποίηση της διαχείρισης των απορριμμάτων» είναι ο τίτλος χτεσινής ανακοίνωσης της παράταξης του ΣΥΡΙΖΑ στην Περιφέρεια Αττικής. Καταγγέλλει λοιπόν ότι η ΕΕ του ΕΔΣΝΑ (Ενιαίος Διαβαθμιδικός Σύνδεσμος Νομού Αττικής) αποφάσισε να υποβάλει αίτημα προς την Ειδική Γραμματεία ΣΔΙΤ (Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα) του Υπουργείου Ανάπτυξης και Υποδομών για το έργο «Μελέτη, χρηματοδότηση, κατασκευή, συντήρηση, τεχνική διαχείριση και λειτουργία 4 Μονάδων Επεξεργασίας Απορριμμάτων στην Αττική». Σημειώνει: «Από πολύ νωρίς έχουμε διατυπώσει ως Περιφερειακή Παράταξη την αντίθεσή μας στο σχέδιο διαχείρισης απορριμμάτων μέσω ΣΔΙΤ»... Κι ακόμα πως «η ΕΕ του ΕΔΣΝΑ με δραματικούς τόνους και με τα γνωστά επιχειρήματα των μνημονιακών κυβερνήσεων και κομμάτων, ισχυρίζεται πως η οικονομική κρίση κάνει την εμπλοκή των ιδιωτών - επενδυτών δήθεν μονόδρομο».
Προχτές επίσης οι βουλευτές του νομού Αττικής του ΣΥΡΙΖΑ σε δήλωσή τους αναφέρουν σχετικά με την απόφαση της ΕΕ του ΕΔΣΝΑ: «Το πολιτικό κατεστημένο, εξαρτημένο από μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα, ακολουθεί τυφλά το δρόμο της ιδιωτικοποίησης και του επιχειρηματικού κέρδους (...) Η μνημονιακή συγκυβέρνηση με τη μέθοδο των ΣΔΙΤ (...) μετατρέπει την Τοπική Αυτοδιοίκηση σε εργαλείο εφαρμογής αυτής της πολιτικής. Τη μετατρέπει σε εισπρακτικό μηχανισμό στην υπηρεσία των επιχειρηματικών συμφερόντων, που ετοιμάζονται να λεηλατήσουν το δημόσιο πλούτο και τα λαϊκά εισοδήματα και με τη διαχείριση των απορριμμάτων, εκτοξεύοντας στα ύψη τα δημοτικά τέλη».

Πολεμικές προετοιμασίες εν όψει της έντασης της φημολογίας ισραηλινής επίθεσης στο Ιράν

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Ο τίτλος του άρθρου της κυριακάτικης εφημερίδας είναι ενδεικτικός των σεναρίων που εξετάζονται και των φόβων που υπάρχουν: «Με το δάχτυλο στο κουμπί του Γ΄ Παγκοσμίου». Στο οποίο εκτιμάται ότι «Ο Νετανιάχου και ο Μπάρακ δείχνουν αποφασισμένοι για χτύπημα στο Ιράν, είτε με στήριξη των ΗΠΑ είτε χωρίς. Ο Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ απειλεί ότι θα πλήξει με πυραύλους το Ισραήλ σε περίπτωση που η χώρα του δεχθεί αεροπορική επιδρομή Σε όλον τον κόσμο, ειδικοί και μη το θεωρούν ανήκουστο - κι όμως οι Ισραηλινοί μοιάζουν έτοιμοι να το κάνουν. Το δίδυμο «Μπίμπι - Μπάρακ», εν μέσω μυρίων εσωτερικών και εξωτερικών προβλημάτων, με την αραβική «γειτονιά» τους να φλέγεται, ψηλαφεί το κουμπί του Γ' Παγκοσμίου Πολέμου. Οι Ισραηλινοί δείχνουν αποφασισμένοι να καταστρέψουν το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, προτού οι Αγιατολάχ της Τεχεράνης αποκτήσουν την πρώτη τους βόμβα. Αγνοούν τις εισηγήσεις των ειδικών, Δυτικών και Ισραηλινών, που λένε πως το Ιράν απέχει δύο ή και περισσότερα χρόνια από την πρώτη του πυρηνική κεφαλή. Ειδικά ο πρωθυπουργός Νετανιάχου δηλώνει πλέον ανοιχτά τις προθέσεις του για μια ολομέτωπη στρατιωτική σύγκρουση: η διπλωματία απέτυχε, διαρρέει το Τελ Αβίβ, και τον λόγο έχουν οι βόμβες - με ή χωρίς τη βοήθεια των «προνομιακών συμμάχων» του, των Αμερικανών. Σύμφωνα με την εφημερίδα «Ma'ariv», ο Νετανιάχου και ο υπουργός Άμυνας Εχούντ Μπάρακ έχουν δώσει τελεσίγραφο ως τις 25 Σεπτεμβρίου στον αμερικανό πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα να αποφασίσει αν οι ΗΠΑ θα συμμετάσχουν ή όχι στη στρατιωτική δράση κατά του Ιράν. Την ίδια στιγμή ο Ρεπουμπλικανός αντίπαλος του Ομπάμα στις εκλογές του Νοεμβρίου Μιτ Ρόμνι δηλώνει πως θα στηρίξει μια μονομερή ισραηλινή ενέργεια».
Το πολεμικό θερμόμετρο ήρθαν να ανεβάσουν σειρά κινήσεων που επιδιώκουν να απαντήσουν σε πολλούς στόχους: αφενός, η ισραηλινή κυβέρνηση, επιβάλλοντας σκληρά αντιλαϊκά μέτρα, νοιώθει την κοινωνική αντίδραση που εκφράζεται επίσης με πτώση των ποσοστών του κυβερνητικού σχηματισμού και μέσω του Ιρανικού κινδύνου αναζητά την «εθνική ενότητα». Αφετέρου, παράλληλες στρατιωτικές κινήσεις επιδιώκουν να τονίσουν την αποφασιστικότητα της κάθε δύναμης, αλλά και τους κινδύνους γενικότερης ανάφλεξης. Εκβιασμοί και διαπραγματεύσεις σε ένα διαρκές συνεχές, όπου το τοπίο της περιοχής αναδιαμορφώνεται και ανταγωνισμοί με τεράστια γεωστρατηγική σημασία λαμβάνουν εκρηκτικές διαστάσεις.
Στο πλαίσιο αυτό, η ισραηλινή κυβέρνηση σε μία κίνηση που πυροδότησε τη φημολογία ότι επίκειται επίθεση στο Ιράν μοίρασε μάσκες αερίων και οδηγίες για το που βρίσκονται τα καταφύγια και πως θα έχουν πρόσβαση οι πολίτες σε αυτά. Σε σχετικό ρεπορτάζ στο τηλεοπτικό καναλιού "10" του Ισραήλ, αναφέρεται ότι είναι "Η ισραηλινή επίθεση είναι βέβαιο ότι θα πραγματοποιηθεί κατά του Ιράν πριν από τις αμερικανικές εκλογές, όταν ο Μπάρακ Ομπάμα δε θα μπορεί παρά να συμφωνήσει και να βοηθήσει την επίθεση". Ως χρόνος διεξαγωγής της επίθεσης τοποθετείται το τέλος Οκτωβρίου το αργότερο. Όπως αναφέρει ο πολεμικός ανταποκριτής, Alon Ben-David, στο "Κανάλ 10" "Η κυβέρνηση ετοιμάζεται για την επίθεση. Συγκεντρώνουν καύσιμα, ανοίγουν καταφύγια που ήταν κλειστά και κατασκευάζουν νέα. Όλα αυτά δείχνουν ότι είμαστε σε φάση ότι η επίθεση έχει προαποφασιστεί". Την ίδια άποψη έχει και ο Βρετανός ειδικός στις ένοπλες συγκρούσεις και την ισραηλινή πολιτική σκηνή συγγραφέας, Michael Burleigh.
Δεν άργησε όμως να έρθει η απάντηση και μάλιστα από τη Χεζμπολάχ. Τουλάχιστον 10.000 μαχητές της φιλο-ιρανικής οργάνωσης που δραστηριοποιείται στο νότιο Λίβανο Hezbollah πήραν μέρος σε μεγάλη άσκηση όπου το βασικό σενάριο αυτής ήταν μια καταδρομική επιχείρηση στο Ισραήλ. Σύμφωνα με τον ειδικό σε θέματα τρομοκρατίας Dr. Ely Karmon «η άσκηση αυτή πραγματοποιήθηκε σε πλήρη συνεννόηση με το Ιράν» λέγοντας ότι οι στόχοι της οργάνωσης είναι η πραγματοποίηση μεγάλης καταδρομικής επιχείρησης βαθιά στο έδαφος του Ισραήλ σε περίπτωση που το τελευταίο επιτεθεί στο Ιράν. Ο ίδιος εκτιμά ότι εάν η Hezbollah καταφέρει να διεισδύσει στο έδαφος του Ισραήλ και μάλιστα ακόμη και στη Γαλιλαία, καταφέρνοντας να διατηρήσει υπό τον έλεγχό της έστω και για 24 ώρες ένα χωριό ή μια μικρή πόλη τότε το αντίκτυπο που θα έχει αυτό στο Ισραήλ θα είναι μεγάλο. Ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου των Ενόπλων Δυνάμεων του Ισραήλ αντιστράτηγος Benny Gantz δήλωσε πως οποιαδήποτε χώρα ή οργάνωση επιχειρήσει να επιτεθεί στο Ισραήλ τότε θα διαπιστώσει τη «θανατηφόρα» δύναμη όπως είπε των ισραηλινού Στρατού. Την παρούσα χρονική περίοδο τουλάχιστον 2000 μαχητές της Hezbollah εκπαιδεύονται στο Ιράν.
Ανήσυχη η ισραηλινή στρατιωτική ηγεσία επιστράτευσε μια από τις πιο ισχυρές της μονάδες κρούσης που διαθέτει στο βόρειο Ισραήλ την Ταξιαρχία Golani γνωστή και ως 1η Ταξιαρχία. Η Ταξιαρχία υπάγεται στη βόρεια διοίκηση του ισραηλινού Στρατού και είναι επιφορτισμένη με την προστασία των συνόρων του Ισραήλ στο μέτωπο με τη Συρία και το Νότιο Λίβανο, ακριβώς δηλαδή εκεί που δραστηριοποιείται η Hezbollah. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι η άσκηση -που πραγματοποιήθηκε στα υψίπεδα του Γκολάν- πήρε μεγάλη έκταση στον Τύπο καθώς θεωρήθηκε ως ευθεία απάντηση στην άσκηση της Hezbollah. Στην ισραηλινή άσκηση συμμετείχαν από κοινού δυνάμεις πεζικού από το 13ο Τάγμα και τεθωρακισμένων, συμπεριλήφθηκε για πρώτη φορά τα βαρέα ΤΟΜΠ Namer. Το Namer είναι επί της ουσίας άρμα Merkava 4, χωρίς τον πύργο με το πυροβόλο. Αντιθέτως φέρει τηλεχειριζόμενο πυργίσκο με βαρύ πολυβόλο Μ2, όλμο των 60 χλστ και το σύστημα αυτοπροστασίας Trophy. Δυστυχώς, σημαδεύτηκε όμως από τον σοβαρό ενός στρατιώτη του τάγματος από ένα άρμα μάχης το οποίο πέρασε από πάνω του την ώρα που σύμφωνα με μάρτυρες κοιμόταν.
Δεν είναι όμως μόνο το «μέτωπο» του Ισραήλ με τη Συρία και το Νότιο Λίβανο που ανησυχεί το Ισραήλ, είναι αυτό στη Χερσόνησο του Σινά, όπου και ύστερα από την ανάληψη της ηγεσίας της χώρας από το νέο πρόεδρο Mohammed Morsi της ισλαμικής αδελφότητας έχει προωθήσει στο Σινά τόσο αντιαεροπορικά βλήματα και δυνάμεις τεθωρακισμένων, ενώ για πρώτη φορά από το 1973 Αιγυπτιακά F-16 προσγειώθηκαν σε αεροπορικές βάσεις της περιοχής.
Και ενώ στο ισραηλινό κατεστημένο ξυπνούν μνήμες από το πόλεμο του 1973, γνωστό και ως πόλεμο του Yom Kippur, η αμερικανική κυβέρνηση στέλνει συνεχώς αρνητικά μηνύματα. Στην πρόσφατη αντιπυραυλική-αντιβαλλιστική άσκηση στο Ισραήλ τελικά συμμετείχαν πολύ μικρότερες στρατιωτικές δυνάμεις των ΗΠΑ από αυτές που είχαν εξαγγελθεί. Δεν περνά επίσης απαρατήρητη η δήλωση του Αμερικανού Α/ΓΕΕΘΑ στρατηγού Martin Dempsey που σημείωσε ότι δε γνωρίζει τις πυρηνικές προθέσεις του Ιράν καθότι οι πληροφορίες που υπάρχουν δεν αποκαλύπτουν τις προθέσεις του Ιράν. Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο Αμερικανός στρατηγός «Δεν θα ήθελα να είμαι συνένοχος εάν οι Ισραηλινοί αποφασίσουν να επιτεθούν στο Ιράν».
Απαιτείται η αγωνιστική εγρήγορση του αντιπολεμικού κινήματος που πρέπει να θέσει ως στόχο το μπλοκάρισμα της ελληνικής συμμετοχής στην νεά ιμπεριαλιστική επέμβαση, την άρνηση παροχής κάθε είδους διευκολύνσεων, την ανατροπή της στρατηγικού χαρακτήρα στρατιωτικής συνεργασίας του ελληνικού και ισραηλινού κράτος, την έξοδο από ΝΑΤΟ-ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟ-Ε.Ε.
ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ
ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ
ΤΗΛ. ΕΠΙΚ. 6932955437
Diktiospartakos.blogspot.com
http://diktiospartakos.blogspot.gr/

Η ΑΝΤΙΛΑΪΚΗ ΘΥΕΛΛΑ ΣΑΡΩΝΕΙ ΤΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ Να δοθεί απάντηση με γενική απεργία!

Να συζητηθεί σε κάθε τόπο δουλειάς η ανάγκη για καταδίκη των μέτρων, να αρνηθεί ο λαός τις θυσίες για την πλουτοκρατία
Οι εργάτες πρέπει να καταδικάσουν τα βάρβαρα μέτρα, να πάρουν μαζικά μέρος στην προετοιμασία γενικής απεργίας (φωτ. από γενική συνέλευση)
Οσο δεν οργανώνει ο λαός την αντίστασή του θα δυναμώνει αμείωτα η θύελλα που σαρώνει τις κατακτήσεις, τις ανάγκες του, ακόμα και τις στοιχειώδεις, την ίδια την επιβίωσή του. Αυτό φάνηκε και τη βδομάδα που πέρασε, αυτό βεβαιώνουν όχι μόνο τα νέα βάρβαρα μέτρα που φέρνει η κυβέρνηση, αλλά και η κατάσταση μες στους τόπους δουλειάς, η καθημερινότητα που αντιμετωπίζουν οι εργατικές - λαϊκές οικογένειες σε όλη τη χώρα. Η Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ έχει ήδη απευθύνει κάλεσμα σε προετοιμασία γενικής απεργίας. Μιας απεργίας που πρέπει να οργανωθεί και να γίνει δίνοντας ηχηρή απάντηση στα βάρβαρα σχέδια, εκφράζοντας τη μαζική λαϊκή καταδίκη στα μέτρα, δίνοντας ώθηση στην οργάνωση και συνέχεια της σκληρής αναμέτρησης με όσους οδηγούν το λαό στην εξαθλίωση.
Ηδη, η Δημοκρατική Αγωνιστική Συνεργασία έχει καταθέσει αίτημα για προκήρυξη γενικής πανελλαδικής πανεργατικής απεργία στη διοίκηση της ΓΣΕΕ. Αντίστοιχη πρόταση κατέθεσαν οι ταξικές δυνάμεις και στην ΑΔΕΔΥ.
Βασικός σταθμός στην πορεία για την κλιμάκωση της πάλης και για την προετοιμασία γενικής απεργίας αποτελεί το συλλαλητήριο στη Θεσσαλονίκη, στο οποίο καλούν ΠΑΜΕ - ΠΑΣΥ - ΠΑΣΕΒΕ - ΟΓΕ - ΜΑΣ στις 8 Σεπτέμβρη στις 6 μ.μ. στην πλατεία Αριστοτέλους.
Ηδη, τα Εργατικά Κέντρα Σάμου, Λέσβου και Νάουσας πήραν απόφαση και καλούν σε προετοιμασία γενικής απεργίας, απαιτούν από τη ΓΣΕΕ να μην πάρει μέρος σε κανέναν κοινωνικό «διάλογο».
Σχέδιο και περιεχόμενο
Την περασμένη Πέμπτη, συνεδρίασε η Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ συζητώντας τη δράση που χρειάζεται να αναπτυχθεί για την οργάνωση της λαϊκής αντίστασης στη βαρβαρότητα. Τονίστηκε ότι η πρόταση για προετοιμασία γενικής απεργίας πρέπει να συζητηθεί σε κάθε τόπο δουλειάς, σε γενικές συνελεύσεις, να πάρουν οι εργάτες θέση, να κατατεθεί σχετική πρόταση σε κάθε συνδικάτο, ανεξάρτητα από το ποιες δυνάμεις πλειοψηφούν.
Μεταξύ άλλων, σημειώθηκε πως η προετοιμασία της απεργίας μπορεί και πρέπει να γίνει το όχημα για να ανοίξει ουσιαστική κουβέντα στους χώρους δουλειάς. Δε φθάνει μόνο να παίρνονται αποφάσεις για την απεργία. Θα πρέπει να παρουσιάζεται το ενιαίο της επίθεσης και οι φορείς της, οι πραγματικές αιτίες και οι στόχοι της. Να αποκαλύπτεται σε κάθε τους βήμα ο ρόλος των πολιτικών και συνδικαλιστικών δυνάμεων που στηρίζουν τη βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική. Με σαφή συγκροτημένη επιχειρηματολογία να καταδεικνύεται ότι η μοναδική εφικτή διέξοδος για τους εργαζόμενους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα είναι να αρνηθούν κάθε θυσία για τα κέρδη των καπιταλιστών, να οργανωθούν ενάντια σε όσους διαχειρίζονται την κρίση για να διασωθεί το κεφάλαιο και γι' αυτό τσακίζουν κάθε δικαίωμα που έχει απομείνει στο λαό. Χρειάζεται να δυναμώσει η αντιπαράθεση με τις αυταπάτες και τους εκβιασμούς που επιστρατεύει το μεγάλο κεφάλαιο για να υποτάξει τους εργάτες στη μοιρολατρία και την υποταγή, να αναδεικνύεται αυτό που τόνιζε και το ΠΑΜΕ στο κάλεσμά του για προετοιμασία γενικής απεργίας: «Στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ενωσης, των μονοπωλίων δεν υπάρχει ζωή, δεν υπάρχει καμία προοπτική. Χρειάζεται οργάνωση, αγώνας, συμμαχία για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής. Τέρμα οι θυσίες για τα κέρδη των καπιταλιστών. Αποδέσμευση από την ΕΕ, διαγραφή του χρέους, άλλος, φιλολαϊκός δρόμος ανάπτυξης. Πρέπει να εμπιστευτούμε τις δυνάμεις μας. Με ισχυρό ταξικό κίνημα και κοινωνική συμμαχία που θα αμφισβητεί το μονόδρομο της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Που θα βάζει επί τάπητος την αναγκαιότητα άλλης οργάνωσης της οικονομίας, του κράτους, της κοινωνίας, που στο κέντρο θα έχει τις ανάγκες της εργατικής τάξης, των λαϊκών στρωμάτων».
Η ανάδειξη αυτών των ζητημάτων απαιτεί συγκεκριμένο σχέδιο παρέμβασης που θα δίνει το κίνητρο για τη συζήτησή τους, η οποία πρέπει να γίνει υπόθεση κάθε εργαζόμενου. Για αυτό χρειάζεται προσπάθεια ώστε να παίρνουν το λόγο οι εργαζόμενοι και με τη συμβολή των ταξικών δυνάμεων να σχεδιάζουν ο καθένας στον τόπο δουλειάς του την κινητοποίηση του συνόλου των συνάδελφών τους. Η δράση πρέπει να είναι στοχευμένη, να παίρνει υπόψη της τα ζητήματα που αφορούν τον κάθε κλάδο, την κάθε επιχείρηση, την πείρα των εργαζομένων. Να παρακινεί και να κεντρίζει το ενδιαφέρον. Απώτερος στόχος η ενιαιοποίηση της πάλης, ώστε να αποκτήσει τη δύναμη που μπορεί να έχει μόνο η ταξικά συντονισμένη δράση του συνόλου των εργαζομένων.
Αγωνιστικές αποφάσεις και δράσεις
Ηδη σε μια σειρά χώρους έχουν ληφθεί πρωτοβουλίες στην κατεύθυνση να γίνουν παρεμβάσεις για τα προβλήματα, να ανοίξει ουσιαστική και πολύπλευρη κουβέντα, να κινητοποιηθούν όλο και μεγαλύτερα τμήματα των εργαζομένων.
Το ΔΣ του Εργατικού Κέντρου Νάουσας, κλιμακώνοντας τη δράση του για τα ζητήματα Υγείας - Πρόνοιας, στις 11 Σεπτέμβρη, οργανώνει πλατιά λαϊκή σύσκεψη όλων των σωματείων - φορέων και εργαζόμενων, άνεργων, αυτοαπασχολούμενων με στόχο την οργάνωση κινητοποίησης και πανναουσαϊκής απεργίας. Ταυτόχρονα, καλεί σε μαζική κάθοδο στο συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ στη Θεσαλλονίκη, και οργανώνει μετακίνηση με λεωφορεία που θα ξεκινήσουν στις 4 μ.μ., από το Εργατικό Κέντρο.
Το Εργατικό Κέντρο Σάμου οργανώνει γενική συνέλευση την Τρίτη 4 Σεπτέμβρη με τους εργαζόμενους στα προγράμματα «κοινωφελούς εργασίας» που είναι δύο μήνες απλήρωτοι.
Η Γραμματεία Χρηματοπιστωτικού του ΠΑΜΕ καλεί σε σύσκεψη για τις εξελίξεις στον κλάδο, την Τετάρτη 5 Σεπτέμβρη, 6.30 μ.μ., στο ξενοδοχείο «Τιτάνια».
Η Γραμματεία Αχαΐας του ΠΑΜΕ, την Πέμπτη 6 Σεπτέμβρη, οργανώνει κινητοποίηση για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η λαϊκή οικογένεια (παιδικοί σταθμοί κ.λπ.). Η κινητοποίηση θα γίνει στις 11 π.μ. στα γραφεία της αποκεντρωμένης διοίκησης Πελοποννήσου Δυτικής Ελλάδος και Ιονίου.
Στις 19 Σεπτέμβρη το Συνδικάτο Εργαζομένων στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης Αττικής καλεί σε γενική συνέλευση, στις 6.30 μ.μ., με στόχο να παρθεί απόφαση για 24ωρη απεργία. Η συνέλευση θα γίνει στην αίθουσα του Συνδικάτου Οικοδόμων Αθήνας (πλατεία Κάνιγγος, Βερανζέρου 1, 2ος όροφος).

Η επανάσταση του μαλάκα....

Απορούμε όλοι μετά από όλα όσα γίνονται τα δύο τελευταία χρόνια γιατί δεν έχουμε επαναστατήσει ακόμη...
Η επανάσταση δε θα μπορούσε να προέλθει από  ταξικό αγώνα...Αφού έστρεψαν τη..
μία κοινωνική τάξη ενάντια της άλλης και ο ιδιωτικός τομέας κατηγορούσε τον δημόσιο και τούμπαλιν για τα λεφτά που τελικά τα πήραν οι τραπεζίτες ήταν αδύνατο...Φυσικά με τις ευλογίες των εργατοπατέρων,των καναλιών και του λοιπού συρφετού που ονομάζεται σήμερα Σύστημα...
Να γίνει εθνικός αγώνας πάλι ήταν χλωμό...Από το να μας πάρουν το σπίτι καλύτερα να δίναμε τα πετρέλαια,τη  γή, τον αέρα, ότι τέλος πάντων έχει αυτή η χώρα...Νομίζοντας πως θα σώσουμε τη πάρτι μας...Γιατί αυτή κοιτάζαμε...Το μάθαμε καλά από τη Μεταπολίτευση...Άρα αποκλείεται να γινόμασταν μια γροθιά για να σώσουμε τη χώρα από τα αδηφάγα αρπακτικά που την έχουν περικυκλώσει...
Ένα μόνο θεωρώ ότι μπορεί να μας ενώσει...Και προς αποφυγή των παρεξηγήσεων το λέω κοιτάζοντας τον καθρέφτη....
Αυτό που μπορεί να μας ενώσει είναι ακριβώς η μαλακία που μας δέρνει...
Ποιός δεν είδε ειδήσεις και από αυτά που άκουσε δεν ένιωσε ότι τον θεωρούν μαλάκα...;Ποιός άκουσε το "Λεφτά υπάρχουν"¨,το "Επαναδιαπραγμάτεση του Μνημονίου" και το ουδείς αναμάρτητος και δεν ένιωσε μαλάκας...;
Πέιτε μου ένα....
Ωραία τώρα που καταλάβαμε πόσο πολλοί είμαστε μπορούμε να καταλάβουμε πόσα μας ενώνουν με το διπλανό μας χωρίς να αγχωνόμαστε αν του "έκοψαν" περισσότερα,τι ψήφισε και να οργανώσουμε την επανάσταση του μαλάκα...
Και η νίκη είναι σίγουρη...Άλλωστε η μαλακία είναι ανίκητη...

Σκόπελος βιασύνες στην μπούκα γιατί ρε παιδιά?











ο λιμενάρχης στην Σκόπελο με τη ασχολείται με φουκαριάρικες ερασιτέχνες ψαράδες που έβγαλαν ένα κιλό καλαμάρια ?,

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Συνολικές προβολές σελίδας

Αρχειοθήκη ιστολογίου