Σάββατο, 5 Μαΐου 2012

Έκτακτη είδηση (Ανανέωση 11:25), συμβαίνει τώρα…ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΝΟΘΕΙΑ ΜΕ ΑΛΒΑΝΟΥΣ !!!!

ΕΧΟΥΜΕ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΑΠΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΜΑΣ ΟΤΙ ΣΤΟ ΠΗΛΙΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΜΕΛΙΝΑΣ ΕΦΤΑΣΑΝ ΛΕΩΦΟΡΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΑ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΨΗΦΙΣΟΥΝ 7 ΤΟ ΠΡΩΙ ΚΑΙ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΑ ΕΧΕΙ ΕΙΔΟΠΟΙΗΘΗ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΚΑΙ Η ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΟΥ ΒΟΛΟΥ ΕΜΕΙΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΠΕΡΙΣΟΤΕΡΑ ΝΕΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΜΑΣ 

ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΝΟΘΕΙΑΠΡΟΣΟΧΗ !!!!


Εκτακτο μεγάλα "κέρδη" στην Σκόπελο εάν μας βρείτε έναν πασοκτζή


Τέτοια βουβαμάρα ρε "ματαγινε" ολόκληρο νησί η Σκόπελος με 4 χιλιάδες ψηφοφόρους και δεν δηλώνει κανείς ότι θα ψήφιση το ΠΑΣΟΚ,το άλλο κουφό είναι ότι δεν επισκέφτηκε κανείς την Σκόπελο από τους υποψήφιους του ΠΑΣΟΚ Μαγνησίας

«Ισύ πιδάκι’μ έχ’ς ξεφύγ’»!!!

Ο Σόιμπλε απειλεί με κυρώσεις τους Ελληνες ανάλογα με τον αριθμό των ψήφων που θα λάβουν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ!!!

Εύα Σερκίζη

Η Τασούλα κι ο ... περίεργος κύριος Σόιμπλε!!!

To θράσος ορισμένων υπάνθρωπων της Ευρώπης της Μέρκελ, έχει ξεπεράσει κάθε όριο! Και παραπέμεπει σε....
εποχές που όλοι νομίζαμε ότι πέρασαν εδώ και 200 χρόνια.

Ο λόγος και πάλι για τον Βόλφγκαντ Σόϊμπλε , που μερικές ώρες πριν τις εκλογές προσπαθεί να επηρεάσει τις ασθενέστερες μάζες του Ελληνικού λαού με τις προκλητικές δηλώσεις του αποτελούν ωμή παρέμβαση στην εκλογική διαδικασία!

Συγκεκριμένα είπε:

«Αν οι Έλληνες στις εκλογές της Κυριακής εκλέξουν μια πλειοψηφία η οποία δεν δέχεται τις δεσμεύσεις, η Ελλάδα θα πρέπει να υποστεί τις συνέπειες».

Από την Κολονία όπου διεξάγει την προεκλογική του εκστρατείας για τις εκλογές στο κρατίδιο της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλαίας, συμπλήρωσε : «Η συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι εθελοντική», πρόσθεσε και τόνισε ότι επί της ουσίας οι εκλογές τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Γαλλία δεν θα επηρεάσουν την γερμανική οικονομική πολιτική!!

Ο Γερμανός υπουργός δήλωσε ευθέως ότι «και η επόμενη ελληνική κυβέρνηση πρέπει να σεβαστεί τις δεσμεύσεις της χώρας» και επισήμανε ότι στην Ελλάδα υπάρχει ένα διογκούμενο τμήμα ακραίων κομμάτων, τα οποία δεν θέλουν να αποδεχτούν αυτές τις υποχρεώσεις. «Και η επόμενη κυβέρνηση πρέπει να τηρήσει το πρόγραμμα λιτότητας και μεταρρυθμίσεων. Έτσι έγινε και στις αλλαγές των κυβερνήσεων στην Πορτογαλία και στην Ιρλανδία», δήλωσε.

Με απλά λόγια, ο Σόιμπλε με το «περίεργο» παρελθόν, κάνει για άλλη μια φορά τον «λαγό» της Μέρκελ και νουθετεί τους Ελληνες λέγοντας ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι θα επιβάλει κυρώσεις ανάλογα με το πόσους ψήφους θα λάβει το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, που στηρίζουν το Μνημόνιο και απειλεί τους Ελληνες ψηφοφόρους, λες και είναι ο … Χερ Γκέμπελς που μιλά στην κατακτημένη Πολωνία!!!

Προφανώς λοιπόν, αν τον συναντούσε σήμερα η Τασούλα του Κίτσου, θα του έλεγε σίγουρα:

«Ισύ πιδάκι’μ έχ’ς ξεφύγ’»!!!

http://www.aegeantimes.gr/
http://ksipnistere.blogspot.com/2012/05/blog-post_2583.html 

ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ - ΟΠΟΡΤΟΥΝΙΣΤΕΣ Αυταπάτες με το τσουβάλι για μια «άλλη ΕΕ»

Με αφορμή την υποψηφιότητα Ολάντ στις γαλλικές εκλογές, προσπαθούν να παγιδέψουν το λαό και στην Ελλάδα για να τον χαντακώσουν
Παπαγεωργίου Βασίλης
Σοσιαλδημοκράτες και οπορτουνιστές στην Ελλάδα ισχυρίζονται ότι αν από τις γαλλικές εκλογές αναδειχτεί πρόεδρος ο υποψήφιος του σοσιαλιστικού κόμματος Φρ. Ολάντ, θα φυσήξει «άνεμος αλλαγής» στην Ευρώπη, επειδή δίπλα στα μέτρα λιτότητας, τα οποία δεν αμφισβητεί, ζητάει και «ανάπτυξη». Τις απόψεις του ασπάζεται και ο Μελανσόν, το είδωλο του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ στη Γαλλία, που καλεί τους οπαδούς του να ψηφίσουν τον Ολαντ, για να μη βγει ο Σαρκοζί.
Ο Τσίπρας, σε πρόσφατη συνέντευξή του, ρωτήθηκε «αν ήσασταν Γάλλος αριστερός, θα ψηφίζατε τον υποψήφιο του Σοσιαλιστικού Κόμματος;» και απάντησε: «Χωρίς αυταπάτες όμως (...) Θα μου πείτε ο Ολάντ θα τα κάνει πράξη; Δεν μπορούμε να εγγυηθούμε, γι' αυτό σας είπα χωρίς αυταπάτες». Πιο αποκαλυπτικός ο Δ. Παπαδημούλης, έλεγε χτες Παρασκευή στον «Real fm»: «Είναι έντονο το αίτημα για ανατροπή των ταλιμπάν του νεοφιλελευθερισμού και εύχομαι να εκφραστεί και με νίκη του Ολάντ στη Γαλλία. Εμείς θέλουμε την Ελλάδα στο ευρώ και την Ευρώπη και η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ με το μνημόνιο οδηγούν την Ελλάδα εκτός ευρώ».
Ολοι κάνουν την αγιογραφία του Ολάντ και μέσα από αυτόν προσπαθούν να εξωραΐσουν την καπιταλιστική ΕΕ, πουλώντας παραμύθια στο λαό ότι μια ενδεχόμενη αλλαγή του συσχετισμού στη διαχείριση για λογαριασμό της σοσιαλδημοκρατίας, μπορεί να οδηγήσει την ΕΕ σε αλλαγή στρατηγικής, προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων. Κρύβουν ότι και σε προηγούμενες εποχές οι σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις υπήρξαν πλειοψηφία στις χώρες μέλη της ΕΕ και προώθησαν τις πιο αντιλαϊκές αποφάσεις. Οπως τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, που μετά την ψήφισή της, οι κυβερνήσεις που κλήθηκαν να την υλοποιήσουν, ήταν στην πλειοψηφία τους σοσιαλδημοκρατικές.
Οπως σημείωνε ο «Ριζοσπάστης» στις 12/6/2009, «τα κεντροδεξιά και κεντροαριστερά κόμματα της ΕΕ έχουν υπερψηφίσει από κοινού όλες τις αντιδραστικές "συνθήκες" (Μάαστριχτ, Λισαβόνας) και το Σύμφωνο Σταθερότητας, ενώ στο Ευρωκοινοβούλιο έχουν από κοινού ψηφίσει περίπου το 97% των νομοσχεδίων και οδηγιών»!
Αρα, κανένα χαΐρι δεν πρόκειται να δει ο λαός από την αλλαγή του συσχετισμού υπέρ των σοσιαλδημοκρατών στην ΕΕ, όσο ο συσχετισμός ανάμεσα σε αυτόν και τα μονοπώλια παραμένει αρνητικός και η επιθετικότητά τους μεγαλώνει, είτε με σοσιαλδημοκράτες, είτε με «νεοφιλελεύθερους» στο τιμόνι της αστικής διαχείρισης.
Τα παραπάνω ενισχύει και η πείρα από τη διακυβέρνηση που άσκησε η σοσιαλδημοκρατία σε χώρες όπως η Ελλάδα, η Γερμανία, η Μ. Βρετανία ή η Γαλλία. Ο λαός έζησε στην κυριολεξία στο πετσί του τις φιλομονοπωλιακές ανατροπές που προώθησαν το ΠΑΣΟΚ (σε όλες του τις εκδοχές), ο Σρέντερ, ο Μπλερ ή ο Ζοσπέν, σε συνέχεια της διακυβέρνησης που άσκησαν τα λεγόμενα «νεοφιλελεύθερα» κόμματα σε κάθε χώρα. Υπουργός του Ζοσπέν υπήρξε και ο Μελανσόν, τον οποίο ανέλαβε να ξεπλύνει το Γαλλικό ΚΚ, μέλος του ΚΕΑ, στηρίζοντάς τον στις εκλογές για την προεδρία.
«Λογικό» το δημοσιονομικό σύμφωνο
Τι είναι όμως αυτό που κάνει τάχα διαφορετικό τον Ολάντ, και τους οπορτουνιστές σε Ελλάδα και Γαλλία να πίνουν νερό στο όνομά του; Η πρόθεσή του, λέει, να πάει κόντρα στην Μέρκελ και να ζητήσει αλλαγές στο νέο «Δημοσιονομικό Σύμφωνο Σταθερότητας», που προβλέπει αυστηρές κυρώσεις για τις δημοσιονομικά υπότροπες χώρες της Ευρωζώνης και της ΕΕ.
Η θέση του αυτή αντανακλά τις κλιμακούμενες αντιθέσεις στο εσωτερικό της ιμπεριαλιστικής ΕΕ, κύρια ανάμεσα στη Γαλλία και τη Γερμανία, που πασχίζουν η καθεμία για τα συμφέροντα των δικών της μονοπωλίων, χτυπώντας όμως ενιαία τους λαούς. Και ο Σαρκοζί είχε αντιρρήσεις με πλευρές του νέου Δημοσιονομικού Συμφώνου, ζητώντας μεγαλύτερη ευχέρεια στη χρηματοδότηση των γαλλικών τραπεζών και επιχειρήσεων από το κράτος και ευκολότερο δανεισμό από την ΕΚΤ, γεγονός που αναπόφευκτα οδηγεί σε υπέρβαση των αυστηρών ορίων για το έλλειμμα και το χρέος.
Τα ίδια λέει τώρα και ο Ολάντ, ο οποίος, σε συνέντευξή του στο περιοδικό «Der Spiegel» στις αρχές Απρίλη, αναγνώρισε ευθαρσώς ότι «ορισμένες πτυχές του Συμφώνου είναι λογικές». Ομολόγησε ακόμα ότι «δεν θα αμφισβητήσει τα πάντα, αλλά θα προσθέσει μια ενότητα για την ανάπτυξη χωρίς την οποία είναι πεπεισμένος ότι καμία αναδιάρθρωση των δημόσιων οικονομικών δεν θα είναι δυνατή»! «Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο είναι ότι δεν υπάρχει τίποτα για την ανάπτυξη στο δημοσιονομικό σύμφωνο», είναι η ακριβής δήλωσή του στο «Spiegel».
Ο ίδιος, για να διαλύσει κάθε σκιά σχετικά με τις προθέσεις απέναντι στην Ευρωζώνη και τη Γερμανία, είπε στην ίδια συνέντευξη ότι έχει «μεγάλο σεβασμό» για την Α. Μέρκελ και ότι η πρώτη επίσκεψή του, αν εκλεγεί πρόεδρος, θα είναι στο Βερολίνο για να συναντηθεί με την καγκελάριο. Χτες μάλιστα, ο γερμανικός Τύπος («Suddeutsche Zeitung») αποκάλυψε και η καγκελαρία το επιβεβαίωσε, ότι ο Ολάντ βρίσκεται από τώρα σε διαπραγματεύσεις με Γερμανούς διπλωμάτες, για μια «πραγματική λύση» όσον αφορά το σύμφωνο δημοσιονομικής πειθαρχίας.
Ο Ολάντ λέει ψέματα ότι το σύμφωνο δεν προβλέπει τίποτα για την ανάπτυξη. Η αλήθεια είναι ότι στη Σύνοδο Κορυφής που συζητήθηκε το νέο Δημοσιονομικό Σύμφωνο τον περασμένο Μάρτη (1-2/3/2011), το πρώτο θέμα στην ατζέντα των «27» ήταν μια δέσμη μέτρων για την ανάπτυξη, στην οποία μεταξύ άλλων προβλέπεται:
-- Νομοθέτηση «βελτιωμένων μηχανισμών διαμόρφωσης μισθών». Δηλαδή, σύνδεση του μισθού με την παραγωγικότητα, κατάργηση κλαδικών συμβάσεων και επιδομάτων, αφήνοντας ουσιαστικά τον καθορισμό των μισθών στην «αγορά» και στις αδηφάγες ορέξεις των εργοδοτών.
-- Νομοθεσία που «θα καθιστά τις προσλήψεις ευκολότερες και πιο ελκυστικές για τους εργοδότες». Με παραπέρα μείωση του λεγόμενου «μη μισθολογικού κόστους» (καρατόμηση των ασφαλιστικών εισφορών). Νέες επιχορηγήσεις προς τους επιχειρηματίες, προκειμένου να προσλαμβάνουν τζάμπα εργαζόμενους, κατάργηση κάθε έννοιας σύμβασης για τους νεοεισερχόμενους στην αγορά εργασίας κ.ά.
-- Προγράμματα με «ενεργές πολιτικές για την αγορά εργασίας, ιδίως με σκοπό την ενίσχυση της συμμετοχής των νέων, των γυναικών και των εργαζομένων μεγαλύτερης ηλικίας». Πρόκειται ουσιαστικά για προγράμματα «απόκτησης εργασιακής εμπειρίας» με πενιχρούς μισθούς και δικαιώματα, μερικής απασχόλησης και «πράσινων θέσεων εργασίας», όπως επιτακτικά ζητούν τα μονοπώλια.
-- «Δομικές μεταρρυθμίσεις για αύξηση της ανταγωνιστικότητας». Μέσω της επέκτασης των προγραμμάτων εκ περιτροπής εργασίας, σύνδεση του μισθού με την παραγωγικότητα του εργαζομένου, γενικευμένη κατάργηση του σταθερού ωραρίου κ.ά.
Αυταπάτες ίδιας κοπής
Αυτά είναι τα «αναπτυξιακά» μέτρα που προωθεί η ΕΕ. Τα επαναβεβαίωσε τις προάλλες με τον πλέον επίσημο τρόπο η Κομισιόν, ανακοινώνοντας ότι ο οδικός χάρτης για ανάπτυξη στη λυκοσυμμαχία είναι η στρατηγική «ΕΕ 2020» που διαδέχτηκε την προηγούμενη της Λισαβόνας.
Είναι φανερό ότι τα παραπάνω μέτρα, συνιστούν στο σύνολό τους ένταση της επίθεσης ενάντια σε ό,τι έχει απομείνει όρθιο από εργασιακά και άλλα δικαιώματα στα κράτη μέλη της ΕΕ. Οταν ο Ολάντ μιλάει για «ανάπτυξη», δεν εννοεί τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από όσα περιγράφονται πιο πάνω. Αυτά τα μέτρα προσπαθεί να συγκαλύψει με τις ψηφοθηρικές δηλώσεις του ότι θα αυξήσει δήθεν τη φορολογία για τους πλούσιους, δηλαδή το κεφάλαιο.
Αλλά και σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, αν διαβάσει κανείς τι πρότεινε τις προάλλες ο Βενιζέλος για λογαριασμό της ντόπιας σοσιαλδημοκρατίας, προκειμένου να επανεκκινήσει η «ανάπτυξη» στη χώρα, θα συμπεράνει ότι είναι αντιγραφή των όσων αποφάσισαν οι «27», σοσιαλδημοκράτες και φιλελεύθεροι, το Μάρτη του 2011 στις Βρυξέλλες, εναρμονίζοντας πλήρως τις κατευθύνσεις τους με τη Στρατηγική «ΕΕ 2020».
Παραμυθιάζουν το λαό ότι μια άλλη διαχείριση σε εθνικό επίπεδο μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο τη ζωή του και πως με άλλο συσχετισμό, υπέρ της σοσιαλδημοκρατίας, η ΕΕ μπορεί να αλλάξει ρότα. Οι σοσιαλδημοκράτες χρεώνουν στους «νεοφιλελεύθερους» την κρίση, για να πείσουν ότι αυτή είναι αποτέλεσμα μιας «λάθους» διαχείρισης και όχι παράγωγο του καπιταλισμού που όλοι, μαζί και οι οπορτουνιστές της Ευρώπης, υπερασπίζονται.
Ο λαός το έχει ξαναδεί το έργο και πρέπει να αξιοποιήσει την πείρα του. Αλλαγές προς όφελός του μπορούν να έρθουν, μόνο αν με την ταξική του πάλη και με πανίσχυρο ΚΚΕ αλλάξει τους συσχετισμούς σε εθνικό επίπεδο και κερδίσει την εξουσία από τους αστούς, κοινωνικοποιήσει τα μονοπώλια. Μια τέτοια ριζική αλλαγή, στην Ελλάδα ή αλλού, θα πυροδοτήσει ανάλογες διεργασίες και στους λαούς άλλων χωρών της ΕΕ, που βουλιάζει στην κρίση και παραδέρνει στους ανταγωνισμούς και τα αδιέξοδα του καπιταλισμού και της αστικής διαχείρισης.
Γι' αυτήν την προοπτική παλεύει το ΚΚΕ και καλεί το λαό να δείξει και με την ψήφο του ότι δεν σκιάζεται και δεν «τσιμπάει» στις αυταπάτες περί δήθεν «καλής» και «κακής» διαχείρισης ενός συστήματος σάπιου και ξεπερασμένου. Να γκρεμίσει στην κυριολεξία το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, να προσπεράσει όλα τα αναχώματα, να βγάλει και στην κάλπη πανίσχυρο το ΚΚΕ.

Εμπιστεύσου το ΚΚΕ


Την ώρα της κάλπης κάθε άνθρωπος του μόχθου οφείλει να στρέψει το βλέμμα του στην επόμενη μέρα, στην πραγματικότητα που θα αντιμετωπίσει ο ίδιος και η οικογένειά του και στο πώς με την ψήφο του μπορεί να την αντιπαλέψει από καλύτερες θέσεις, με την ελπίδα και το ηθικό αναπτερωμένο. Στις 7 του Μάη στην Ελλάδα θα εξακολουθούν να κυριαρχούν τα μονοπώλια και να υποβάλλουν στους πολιτικούς τους εκπροσώπους μέτρα που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες και τα συμφέροντά τους. Την ίδια μέρα θα δρομολογηθούν νέα μέτρα κλοπής απ' τις τσέπες του λαού 11,5 τουλάχιστον δισ. ευρώ. Η ΕΕ θα είναι εκεί, το ίδιο και η φιλομονοπωλιακή της στρατηγική, δεσμευτική για κάθε χώρα - μέλος που άλλωστε την έχει συνυπογράψει, η οποία διασφαλίζει στους καπιταλιστές όσο το δυνατόν φτηνότερη εργατική δύναμη. Η φτώχεια, η ανεργία, η φορολεηλασία θα είναι όλα πανταχού παρόντα την επόμενη μέρα των εκλογών.
Απ' τα κόμματα που διεκδικούν την ψήφο του λαού, τα μισά -ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑ.Ο.Σ., ΔΗ.ΣΥ.- ήδη δηλώνουν καθαρά ότι θα υλοποιήσουν μέχρι κεραίας τα μέτρα που θα τον ισοπεδώσουν πλήρως, εκβιάζοντάς τον μάλιστα με κίβδηλα τρομοκρατικά διλήμματα. Τα άλλα μισά -ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜ.ΑΡ., «Ανεξάρτητοι Ελληνες» κ.ά.- του καλλιεργούν μεθοδικά, συστηματικά αυταπάτες ότι μπορούν να εφαρμόσουν φιλολαϊκή πολιτική εντός του πλαισίου που ορίζει η ευρωενωσιακή λυκοσυμμαχία και η στρατηγική της υπέρ των μονοπωλίων. Στρατηγική που έχει φέρει όλα τα κράτη - μέλη της, με ή χωρίς μνημόνια, να επιβάλλουν σαρωτικά αντιλαϊκά μέτρα.
Το μοναδικό Κόμμα που λέει στο λαό την αλήθεια είναι το ΚΚΕ. Αποκαλύπτοντας τη λαϊκή εξαπάτηση των άλλων, ιδιαίτερα των «αντιμνημονιακών», καθαρά και ξάστερα λέει στο λαό ότι στις 6 του Μάη πρέπει με την ψήφο του να «ξεκλειδώσει» τη δυνατότητα, την επόμενη μέρα από καλύτερες θέσεις να αντιπαλέψει τα χειρότερα που έρχονται, να εμποδιστούν αντιλαϊκά μέτρα, να αποσπαστούν κατακτήσεις, κάνοντας ένα βήμα στην κατεύθυνση ενός άλλου δρόμου ανάπτυξης που στο κέντρο του θα έχει τις δικές του και μόνο ανάγκες. Κι αυτό επιτυγχάνεται με ισχυρό ΚΚΕ, που θα μεταγγίσει τη δύναμη που θα του δώσει ο λαός στο εργατικό λαϊκό κίνημα.
Το ΚΚΕ είναι το μοναδικό κόμμα που ο λαός μπορεί σήμερα να εμπιστευτεί και να επιβραβεύσει στην κάλπη τη σταθερότητά του, τη συνέπειά του στις θέσεις του, το γεγονός ότι επιβεβαιώθηκαν μία προς μία οι προβλέψεις του. Είναι κόμμα δοκιμασμένο στους αγώνες, διατεθειμένο να μπει μπροστά στους νέους που θα ξεδιπλωθούν. Είναι το κόμμα που δεν πρόδωσε ποτέ το λαό και τα συμφέροντά του, ούτε ποτέ του καλλιέργησε φρούδες ελπίδες και αυταπάτες. Είναι το Κόμμα που του λέει ότι η ψήφος του είναι κρίσιμη γιατί απ' αυτήν θα κριθεί αν θα είναι ετοιμοπόλεμος την επομένη των εκλογών, να αποκρούσει την επίθεση που θα δεχτεί και να προετοιμάσει την αντεπίθεσή του. 'Η αν θα μπει στην περιδίνηση των αυταπατών και θα χάσει πολύτιμο χρόνο, πολυτέλεια που δε διαθέτει. Είναι το Κόμμα που την επομένη των εκλογών θα είναι δίπλα του, στήριγμά του. Στο χέρι του λαού είναι να είναι ισχυρό. Την Κυριακή ας δώσει δύναμη στη δύναμή του, με ισχυρό ΚΚΕ.

Πανίσχυρο ΚΚΕ και ετοιμοπόλεμος λαός στις 7 του Μάη

Από τη συγκέντρωση στο Μπραχάμι
Σε συγκέντρωση στη λαϊκή γειτονιά του Αγίου Δημητρίου (Μπραχάμι), σε καφενείο στην οδό Πολυνείκους, μίλησε το μεσημέρι του περασμένου Σαββάτου η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα. Μεταξύ άλλων τόνισε:
«Εμείς προειδοποιούμε το λαό ότι δεν μπορεί να διαλέξει ανάμεσα στις προτάσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ από τη μια και του ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη. Αλλωστε, αυτό που λέμε, μια πολιτική συντηρητική άγρια και μια συντηρητική πολιτική με το μαλακό, τα έχει ζήσει. Και τώρα δεν είμαστε ούτε στη δεκαετία του '70, ούτε στη δεκαετία του '80.
Κάποτε, σε αυτά τα χρόνια που ανέφερα, μπορούσες με κινητοποιήσεις να κερδίσεις κάτι, κάποιες αυξήσεις... Τώρα ο καπιταλισμός τα παίρνει όλα, δεν αφήνει τίποτα από αυτά που έχει δώσει τα τελευταία τριάντα χρόνια. Είναι άλλη κατάσταση. Ο καπιταλισμός έχει περάσει σε πλήρη αντιδραστικοποίηση και επομένως μην περιμένετε με την άλφα ή βήτα κυβέρνηση να ανακουφιστεί η θέση των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων, είναι ουτοπία.
Τι πρέπει να κάνει το ΚΚΕ; Το ΚΚΕ έχει πρόγραμμα πάλης για την εξουσία, για την εργατική εξουσία και αυτά δεν πρόκειται να τα απεμπολήσει και να μην τα αναλύσει στο λαό, σε μια περίοδο που ο καπιταλισμός ό,τι είχε να δώσει το έδωσε. Δεν έχει να δώσει τίποτα άλλο. Το ΚΚΕ θεωρεί πολύ σημαντικό ότι σε αυτή την εκλογική μάχη συζητήθηκε το πολιτικό σύστημα της αστικής τάξης και βάλαμε εμείς στη συζήτηση το πολιτικό σύστημα της εργατικής τάξης και των συμμάχων της.
Ταυτόχρονα όμως, εμείς δεν είμαστε σαν τον ΣΥΡΙΖΑ, που λέει ότι μπορεί να υπάρξει μια αριστερή κυβέρνηση φιλολαϊκή στις 7 του Μάη. Στις 7 του Μάη δεν πρόκειται να προκύψει καμία φιλολαϊκή κυβέρνηση. Οχι γιατί δεν το θέλουμε εμείς, αλλά γιατί δεν έχει προετοιμαστεί το έδαφος. Γιατί, για να υπήρχε μια φιλεργατική κυβέρνηση θα έπρεπε να έχουν προηγηθεί στην κοινωνία πολύ πιο σημαντικοί αγώνες και συγκρούσεις. Δεν μπορεί να προετοιμάσει ένας λαός μια τέτοια λύση όταν π.χ. το 20% μόνο των εργαζομένων συνδικαλίζονται.
Και αν δεν υπήρχε το ΚΚΕ, το εργατικό κίνημα θα είχε λυγίσει 100%. Επομένως, εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να διεκδικήσουμε για το λαό ό,τι καλύτερο μπορεί να γίνει, αλλά χωρίς να είναι τα μυαλά μας πάνω από το κεφάλι μας και να πούμε στο λαό ψέματα, προκειμένου να του τονώσουμε το κουράγιο. Εμείς δίνουμε κουράγιο στο λαό λέγοντάς του πως εσύ έχεις δύναμη που δεν την έχεις χρησιμοποιήσει. Στις 7 του Μάη πρέπει ο λαός να είναι ετοιμοπόλεμος.
Οποιαδήποτε κυβέρνηση βγει, ή η όποια παραλλαγή της, το κίνημα πρέπει να εξαπολύσει μια πίεση πιο αποτελεσματική, μια αντεπίθεση, να παρεμποδίσει τα χειρότερα και να ανοίξει το δρόμο έστω κάποιων μέτρων ανακούφισης για το λαό. Αλλά το κίνημα πρέπει να γίνει πολλαπλάσια ισχυρό από ό,τι ήταν ως τώρα. Επειδή σε λίγες μέρες μεσολαβεί η κάλπη, αυτό που μπορούμε να πούμε στο λαό είναι να βγει ένα πανίσχυρο ΚΚΕ και μάλιστα με εργατικούς ψήφους, ψήφους των ιδιοκτητών μικρομάγαζων, της φτωχής αγροτιάς που πρέπει να φύγουν από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, αυτό είναι το κυριότερο. Και αυτό είναι που θα τρομάξει την κυρίαρχη τάξη και την Ευρώπη».

Ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι. Είναι καιρός να γίνει ένα μεγάλο βήμα μπροστά. Με ισχυρό ΚΚΕ και οργανωμένο λαό θα ανοίξει ο δρόμος της διεξόδου


Ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι. Είναι καιρός να γίνει ένα μεγάλο βήμα μπροστά. Με ισχυρό ΚΚΕ και οργανωμένο λαό θα ανοίξει ο δρόμος της διεξόδου. Δώσε ισχυρό πλήγμα στο αστικό πολιτικό σύστημα, που επιχειρεί να σε παραπλανήσει με νέα μεταμφίεση, με «νέα» κόμματα. Όσο πιο αδύναμα βγουν τα κόμματα που ευθύνονται για τα βάσανά σου, τόσο πιο ισχυρός θα είναι ο λαός. Να μην πάει για μια ακόμα φορά χαμένη η ψήφος των πολλών.
 

Υπουλοι καιροσκόποι



Η υποκρισία και ο ύπουλος καιροσκοπισμός της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν όρια. Χρησιμοποιούν όλα τα μέσα για να εμποδίσουν και να αποσπάσουν ψήφους από το ΚΚΕ. Στελέχη του έφθασαν στο σημείο να διαδίδουν σε δημοσιογράφους ότι η ηγεσία του ΚΚΕ, Κεντρική Επιτροπή και Πολιτικό Γραφείο, είναι μοιρασμένη στα δύο, ανάμεσα σε αυτούς που αντιμάχονται τη συνεργασία με το ΣΥΡΙΖΑ και σε αυτούς που την υποστηρίζουν. Αυτός είναι ο οπορτουνισμός και δεν αλλάζει. Αλλάζει μόνο προσωπεία, αλλά όχι την εχθρότητα και τα ύπουλα μέσα που χρησιμοποιεί κατά του ΚΚΕ. Θα πάρουν την απάντηση που τους αρμόζει και από τα μέλη και στελέχη του ΚΚΕ και από τους ριζοσπάστες αριστερούς.

Όλοι οι κάτοικοι τον των βόρειων Σποράδων είναι επιτακτική ανάγκη σε αυτές της εκλογές με τα προβλήματα που έχουμε στα νησιά μας προκειμένου να μπορέσουμε να αντισταθούμε όλοι ανεξάρτητος πολιτικών πιστεύω .ψήφο στον Γιώργο Αναγνώστου υποψήφιο του ψηφοδελτίου του ΚΚΕ για το Ν. Μαγνησίας

 Γιώργος Αναγνώστου, ελεύθερος επαγγελματίας από τη Σκόπελο υποψήφιος του ψηφοδελτίου του ΚΚΕ για το Ν. Μαγνησίας

Όλοι οι κάτοικοι τον  των βόρειων Σποράδων είναι επιτακτική ανάγκη σε αυτές της εκλογές με τα προβλήματα που έχουμε στα νησιά μας προκειμένου να μπορέσουμε να αντισταθούμε όλοι ανεξάρτητος πολιτικών πιστεύω .ψήφο στον Γιώργο Αναγνώστου υποψήφιο του ψηφοδελτίου του ΚΚΕ για το Ν. Μαγνησίας

Επιτέλους, βαίνομεν προς εκλογάς!

Ο αστικός μύθος λέει ότι οι εκλογές είναι το απαύγασμα της Δημοκρατίας και ότι η εξάσκηση του εκλογικού δικαιώματος είναι η πεμπτουσία της συμμετοχής στις πολιτικές διαδικασίες και το ύψιστο των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων κάθε πολίτη.
Η κατάπτωση της αστικής δημοκρατίας έχει σίγουρα απαξιώσει σε μεγάλο βαθμό αυτή τη θέση. Απ’ την άλλη η ισχυρή επίδραση της καθεστωτικής ιδεολογίας σε συνάρτηση με την απουσία ευδιάκριτης εναλλακτικής έχουν συντελέσει ώστε οι εκάστοτε εκλογές να θεωρούνται σε κάθε περίσταση το κορυφαίο  πολιτικό γεγονός.
Ο μπάρμπα Ένγκελς έλεγε ότι οι εκλογές μπορούν να λειτουργήσουν μόνο ως δείκτης της ωριμότητας της εργατικής τάξης. Όπου στις τωρινές συνθήκες και στην ισχύουσα πολιτική ορολογία, θα μπορούσαμε να μιλάμε γενικότερα για εργαζόμενο λαό  ή στην ειδική περίπτωση που αναφερόμαστε, για το αντίστοιχο τμήμα του εκλογικού σώματος που πλήττεται καίρια απ’ την επίθεση των αφεντικών. Η έκφραση αυτής της ωριμότητας, βέβαια, δε μπορεί να είναι πάντοτε η ίδια. Δηλαδή, αφού κάθε περίοδος διαφέρει από μια άλλη, έτσι διαφέρει και η έκφραση της ωριμότητας που επιδεικνύει το τμήμα του εκλογικού σώματος που αναφέρθηκε αμέσως παραπάνω.
 Οι σημερινές κοινωνικές-οικονομικές-πολιτικές συνθήκες διαφέρουν ριζικά  απ’ αυτές της περιόδου που προηγήθηκε. Μπορούμε να προσδοκάμε (εμείς που δεχόμαστε την ανελέητη επίθεση των αφεντικών εννοείται) μια αλλαγή προς το καλύτερο με βάση αυτές τις εκλογές; Δε θα προταθεί εδώ ως αξίωμα η   αποχή από τις εκλογές υπό οποιεσδήποτε συνθήκες. Και αυτό διότι η εξέλιξη των κοινωνικο-πολιτικών πραγμάτων δε μπορεί να μπει σε δογματικά καλούπια και συνεπώς η αντιμετώπισή τους πρέπει να είναι εξίσου ευέλικτη. Ασφαλώς «αν οι εκλογές άλλαζαν τον κόσμο θα ήταν παράνομες».
Όμως, και αφού το γενικό εκλογικό δικαίωμα είχε κατακτηθεί, υπήρξαν  ιστορικές στιγμές που τα αφεντικά εύχονταν οι εκλογές να ήταν όντως παράνομες, αλλά η κοινωνική δυναμική ήταν τέτοια που δεν τους το επέτρεπε. Και είναι ακριβώς εκείνες οι στιγμές μέσα στην ιστορία των κοινωνικών αγώνων όπου η προσδοκία των μαζών για μια ουσιαστική αλλαγή μέσω των εκλογών υπήρξε πραγματική.
Ας αναφέρουμε ενδεικτικά μερικές από αυτές και ας δούμε αν υπάρχει αντιστοιχία με την δική μας περίπτωση: Οι εκλογές του Φεβρουαρίου το 1936 στην Ισπανία όπου ούτε το πανίσχυρο αναρχικό κίνημα της χώρας αυτής δε μπήκε στο κόπο να διεξαγάγει αντιεκλογική προπαγάνδα. Και είχε σοβαρότατους λόγους για να το κάνει. Έτσι η ήττα της δεξιάς και η άνοδος στην εξουσία ενός συνασπισμού της αριστεράς, με την απελευθέρωση απ’ τις φυλακές χιλιάδων αγωνιστών και την αποκατάσταση των ελευθεριών, έδωσε στο επαναστατικό κίνημα την δυνατότητα να ανασυνταχθεί και να  συγκρουστεί με καλύτερους όρους.
Ένα πιο σύγχρονο παράδειγμα είναι η περίπτωση της Χιλής της εποχής του Αλλιέντε και των εκλογών του 1970. Μετά τη νίκη του, επικεφαλής κι εδώ ενός αριστερού συνδυασμού, προώθησε ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα κοινωνικών αλλαγών που ανάγκασε τις αντιδραστικές δυνάμεις να καταφύγουν στο πραξικόπημα του Πινοσέτ για να τσακίσουν την κοινωνική δυναμική. Στις μέρες μας πρόσφορα παραδείγματα μπορούμε να βρούμε στην Λατινική Αμερική της περασμένης δεκαετίας. Εκεί στην ήπειρο των στρατιωτικών δικτατοριών, της εκτεταμένης (παρα)κρατικής τρομοκρατίας και της κοινωνικής καταστροφής που επέφερε η επί δεκαετίες εφαρμογή του  νεοφιλελεύθερου μοντέλου, η εκλογική νίκη των δυνάμεων που αντιτασσόνταν στο μοντέλο αυτό και η εφαρμογή μιας διαφορετικής κοινωνικο-οικονοκικής ατζέντας συνιστά  μιας μεγάλης κλίμακας αλλαγή από μόνη της.  Όλες αυτές τις περιπτώσεις – τις τόσο διαφορετικές κατά τα άλλα μεταξύ τους και σε τόσο διαφορετικές χρονικές περιόδους εκτυλιγμένες – τις χαρακτηρίζει και ταυτόχρονα τις συνδέει κάτι που είναι καταλυτικό για όλες. Ότι δηλ. πριν απ’ όλες αυτές τις εκλογές είχαν προηγηθεί – και βρισκόταν εκείνη τη δεδομένη στιγμή σε εξέλιξη- πολύχρονοι κοινωνικοί αγώνες. Αγώνες ασυμβίβαστοι και βίαιοι, με καταλήψεις κτημάτων, άγριες απεργίες και συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής.
Αγώνες που ξεπερνούσαν τα όρια της αστικής νομιμότητας και αμφισβητούσαν αν όχι την ίδια τη βάση της κοινωνικής οργάνωσης, τουλάχιστον το κυρίαρχο μοντέλο της που υπήρχε εκείνη τη στιγμή. Ήταν, ακριβώς, η ανυποχώρητη ισχύς αυτών των αγώνων που καλλιέργησε τις προσδοκίες ότι μια αλλαγή μέσω των εκλογών ήταν εφικτή, ότι δηλ. με την εκλογική  νίκη των δυνάμεων που συσπειρώθηκαν μέσα στο καμίνι αυτών των αγώνων μπορούσε να εφαρμοσθεί μια φιλολαϊκή πολιτική και να αλλάξει ο συσχετισμός δυνάμεων προς όφελος των εργαζομένων. Πρέπει να τονιστεί, ότι είναι άλλη κουβέντα αν οι εκλογές αποτέλεσαν (ή θα αποτελούσαν) τελικά ανάχωμα στην εξέλιξη αυτών των κινημάτων, αν τα οδήγησαν (ή θα τα οδηγούσαν) στην άμβλυνση της ριζοσπαστικότητάς τους και τελικά στην ενσωμάτωσή τους. Εδώ μιλάμε για το αν μπορούν κάποιες εκλογικές αναμετρήσεις σε συγκεκριμένες ιστορικές συνθήκες να στηρίξουν βάσιμες προσδοκίες για μια αλλαγή προς το συμφέρον της εργαζόμενης πλειοψηφίας.
Με βάση τα παραπάνω και σε σχέση με τις εκλογές της 6ης Μάη τίθεται το ερώτημα: Υπάρχει μια ανάλογη κοινωνική δυναμική στην Ελλάδα σήμερα που να γεννά προσδοκίες ότι την επομένη των εκλογών θα προκύψει κάτι καλύτερο;  Οι κινητοποιήσεις που προηγήθηκαν στάθηκαν ικανές να  προωθήσουν μια συσπείρωση κοινωνικών δυνάμεων που θα μπορούσαν να αναδείξουν έναν πολιτικό σχηματισμό, φορέα αλλαγών προς μια αντιμνημονιακή κατεύθυνση, μέσω των εκλογών;  Δυστυχώς, παρά τις όποιες δυναμικές αντιδράσεις και συλλογικές δράσεις, το επίπεδο της ταξικής αντίδρασης των εργαζομένων είναι δυσανάλογο με το μέγεθος της επίθεσης που δεχόμαστε απ’ τα αφεντικά. Απ’ όταν δε ανέλαβε η κυβέρνηση  Παπαδήμου, υπάρχει μια κοινωνική νηνεμία, μια απογοήτευση και παραίτηση που είναι προάγγελος κακών μαντάτων.
Υπάρχει η άποψη που λέει ότι η ψήφος διαμαρτυρίας στα μικρά κόμματα θα οδηγήσει στην αποδυνάμωση των δυο κύριων κομμάτων εξουσίας και κατ’ επέκταση στον σχηματισμό μιας αδύναμης κυβέρνησης η οποία δε θα μπορεί να πάρει με ευκολία αντιλαϊκά μέτρα. Κατ’ αρχήν, αυτά τα μικρά κόμματα είναι όλα ίδια κι όμοια, απ’ το Κ.Κ.Ε. και τον Σύριζα ως τον ακροδεξιό Καμμένο και τους νεοναζί μαχαιροβγάλτες της Χρυσής Αυγής; Όλοι  οι καριερίστες πολιτικάντηδες που το παίζουν όψιμοι αντιμνημονιακοί και οι διάφοροι Σπίθες που ξεπετάχτηκαν απ’ την θεοδωράκεια θράκα τί και ποιους εκφράζουν; Αυτή την απουσία επιλογής - κυρίως όσων δε θέλουν να ψηφίσουν τα δύο κόμματα εξουσίας - πρέπει να εκφράζει και το χιλιοειπωμένο «τι σκατά να ψηφίσω;». Δεύτερον και κυριότερον, είναι κοινό μυστικό ότι πάνε για συγκυβέρνηση Ν.Δ. με ΠΑ.ΣΟ.Κ. μαζί με όποιον άλλον κάτσει. Ό,τι και να γίνει μια τέτοια κυβέρνηση θα έχει ικανή κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Αλλά κι αυτό να μη συμβεί, η νέα κυβέρνηση θα έχει υπέρ της τη «νωπή  λαϊκή εντολή». Πέραν τούτων ας φέρουμε στο νου μας και τα γεγονότα  της τελευταίας περιόδου της  κυβέρνησης  του Γιωργάκη.  Υπήρξε πιο αδύναμη κυβέρνηση απ’ αυτή; Μέχρι και που παραιτήθηκε  για λίγες ώρες ο Γιωργάκης. Κι όμως, κατ’ απαίτηση των ντόπιων και ξένων κεφαλαιοκρατών έβγαλε το σκασμό και ψήφισε όλα τα μνημόνια και τους συνοδευτικούς νόμους.
Έτσι όπως έχουν τα πράγματα, ακόμα και με αδύναμη (συν)κυβέρνηση και ισχυρή αντιπολίτευση, η μετεκλογική ατζέντα είναι δεδομένη και σφιχτοδεμένη μέσα από μια σειρά διεθνείς δεσμεύσεις.  Υπ’ αυτές τις συνθήκες, το σπάσιμό της δε μπορεί να λάβει χώρα μέσα απ’ τα περιοριστικά κανάλια της αστικής πολιτικής και των αστικών θεσμών, αλλά έξω και ενάντια σ’ αυτά.
Υπάρχει και η στάση της αποχής. Πολλοί ισχυρίζονται ότι μια αυξημένη αποχή του εκλογικού σώματος απ’ τις κάλπες θα απονομιμοποιούσε την επόμενη κυβέρνηση. Μήπως κι εδώ, όπως και παραπάνω, είμαστε σφιχτοδεμένοι με τις κοινοβουλευτικές αυταπάτες; Υπάρχει πιο απονομιμοποιημένη κυβέρνηση απ’ αυτή του Παπαδήμου; Κι όμως, κι αυτή πέρασε όλους τους καταστροφικούς αντιλαϊκούς νόμους. Τί νόημα έχει η αποχή όταν είναι παθητική, δείγμα αδιαφορίας, απογοήτευσης ή παραίτησης; Τί νόημα έχει η προπαγάνδιση και η προσδοκία για αυξημένη αποχή σ’ ένα τέτοιο κοινωνικό περιβάλλον; Η αποχή έχει πολιτικό βάρος όταν είναι ενεργητική. Δηλαδή, όταν αυτοί που κρατάνε μια τέτοια εκλογική στάση κινούνται ταυτόχρονα δυναμικά στον κοινωνικό χώρο κι ανοίγουν δρόμους, διευρύνουν τα πεδία της ελευθερίας και κατακτούν δικαιώματα. Μια τέτοια αποχή όντως απονομιμοποιεί κυβερνήσεις και συμβάλει  στο να ανατραπούν θεσμοί και να πάν στον αγύριστο τα κάθε είδους μνημόνια.
 Έτσι κι αλλιώς, οι εκλογές είναι μια μόνο στιγμή του κοινωνικο-πολιτικού γίγνεσθαι. Απείρως μεγαλύτερη βαρύτητα έχει το τι συμβαίνει πριν και μετά απ’ αυτές. Και αν – στη δική μας περίπτωση – το πριν είναι δικό τους, καιρός να κάνουμε (κατά)δικό μας το μετά.
ΙΔΟΥ  Η  ΡΟΔΟΣ  ΙΔΟΥ  ΚΑΙ  ΤΟ  ΠΗΔΗΜΑ!

Ενεργώς   Απέχων
*το παραπάνω κείμενο δημοσιεύτηκε στο φύλλο 18 (Μάιος 2012) της παγκρήτιας εφημερίδας δρόμου Άπατρις

Ανάληψη ευθύνης

Ανάληψη ευθύνης
Ενάντια στις εκλογικές αυταπάτες, στην ανάθεση των ζωών μας σε επαγγελματίες πολιτικούς-υπαλλήλους της εγχώριας και διεθνούς οικονομικής ελίτ, στο κάλεσμα για γενικευμένη κοινωνική συναίνεση για την εθνική σωτηρία, στην εθνική ενότητα και τον κοινωνικό καννιβαλισμό, σε ό,τι καταστρέφει τις ζωές μας χτυπήσαμε στις 3/5 το τοπικό γραφείο της ΔΗ.ΣΥ στην Καισαριανή, το τοπικό γραφείο της ΝΔ στη Νίκαια-Ρέντη και γραφείο εθνικιστικής κυπριακής φοιτητικής οργάνωσης που στηρίζει την Χρυσή Αυγή στους Αμπελόκηπους.
Ενάντια στα ψευτοδιλλήματα μιας αστικής δημοκρατίας που καταρρέει το μοναδικό ερώτημα είναι : ή θα συντηρήσουμε ένα σύστημα υποταγής, καταπίεσης και εξαθλίωσης ή θα παλέψουμε με κάθε μέσο για την ελευθερία.
Το χτύπημα αφιερώνεται σε κείνους που τα τελευταία 2,5 χρόνια συγκρούονται στους δρόμους και στους συλληφθέντες της 12 Φλεβάρη.
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1397248 

Εκπαιδευτικός σχολικός λαχανόκηπος

ΑΠΟ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ 13ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ

Είκοσι τέσσερα είδη οπωροκηπευτικών φιλοξενεί ο εκπαιδευτικός σχολικός λαχανόκηπος του 13ου Γυμνασίου στις εγκαταστάσεις λαχανόκηπων του Δήμου Λαρισαίων. Το σχολείο ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση του δημάρχου για δημιουργία λαχανόκηπου μετά την έντονη επιθυμία πολλών μαθητών και την έγκριση για τη συμμετοχή τους από τη μεριά των γονέων. Μαθητές και εκπαιδευτικοί αποφάσισαν τη συμμετοχή του σχολείου, το οποίο απέχει πολύ λίγο από τις εγκαταστάσεις του δημοτικού λαχανόκηπου και η πρόσβαση γίνεται σε ελάχιστο χρόνο.
Στο σχεδιασμό του προγράμματος για τη φροντίδα του λαχανόκηπου συμμετέχουν εκατό περίπου μαθητές και το σύνολο των εκπαιδευτικών, χωρίς να χάνονται καθόλου τα μαθήματα. Οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να ασχοληθούν για πρώτη φορά με αντικείμενα όπως: καλλιέργεια και προετοιμασία εδάφους, λίπανση, σπορά, φύτευση, ιδιαίτερος τρόπος καλλιέργειας φυτών, όπως φράουλας, αγγουριάς, κολοκυθιάς, τρόποι στήριξης των φυτών, κατασκευή πλαισίων περίφραξης, κατασκευή συστήματος ποτίσματος, τρόποι ανάπτυξης των φυτών, ξεβοτάνισμα, συγκομιδή, κλπ.
Εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς τα υψηλά επίπεδα βιωματικής μάθησης για τους μαθητές μεταξύ των οποίων επικρατεί ενθουσιασμός. Ήδη έχουν συλλεχθεί οι πρώτοι καρποί του λαχανόκηπου και μοιράζονται στους μαθητές σύμφωνα με το πρόγραμμα της Διεύθυνσης του σχολείου, ενώ ένα μέρος αυτών θα διατεθεί για το κοινωνικό παντοπωλείο του Δήμου. Επιπλέον, οι μαθητές έχουν αποκτήσει νέους φίλους αφού την ομάδα υπηρεσίας την αποτελούν καθημερινά μαθητές διαφορετικών τάξεων και τμημάτων.
Οι εκπαιδευτικοί που συνοδεύουν πάντα τα παιδιά στον λαχανόκηπο φροντίζουν μετά από κατάλληλη προετοιμασία και πληροφόρηση να μεταφέρουν στα παιδιά επιστημονικές, γεωπονικές-εδαφολογικές γνώσεις τις οποίες επιμελείται ο υποδιευθυντής του σχολείου, γεωπόνος - γεωλόγος στην ειδικότητα.
Ο λαχανόκηπος κόστισε ελάχιστα χρήματα, ενώ τον αρδευτικό σχεδιασμό επιμελήθηκαν η Διοίκηση του σχολείου και οι μαθητές που σε αυτή τη φάση της παραγωγής, καλούνε μαθητικές ομάδες που επιθυμούν να επισκεφθούν τον λαχανόκηπο, να τις ξεναγήσουν και να τις ενημερώσουν σχετικά, μετά από επικοινωνία με το 13ο Γυμνάσιο. 
eleytheria 

Σάββας Κωφίδης. Διεθνής ποδοσφαιριστής και προπονητής: Στηρίζω ΚΚΕ !

 Στηρίζω ΚΚΕ, γιατί: 



Το ΚΚΕ κρατά ακόμα αναλλοίωτες τις βασικές αρχές του αληθινού κομμουνισμού και τη φιλοσοφία της Μαρξιστικής κοινωνίας, με κοινωνική και οικονομική ισότητα, μιας κοινωνίας όπου η Υγεία, η Παιδεία, η Εργασία είναι δικαίωμα για κάθε άνθρωπο.
Γιατί όταν αρχίσει η επανάσταση, πιστεύω, θα είναι σημαιοφόρο στον αγώνα για την υπεράσπιση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Πηγή:www.rizospastis.gr

ΑΝΤΑΡΣΥΑ παντού, ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη Βουλή


Mπορεί κανένας λογικός άνθρωπος να φανταστεί τον δοσίλογο στρατηγό Τσολάκογλου –τον γνήσιο, όχι τα σημερινά αντίγραφά του!– κατά τη διάρκεια της ναζιστικής Κατοχής της Ελλάδας να προκηρύσσει ...εκλογές και να νομίζει ότι θα τις κερδίσει με το σύνθημα ...«Κατοχή ή ακυβερνησία»; Κι όμως με το σύνθημα αυτό προσπαθούν να ενισχύσουν την εκλογική απήχηση των κομμάτων τους στις αυριανές κρίσιμες βουλευτικές εκλογές τόσο ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελος Βενιζέλος  όσο και ο πρόεδρος της ΝΔ Αντώνης Σαμαράς! «Μνημόνιο ή ακυβερνησία» είναι το σύνθημα που κατά κόρο ουσιαστικά προτάσσουν – και περιμένουν από τον κόσμο να τους ψηφίσει!
του Γιώργου Δελαστίκ 



«Οι πολίτες θα ψηφίσουν για την πολιτική σταθερότητα, γιατί χωρίς σταθερότητα δεν κινδυνεύει η επόμενη κυβέρνηση, κινδυνεύουν τα πάντα!» απεφάνθη ο Σαμαράς. «Πρέπει να έχουμε κυβέρνηση, ισχυρή κυβέρνηση και ο ΠΑΣΟΚ μπορεί να είναι ο καταλύτης και ο εγγυητής των εξελίξεων!» διακήρυξε ο Βενιζέλος. Δεν πειράζει δηλαδή που το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ εφαρμόζοντας την πολιτική του Μνημονίου έχουν ήδη ρημάξει τον λαό και τη χώρα, δεν πειράζει που αλυσόδεσαν και κατέστρεψαν τη ζωή εκατομμυρίων Ελλήνων για τώρα και για τις επόμενες δεκαετίες. Το κρίσιμο για τον Βενιζέλο και τον Σαμαρά είναι μη τυχόν περιπέσει η χώρα σε «ακυβερνησία» και δεν εφαρμοστούν όλα τα επαίσχυντα μέτρα που έχουν υπογράψει και οι δύο με χέρια και με πόδια! Τους σαρώνει ο λαός, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις. Τριάντα ολόκληρα χρόνια ΠΑΣΟΚ και ΝΔ από κοινού συγκέντρωναν από 80% και πάνω των ψήφων κάθε φορά που γίνονταν βουλευτικές εκλογές. Τώρα πασχίζουν να πάρουν το ...μισό(!) από αυτό το ποσοστό. Από πανίσχυρη πλειοψηφία θα περάσουν πιθανότατα σε θέση μειοψηφίας. Βάσει του καλπονοθευτικού εκλογικού νόμου αρκεί βέβαια να πάρουν και τα δύο κόμματα μαζί λίγο πάνω από το ένα ...τρίτο(!!!) των ψήφων για να κερδίσουν 151 βουλευτές.
Αν δεν πιάσουν όμως το 50% των ψήφων, όποια κυβέρνηση και αν φτιάξουν, δεν πρόκειται να μακροημερεύσει. Θα περάσουν εφιαλτικές μέρες. Από τη Δευτέρα κιόλας θα αρχίσει η έφοδος του κινήματος για την ανατροπή τους, με κεντρικό σύνθημα «κάτω η κυβέρνηση της δοσίλογης μειοψηφίας»! Η εποχή αλλάζει τη νύχτα της Κυριακής. Ο δικομματισμός του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ μετράει τις τελευταίες του ώρες. Αυτό σημαίνει ότι αφενός πρέπει να απολαύσουμε με την καρδιά μας τον ενταφιασμό του και αφετέρου να κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να βοηθήσουμε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ να θαφτούν όσο πιο βαθιά γίνεται ώστε ακόμη και αν βρικολακιάσουν, να μην μπορούν να βγουν από το μνήμα τους! Έχει τεράστια πολιτική σημασία ΝΔ και ΠΑΣΟΚ να πάρουν όσο το δυνατόν χαμηλότερα ποσοστά – ακόμη χειρότερα και από τα καταστροφικά ποσοστά που τους δίνουν οι δημοσκοπήσεις.
Σε αυτό το πλαίσιο της έκφρασης του βίαιου αντιλαϊκού μίσους εναντίον ΠΑΣΟΚ και ΝΔ που ως όργανα των Γερμανών, του ευρωπαϊκού κεφαλαίου και των πιο επιθετικών κύκλων του ελληνικού καπιταλισμού βύθισαν εκατομμύρια έλληνες εργαζόμενους, μικρομεσαίους, νέους και συνταξιούχους στη φτώχειας και στη δυστυχία, αναμένεται ενίσχυση και όλων των συνιστωσών της Αριστεράς – ακόμη και εκείνων που χρειάζονται πολλά εισαγωγικά για να χαρακτηριστούν ως τέτοιες, αφού στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα περισσότερο από ...«μπουζουριέρες» του ΠΑΣΟΚ, κάτι σαν ...γιάφκες ΠΑΣΟΚτζήδων της παρανομίας που κρύβονται! Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν θα απουσιάζει από αυτή τη γιορτή της Αριστεράς. Θα είναι παρούσα – και όλα τα μηνύματα από παντού καλλιεργούν την ελπίδα ότι η παρουσία της θα είναι αισθητή με πρωτοφανή τρόπο! Όταν ο ελληνικός λαός, οι εργαζόμενοι, οι νέοι, ακόμη και οι μικρομεσαίοι και ίσως και οι συνταξιούχοι ξεκινούν μια γενικευμένη πολιτική ανταρσία ανατροπής του πολιτικού σκηνικού που κυριαρχούσε επί σαράντα σχεδόν χρόνια, δεν θα μπορούσε βεβαίως να λείπει και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. Αυτή τη φορά θα περιμένουμε με γλυκειά προσμονή και τα εκλογικά αποτελέσματα. Αν επιβεβαιωθεί η εικόνα που έχουμε, η δράση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ παντού θα ανοίξει το δρόμο για ΑΝΤΑΡΣΥΑ και στη Βουλή! Ποτέ άλλοτε πάντως στη μεταπολιτευτική περίοδο δεν υπήρξε εξωκοινοβουλευτική δύναμη της επαναστατικής Αριστεράς τόσο γνωστή όσο έχει γίνει σήμερα γνωστή η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αυτό δεν αρκεί φυσικά για να μας ψηφίσει κάποιος, όμως σίγουρα συνιστά ένα πρώτο βήμα υπέρβασης του τείχους σιωπής και άγνοιας που αντικειμενικά αλλά και σκόπιμα περιβάλλει τη δράση, τις θέσεις, ακόμη και την ύπαρξη μικρών ριζοσπαστικών οργανώσεων της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς.
Αυτή τη φορά η ευκαιρία είναι μοναδική. Καθώς το πολιτικό σκηνικό της μεταπολίτευσης καταρρέει παταγωδώς, η προσοχή ολόκληρης της κοινωνίας έχει εστιαστεί και σε όλα τα μικρά κόμματα που έχουν κάτι να πουν, όχι μόνο στα μεγάλα κόμματα - πυλώνες του συστήματος. Οφείλουμε να αδράξουμε αυτή τη σπάνια ευκαιρία και να πείσουμε ευρύτερες μάζες ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει σοβαρές θέσεις. Αν το κατορθώσουμε και αυτό αποτυπωθεί και στο εκλογικό αποτέλεσμα, θα ανοίξει ο δρόμος και για την κοινοβουλευτικλή εκπροσώπηση, η οποία θα συνιστά ισχυρή βοήθεια στον σκληρότατο αγώνα που μας περιμένει μετά τις εκλογές.
 

ΔΗΜΑΡ: Κύκλος χαμένων βουλευτών

Με ένα γρίφο προσχώρησε ο Φώτης Κουβέλης στις πολιτικές δυνάμεις που επιδιώκουν ένα είδος αριστερής κυβέρνησης. Βομβαρδιζόμενος από την πρόκληση να κατονομάσει ποιες δυνάμεις θα περιλάβει στις προσκλήσεις του όταν έρθει η διερευνητική εντολή από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, αποφεύγει επιμελώς να μιλήσει με «ονόματα και διευθύνσεις» και επιλέγει ορολογία που μάλλον συσκοτίζει παρά υποδεικνύει επιλογές: Η Δημοκρατική Αριστερά επιδιώκει «να υπάρξει κυβέρνηση συνεργασίας των προοδευτικών δυνάμεων, με επίσης προοδευτικό περιεχόμενο της προγραμματικής συμφωνίας», είπε χαρακτηριστικά στη διακαναλική του συνέντευξη Τύπου. Ποιες είναι όμως αυτές οι «προοδευτικές δυνάμεις»;
του Γιώργου Λαουτάρη


«Δεν δίνουμε αριστερό άλλοθι» είπε ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ απευθυνόμενος στις ηγεσίες ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Κράτησε παράλληλα αποστάσεις από τον ΣΥΡΙΖΑ και φυσικά το ΚΚΕ. «Δεν θέλουμε τις ψήφους του κυρίου Καμμένου», είπε σε άλλο σημείο εμφατικά. Τι μένει τότε; Η Δημοκρατική Αριστερά κάνει τη βασική εκτίμηση ότι μετά τις εκλογές, το αποτέλεσμα θα γίνει αιτία πολιτικών μετατοπίσεων. «Ο ελληνικός λαός με την ψήφο του, είναι δυνατό να αναδιατάξει τους πολιτικούς συσχετισμούς», είπε χαρακτηριστικά ο Φ. Κουβέλης για να διευκρινίσει ότι «είναι δυνατό μέσα από σεισμική δόνηση που θα επιφέρει το εκλογικό αποτέλεσμα να επιβάλλει και μετατοπίσεις». Αυτό που προσδοκά λοιπόν η Δημοκρατική Αριστερά είναι με ένα μεταφυσικό τρόπο οι θέσεις των κομμάτων ή των μεμονωμένων βουλευτών τους να τροποποιηθούν επί το προοδευτικότερον μετά την Κυριακή, οπότε και το κόμμα θα αντιληφθεί αυτή τη μετατόπιση ως «πράσινο φως» για τη σύναψη συμμαχιών. Αυτό βέβαια όσες φορές έγινε στο παρελθόν αποκλήθηκε «αποστασία» βουλευτών και σχεδόν πάντοτε έγινε σε συντηρητική κατεύθυνση. Όμως δεν είναι αυτό το βασικό πρόβλημα στην πρόταση της Δημοκρατικής Αριστεράς. Ο Φώτης Κουβέλης στην πραγματικότητα κινδυνεύει να πέσει θύμα της παγίδας που ο ίδιος στήνει, ως κυνηγός μεταμφιεσμένων σήμερα προοδευτικών βουλευτών, που υποτίθεται ότι θα εκδηλωθούν μετά τις κάλπες. Τα ψηφοδέλτια της Δημοκρατικής Αριστεράς όμως δεν είναι άλλο από λίστες συνεργασίας με στελέχη προερχόμενα από το ΠΑΣΟΚ. 
Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι η κίνηση τεσσάρων πρώην «πράσινων» βουλευτών που κατεβαίνουν στις γνώριμές τους περιφέρειες με άλλη σημαία. Δεν αποκλείεται καθόλου η νέα Κοινοβουλευτική Ομάδα της Δημοκρατικής Αριστεράς που θα προκύψει από τις εκλογές να αποτελείται στην πλειοψηφία της από βουλευτές προερχόμενους από το ΠΑΣΟΚ και όχι από τον Συνασπισμό. Σε αυτή την περίπτωση όμως, πρώτος υποψήφιος προδομένος αρχηγός δεν είναι ο Ευ. Βενιζέλος, όπως αφήνει να εννοηθεί ο Φ. Κουβέλης, αλλά ο ίδιος. Και η κατεύθυνση τότε δεν θα είναι η «σταδιακή απαγκίστρωση της χώρας από το Μνημόνιο», όπως υποστηρίζει η πρώην Ανανεωτική Πτέρυγα, αλλά η επικύρωση των νέων μνημονιακών μέτρων στο όνομα του «μονόδρομου». Με απλά λόγια, η απουσία συνεκτικού προγραμματικού πλαισίου, η ολοσχερής έλλειψη μιας στρατηγικής συμφωνίας που να δένει με την ελάχιστη αξιοπιστία τους νέους του συμμάχους, καθιστά τη Δημοκρατική Αριστερά σημαία ευκαιρίας για την εκλογή προσώπων στη Βουλή που ακολουθώντας την πεπατημένη, θα μετακινούνται από τη μια πτέρυγα των εδράνων στην άλλη, όπως άλλωστε έπραξε και πρώτη η ΔΗΜΑΡ.
http://www.prin.gr/2012/05/dimar.html#more 

Η ΥΒΡΗ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ

Το ΠΑΣΟΚ στις 4 Μάη 2012 ολοκλήρωσε τον κύκλο της ύβρης του και τώρα ήρθε η ώρα για την νέμεση του.

Το κόμμα που έφερε το ΔΝΤ, έκλεψε τις προηγούμενες εκλογές με το λεφτά υπάρχουν, υπέγραψε μνημόνια εξόντωσης που διέλυσαν εργασιακά δικαιώματα και οδήγησαν την οικονομία στην κατάρρευση, προώθησε νομοσχέδια που καταργήσαν θεμελιακές ελευθερίες και έφερε φασίστες στα υπουργεία, αυτό το κόμμα που διασώθηκε από την κοινωνική κατακραυγή χρησιμοποιώντας το χειρότερο μίγμα αστυνομοκρατίας και ψυχολογικής τρομοκρατίας των καναλιών, αυτό το κόμμα που καταπάτησε κάθε αρχή του -όπως είχε διακηρυχτεί στο ιδρυτικό του συνέδριο- όσο μπορούσε να καταπατηθεί, αυτό το κόμμα που έφτασε να ενστερνιστεί τον ίδιο τον φασισμό αντιγράφοντας προεκλογικά την ατζέντα της χρυσής αυγής για να αποπροσανατολίσει τον κόσμο από τα αίσχη του και για να χαϊδέψει τα πιο χυδαία ρατσιστικά αντανακλαστικά, αυτή η συμμορία εγκληματιών ολοκλήρωσε την διαδρομή ολέθρου της με μια κίνηση  εξίσου εξοργιστική όσο και οι προηγούμενες του:
Τόλμησε αυτό και μόνο αυτό να καταπατήσει τον χώρο του Συντάγματος για να στήσει εκεί την κεντρική και τελευταία του προεκλογική του συγκέντρωση. Έναν χώρο που όλα τα άλλα κόμματα σε όλο το πολιτικό φάσμα σεβάστηκαν και κρατήθηκαν μακριά του γνωρίζοντας ότι ειδικά σε εκείνο τον χώρο δεν τολμάς να οργανώσεις προεκλογικές οπερέτες.
´Εναν χώρο που μόλις ένα μήνα πριν είχε ποτιστεί με το αίμα συντρόφου μας σε ύστατη πράξη πολιτικής του αυτοθυσίας. Μια πλατεία που πριν ένα χρόνο  καταλήφθηκε για δυο μήνες από ακηδεμόνευτο κόσμο προτάσσοντας την αυτοοργανωση και την άμεση δημοκρατία,το  ’να πάρουμε τις ζωές στα χέρια μας’ Μια πλατεία που γνώρισε επικές κοινωνικές συγκρούσεις και μια πλατεία για την οποία έγινε ολόκληρη εξέγερση στις 12 Φλεβάρη προκειμένου ο κόσμος να την διεκδικήσει από την αστυνομία.
Όχι δεν ήταν χαζά τα άλλα κόμματα που έμειναν μακριά της (και σε αυτούς και ο φασίστας Σαμαράς που παριστάνει το πρώτο κόμμα του καθεστώτος…)
Θρασύτατο ήταν το ΠΑΣΟΚ που μόνο του ξέχωρα από τα άλλα αποτόλμησε την χρήση της για προβολή του.Και με αυτή την υπέρτατη πράξη θράσους πρόσφερε το τελευταιο καρφί στο τάφο του όπως λένε και οι Εγγλέζοι.
Η συμμετοχή του κόσμου ήταν η ελάχιστη δυνατή και τόσο μικρή που κανένα τηλεοπτικό τρυκ που δεν μπορούσε να εξωραϊσει. (χοντρικά η συμμετοχή ήταν στο ένα χιλιοστο των παλιών επικών συγκεντρώσεων του και στο ένα εκατοστό από τις συγκεντρωσεις Σημίτη.)Έφτασε να επιστρατευσει ακόμη και κάποιους (ευτυχώς για την αξιοπρέπεια των μεταναστών λίγους) μετανάστες για να καλύψει τα τρομακτικα του κενά (θράσος στο θρασος για ένα κόμμα που έχει υιοθετήσει μια απάνθρωπη μεταναστευτικη πολιτική και πρωτοστατεί στην δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης…)
Κι αυτός ο ελάχιστος κόσμος περιστοιχιζόταν από κουστωδίες μπάτσων και ασφαλιτών που έφτασαν να προσαγάγουν κόσμο είτε γιατί απλά έκραζε όλο το αίσχος είτε και χωρίς κανένα απολύτως λόγο! Κι έτσι αυτό το κόμμα τερματίζει τον πολιτικό του βίο στον διασυρμό.
Το ΠΑΣΟΚ λοιπόν κατάντησε να στηρίζεται στην χουντική αστυνομοκρατία για να διοργανώσει την κεντρική του εκδήλωση και να συγκεντρώνει το ίδιο τον ελάχιστο δυνατό κόσμο. Τέλος εποχής…
Λίγο πριν είχα μια άμεση προσωπική εμπειρία με κάποιους Πασόκους στο Αιγάλεω. Πηγαίνοντας στο μετρό στην κεντρική πλατεία εκεί που οι Πασόκοι προσπαθούν μάταια να στήσουν περίπτερο (για τις περιπέτειες του δες εδώ  http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1396466) είδα τρεις γέρους να το ανοίγουν (το πρωί μένει κλειστό και το απόγευμα το ανοίγουν με προστασία αστυνομικής δύναμης!) Δεν είχα όρεξη να ασχοληθώ μαζί τους και έφευγα, όμως ακαριαία βρέθηκε ένας νέος που άρχισε να τους κράζει. Ένας θρασύτατος γέρος τον έσπρωξε και τότε εκράγηκα.’ρε αλήτες μας φάγατε την ζωή  και απλώνεται και χέρι;” Σε χρόνο ρεκόρ το κράξιμο έχει επεκταθεί και έχουν μπει στον χορό  διάφοροι άσχετοι και περαστικοί. Οι παππούδες έχουν τώρα οπισθοχωρήσει και για ‘σωτηρία’ τους (εννοείται δεν σου πάει να χτυπάς γερούς ανθρώπους όσο σκατάδες κι αν είναι και η αντιπαράθεση έμεινε και θα έμενε στο λεκτικό ) έσκασαν προκλητικά ΔΙΑΣ που πέρασαν μέσα από την πλατεία. ´Ετσι ρε ξεφτίλες φασιστόγεροι.Και Απλώνετε  χέρι για το ΠΑΣΟΚ και μετά έρχονται οι μπάτσοι να σας σώσουν.Έχε χάρη που σεβόμαστε την ηλικία σας.Ραμολιμέντα που θέλετε να μας θάψετε όλους μας!
Στο σύνταγμα είχα να αλλάξω γραμμή και μου έκανε τρομερή εντύπωση ότι την ώρα που είχε προγραμματιστεί η συγκέντρωση τους εκεί, η κίνηση ήταν ελάχιστη, μικρότερη και από την τυπική κίνηση που έχει το μετρό σε μια αδιάφορη μέρα. Εκεί φώναζα σε έναν φίλο στο τηλεφώνο για αυτό που είχε γίνει πριν τονίζοντας πόσο σιχαμένο είναι το ΠΑΣΟΚ και πόσο του αξιζει η εξαφάνιση και η τιμωρία των μεγαλοστελεχών του. Εντυπωσιακό πάλι που ο κόσμος δίπλα σιγόνταρε, χαιρόταν με την διηγήση και επαύξανε. Αυτά, στον σταθμό και στην ώρα που υποτίθεται ότι έπρεπε να έρχονται μαζικά οι υποστηρικτές του για την κεντρική του εκδήλωση!
Όλη λοιπόν η ασταμάτητη τηλεοπτική προπαγάνδα υπέρ του, όλα τα παλιά και καινούργια κόλπα που προσπάθησαν να το κρατήσουν στην ζωή έπεσαν στον βρόντο. Το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε αναπόδραστη τροχιά  μιας εκλογικής πανολεθρίας χωρίς προηγούμενο και στο φάσμα της ολοκληρωτικής συντριβής.

Ήρθε λοιπον η ώρα να μιλήσουμε για τις εκλογές,(και περισσότερο συγκεκριμένα για τις εκλογές της αυριανής μέρας) ένα θέμα που σε ιδεολογικό επίπεδο εύκολα ξεμπερδεύεις μαζί του προβάλοντας την ανωτερώτητα της αυτοοργάνωσης και της άμεσης δημοκρατίας και ξεσκεπάζοντας  τον κίβδηλο υποκριτικό και ανεύθυνο χαρακτήρα τους αλλά που στις συγκεκριμένες συνθήκες που ζούμε και στην ροή της ιστορίας που βιώνουμε είναι κάπως πιο περίπλοκο και σύνθετο…

Εκλογές της 6 Μάη 2012. Μια από τα ίδια; (όχι και να γιατί…)

Επίτηδες καθυστέρησα να δημοσίευσω τις σκέψεις μου για αυτό το θέμα καθώς το ίδιο το ζήτημα για μένα (και με βάση την προσωπική απόφαση που πήρα για συμμετοχή σε αυτές) είναι άβολο και οξύμωρο.
Οι εκλογές δεν συνιστούν κινηματική διαδικασία, είναι ένα μέσο διαιώνισης της κυριαρχίας του καθεστώτος, βασίζονται στην δομική ανευθυνότητα των πολλών και στην αδυναμία τους να αυτοκυβερνηθούν, δημιουργούν μια βιτρίνα δημοκρατικότητας ενώ η πραγματική εξουσία βρίσκεται στα χέρια ιεραρχικών μηχανισμών βίας και στα γραφεία τραπεζών και πολυεθνικών. Επιπλέον είναι και ένα μεσο εκτόνωσης της λαϊκής οργής και ειδικά αυτές οι εκλογές προκηρύχτηκαν δυο μήνες μετά από μια τορμερή επίδειξη λαϊκής οργής αποσκοπώντας στην αποκλιμάκωση της.
Αυτά είναι όλα σωστά όπως σωστές στο περιεχόμενο τους είναι όλες οι αντιεκλογικές προκηρύξεις και αφίσες που έχουν βγει από αναρχικές και αμεσοδημοκρατικές ομάδες αυτό το διάστημα.
Το κείμενο (και γι’άυτό άλλωστε γράφεται λίγες ώρες πριν ανοίξουν οι κάλπες και όχι προηγούμενα) δεν έχει κανένα σκοπό να πείσει οποιονδήποτε  θέλει να απέχει από αυτές τις εκλογές να συμμετέχει σε αυτές (και σύντροφοι που έχουν πάρει αυτή την απόφαση κινούμενοι με τα πιο αγωνιστικά και ανθρώπινα ελατήρια δεν έχουν καμιά τέτοια ανάγκη να πειστούν.Η επιλογή τους είναι απόλυτα σεβαστή) Ούτε αποσκοπεί να ξεκαθαρίσει αναποφάσιστους που ταλαντεύονται ανάμεσα σε διάφορες υποψηφιοτητες και κόμματα.
Το κείμενο γράφεται για να διαλύσει κάποιες διαδεδομένες πλάνες πάνω στην επίδραση των εκλογών, (που αρθρώνονται με έναν ανιστόρητο δογματισμό), να αναγνωρίσει υπαρκτές κοινωνικές τάσεις(είτε μας αρέσουν είτε όχι) και για να αναδείξει κάποιες ευκαιρίες και ελπίδες που είναι βάσιμες για την ίδια την μέρα των εκλογών και μετά. Παράλληλα δίνει μια δική του  εξήγηση γιατί στις σημερινές συνθήκες η αντιεκλογική καμπάνια πέφτει σε άγονο έδαφος και τελικά καταντά (επι του πρακταίου) προσχηματική χωρίς άμεσο πρακτικό αντίκρυσμα…
Οι σύντροφοι από την αναρχική αρχειοθήκη τιτλοφόρισαν το κείμενο τους πάλι τα ίδια και ο τίτλος είναι εξαιρετικά ατυχής. Γιατί αυτό που νιώθει η πλειοψηφία για αυτες τις εκλογές (συμπαρασύροντας και αναρχικούς) είναι ακριβώς το αντίθετο. Ότι ειδικά αυτές οι εκλογές δεν είναι μια από τα ίδια αλλά η έκβαση τους θα επηρεάσει αποφασιστικά τον προσανατολισμό της κοινωνίας στο επόμενο διάστημα.
Αυτές οι εκλογές γίνονται ακριβώς δυο χρόνια αφότου ανέλαβε το ΔΝΤ και η Τρόικα την εποπτεία του εγχώριου καπιταλισμού θυμίζοντας έτσι ότι είναι εκλογές σε ΔΝΤ και Τρόικα (και στοχεύοντας από αυτούς να είναι οι εκλογές του ΔΝΤ και της Τρόικας!) Διεξάχθηκαν με την μικρότερη δυνατή προεκλογική περίοδο, σε ατμόσφαιρα  αστυνομικής καταστολής και μέσα σε κλίμα απειλών και εκβιασμών για ολική καταστροφή αν δεν υπερψηφιστούν τα καθεστωτικά κόμματα, αλλά και  ωμών επεμβάσεων από το εξωτερικό και εκβιασμών και από εκεί ( «Αν οι Έλληνες ψηφίσουν κόμματα που απορρίπτουν τους όρους της τρόικας, η χώρα και η Ευρώπη θα εισέλθουν στο δρόμο της αστάθειας», δηλώνει ο Γερμανός ευρωβουλευτής των Χριστιανοκοινωνιστών (CSU) και αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στο Ευρωκοινοβούλιο Μάνφρεντ Βέμπερ. Στο πλαίσιο αυτό κάνει λόγο για «ιστορικής σημασίας» απόφαση που πρέπει να λάβουν οι ψηφοφόροι. ο Σόιμπλε τα είπε ακόμη χειρότερα αυτά χτες!), μέσα σε έναν πρωτόγνωρο πανικό για τα ίδια τα κανάλια που στηριξαν το ΔΝΤ, σε κλίμα απίστευτης φημολογίας για νοθεία (έχουν έρθει ακόμη και ξένοι παρατηρητές, επομένως είναι σοβαρό αυτό το ενδεχόμενο) ακόμη και απειλών για στρατιωτικό πραξικοπημα αν δεν βγει το εκλογικο αποτέλεσμα που θέλουν! Και σαν να μην έφταναν αυτά είναι οι πρώτες εκλογές που υπάρχει ο κίνδυνος να υπάρχουν εκλεγμένοι ανοιχτοί ναζί και με ό,τι θα συνεπάγεται μια τέτοια εξέλιξη για την κοινωνία.
Είναι εκλογές που γίνονται μεσούσης της μεγαλυτερης οικονομικής κατάρρευσης με τον πληθυσμό στην απόγνωση, την απελπισία και την οργή. Αν κάτι  λοιπόν έχουμε να πούμε για αυτές είναι  ότι δεν είναι σίγουρα μια από τα ίδια.Όλες αυτές οι απειλές, οι εκβιασμοί, η ιδεολογική τρομοκρατία φανερώνουν ένα καθεστώς σε πανικό.Ένα καθεστώς που χρησιμοποίησε την προκήρυξη των εκλογών για να αποκλιμακώσει την λαϊκη οργή και τώρα βλέπει ότι το ίδιο το κόλπο του μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον του.

Γιατί κατάρρευσε το πλειοψηφικό ρεύμα της αποχής του 2010;

Δεν έχει περάσει εναμίσι χρόνος από τότε που η αποχή εμφανίστηκε πλειοψηφικά στις δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές.Το πσοστό της άγγιξε τον απίστευτο αριθμό του 85% στην νεολαία και ξεπέρασε το 50% στο σύνολο του πληθυσμού.Ήταν τότε που θριάμβευσε  η εκκλήση των αναρχικών να απέχουμε από στημένες αντιπροσωπευτικές διαδικασίες ανταποκρινόμενη σε μια βαθιά διάθεση και επιθυμία του κόσμου να απέχει. Σήμερα το κλίμα έχει αντιστραφεί πλήρως ως το σημείο να υπάρχουν και αναρχικοί που να μην συμφωνούν με την αποχή σε αυτές τις εκλογές.Γιατί και πώς έγινε αυτό;
Η απάντηση δεν είναι εύκολη όμως ένα κομμάτι της βρίσκεται στην σχετική αδυναμία του κινήματος των δρόμων και των πλατειών να αναλάβει αυτό την αυτοδιαχείριση της κοινωνίας σε συνθήκες κατάρρευσης της. Κομβικό σημείο στάθηκε η μη συνέχιση της εξέγερσης της 12 Φλεβάρη.Αν είχε βρει τρόπο να συνεχιστεί, αν μπορούσε να μαζικοποιήσει  και να πολλαπλασιάσει τα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα ως τον βαθμό αυτά να προβάλλονται ευρύτερα ως διάδοχη κοινωνική κατάσταση, αν είχε προχωρήσει με την ορμή των πρώτων ωρών της εξέγερσης καθιστώντας τις καταλήψεις δημόσιων κτιρίων μια αξερίζωτη πραγματικότητα, αν έφερνε μόνιμη και αναπτυσσόμενη σύνδεση του Ιούνη και του Δεκέμβρη όπως έγινε εφικτό για κάποιες ώρες αναγεννώντας το κίνημα του συντάγματος και των πλατειών σε νέες ριζοσπαστικότερες και πιο αποφασισμένες βάσεις ΤΟΤΕ θα ήταν εφικτό η προκήρυξη εκλογών να γινόταν σε ένα εντελώς διαφορετικό κοινωνικό κλίμα. Και τότε η ενεργή αποχή που υποστηρίζουν οι αναρχικοί και αμεσοδημοκράτες θα ήταν ένα εντελώς διαφορετικής τάξης ζήτημα. Θα ήταν κάτι απτό και ελπιδοφόρο, μια στάση που θα δικαιωνόταν από την καθημερινότητα του κινήματος και θα έκφραζε την αυτοπεποίθηση των ανθρώπων που παίρνουν τις ζωές στα χεριά τους…
Δυστυχώς τα πράγματα δεν εξελίχτηκαν έτσι (εν μέρει γιατί αυτή η κοινωνία δεν φάνηκε να είναι τόσο έτοιμη για μια τέτοια ριζοσπαστική προοπτική, εν μέρει γιατί εκείνη η εξέγερση έμεινε ορφανή από αποφασιστικές και συντονισμένες ενέργειες που θα της έδιναν άλλη ώθηση) και ακολούθησε άλλο δρόμο η ιστορία.
Μετά από εκείνο το φοβερό ξέσπασμα ήρθε μια ανάπαυλα απότομη και ανησυχητική.Η εαρινή εξόρμηση αποδείχτηκε τζούφια. Η προεκλογική συζήτηση άρχισε να ανέρχεται και να μονοπωλεί το ενδιαφέρον των πολλών. Προγραμματισμένες μέρες δράσης όπως η 31 Μάρτη στέφτηκαν από παταγώδη αποτυχία. Ούτε καν μια θαρραλέα και αναπάντεχη πολιτική πράξη αυτοθυσίας ενός κοινωνικού αγωνιστή δεν μπόρεσε να αναταράξει όσο έπρεπε τα λιμνάζοντα νερά της προεκλογικίτιδας. Και μετά το καθεστώς πέρασε στην επίθεση με τον ραγδαίο εκφασισμό του- ανεβάζοντας απότομα την επιρροή των καθαρών ναζί- και κάθε ελπίδα για σαρωτική εξέγερση ΠΡΙΝ τις εκλογές έσβησε.Και μαζί με αυτό έσβησαν οι ελπίδες να υπάρχει διάδοχη ριζοσπαστική κατάσταση σε μέρες εκλογών έξω από τις εκλογές…
Θλιβερή εξέλιξη αν σκεφτούμε ότι για 2 μήνες στο σύνταγμα προωθούταν η άποψη ότι ο κοινοβουλευτισμός είναι ξεπερασμένος και εξαπατητικός και ότι η λύση βρίσκεται στην αυτοοργάνωση και στην άμεση δημοκρατία και εκείνο το κίνημα είχε φτάσει να απολαμβάνει το 80% της υποστήριξης του πληθυσμού. (και απόλυτα κατανοητή η πίκρα κάποιων αμεσοδημοκρατών και πλατειακών που εκφράζεται σε κείμενα τους γράφοντας ‘μα πώς τα ξεχάσατε αυτά;Πάλι στα ίδια γυρνάτε;)
Το δεδομένο λοιπόν που έχουμε τώρα όσο κι αν δεν μας αρέσει είναι ότι ο κόσμος έχει μια τεράστια επιθυμία να ψηφίσει σε αυτές τις εκλογές.Έχοντας ηττηθεί στο δρόμο με το κεφάλι ψηλά και βλέποντας αυτό το καθεστώς να παραμένει στην θέση του και να τολμά να του ζητά νέα ψήφο υποστήριξης του, θέλει να χρησιμοποιήσει αυτες τις εκλογές για να τους τιμωρήσει, να θάψει τα επίσημα καθεστωτικά κόμματα και να αναδείξει άλλες δυνάμεις που του φαίνονται αντικαθεστωτικές και αντιμνημονιακές.
Δεν μπορεί να τους κακολογίσει κανείς για αυτό. Γιατί τελικά αυτές οι εκλογές στις συνθήκες και στα διλλήματα που γίνονται μπορεί να αποδειχτούν πολύ επικίνδυνες και απρόβλεπτες για το μέλλον του συστήματος. Αν μη τι άλλο αυτό φαίνεται από την αγωνία κάποιων συμφερόντων για το αποτέλεσμα τους. Και εδώ ήρθε η ώρα να καταρρίψουμε μια διαδεδομένη πλάνη που προβάλλεται δογματικά από πολλούς συντρόφους και πάνω σε αυτή έχουν οικοδομήσει μια άχρονη απαξιωση του κοινοβουλευτισμού και των επιδράσεων των εκλογικών του αποτελεσμάτων στην μαζική ψυχολογία…

Το εκλογικό αποτέλεσμα κάποιες φορές έχει τεράστια σημασία για το μέλλον των κοινωνικών αγώνων (αυτό έχει ισχύσει αρνητικά και θετικά σε διάφορες εκλογικές αναμετρήσεις στην παγκόσμια ιστορία. Οι εκλογές αν άλλαζαν το καθεστώς θα ήταν παράνομες αλλά πολλές φορές έγιναν παράνομες γιατί δεν έφεραν το αναμενόμενο εκλογικό αποτελέσμα!Η εμπειρία από παλιές τέτοιες εκλογές σε Ισπανία, Γερμανία, Γαλλία, Ελλάδα.Η πιο θετική εμπειρία κάποιων εκλογικών αποτελέσματών που πυροδότησαν κοινωνικές εξεγέρσεις)

Το κοινοβουλευτικό σύστημα μπορεί να λειτουργεί ομαλά για τον καπιταλισμό σε συνθήκες που αυτό έχει μια σχετική οικονομική σταθερότητα όπου μπορεί να κάνει υποσχέσεις και να στηρίζεται σε μια ευρύτερη κοινωνική συναίνεση. Τότε με την μέθοδο του δικομματισμού μπορεί να εναλλάσσει στην πολιτική εξουσία του όμοια στο βάθος τους κόμματα με διαφορές στο στυλ και σε κάποιες εμφάσεις και έτσι να αυτοδιαιωνίζεται.
Ο κοινοβουλευτισμός όμως περνά σε μεγάλη κρίση όταν οι οικονομικές συνθήκες επιδεινώνονται ραγδαία και η κοινωνική συναίνεση έχει καταρρεύσει. Σε τέτοιες συνθήκες αναδύονται στα σπλάχνα του νέες πολιτικές δυνάμεις από τα αριστερά και από τα δεξιά του που ευαγγελίζονται ρήξεις, ανατροπές και ασυνέχεια με το παλιό.
Η δεκαετία του 30 (δεκαετία οικονομικής κατάρρευσης)είναι πλουσιότατη σε παραδείγματα. Τότε εμφανίστηκαν πολιτικές δυνάμεις από τα δεξιά που χρησιμοποίησαν την ψήφο για να καταργήσουν τον κοινοβουλευτισμό και να φέρουν ένα ασύγκριτα πιο αυταρχικό και απάνθρωπο πολιτικό συστήμα. Το πώς χρησιμοποίησε ο Χίτλερ το γερμανικό κοινοβουλιο και τις αλλεπάλληλες εκλογές εκεί για να τον καταργήσει είναι αδιάψευστο στοιχείο γιατί τα εκλογικά αποτελέσματα δεν φέρνουν πάντα μια από τα ίδια για την κοινωνία.(και μπορούμε με φρίκη να φανταστούμε το απίθανο σενάριο για εδώ τι θα σήμαινε τώρα να έβγαινε σε αυτές τις εκλογές πρώτη η χρυσή αυγή…)
Υπάρχουν όμως και τα αντίθετα παραδείγματα (που πάλι συμφωνούν στην άποψη ότι όλα τα εκλογικά αποτελέσματα δεν είναι ίσα και όμοια ειδικά σε συνθήκες κραχ)  που έδειξαν ότι κάποιες εκλογές μπορούν να πυροδοτήσουν κοινωνικές εξεγέρσεις αν φέρουν ανέλπιστα και δραματικά αλλαγή συσχετισμών προς το αριστερότερο.

Η Γαλλία του λαϊκού μετώπου.

Στην Γαλλία και μετά τον θρίαμβο του ναζισμού στην γερμανία γίνεται αυθόρμητα και απότομα μια ένωση της αριστεράς. Αυτή η ένωση τσακίζει τους φασίστες στον δρόμο που ως τότε φαίνονταν και εκεί παντοδύναμοι και στις εκλογές που ακολουθούν η αριστερά θριαμβεύει.
Το αποτέλεσμα είναι μια βαθιά αλλαγή της μαζικής ψυχολογίας με αγωνιστική ανάταση και αυξημένη ταξική αυτοπεποίθηση των εργατών. Ξεκινά ένα σαρωτικό κίνημα καταλήψεων εργοστασίων αλλά και μεγαλομαγαζιών και υπηρεσιών που δίνει στην εργατική τάξη για πρώτη φορά μεγάλες νίκες, αύξηση μισθών, μείωση ωραρίων, καθιέρωση άδειας μετά αποδοχών και πολλά άλλα.Αυτά έγιναν στην δεκαετία του κραχ και την εποχή που η ανεργία και η εργοδοτική επίθεση ήταν στο απώγειο της και μετά από διαδοχικές ήττες στον κοινωνικό και πολιτικό στίβο. Εδώ βρίσκεται ένα τρανταχτό παράδειγμα για ένα εκλογικό αποτέλεσμα- που οι απο κάτω το είδαν σαν θρίαμβο- να πυροδοτεί  αναγγένηση της ταξικής πάλης των εργατών αλλά και συνολικότερη εξωστρέφεια που έφερε ελπίδα σε όλη την κοινωνία.(το ότι δεν μπόρεσε να συνεχιστεί μέχρι τέλους έχει να κάνει και με τις άλυτες αντιφάσεις του τραγικού μεσοπολέμου και με την δηλητηριώδη επιρροή του σταλινισμού)

Ισπανία 36.Όταν οι αναρχικοί ψήφισαν μαζικά για πρώτη φορά στην ιστορία τους.

Μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχει η περίπτωση της Ισπανίας. Και εκεί βγήκε ένα λαίκό αριστερόστροφο μέτωπο στην εξουσία και εκείνο μάλιστα χάρη στην μαζική ψήφο των αναρχικών. Σε επίσημο επίπεδο οι αναρχικοί δεν εγκατέλειψαν την πάγια τακτική τους υπέρ της αποχής. Όμως σε επίπεδο βάσης έγινε το πρωτοφανές.Οι αναρχικοί εργάτες ψήφισαν μαζικά αριστερά καθώς θεώρησαν ανυπόφορο σε εκείνες τις συνθήκες να επιτρέψουν να θριαμβεύσει εκλογικά η φασιστική δεξιά. Είχαν και την εμπειρία της Γερμανίας νωπή με την ανοδο του χίτλερ μέσω του κοινοβουλευτισμού και δεν ήθελαν να δουν αυτό να επαναλαμβάνεται στην Ισπανία.
Η άνοδος του λαϊκού μετώπου στην Ισπανία συνοδεύτηκε και αυτή με μεγάλη αγωνιστική ανάταση και ανέβασμα του ηθικού. Χιλιάδες αναρχικοί απελευθερώθηκαν από τις φυλακές χωρίς κανείς να περιμένει κάποιο επίσημο διάταγμα για την απελευθέρωση τους. Η αναρχική επιρροή όχι μόνο δεν ανακόπηκε μετά από τέτοια τακτική αλλά αντίθετα δυνάμωσε και απλώθηκε παντού.Και όταν οι φασίστες κόντρα σε μια δημοκρατική εκλεγμένη κυβέρνηση εξαπόλυσαν το στρατιωτικό πραξικόπημα τους, η Βαρκελώνη και η Μαδρίτη πέρασαν ακαρίαια σε αναρχικό έλεγχο μετά από μια ηρωική αντιφασιστική και αναρχική εξέγερση σε αυτές τις πόλεις.
Άλλο ένα ίσως το σημαντικότερο παράδειγμα ότι τα εκλογικά αποτελέσματα επηρεάζουν καταλυτικά τις κοινωνικές εξελίξεις και δεν είναι αδιάφορα και όμοια ειδικά σε συνθήκες δομικής κρίσης του καπιταλισμού…
Ένα παράδειγμα που όμως δείχνει και τα αρνητικά να πάρει κανείς στα σοβαρά την συμμετοχή του στον κοινοβουλευτισμό. Δυστυχώς αναρχικές προσωπικότητες με τεράστιο κύρος όπως η Φρεδερίκα Μοντσενί και ο Γκαρθία Ολιβέρ περιστοιχισμένοι από πολλούς άλλους αναρχικούς με την ίδια νοοτροπία και στάση έφτασαν να πάρουν πολύ στα σοβαρά την συμμετοχή τους στην κοινοβουλευτική απάτη.Πόσο σοβαρά; Τόσο ώστε να γίνουν και οι ίδιοι υπουργοί ενός καταρρέοντος κοινοβουλευτισμού. Και με αυτό τον τρόπο να δώσουν  νομιμοποιηση σε ένα νόθο ασταθές και ύπουλο πολιτικό σύστημα στο όνομα του αντιφασισμού και της αντιφασιστικης ενότητας. Και αντί να δώσουν όλη την υποστήριξη τους και την έμφαση τους στα νεοδημιουργημένα εργατικά συμβούλια και τις ένοπλες λαϊκές επιτροπές βάσης που έφερναν έμπρακτα μια νέα ελεύθερη αυτοδιοικούμενη κοινωνία, αναλώθηκαν σε κοινοβουλευτικά και πολιτικά τερτίπια που έδιναν δύναμη και κύρος στους εχθρούς της κοινωνικής επανάστασης στην Ισπανία. Ο Γκαρθία Ολιβέρ έφτασε στα όρια της προδοσίας(ναι αυτή η λέξη μπορεί να χρησιμοποιηθεί χωρίς απαραίτητα να εννοεί εθνική προδοσία όπως είναι του συρμού…) τον Μάη του 1937. Τότε και σε μια αυθόρμητη αναρχική εξέγερση κατά του σταλινισμού στην Βαρκελώνη, αυτός εμφανίστηκε με το κύρος του αναρχικού υπουργού και παλιού δοκιμασμένου αγωνιστή καλώντας τον κόσμο να παει στα σπίτια του επιτρέποντας  την πολιτική κατάληψη της πόλης από τους σταλινικούς. Τότε χάθηκε κάθε ελπίδα η κοινωνική επανάσταση στην Ισπανία να θριαμβεύσει…
Από αυτό το παράδειγμα είναι που οι αναρχικοί παγκόσμια κατέληξαν στο ακλόνητο συμπέρασμα  να μην συμμετέχεις ποτέ σε πολιτικά παιχνίδια όποιες κι αν είναι οι ειδικές συνθήκες γιατί μπορούν να σε κάψουν. Στην πραγματικότητα το παράδειγμα άλλα φανερώνει.Πώς μια αρχικά σωστή και αυθόρμητη τακτική (να συμμετέχεις σαν εξαίρεση και σε ειδικές συνθήκες στην εκλογική διαδικασία για να αποτρέψεις εκλογικό θρίαμβο του φασισμού) μπορεί να μετατραπεί σε απαράδεκτο συμβιβασμό που ποδοποτά τις αρχές και τις ανάγκες μιας κοινωνικής επανάστασης και της ίδιας της αναρχίας. Η εξέλιξη δεν ήταν αναπόφευκτη ούτε αναπόδραστη. Οι αναρχικοί που είχαν ψηφίσει το 36 ήταν οι ίδιοι που εξεγέρθηκαν το 37.Η ‘ηγεσία’ τους που δεν ψήφισε το 36 ήταν αυτή που έκανε τους απαράδεκτους συμβιβασμούς το 37. (εξαιρείται ο Ντουρούττι που είχε σκοτωθεί κάποιους μήνες πριν στην μάχη της Μαδρίτης…)
Η άποψη μου λοιπόν και έχοντας μελετήσει αρκετά την Ισπανική Επανάσταση είναι ότι η αναρχία θα μπορούσε να είχε θριαμβεύσει σαν πολιτικό και κοινωνικό ρεύμα κι ας είχαν  ψηφίσει μαζικά το 36 αν οι αναρχικοί της βάσης αν οι ίδιοι εμπιστεύονταν περισσότερο τους εαυτούς τους και τις δυνάμεις τους κόντρα σε πεφωτισμένους αναρχικούς αστέρες-με αναγνωρισμένο αγωνιστικό παρελθόν- που μπήκαν στο κίβδηλο πολιτικό παιχνίδι την στιγμή που έμπρακτα είχε θριαμβεύσει η αναρχική εξέγερση στους δρόμους. Κι αντίθετα, αν αυτή η βάση δεν είχε ψηφίσει το 1936 η συντριβή του αναρχισμού θα ερχόταν νωρίτερα από έναν φασισμό που εκείνη την εποχή όταν έπαιρνε την εξουσία ήξερε με την γενοκτονική βία του να εκμηδενίζει μαζικά ριζοσπαστικά ρεύματα…
Και στην Ελλάδα
Η Ελλάδα έχει επίσης τα δικά της παραδείγματα και δυο εκλογές της ακυρώθηκαν (το 1936 και το 1967) γιατί αναμένονταν εκλογικά αποτελέσματα που δεν ήταν συμβατά με τις επιθυμίες της άρχουσας τάξης. Για άλλη μια φορά ο ανιστόρητος δογματισμός που βλέπει τις εκλογές και την διαδικασία τους σαν κάτι που φέρνει όμοια και προβλεψιμα αποτελέσματα φαίνεται ανεπαρκέστατος να εξηγήσει την επίδραση και την σημασία των εκλογών μέσα στον χρόνο και στις διαφορετικές κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες.(λόγω χώρου δεν θα σχοληθώ με την πλούσια εμπειρία που μας έρχεται από Χιλή, Ινδονησία, Νότια Κορέα κλπ…)
Καιρός όμως να γυρίσουμε στην Ελλάδα του σήμερα και να δούμε τις συγκεκριμένες τάσεις που εμφανίζονται σε αυτές τις εκλογές.

Μπορεί η 6 Μάη να φέρει αγωνιστική ανάταση και να δρομολογήσει βαθιές ανατροπές; (Ναι! Και γι’ αυτό τα καλέσματα να είμαστε στο Σύνταγμα το απόγευμα των εκλογών είναι πολύ σημαντικά)

Ως τώρα έχουμε δει δυο δεδομένα. Τον ραγδαίο εκφασισμό του καθεστώτος προκειμενου να διχάσει, να δηλητηρίασει και να αποπροσανατολίσει με μερικό σκοπό την εκλογική διάσωση του ΠΑΣΟΚ ΝΔ διαιωνίζοντας με δημοκρατική επίφαση  ένα κοινωνικό πείραμα που έχει φτάσει την κοινωνία στα όρια της.Η αλητεία του ξεπέρασε κάθε όριο όταν χρησιμοποίησε οροθετικές ιερόδουλες για τα δικά του βρώμικα κομματικά παιχνίδια. Το θέμα έχει πια ξεσηκώσει διεθνή κατακραυγή και έφτασε ως και την συντηρητική bild που καλεί σε μποϋκατάρισμα της Ελλάδας για τις φασιστικές μεθόδους της να προφυλακίζει οροθετικούς και να ποινικοποιεί την ίδια την αρρώστεια.
Δεύτερο δεδομένο, την σχετική αδυναμία των κινημάτων των δρόμων να προσφέρουν βάσιμη πειστική και διαρκής εναλλακτική λύση ΤΩΡΑ παρά τις πλούσιες εμπειρίες, τις αλλεπάλληλες απόπειρες αυτοργάνωσης και τα διαρκή ξεσπάσματα του τα τελευταία χρόνια.
Εδώ θα δούμε ένα τρίτο δεδομένο που έχει φέρει σε πανικό τις ραδιουργίες του συστήματος.
Πλάι στην απότομη άνοδο των ναζί εμφανίζεται ξαφνικά μια ακόμη πιο απότομη άνοδος της αριστεράς όπως εκφράζεται κυρίως από το ΣΥΡΙΖΑ. (μακριά από μένα κάθε προσπάθεια προώθησης του.Η οργή και η ξινίλα μου για τις δηλώσεις Τσίπρα στις 12 Φλεβάρη δεν θα φύγει ποτέ.Εδώ απλά αναγνωρίζουμε υπαρκτές τάσεις και μελετάμε τις συνέπειες τους)
Πως εξηγείται η τρομερή άνοδος του Σύριζα προεκλογικά;
Ο Τσίπρας έκανε το δικό του κόλπο γκρόσσο.Παρουσίασε την αριστερά του όχι σαν δύναμη αντιπολίτευσης αλλά σαν δύναμη εξουσίας που θα τα αλλάξει όλα. Το κολπάκι του με τον Καμμένο και τους βουλευτές που θα χρησιμοποιουσε από αυτόν για να κάνει κυβέρνηση δεν ήταν μια γκάφα όπως κάποιοι αφελείς πίστεψαν αλλά ένα υπολογισμένο σχέδιο. Με αυτό τοποθετείται στο κέντρο των εξελίξεων και ως η μοναδική ελπίδα απέναντι στους μνημονιακούς.
Το απότελεσμα της τακτικής του ήταν θεαματικό και αμέσως τού έδωσε σίγουρο και φρέσκο αέρα στον κόσμο.Ξαφνικά γεμίσαμε με δηλώσεις και κείμενα αναποφάσιστων που ‘θα ψηφίσουν Σύριζα γιατί δίνει ελπίδα αλλαγής‘, ‘ο Τσίπρας έγινε μάγκας γιατί επιτέλους ηγείται μιας αριστεράς που θέλει να αναλάβει ευθύνες‘, ‘τρομοκράτησε τους μνημονιακούς ξεφτιλίζοντας την κινδυνολογία τους για ακυβερνησία‘, ‘ είναι αυτός που θα δώσει το μήνυμα στην ευρώπη ότι δεν πάει άλλο εδώ‘ και άλλα τέτοια.
Ο Τσίπρας δεν σταμάτησε  εκεί. Έκανε άλλη μια κίνηση που του έδωσε τρομερή ώθηση. Πήρε (έκλεψε) τα συνθήματα της κατάληψης του Συντάγματος (όπως το ‘αποφάσισαν χωρίς εμάς προχωράμε χωρίς αυτούς’) και εμφανίζεται σαν ο κύριος πολιτικός εκφραστής εκείνου του κινήματος. Η στάση του τότε να δώσει πλήρη πολιτική αποδοχή σε εκείνο το κίνημα σεβόμενος τυπικά (αλλά όχι ουσιαστικά!) την απόφαση εκείνου του κινήματος να προχωρήσει χωρίς ιεραρχικούς κομματικούς μηχανισμούς τον φέρνει σε πλεονεκτική θέση να κεφαλοποιήσει(τι απαίσια λέξη!) σε ψήφους το δυναμικό του. Κι αφού όπως δείξαμε η πλειοψηφία αυτών που ήταν στο σύνταγμα τελικά θα ψηφίσει σε αυτές τις εκλογές εισπράττει από αυτούς πολύ μεγάλη εκλογική στήριξη.
Και με αυτά και αυτά φτάσαμε να θεωρείται πιθανή ακόμη και η πρωτιά του Σύριζα τουλάχιστον στα μεγάλα αστικά κέντρα!

Τι σημαίνουν όμως όλα αυτά για εμάς;

Μια πρωτιά της ρεφορμιστικής αντιμνημονιακής αριστεράς αλά Σύριζα σίγουρα θα έφερνε τον δικό της πολιτικό σεισμό και σε καμιά περίπτωση δεν είναι επιθυμητή για το κατεστημένο (και εξ ου και οι απεγνωσμένες προσπάθειες των καναλαρχών να αποτρέψουν αυτό το ενδεχόμενο)
Από όσα έχει πει ο Τσίπρας ας κρατήσουμε αυτό που είπε μια φορά δειλά (για να το αποσύρει γρήγορα…)και μας αφορά άμεσα. Την ανάγκη του κόσμου σε περίπτωση επικράτησης της αριστεράς να βγει στον δρόμο, να καταλάβει το Σύνταγμα και να εντείνει τους κοινωνικούς αγώνες κόντρα σε μη εκλεγμένα και δικτατορικά στην φύση τους κέντρα εξουσίας (συμπεριλαμβανομένης της αστυνομίας!)Αυτό το κάλεσμα για έναν ρεφορμιστή αριστερό ηγέτη είναι ό,τι πιο προχωρημένο μπορεί να κάνει και εμείς πρέπει να το λάβουμε σοβαρά υπόψη όχι γιατί το είπε ο Τσίπρας αλλά γιατί αυτό πρέπει να κάνουμε ούτως ή άλλως και ανεξάρτητα εκλογικού αποτελέσματος!(καθόλου τυχαία λοιπόν η βίαιη και σοκαρισμένη αντίδραση των καναλαρχών και οι πανικόβλητες κραυγες του Βενιζέλου για ‘συνταγματική εκτροπή’ του Τσίπρα!)
(παρένθεση: είχα την ατυχία από μια λάθος συννενόηση να βρεθώ για λίγη ώρα χτες στην συγκέντρωση του καμμένου στην αρεοπαγίτου!Το αναφέρω για να βγάλω την αγωνία από μέσα μου να δω τον εαυτό μου σε κανένα βίντεο του youtube για την  εκδήλωση του αλλά και σαν απάντηση στο ποστ που είναι πρωτο τώρα στο ελληνικό wordpress και λέγεται:’τριπλάσια η συγκέντρωση του καμμένου από του βενιζέλου‘ Η αλήθεια ήταν ότι μετα βίας είχε και αυτός χίλια άτομα και ήταν ό,τι πιο κιτς και γελοίο έχω δει. Άνθρωποι χαμένοι και δυσαρμονικά ετερόκλητοι με την απελπίσια και την ψευτοέπαρση να τους ενώνουν.Τουλάχιστον δεν ένιωσα ότι είμαι σε αμιγώς φασιστική συγκέντρωση και ούτε υπήρχε θέμα (όσο τουλάχιστον το έκοψα εγώ στον ελάχιστο χρόνο που βρέθηκα εκεί) να κινδυνεύσουν μετανάστες επειδή κυκλοφόρησαν εκεί ανάμεσα τους…)
Το ΚΚΕ μέσα σε αυτή την επικοινωνιακή θύελλα του Τσίπρα αποκάλυψε την γύμνια του. Δεν είναι ούτε κόμμα της εξέγερσης όπως όψιμα θέλει να αυτοπαρουσιαστεί (αλλά και όπως αποδεδειγμένα έδειξε σε όλες τις εξεγερσιακές ευκαιρίες της διετίας κλίνει περισσότερο στο να είναι κόμμα της αντιεξέγερσης…) ούτε κόμμα του ρεφορμισμού. Ο κόσμος αναρωτιέται πια τι είναι.Δεν πείθει ούτε τους δικούς του και η μονομερή επίθεση του στο Σύριζα (κι ενώ αυτό με πανουργία έφτασε ως και την Παπαρήγα να προτείνει για πρωθυπουργό!) φαντάζει  τόσο άκαιρη, άκομψη και άστοχη όταν ο λαός νιώθει άλλους κομματικούς σχηματισμούς σαν βασικούς εχθρούς του.Για άλλη μια φορά θα βρεθεί στην γωνία και τούτη την φορά διάλεξε το ίδιο αυτό τον ρόλο.
Η υπόλοιπη αριστερά φαίνεται πια να είναι στην σκιά του Σύριζα. Το Ανταρσύα αφού αυτοκτόνησε πολιτικά στηρίζοντας το ΚΚΕ στον ρόλο της προστασίας της βουλής στις 20 Οκτώβρη προσπαθεί απεγνωσμένα να αναστηθεί  και έχει μια κάποια απεύθυνση στην νεολαία. (κρυφό ρεύμα πάντως εμφανίζει το ΕΕΚ ;) )
Συνολικά τα ποσοστά της αριστεράς αναμένεται να είναι γιγάντια.

Εκλογές-Ξεσηκωμός

Ανεξάρτητα λοιπόν αν κάποιος ψηφίσει ή όχι σε αυτές τις εκλογές, η ζωή του θα επηρεαστεί άμεσα και έμμεσα από το αποτέλεσμα τους.Το αν θα νιώσει ο κόσμος νικητής ή ηττημένος από αυτές θα επηρεάσει για μεγάλο διάστημα την ψυχολογία και το ηθικό του να αγωνιστεί
Χρέος και αυτών που κηρύττουν την εκλογική αποχή και αυτών που χωρίς να έχουν εκλογικές αυταπάτες και χωρίς να πιστεύουν στην αριστερά θα ψηφίσουν κάτι αριστερό είναι να είναι στον δρόμο την μέρα των εκλογών και τις επόμενες που έρχονται.Γελοίοι διχασμοί μεταξύ τους δεν χωρούν. Όπως κάποιος δεν κρίνεται θετικά αν απέχει από αυτές απέχοντας  και από τους αγώνες του δρόμου έτσι και κάποιος δεν μπορεί να κριθεί αρνητικά αν ρίξει τελικά ένα χαρτάκι αλλά εντείνει την παρουσία του στους δρόμους. Όπως είδαμε από την ιστορία, καμιά φορά το να ψηφίζεις μπορεί να φέρει μεγαλύτερο σαμποτάζ και αποδιοργάνωση στο σύστημα από την αποχή.
Μετά από βασανιστικές σκέψεις και ζυγίζοντας όλα τα δεδομένα και τις δυναμικές συμπέρανα  προσωπικά ότι η αποχή τώρα δεν μας βοηθά. Θα βοηθούσε τις πιο φθαρμένες δυνάμεις και θα εξυπηρετούσε τον εκλογικό αγώνα των ναζί.Η εκλογική άνοδος της αριστεράς δεν θα μπορούσε να μάς κάνει κακό αλλά θα έδινε ελπίδα σε έναν κόσμο που δείχνει έτοιμος να βυθιστεί στην απελπισία. Και ίσως να ωθούσε σε μια αγωνιστική ανάταση όπως έγινε σε άλλες ανάλογες ιστορικές περιπτώσεις που εξετάσαμε.
Δεν νιώθω καλά με αυτά τα συμπεράσματα και θα ήθελα να είναι αλλιώς η κατάσταση. Να μην είχαμε ανάγκη καμιά εκλογική άνοδο της αριστεράς και ούτε γενικά τις ίδιες τις εκλογές. Να είχαμε προχωρήσει αυτό που ξεκινήσαμε πέρυσι το καλοκαίρι στο σύνταγμα. Να είχαμε αποτελειώσει την εξέγερση της 12 Φλεβάρη. Και έτσι παραμένει και ενισχύεται ο σεβασμός και ο θαυμασμός μου σε αυτούς που μπορουν ακόμη κόντρα σε όλα τα ρεύματα να κηρύττουν την εκλογική αποχή με την αισιοδοξία της πράξης να νικάει τον πεσσιμισμό της θεωρίας. (έχω όμως τον μικρότερο σεβασμό σε αυτούς που θα απέχουν εκλογικά και θα απέχουν και από τον δρόμο όντας αδιάφοροι, κυνικοί και παραιτημένοι από όλα…)
Σε κάθε περίπτωση και όπως διαμορφώνεται η κατάσταση η 6 Μάη έχει όλες τις προδιαγραφές και τις πιθανότητες να είναι μέρα ξεσηκωμού και έτσι πρέπει να την δούμε είτε απέχουμε είτε όχι από τις εκλογές.
Η πρωτοβουλία κινήσεων πρέπει οπωσδήποτε να ξαναπεράσει στον δρόμο και στα κινήματα του.
Με το πέρας αυτών των εκλογών και ανεξάρτητα του αποτελέσματος τους είναι κάτι που πρέπει να προωθήσουμε ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗΝ ΜΕΡΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ.
Στο βάθος η αποσύνθεση της κοινωνίας έχει προχωρήσει…
Δεν ξέρω για σας αλλά εμένα αυτή η είδηση (σημερινή) μου έφερε βαθιά θλίψη…
‘νεκροί μάνα και γιος επί τρεις μήνες μέσα στο σπίτι τους…
Μάνα και γιος βρέθηκαν νεκροί σε κατάσταση προχωρημένης αποσύνθεσης στη μονοκατοικία όπου διέμεναν στη Νέα Μηχανιώνα Θεσσαλονίκης.Ο 62χρονος γιος και η 86χρονη μητέρα του πέθαναν από αναθυμιάσεις σόμπας πριν από περίπου τρεις μήνες. Όλο αυτό το χρονικό διάστημα δεν τους αναζήτησε κανένας και μόλις χθες γείτονες ειδοποίησαν την αστυνομία εξαιτίας της έντονης δυσοσμίας.Από την ιατροδικαστική έρευνα η οποία διενεργείται, θα εξακριβωθεί η ημερομηνία αλλά και οι ακριβείς συνθήκες θανάτου τους.
Kαι μέσα μου έχει οργιάσει η επιθυμία η 6 Μάη να είναι η μέρα που θα γίνει επιτέλους αυτό το ντου στα φασιστοκάναλα…

ΨΗΦΟ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ

.
Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία πως την επαύριο των εκλογών, κάτω από την εποπτεία της ΕΕ και του ΔΝΤ, τα κόμματα του κεφαλαίου, συνεργαζόμενα ή και με τη στήριξη από δεξιά και «αριστερά» δεκανίκια, θα συνεχίσουν να εφαρμόζουν την ίδια σκληρή αντιλαϊκή πολιτική.
Οι επιδιώξεις του μαύρου μετώπου της πολιτικής των μνημονίων και της υποτέλειας δεν μπορούν να ματαιωθούν παρά μόνο αν συνεχισθεί και αναπτυχθεί η αντίσταση του λαού.

Οι πραγματικές λύσεις για την εργατική τάξη και το λαό δεν βρίσκονται μέσα στις κάλπες που έστησε το αστικό πολιτικό σύστημα. Δεν περνούν μέσα από τη ρεφορμιστική και καιροσκοπική πολιτική που εγκλωβίζουν τον κόσμο της Αριστεράς σε προτάσεις «εναλλακτικών κυβερνήσεων» στα πλαίσια του αστικού συστήματος και της ΕΕ, που θα προκύψουν από τις εκλογές, είτε σε θέσεις άρνησης της ξένης εξάρτησης της χώρας και του αγώνα για την εθνική ανεξαρτησία και σε πρακτικές διάσπασης των μαζικών αγώνων.
Η διέξοδος στα προβλήματα της εργατικής τάξης και του λαού βρίσκεται:

• στο δυνάμωμα των μαζικών λαϊκών αγώνων, στην ενίσχυση μέσα στην εργατική τάξη και το λαό του ρεύματος της αντίστασης, της οργάνωσης και της αλληλεγγύης

• στην κατεύθυνση της ασυμβίβαστης πάλης με την πολιτική της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού

• στην κατεύθυνση της ανασυγκρότησης του εργατικού, λαϊκού, αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος.

ΚΑΛΕΣΜΑ της Ν.Ε. Μαγνησίας του ΚΚΕ



          Ολόκληρο το προηγούμενο διάστημα και ιδιαίτερα στα τελευταία 2,5 χρόνια οι κομμουνιστές και οι κομμουνίστριες έδωσαν εκατοντάδες μάχες ενάντια στις αντιλαϊκές πολιτικές, τη βαρβαρότητα των μέτρων και την αγριότητα της εργοδοσίας που αποθρασσυμένη από τις κυβερνητικές «αβάντες» έχτισε, μέσα στους χώρους δουλειάς, ένα περιβάλλον τρομοκρατίας και ασυδοσίας, με απολύσεις, αλλαγές σε εργασιακές σχέσεις, μειώσεις μισθών.
          Αυτά τα χρόνια το ΚΚΕ προέβλεψε και επιβεβαιώθηκε, προειδοποίησε έγκαιρα για το τσουνάμι των βάρβαρων μέτρων, έκανε κάθε δυνατή προσπάθεια για την οργάνωση της πάλης του εργαζόμενου λαού.
          Ενημέρωσε το λαό για το χαρακτήρα της κρίσης ως βαθειά καπιταλιστικής, για τις εξελίξεις στην ευρωζώνη και το βάθεμα της κρίσης σε μια σειρά χώρες, για την προετοιμασία του κεφαλαίου για μεγαλύτερη εκμετάλλευση και κερδοφορία μετά την κρίση.  
Σήμερα δίνουμε τη μάχη της κάλπης, με ενθουσιασμό και ελπίδα, με εμπιστοσύνη στο λαό, ότι το βράδυ το ΚΚΕ θα είναι πιο δυνατό, όχι μόνο σε ψήφους και ποσοστά, αλλά κυρίως δύναμη για το κίνημα.
Από αύριο, όποια κυβέρνηση - συγκυβέρνηση κι αν προκύψει, είναι αποφασισμένη να περάσει τη δέσμη μέτρων που παρουσίασε πριν λίγες μέρες ο τραπεζίτης πρωθυπουργός. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, παρά τις υποσχέσεις έχουν δεσμευτεί απέναντι στη δανειακή συνθήκη για συνέχιση της ίδιας πολιτικής. Απ’ την άλλη, διαίτερα τις τελευταίες μέρες, μνημονιακές και αντιμνημονιακές δυνάμεις, με το ΣΥΡΙΖΑ να πρωτοστατεί και να δίνει «τα ρέστα του», πλειοδοτούν σε όρκους πίστης απέναντι στην τρόϊκα, στα επιτελεία της ΕΕ και στο κεφάλαιο για «ένα υγιές επιχειρηματικό περιβάλλον» και τα ανάλογα μέτρα προς όφελος των επενδυτικών σχεδίων της πλουτοκρατίας.
Απέναντι σ’ αυτή την πολιτική λοιπόν, χωρίς να χάνεται ούτε μια ώρα, απαιτείται να ορθώσει ανάστημα ένα ρωμαλέο, καλύτερα από πριν, προετοιμασμένο εργατικό και λαϊκό κίνημα. Αποφασισμένο να πάρει την υπόθεση της σωτηρίας της λαϊκής οικογένειας στα χέρια του. Να σχεδιάζει πως θα μπολιάζει, με γρήγορους ρυθμούς, το ζήτημα της ανατροπής της εξουσίας του κεφαλαίου και με το κλειδί της οικονομίας στα χέρια του λαού.
Εκεί, μέσα στο κίνημα, από τις 7 του Μάη, θα ανταμώσουν και πάλι οι δυνάμεις του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, μέσα στο ταξικό εργατικό κίνημα, στην πρώτη γραμμή της αντίστασης του λαού, με πολλές περισσότερες χιλιάδες εργάτες, αυτοαπασχολούμενους, αγρότες, γυναίκες και νέους ανθρώπους. Με στόχο να σταματήσουμε τη βαρβαρότητα, να καθυστερήσουμε τα νέα μέτρα, να εμποδίσουμε τους σχεδιασμούς τους, να κατακτήσουμε μικρές και μεγάλες νίκες. Τα αδιέξοδα στο αστικό πολιτικό σύστημα, που ξεπεράστηκαν με τη συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΛΑΟΣ, δείχνει ότι το ρήγμα πλέον έχει ξεκινήσει. Να το μεγαλώσουμε, σήμερα στην κάλπη με το κόκκινο ψηφοδέλτιο στο χέρι, αύριο με τους αγώνες μας. 
Η Ν.Ε. Μαγνησίας του ΚΚΕ, καλεί κάθε εργαζόμενο άνθρωπο, ακόμη κι αυτούς που ενδεχομένως να κρατάνε κάποιες επιφυλάξεις, να έχουν κάποιες ενστάσεις απέναντι στο Κόμμα, να ξεπεράσουν διλλήματα και αυταπάτες και να βαδίσουν άφοβα προς την κάλπη, για ισχυρό ΚΚΕ, σταθερό και ισχυρό αντίβαρο, χωρίς παλινωδίες, δύναμη για το κίνημα.
Μπροστά στη νέα θύελλα που έρχεται το έχουμε χρέος στους εαυτούς μας, στις οικογένειές μας, στα παιδιά μας.
ΝΕ Μαγνησίας του ΚΚΕ

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Συνολικές προβολές σελίδας

Αρχειοθήκη ιστολογίου