Τρίτη, 1 Μαΐου 2012

Συγκλονισμένη η Σκόπελος σήμερα!

ΑΠΟ ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΠΟΥ ΑΦΟΡΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΟΠΕΛΑ ΜΕ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΗΝ ΣΚΟΠΕΛΟ ΔΕΝ ΓΡΑΦΩ ΠΕΡΙΣΣΌΤΕΡΑ
Είναι εγκληματική αδράνεια του αρμόδιου υπουργίου και του ιδίου του υπουργού.
Νομίζω ότι πρέπει να ασχοληθεί η δικαοοσύνη.

Και στο Χορτιάτη Θεσσαλονίκης ανεπιθύμητοι οι φασίστες!

Χτες, Δευτέρα 30 Απρίλη, ομάδα υποστηρικτών της Χρυσής Αυγής επιχείρησαν να προπαγανδίσουν τις φασιστικές απόψεις τους στον μαρτυρικό τόπο του Χορτιάτη. Η πρόθεση τους ολοφάνερη: να προκαλέσουν και εδώ, όπως και σε άλλες ιστορικές περιοχές της χώρας, που έχουν μαρτυρήσει κάτω από την μπότα του φασισμού, να προκαλέσουν το δημόσιο αίσθημα και να δοκιμάσουν τις αντιδράσεις του λαού. Εδώ, στο Χορτιάτη Θεσσαλονίκης, στις 2 Σεπτέμβρη του ’44 οι ομοϊδεάτες τους, Γερμανοί ναζιστές και Έλληνες ταγματασφαλίτες, έκαψαν κυριολεκτικά 149 χωριανούς, ενήλικες, γυναίκες και βρέφη!
Και έρχονται τώρα, 68 χρόνια μετά, να βεβηλώσουν για άλλη μια φορά το χώρο. Δεν το κατόρθωσαν! Με αυθόρμητη αλλά άμεση επέμβαση των κατοίκων της περιοχής οι νεοφασίστες κηρύχτηκαν ανεπιθύμητοι, η εξόρμησή τους διακόπηκε και οι Χρυσαυγίτες αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν.
Και στο Χορτιάτη αποδείχτηκε στην πράξη ότι ο λαός μας και ιστορική μνήμη έχει και δημοκρατικά ανακλαστικά διαθέτει και ταξική συνείδηση αναπτύσσει.

ΣΠΦ - ΝΙΚΗ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΠΕΙΝΑΣ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
                                                                                                        1-5-2012
«Μια  μάχη κερδήθηκε όμως ο πόλεμος δεν σταματάει  εδώ...»
Μετά από 23 μέρες απεργίας πείνας, βγαίνουμε νικητές ενάντια στη φθορά, την ηττοπάθεια και την αιχμαλωσία που κυριαρχούν στον κόσμο των φυλακισμένων.
Γράψαμε: «Πήραμε μια απόφαση... μαχόμαστε μέχρι τέλους...» Σταθήκαμε συνεπείς σ’ αυτήν την επιλογή μας ακόμα κι όταν βλέπαμε τ’ αδέλφια μας Γεράσιμο και Παναγιώτη να φεύγουν και να νοσηλεύονται σε άσχημη κατάσταση στο Τζάνειο νοσοκομείο. Γιατί απ’ όλα όσα γράφονται, περισσότερο  αγαπάμε αυτά που γράφει κανείς με το αίμα του και σφραγίζει με τις πράξεις του. Όλα τα υπόλοιπα είναι κούφιες φλυαρίες και χάσιμο χρόνου.
Αυτές τις 23 μέρες ούτε για ένα λεπτό δεν μετανιώσαμε για την επιλογή  της απεργίας πείνας. Γνωρίζαμε το ρίσκο. Ξέρουμε πως όλοι πεθαίνουν... αλλά υπάρχουν θάνατοι που βαραίνουν διαφορετικά, γιατί διαλέγουμε εμείς οι  ίδιοι τον τρόπο που θα πεθάνουμε, όπως διαλέγουμε και τον τρόπο που ζούμε. Κι εμείς αποφασίσαμε να βγούμε νικητές απ’ αυτήν την μάχη.
Ο Γεράσιμος και ο Παναγιώτης κέρδισαν την οριστική τους μεταγωγή από τις φυλακές Δομοκού. Ο Γεράσιμος πήρε μεταγωγή  για τις φυλακές Κορυδαλλού και ο Παναγιώτης εξ’ αιτίας του ότι θεωρείται βαρυποινίτης (καταδικασμένος σε 37 χρόνια ) και δεν μπορούσε να έρθει σε φυλακή υποδίκων όπως είναι ο Κορυδαλλός, κέρδισε μεταγωγή σε φυλακές της δικής του «επιλογής» και θα μεταφερθεί στις φυλακές Τρικάλων όπου κρατούνται ήδη άλλα τρία μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς.
Αυτή η νίκη βάζει με τον δικό της τρόπο μία ακόμα παρακαταθήκη στην επιδίωξη μας για πολιτική συμβίωση των μελών της ΣΠΦ εντός των τειχών και καταργεί την απομόνωση που θέλουν να μας επιβάλλουν.
Σε αυτή την αναμέτρηση με αντίπαλο το σύστημα, το χρόνο και τη φθορά, βάλαμε τα σώματά μας οδόφραγμα και ενέχυρο της αξιοπρέπειάς μας. Γι’ αυτό ούτε παρακαλέσαμε, ούτε ζητιανέψαμε για αλληλεγγύη στα μέρη που αποφεύγουμε να συχνάζουμε στη διαδρομή μας ως αναρχικοί της πράξης. Μείναμε μακριά από αριστερά κόμματα, από συνεντεύξεις τύπου με ανθρωπιστικό φόντο, από ρεφορμιστικούς κύκλους. Επιλέγοντας έτσι μια συνειδητή μοναξιά μετρήσαμε φίλους και εχθρούς, συντρόφους και αδιάφορους, πράξεις και σιωπές...
Δεν μας περισσεύουν τα λόγια για τους μικροπολιτικάντηδες και τους ασήμαντους. Αντίθετα η λέξη «ευχαριστούμε» είναι πολύ φτωχή για τους συντρόφους απ’ όλη την Ελλάδα που έτρεξαν, μοίρασαν κείμενα, κόλλησαν αφίσες, έστησαν μικροφωνικές, έκαναν συγκεντρώσεις κατέλαβαν τηλεοπτικό σταθμό, ήρθαν με πορεία έξω από τις φυλακές, πραγματοποίησαν ενημερώσεις από ραδιοφωνικές εκπομπές...
Τέλος στέλνουμε την πιο θερμή μας αγκαλιά σε όλους αυτούς τους βάνδαλους, τους κουκουλοφόρους, τους προβοκάτορες, τους νυχτερινούς εμπρηστές και βομβιστές στην Ελλάδα, στους αναρχικούς μηδενιστές στην Ισπανία, στα αδέλφια μας στη Βολιβία, στην Αγγλία και σε όλους τους πυρήνες της Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας και της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς...
Τίποτα δεν θα ήταν το ίδιο , χωρίς όλους εσάς...
Καλή αντάμωση συντρόφια.
Λοιπόν αν και νικήσαμε δεν έχουμε παρά να ξαναρχίσουμε την επόμενη μάχη.
ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΑΤΥΠΗΣ ΑΝΑΡΧΙΚΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ (FAI/IRF)
ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΥΡΗ ΔΙΕΘΝΗ ΤΩΝ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ ΤΗΣ ΠΡΑΞΗΣ
Πυρήνας φυλακισμένων μελών της ΣΠΦ -FAI
Και ο αναρχικός επαναστάτης  Θ.Μαυρόπουλος

(ΠΗΓΗ : http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1396195 )

ΠΟΡΕΙΑ ΠΕΜΠΤΗ 3/5 ΒΥΡΩΝΑΣ ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΠΛ.ΔΕΛΗΟΛΑΝΗ, 18:00



Δεν ψάχνουμε σωτήρες, δε θέλουμε αφέντες!
Για την Κοινωνική Απελευθέρωση κια Αυτοδιεύθυνση!
Να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας!

ΠΟΡΕΙΑ ΠΕΜΠΤΗ 3/5 ΒΥΡΩΝΑΣ ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΠΛ.ΔΕΛΗΟΛΑΝΗ, 18:00
*Πρόσβαση με λεοφωρεία 054, 203, 204, 209, 140, τρόλεϋ 11, στάση “ΓΕΦΥΡΑ”

Συμβαίνει τώρα Στις φυλακές Δομοκού οι κρατούμενοι αρνούνται να μπουνε στα κελιά τους.

στις φυλακεσ δομοκου οι κρατουμενοι δεν μπαινουν στα κελια τους.
Οι κρατούμενοι στην Ε1 πτέρυγα των φυλακών Δομοκού δεν μπαίνουν στα κελιά τους , διαμαρτύρονται για κράτουμενο που βρίσκεται σε απομόνωση εδω και ενάμιση μήνα με την κατηγορία οτι έφτιαξε τσίπουρο στην φυλακή.

Υπάρχει παρουσία δυνάμεων ΜΑΤ.

Ομιλία της γραμματείας του ΠΑΜΕ στη συγκέντρωση της Πρωτομαγιά του 2012


                                                                                                                                               
Συνάδελφοι-σες, νέοι και νέες, άνεργοι, συνταξιούχοι, μετανάστες,

            Σήμερα μέρα της εργατικής τάξης τιμάμε την εργατική πρωτομαγιά, επιθεωρούμε τις δυνάμεις μας. Διδασκόμαστε από τους αγώνες μας, βγάζουμε πείρα από την ταξική πάλη, δυναμώνουμε την ταξική αλληλεγγύη.
            Γινόμαστε πιο ικανοί στην ανάπτυξη της πάλης, στον ανειρήνευτο αγώνα με το κεφάλαιο και όλους τους μηχανισμούς που το υπηρετούν, με το κράτος και την εξουσία του.
            Συνεχίζουμε τον ηρωικό αγώνα των εργατών του Σικάγο που με το αίμα και την θυσία τους τσάκισαν την αδιαλλαξία της εργοδοσίας και επέβαλλαν το οκτάωρο.
            Αυτόν τον αγώνα θα τον φτάσουμε ως το τέλος.
            Τότε το σύνθημα 8ώρες δουλειά, 8ώρες ανάπαυση και 8ώρες μόρφωση, ξεσήκωσε θυελλώδεις αγώνες. Σήμερα τα συνθήματα:   «Χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά, Εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά», και «’Όλοι η Ελλάδα μια Χαλυβουργία» μας εμπνέουν για νέους αγώνες και εκφράζουν με ακρίβεια το σύγχρονο περιεχόμενο της ταξικής πάλης.
            Ο αγώνας των εργαζομένων στην Ελληνική Χαλυβουργία δείχνει το δρόμο. Οι εργαζόμενοι στην Ελληνική Χαλυβουργία βρίσκονται σε απεργία πάνω από έξι μήνες. Αρνήθηκαν να υποταχτούν στη σύγχρονη εξαθλίωση. Ύψωσαν μέτωπο στην εκ περιτροπής εργασία, στους μισθούς των 500 ευρώ, στην τρομοκρατία και τις μαζικές απολύσεις. Δείχνουν το δρόμο!
            Η καλύτερη αλληλεγγύη στον αγώνα των απεργών χαλυβουργών, είναι να πολλαπλασιαστούν οι χαλυβουργίες, να ακολουθήσουν το παράδειγμά τους εργαζόμενοι και σωματεία σε επιχειρήσεις και κλάδους. Κάθε εργατικός χώρος να γίνει κάστρο αντίστασης.
            Μέσα από τέτοιους αγώνες συνειδητοποιούμε ακόμα καλύτερα, ότι η κατάκτηση μιας αξιοπρεπούς ζωής με σταθερή και μόνιμη δουλειά για όλους, με περισσότερο ελεύθερο χρόνο και λιγότερο χρόνο εργασίας, με ουσιαστικά δικαιώματα σε όλους τους τομείς της ζωής, συνδέεται αναπόφευκτα με τον αγώνα ενάντια στα μονοπώλια μέχρι και την απαλλαγή μας από το ζυγό τους.
            Αν δεν καταργηθεί αυτή η σχέση, όπου οι λίγοι αρπάζουν την δουλειά των πολλών, αν δεν καταργηθεί το καθεστώς της μισθωτής σκλαβιάς, δεν υπάρχει ζωή και μέλλον.
            Ή αυτοί ή εμείς. Εμείς είμαστε οι παραγωγοί όλου του πλούτου. Εμείς είμαστε οι πολλοί. Το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας, είναι στα χέρια μας.
            Με το σύνθημά μας, λοιπόν, «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη», οργανώνουμε τις δυνάμεις μας και τις συμμαχίες μας για να το επιβάλλουμε.
            Σήμερα 1η Μάη υποσχόμαστε ότι θα συμβάλλουμε ακόμη πιο αποφασιστικά να δυναμώσουμε τους αγώνες ενάντια στα μονοπώλια και την εξουσία τους.
          Να παλεύουμε καθημερινά υπερασπιζόμενοι τα δικαιώματά μας, έχοντας στραμμένο το βλέμμα μπροστά, για μια κοινωνία και οικονομία που κουμάντο θα κάνουν οι πραγματικοί παραγωγοί του πλούτου, οι εργαζόμενοι. Που κριτήριο δεν θα έχει τα κέρδη των καπιταλιστών αλλά την ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών.

Συνάδελφοι-σες,
Μπορούμε να τα καταφέρουμε
1        Γιατί δεν έχουμε αυταπάτες ότι μπορούμε να εξανθρωπίσουμε τον καπιταλισμό, όπως μας καλούν άσπονδοι «φίλοι». Το σύστημα αυτό δεν γίνεται ανθρώπινο, όλο και περισσότερο θα δείχνει το βάρβαρο πρόσωπό του. Είναι σε παρακμή.
2        Γιατί δεν υποτασσόμαστε στο φόβο και τη μοιρολατρία, επειδή γνωρίζουμε ότι το κόστος του συμβιβασμού και της υποταγής είναι πάντα πιο βαρύ και επώδυνο από τις θυσίες του αγώνα.
3        Γιατί τώρα ξέρουμε ακόμη περισσότερο ότι ο καπιταλισμός μπορεί να είναι δυνατός, αλλά δεν είναι παντοδύναμος.         Η βαθιά κρίση που τον ταλανίζει δείχνει τα όριά του.
 Μπορούμε να γίνουμε παντοδύναμοι, αρκεί να καταλάβει η εργατική τάξη το δικό της δίκιο, να το διεκδικήσει. Γ’ αυτό παλεύουμε και δεν το βάζουμε κάτω.
            Σε αυτή τη κατεύθυνση τη χρονιά που πέρασε, το ΠΑΜΕ, οι ταξικές οργανώσεις, κλαδικά συνδικάτα, ομοσπονδίες και εργατικά κέντρα, οργάνωσαν απεργίες δυνάμωσαν το μέτωπο στα εργοστάσια, στους τόπους δουλειάς.
            Μπήκαν μπροστά με τις λαϊκές επιτροπές για τα επείγοντα προβλήματα λαϊκών οικογενειών, με αποφασιστικότητα διεκδίκησαν να μην κοπεί το ρεύμα, το νερό σε άνεργους, σε απολυμένους,  να καταργηθούν τα κάθε είδους χαράτσια (ΔΕΗ, Αλληλεγγύης, 5ευρω στα νοσοκομεία κτλ.)
            Μπορεί µε τους αγώνες να µην αποτράπηκαν τα αντεργατικά μέτρα, τίποτε όμως δεν πήγε χαμένο,
τους δυσκολέψαμε, τα μέτρα θα ήταν ακόμα πιο σκληρά, οι συνέπειες θα ήταν ακόμη πιο βαριές, αν δεν είχαν γίνει όλοι αυτοί οι αγώνες.
            Το κυριότερο είναι ότι οι εργαζόμενοι δεν έδωσαν την έγκρισή τους, δεν έγιναν συνένοχοι, μεγάλωσε το κομμάτι των εργαζομένων που δεν σκύβει το κεφάλι, πολλοί περισσότεροι εργαζόμενοι παίρνουν μέρος στους αγώνες αρκετοί από αυτούς για πρώτη φορά.
            Αποκαλύφθηκε ακόμη περισσότερο ο προδοτικός ρόλος της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ, του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, της πλειοψηφίας του Ε.Κ.Β.
            Είναι φορείς της μοιρολατρίας του συμβιβασμού και της υποταγής του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος στις απατήσεις του μεγάλου κεφαλαίου και των κομμάτων του. Είναι τα καλύτερα στηρίγματά τους.
             Θα τους στιγματίζει για πάντα η στάση τους την περίοδο των απεργιακών κινητοποιήσεων στη Χαλυβουργία, όταν έξω από τις πύλες των εργοστασίων σε Βόλο και Βελεστίνο, όχι μόνο αρνήθηκαν να στηρίξουν την απεργία, αλλά αγκαλιά με τα ΜΑΤ και τους εισαγγελείς ανάγκασαν τους εργαζόμενους να γίνουν απεργοσπάστες.
            Όταν στα δυο πρόσφατα ατυχήματα στη Χαλυβουργία έκαναν τους Πόντιους Πιλάτους και όχι μόνο, αλλά επιτέθηκαν στο ταξικό εργατικό κίνημα, το ΠΑΜΕ, επειδή αποκάλυψε τα ατυχήματα, επειδή τους χάλασε τη σούπα της ταξικής υποταγής και υποτέλειας προς το κεφάλαιο και ξεμπρόστιασε τον προδοτικό τους ρόλο.
            Θα τους στιγματίζει η στάση τους απέναντι στους εργαζόμενους στο εμπόριο, στα ξενοδοχεία και αλλού όπου τους καλούν να υπογράψουν μειώσεις μισθών και ωραρίων.
            Θα τους στιγματίζει για πάντα η στάση τους στο σωματείο των ΟΤΑ στο νομό μας που με μια ξεκάθαρη κολεγιά ενώθηκαν μαζί ΠΑΣΟΚ, ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και ΔΗΜΑΡ μαζί με κομμάτι της ΔΑΚΕ για να πετάξουν έξω από το προεδρείο τις ταξικές δυνάμεις που είχαν ψηφιστεί από το 47% των εργαζομένων.
            Και ας αφήσουν τα παραμύθια για την ενότητα που δήθεν υπονομεύουν οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ. Την ενότητα που μας την ξαναφέρνουν σαν ξαναζεσταμένη σούπα λίγο πριν τις εκλογές για να ψαρέψουν σε θολά νερά την ξέρουμε καλά:
            Eίναι η ενότητα στην Ομοσπονδία των Ιδιωτικών Υπαλλήλων του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ που συζητάνε μειώσεις μισθών, είναι η ενότητα στους συλλόγους των ΟΤΑ που την είδαμε καλά κι εμείς εδώ, φάνηκε ξεκάθαρα και στο συνέδριο της Ομοσπονδίας, είναι η ενότητα στην ομοσπονδία των ξενοδοχοϋπαλλήλων, στην Ομοσπονδία του Μετάλλου και αλλού.
            Πρέπει να τους στιγματίσει αυτή τους η ενότητα όλων των δυνάμεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της υποταγής, των κοινωνικών διαλόγων και του ξεπουλήματος των εργατικών δικαιωμάτων, που έχει για συγκολλητική ουσία το μίσος απέναντι στο ταξικό κίνημα. Οι εργαζόμενοι να τους πετάξουν έξω από παντού, αυτούς και τα κόμματά τους.


Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,

Παρά την ενορχηστρωμένη και κοινή προσπάθεια όλων των παραπάνω δυνάμεων, μπορούμε να πούμε ότι δεν έχουν καταφέρει να περάσουν τη συμβιβαστική τους λογική. Αντίθετα:

            Το σύνθημα «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» φωνάζετε από πολύ περισσότερους. Η ανυπακοή και απειθαρχία στην βαρβαρότητά τους, ενισχύθηκε.
            Ο μονόδρομος της Ευρωπαϊκής Ένωσης αμφισβητείται από πολύ περισσότερους εργαζόμενους αλλά και από μικρούς επιχειρηματίες που καταστρέφονται, φτωχούς αγρότες που ξεκληρίζονται.
            Κάναμε σημαντικά βήματα στην βελτίωση και ενίσχυση των δεσμών μας με τους εργαζόμενους, στη καλύτερη λειτουργία αρκετών σωματείων, πάρθηκαν πρωτοβουλίες και για τοπικούς αγώνες όπως του Συνδικάτου Μετάλλου «Μήτσος Παπαρήγας» με τις δύο 24ωρες απεργίες στη Χαλυβουργία του Μάνεση σε ένδειξη αλληλεγγύης στους απεργούς Χαλυβουργούς του Ασπροπύργου αλλά και στον όμιλο Λεμονιά όπου μετά από 50 μέρες απεργία οι εργαζόμενοι, με μπροστάρη το συνδικάτο τους, γύρισαν στη δουλειά με ψηλά το κεφάλι, με περισσότερες εμπειρίες.
            Η ανάγκη ισχυρής οργάνωσης στους τόπους δουλειάς συνειδητοποιείται και παλεύεται πιο καλά, και αυτό είναι ένα σημαντικό στοιχείο. Συνειδητοποιείται καλύτερα και από περισσότερους εργαζόμενους ότι η επίθεση των δυνάμεων του κεφαλαίου δεν έχουν στόχο μόνο τα οικονομικά και κοινωνικά δικαιώματα. Έχουν στόχο να τσακίσουν το ίδιο το κίνημα και αυτό σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να τους επιτρέψουμε να το καταφέρουν.

Συναδέλφισσες συνάδελφοι,
            Η κατάσταση γίνεται αφόρητη για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα.
Εργοστάσια κλείνουν, οι απολύσεις χιονοστιβάδα , η ανεργία διογκώνεται ραγδαία.
            Οι άνεργοι απροστάτευτοι και στα αζήτητα. Πάνω από ένα εκατομμύριο στις λίστες. Από αυτούς περίπου 230.000 είχαν δικαίωμα να παίρνουν επίδομα ανεργίας και σήμερα έχουν λιγοστέψει ακόμα περισσότερο με βάση τα εισοδηματικά κριτήρια που θέσπισαν για το ποίοι πρέπει να το παίρνουν. 
            Αξιοποιούν την ανεργία για να ενισχύσουν παραπέρα το κεφάλαιο με ζεστό χρήμα, με τα λεγόμενα προγράμματα ενίσχυσης της απασχόλησης. Ακούμε προγράμματα με προϋπολογισμούς εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, που ρέουν στα ταμεία της εργοδοσίας.
            Από την άλλη απορρίπτουν αιτήματα, για στήριξη των ανέργων και των οικογενειών τους. Απορρίπτουν αιτήματα για την πλήρη ιατρική νοσοκομειακή και φαρμακευτική περίθαλψη των ανέργων και των οικογενειών τους.
            Είναι άμεσο ζήτημα, επείγει, να ανέβει η δράση όλων των ταξικών συνδικάτων, όλων των ταξικών δυνάμεων, να γίνει μόνιμο στοιχείο της δράσης, ο αγώνας για την ουσιαστική προστασία των ανέργων.
            Καμιά επανάπαυση κανένας εφησυχασμός. Ο πόλεμος της πλουτοκρατίας, στην ζωή της εργατικής και λαϊκής οικογένειας, στα δικαιώματά της, στο κίνημα δεν θα έχει τέλος.

            Στην σημερινή φάση του αγώνα κρίνεται αν η εργατική τάξη θα υποχωρήσει και θα συμβιβαστεί, ή θα αντιδράσει αγωνιστικά σε αυτή την επέλαση, που θέλει να επιβάλλει καθεστώς τρόμου και ζούγκλας.

Τώρα είναι ώρα ευθύνης και αγώνα για όλους.
            Για να γίνει αυτό, προϋπόθεση είναι η ανασύνταξη του κινήματος, μέσα στον αγώνα. Με ταξική γραμμή, με μέτωπο απέναντι στην καπιταλιστική εργοδοσία, στους νόμους και το κράτος της.
            Κίνημα μαζικό, οργανωμένο σε βάθος και με βάση τον τόπο δουλειάς και τον κλάδο. Κίνημα απαλλαγμένο από τον έλεγχο της εργοδοσίας και των κυβερνήσεων.
            Κίνημα που στηρίζεται και αναπτύσσει την κοινωνική συμμαχία.
            Κίνημα που θα παλεύει ανυποχώρητα, θα εμποδίζει τα χειρότερα, θα διεκδικεί αιτήματα, αλλά με καθαρό ορίζοντα. Αγώνας για το σύνολο των αναγκών της εργατικής οικογένειας, που σημαίνει πάλη για την ανατροπή και κατάργηση των εκμεταλλευτικών σχέσεων.
            Κίνημα διεθνιστικό που παλεύει για έναν ενιαίο σκοπό σε κάθε ξεχωριστή χώρα.
            Το ΠΑΜΕ σας καλεί όλους και όλες, να πάρουμε αυτή την ευθύνη. Να πρωτοστατήσουμε, για να περάσει το κίνημα σε αποφασιστική αντεπίθεση.
            Με συνδυασμένη δράση στους χώρους δουλειάς, στα σωματεία, στους χώρους κατοικίας, για τη συσπείρωση και ενότητα των γραμμών της εργατικής τάξης, με άξονα τις ανάγκες της εργατικής και λαϊκής οικογένειας.
            Με καλό σχέδιο για δουλειά και συσπείρωση της νεολαίας.
            Τα ταξικά κλαδικά σωματεία να δυναμώσουν και να έχουν σταθερή σχέση με τους νέους που βρίσκονται σε σχολές που είναι στη μαθητεία, νυχτερινά, και άλλα, που ζουν και σπουδάζουν σε ζοφερές συνθήκες.
            Με πιο ισχυρή αντιπαράθεση και πόλεμο, με τις δυνάμεις του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού.
            Με αδιαλλαξία απέναντι σε όσους προσπαθούν να θολώσουν το τοπίο, με εκκλήσεις για ενότητα και όλοι μαζί κάτω από τις ομπρέλες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ.
            Σε όσους προσπαθούν μέσα από αριστερή φρασεολογία να φτιασιδώσουν το καπιταλισμό, να μπουν εμπόδιο στον δρόμο ανάπτυξης που συμφέρει την πλειοψηφία του λαού.
            Οι θυσίες από την στήριξη και την ανοχή αυτού του σάπιου συστήματος είναι αμέτρητες.

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες,
            Το ταξικό εργατικό κίνημα σε συμμαχία με τους αυτοαπασχολούμενους και τη φτωχή αγροτιά δεν έχει άλλη επιλογή από τον ανυποχώρητο αγώνα για την ανατροπή των βάρβαρων αντιλαϊκών μέτρων ως το τέλος.
            Δεν έχει άλλη επιλογή από τον αγώνα, μέχρι την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων. Να πάρει στα χέρια του και τα μέσα παραγωγής και την εξουσία.
            Αυτή είναι η δικά μας κόκκινη γραμμή. Ή εμείς ή αυτοί. Καπιταλιστική ανάπτυξη και ευημερία για το λαό δε συμβαδίζουν. Το σύστημα αυτό δεν εξανθρωπίζεται. Γίνεται όλο και πιο άγριο, πιο βάρβαρο.
            Μόνο όσοι έχουν συμφέρον ή θεωρούν ιερή και απαραβίαστη την ατομική ιδιοκτησία στα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής, μόνο όσοι θεωρούν ιερές και απαραβίαστες τις ενώσεις των μονοπωλίων όπως είναι η Ε.Ε.,  υπερασπίζονται ένα τέτοιο σάπιο σύστημα.
            Ο τόπος μπορεί να προχωρήσει χωρίς τους καπιταλιστές. Δεν υπάρχει μέλλον και προοπτική χωρίς την εργατική τάξη.
            Εμείς είμαστε εδώ και κανένας δεν μπορεί να μας βγάλει από τη μέση. Εμείς θα βγάλουμε από τη μέση όσους ζουν παρασιτικά.
            Είμαστε οι παραγωγοί όλου του πλούτου. Δεν θα επιτρέψουμε να μας οδηγήσουν στον προηγούμενο αιώνα. Δεν θα παραδώσουμε τις κατακτήσεις των γονιών μας. Δεν θα παραδώσουμε το μέλλον μας στα χέρια αυτών που είναι έτοιμοι να κάνουν το πιο μεγάλο έγκλημα για τα κέρδη τους.
            Γιατί δεν μπορεί αυτή η βαρβαρότητα να είναι το μέλλον μας.
            Σήμερα υπάρχουν όλες οι αναγκαίες και υλικές προϋποθέσεις για να ικανοποιηθούν όλες οι ανάγκες της εργατικής και λαϊκής οικογένειες. Απαιτείται μια κοινωνία, όπου το κουμάντο στα μέσα παραγωγής θα το κάνει η εργατική τάξη θα υπάρχει κεντρικός σχεδιασμός και η παραγωγή θα έχει σα γνώμονα τη διασφάλιση της λαϊκής ευημερίας.
            Αυτός είναι ο άλλος δρόμος ανάπτυξης, για τον οποίο πρέπει να παλέψουμε σήμερα. Ανοίγουμε δρόμο αντεπίθεσης και προοπτικής και στις εκλογές της 6ης Μάη.
         Στις 6 Μάη πρέπει να γίνει σημαντικό βήμα, να βγει την επομένη πιο ισχυρό το λαϊκό κίνημα, όσο πιο αδύναμη κυβέρνηση και τα κόμματα που στήριξαν και στηρίζουν την αντιλαϊκή πολιτική. Να βγουν αδύναμα τα κόμματα που μας έφτασαν στη σημερινή κατάσταση με εκβιασμούς ή αυταπάτες, ώστε με καλύτερους όρους να δώσουμε τη μάχη απέναντι στα χειρότερα που έρχονται.
          Μπορούμε να τους τρομοκρατήσουμε, να είναι η 6η Μάη άλλος ένας σταθμός για την παραπέρα ανάπτυξη των αγώνων, μαζί με το ΠΑΜΕ και την κοινωνική συμμαχία, ώστε να γίνει ο εργαζόμενος λαός δύναμη ανατροπής και εξουσίας.

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,
Ήρθε η ώρα να ξεσηκωθούμε, το οφείλουμε σε αυτούς που πάλεψαν πριν από εμάς, στους νεκρούς της τάξης μας. Στους νεκρούς του Σικάγο, του Μάη του ’36, στους 200 κομμουνιστές της Καισαριανής. Το οφείλουμε στα παιδιά μας για να μπορούμε να τα κοιτάμε με περηφάνια στα μάτια, λέγοντας τους ότι δεν γονατίσαμε, δεν τα προδώσαμε.

Ζήτω η Πρώτη Μάη, η  παγκόσμια μέρα της εργατικής τάξης!
Νίκη στον αγώνα των χαλυβουργών. Θα είναι νίκη όλης της εργατικής τάξης!
Τιμάμε τους νεκρούς της τάξης μας με τους ταξικούς αγώνες μας σήμερα!

30/4/1976, Σιδέρης Ισιδωρόπουλος: «Έπεσε για την Κοτζιά, την Πρωτομαγιά…»

Πάνε 36 χρόνια από τότε. Ο νεαρός 16χρονος μαθητής Ισίδωρος (Σιδέρης) Ισιδωρόπουλος, μέλος της Κ.Ο. Μαχητής, κολλούσε αφίσες για την –απαγορευμένη από την κυβέρνηση Καραμανλή- συγκέντρωση της Πρωτομαγιάς του ’76 στην πλατεία Κοτζιά που οργάνωναν συνδικαλιστές και μέλη της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς της εποχής. Η επίσημη αριστερά συγκεντρώθηκε στο Πεδίο του Άρεως.

Πλακώσανε οι μπάτσοι, τον κυνήγησαν να τον συλλάβουν και, στην προσπάθειά του να διαφύγει από τους διώκτες του παρασύρθηκε από διερχόμενο αυτοκίνητο. Άφησε την τελευταία του πνοή την άλλη μέρα στο νοσοκομείο.
Συγκλονιστική ήταν η κηδεία του Σιδέρη που σήμερα θα έπρεπε να είναι πάνω από 50 ετών. Έγινε στα Σούρμενα μέσα σε κλίμα συγκίνησης και αγωνιστικότητας.
Τρεις μέρες μετά η Κ.Ο. Μαχητής οργάνωσε μεγάλη μαχητική  διαδήλωση και πορεία στη βουλή. Η πορεία απαγορεύτηκε από την κυβέρνηση Καραμανλή που είχε παρατάξει τις αύρες. Μπροστά στη μαχητικότητα των δεκάδων χιλιάδων διαδηλωτών που φώναζαν συνθήματα: «Κάτω η Νέα Τρομοκρατία», «Σιδέρη ζεις, εσύ μας οδηγείς», «Ένας στο χώμα χιλιάδες στον αγώνα», «Έπεσε για την Κοτζιά, την Πρωτομαγιά», οι αύρες αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν.
Το δέντρο του αγώνα, του αγώνα που συνεχίζεται, το πότισε βέβαια και το αίμα πολλών άλλων αγωνιστών στα επόμενα χρόνια. Το ίδιο άλλωστε βράδυ, όπως είναι γνωστό, έχασε τη ζωή του κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες και ο Αλέκος Παναγούλης σε τροχαίο στη Λεωφόρο Βουλιαγμένης στο ύψος της Χαραυγής.
Μπορείτε να ακούσετε την συγκλονιστική αφήγηση του σ. Τάσου Κατιντσάρου στην συνέντευξη που έδωσε στον διαδικτυακό ραδιοσταθμό μας στη σειρά των εκπομπών «Το βάθος του ουρανού είναι κόκκινο» (στο μπλογκ ή στην ιστοσελίδα μας δεξιά, στις Επιλεγμένες Εκπομπές).

ΑΘΗΝΑ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ


Γιαουρτωμα σε φασιστα στο Βόλο

Χθες το βράδυ, Δευτέρα 30-4, ο υποψήφιος της Χρυσής Αυγής ν.Λάρισας Π.Αλτζερίνος(κάτοικος Βόλου) φιλοξενήθηκε για ακόμη μια φορά στον τηλεοπτικό σταθμό Άστρα στο Βόλο. Δεδομένου ότι το Άστρα είναι δίπλα στην Ασφάλεια Βόλου, και υπήρχε μεγάλη αστυνομική παρουσία, σύντροφοι περιμέναν το εν λόγω φασιστοειδές στο σπίτι του, σε πολύ κεντρικό σημείο με καφετέριες κλπ. Όταν εμφανίστηκε, τον δροσίσανε με δύο κεσέδες γιαούρτι. Αφού έγινε κάτασπρος και άκουσε ότι άκουσε, μπήκε στην πολυκατοικια του. Τότε διευκρινίστηκε και στον πολύ κόσμο που ήταν μαζεμένος για ποιον λόγο έγινε η ενέργεια.
ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΠΙΣΩ ΣΤΙΣ ΤΡΥΠΕΣ ΣΑΣ
ΥΓ: Κύριοι του άστρα, δεν βάζετε μυαλό... Το γεγονός ότι είστε απέναντι από τους μπάτσους δεν σας προστατεύει εσαεί.
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1396094 

Επίδομα πλυσίματος χεριών (ΟΣΕ) 420€/μήνα – 1987 άτομα Τα 10 πιο τρελά επιδόματα του ελληνικού δημοσίου

Perierga.gr - Τα 10 πιο τρελά επιδόματα του ελληνικού δημοσίουΤα 10 πιο τρελά επιδόματα του ελληνικού δημοσίου

Επιδόματα που δόθηκαν στους εργαζομένους στο ελληνικό δημόσιο από το ελληνικό κράτος και αν μη τι άλλο εντυπωσιάζουν για την εφευρετικότητά τους...




10. Επίδομα προθέρμανσης αυτοκινήτου (ΟΤΕ) 690€/μήνα – 420 άτομα

 09. Επίδομα πλυσίματος χεριών (ΟΣΕ) 420€/μήνα – 1987 άτομα

 08. Επίδομα προπέλας (Λιμενικό) 840€/μήνα – 653 άτομα

07. Επίδομα κεραίας (ΗΣΑΠ) 1120€/μηνα – 329 άτομα

06. Μεταφοράς φακέλου (Δημόσιο) 290€/μήνα – 6800 άτομα

05. Επίδομα παραλαβής – παράδοσης λεωφορείων 450€/μήνα – 1100 άτομα

04. Επίδομα έγκαιρης προσέλευσης (ΕΘΕΛ) 310€/μήνα – 1790 άτομα

03. Επίδομα αποτελεσματικότερης διεκπεραίωσης υποθέσεων (Υπουργείο Δικαιοσύνης) 595€/μήνα - ? άτομα

02. Επίδομα Φαξ (ΔΕΗ) 870€/μήνα – 657 άτομα

 01. Ετήσιο επίδομα χρήσης του κυλικείου, παρότι η χρήση των εστιατορίων των εγκαταστάσεων είναι δωρεάν (Όμιλος Ελληνικών Πετρελαίων) 120/μήνα. - Ολο το προσωπικό.

BONUS: Επίδομα μη καταβολής επιδόματος

ΣΚΟΠΕΛΟΣ Πολιτικές επαφές 3!


ΣΚΟΠΕΛΟΣ Πολιτικές επαφές!2


ΜΗΝ ΤΣΑΚΩΝΟΣΑΣΤΕ Η ΣΚΟΠΕΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΗΣΥΧΟ ΜΕΡΟΣ !


ΣΚΟΠΕΛΟΣ Πολιτικές επαφές!


67 δημοσιογράφοι και εργαζόμενοι στα ΜΜΕ στηρίζουν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ


Δημοσιογράφοι και εργαζόμενοι στα ΜΜΕ
που είναι υποψήφιοι στα ψηφοδέλτια της ΑΝΤΑΡΣΥΑ


1. Αναστασιάδης Τάσος, Βήμα – Β΄ Αθήνας
2. Βατικιώτης Λεωνίδας, ΠΡΙΝ – Α΄ Πειραιά
3. Γεωργιάδης Μάκης, Alter – Β΄ Πειραιά
4. Δελαστίκ Γεώργιος, Έθνος – Α΄ Αθήνας
5. Ελαφρός Γιάννης, Καθημερινή – Φθιώτιδα
6. Κασίτας Αντώνης, τεχνικός ΕΡΤ – Αττική
7. Μανάβης Νίκος, Εμπρός – Λέσβος
8. Moss-Σύψα Αθηνά, – Β΄ Αθήνας
9. Μπελεγρή Παναγιώτα, - Ηλεία
10. Μπράτσος Νάσος, ΕΡΤ - Σάμος
11. Παπακωνσταντίνου Πέτρος, Καθημερινή – Β΄ Αθήνας
12. Παπαμελέτη Βάσω – Αττική
13. Παπαχριστούδη Ματίνα, Ισοτιμία, The Press Project – Α΄ Αθήνας
14. Πολίτη Φίλια, – Α΄ Θεσσαλονίκης
15. Πομώνης Πέτρος, ΕΡΑ – Ζάκυνθος
16. Σακελλαρίου Γιάννα, διοικητικός ΔΟΛ - Επικρατείας
17. Σαρρής Κώστας, άνεργος – Α΄ Πειραιά
18. Σιαφάκα Αλεξάνδρα, - Σέρρες
19. Σκαμνάκης Θανάσης, συνταξιούχος – Αχαΐα
20. Σταυρούλα Κατερίνα, ΠΡΙΝ – Καρδίτσα

Δημοσιογράφοι και εργαζόμενοι στα ΜΜΕ
που στηρίζουν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Όσο πλησιάζει η Κυριακή των εκλογών ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Τρόικα και ο συρφετός των καθεστωτικών ΜΜΕ τρέχουν να μας φοβίσουν με τον μπαμπούλα της ακυβερνησίας. Αυτό που αυτοί λένε «ακυβερνησία», δηλαδή η αδυναμία να περάσουν τα μέτρα τους, είναι η μόνη ελπίδα για το λαό! Προσπαθούν να μας βάλουν «στο γύψο». Δεν θα τους περάσει!
Υπάρχει άλλος δρόμος και είναι αυτός που προτείνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Χωρίς Μνημόνια, ευρώ, ΕΕ, πέρα από την καπιταλιστική βαρβαρότητα.
Πιστεύουμε ότι όλα αυτά δεν μπορούν να επιτευχθούν «με καμία κυβέρνηση» εντός καπιταλισμού, και χωρίς να έρθουμε σε ρήξη με βασικούς πυλώνες του συστήματος εκμετάλλευσης. Για αυτό απαιτείται πανεργατικός παλλαϊκός ξεσηκωμός και αντικαπιταλιστική ανατροπή, ώστε η εξουσία και ο πλούτος να περάσουν στο χέρια των εργαζομένων!
Έχουμε τη δύναμη να τους ανατρέψουμε! Το δείξαμε στις μεγάλες πανεργατικές απεργίες, στον ηρωικό αγώνα που δίνουν και τμήματα εργαζομένων του κλάδου μας όπως ο Άλτερ και η Ελευθεροτυπία, στο συγκλονιστικό μάθημα δημοκρατίας και αγώνα που έδωσαν οι πλατείες. Τo βλέπουμε καθημερινά στις μικρές και μεγάλες μάχες, σε ηρωικούς εργατικούς αγώνες όπως στη Χαλυβουργία, στα κινήματα ανυπακοής ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ.
Με τη στήριξη και την ψήφο μας στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ απευθύνουμε παράλληλα ανοιχτό και συντροφικό κάλεσμα για συσπείρωση, συμπόρευση και συνεργασία πριν, κατά και μετά τις εκλογές, προς όλες και όλους τις αγωνίστριες και τους αγωνιστές, τις συλλογικότητες και τα ρεύματα, που δύο χρόνια τώρα έδωσαν την μάχη με το σκοτάδι του Μνημονίου, της Τρόικα της Ευρωχούντας! Που μάτωσαν στις απεργίες και τις συγκρούσεις. Που γέμισαν με τη ζωή τους τις πλατείες. Που θέλουν να δυναμώσει το ανατρεπτικό, ταξικό εργατικό κίνημα. Για να ανατρέψουμε συγκυβέρνηση, ΕΕ- ΔΝΤ, τον βάρβαρο καπιταλισμό!


1. Χατζηστεφάνου Άρης
2. Κιτίδη Κατερίνα
3. Βαλτζή Μελίνα, Δημοκρατία
4. Παυλόπουλος Γιώργος, Ημερησία, μέλος ΓΣ ΠΟΕΣΥ
5. Λίτσης Μωυσής, Ελευθεροτυπία
6. Ράπτης Κώστας , Αθήνα 984 - Κεφάλαιο, μέλος Μικτού ΕΣΗΕΑ
7. Λούκα Μαρία, Στο Κόκκινο - Επίκαιρα
8. Κώνστας Γιώργος, Χανιώτικα Νέα
9. Χαροντάκης Δημήτρης, Βήμα
10. Τσώλη Μαρία, Βήμα
11. Λιακόπουλος Απόλλωνας, άνεργος
12. Ελευθεράτος Διονύσης, Επίκαιρα
13. Στυλιανού Σοφία, άνεργη
14. Δεργιαδές Φίλιππος, Μακεδονία, μέλος ΔΣ ΠΟΕΣΥ
15. Μεϊντάνη Μαρίνα, Μακεδονία
16. Χατζηδημητρίου Γιώργος, Ημερησία
17. Κωστή Διονυσία, Πρώτο Θέμα
18. Σταμούλης Δημήτρης, άνεργος
19. Σβανάς Σωτήρης, The Press Project
20. Πολίτη Νώρια, Αθηνόραμα
21. Μαράντος Χρήστος, Αττικές Εκδόσεις
22. Κοσμά Ειρήνη, emea.gr
23. Κατσαχνιάς Πάνος, Τεχνοεκδοτική
24. Θωίδου Κατερίνα, Εργατική Αλληλεγγύη
25. Βερδέ Ελένη, Εργατική Αλληλεγγύη
26. Μιχαλάκη Γεωργία, Πήγασος
27. Φωτέλλη Ειρήνη, ΕΡΤ
28. Μήτρου Άννα, Βήμα
29. Τσώλη Μαρία, Βήμα
30. Μάντζιου Μαρίνα, ΕΡΑ Ζάκυνθος
31. Λαουτάρης Γιώργος, ΠΡΙΝ
32. Τζιαντζή Μαριάννα, Καθημερινή
33. Τόλη Βαγγελιώ, Μικτό Συμβούλιο ΕΠΗΕΑ
34. Γαβριηλίδης Παντελής
35. Αργυροκαστρίτης Δημήτρης
36. Τρίκκας Μανώλης, Mega
37. Τσουκνίδα Μαρία
38. Παζιάνου Ανθή, Τα Νέα της Λέσβου
39. Αθανασέλος Δημήτρης, Urban Style Mag
40. Στρατής Σκουντιανέλλης, Τα Νέα της Λέσβου, πρόεδρος Δ.Σ. ΣΕΜΜΕΛ
41. Παλαιολόγος Άκης, Attack TV (Πάτρα)
42. Μιχαλοπούλου Ελένη, Εξέδρα
43. Πολίτη Αφροδίτη, Ελευθεροτυπία
44. Τζιαντζής Δημήτρης, ΠΡΙΝ
45. Κεφαληνού Νατάσα, ΠΡΙΝ
46. Φραντζής Παναγιώτης, ΠΡΙΝ
47. Βενιζέλος Κώστας, Press TV

μην αποκρύβεται κατάστασης και γεγονότα εμείς σας προειδοποιούμε


και ο Ο νοών...νοείτω.
ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ 

Ούτε δούλοι, ούτε αφεντικά! 1η Μάη για την κατάργηση της μισθωτής σκλαβιάς και την κοινωνική απελευθέρωση!

Η φετινή συγκυρία της Εργατικής Πρωτομαγιάς θέλει την παγκόσμια εργατική τάξη, την τάξη των καταπιεσμένων και των «κολασμένων όλης της γης», να υποχωρεί διαρκώς απ’ όσα με αίμα είχε κατακτήσει από την απεργία της 1ης Μάη του 1886 στο Σικάγο –που την καθιέρωσε ως μέρα μνήμης των εργατικών αγώνων– μέχρι σήμερα.

Η εκμετάλλευση έχει όνομα και λέγεται καπιταλισμός. Ο αγώνας για την ανατροπή του οργανώνεται και διεξάγεται καθημερινά στους χώρους αναφοράς μας: στα σχολεία, τα πανεπιστήμια, τις γειτονιές, τους χώρους εργασίας.

Ως εργάτες/ριες (μισθωτοί/ες, επισφαλώς εργαζόμενοι/ες, «μαύροι/ες» και άνεργοι/ες) πρέπει να οργανώσουμε τις αντιστάσεις μας. Μακριά από φυλετικές και έμφυλες διακρίσεις και πρακτικές κοινωνικού κανιβαλισμού, συλλογικοποιούμαστε με οριζόντιες δομές χωρίς ειδικούς και αρχηγούς, χωρίς πατερούληδες που ξέρουν τα συμφέροντά μας καλύτερα από εμάς. Κατανοούμε και διατρανώνουμε ότι για τα δεινά μας δεν φταίνε οι μετανάστες, φταίνε τα αφεντικά. Δεν πέφτουν οι μισθοί ή χάνουμε τη δουλειά μας επειδή «μας τις παίρνουν οι ξένοι», αλλά επειδή αυτό είναι που συμφέρει τους καπιταλιστές: η όλο και μεγαλύτερη εκμετάλλευσή μας.

Οργανωνόμαστε μέσα από σωματεία, συνελεύσεις και συλλογικότητες βάσης. Δεν αρκούμαστε στο να γκρινιάζουμε, αλλά βρίσκουμε και άλλους ανθρώπους που είναι διαθέσιμοι να παλέψουν μαζί μας και δημιουργούμε δομές αντίστασης σε κάθε χώρο δουλειάς. Δεν αφήνουμε τις λήψεις των αποφάσεων στους λίγους, στους εκλεκτούς του κάθε ΔΣ, αλλά αποφασίζουμε μέσα από συνελεύσεις όπου το κάθε μέλος είναι ισότιμο, όπου η κάθε άποψη ακούγεται, συζητιέται και, στη βάση της κατανόησης των κοινών συμφερόντων, παίρνονται οι αποφάσεις.

Δεν οικτίρουμε την κακή μας τύχη, ούτε περιμένουμε οι θεοί «να πάρουν μακριά από εμάς την κρίση». Βαδίζουμε με συνείδηση για την αντεπίθεση της τάξης μας, για την ανατροπή της συνθήκης σκλαβιάς που μας έχουν επιβάλει και ολοένα οξύνεται. Αρκεί να πιστέψουμε ότι κανείς δεν θα ψάλει τον επιτάφιο της ταξικής μας πάλης. Αρκεί να πιστέψουμε ότι η τάξη μας θα νικήσει και δεν θα υπάρχει άλλη τάξη να της αντιπαρατεθούμε, ως την κατάργηση της μισθωτής εργασίας και την αταξική κοινωνία.
(από κάλεσμα εργατικών σωματείων και συνελεύσεων βάσης)
Από την ιστορία της Εργατικής Πρωτομαγιάς 

Απόσπασμα απο την ομιλία του υποψήφιου βουλευτή του Κ.Κ.Ε. Γιώργου Αναγνώστου. Κυριακή 29 Απρίλη 2012 στην παραλία Σκόπελου.

ΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΓΓ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ ΑΛ. ΠΑΠΑΡΗΓΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΜΕ ΣΤΗ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ


Στις 7 του Μάη το ΚΚΕ θα βρίσκεται εκεί που ανήκει: Μέσα στη λαϊκή πλειοψηφία.
Οποιαδήποτε κυβέρνηση σχηματιστεί, λόγου χάρη μια αντιμνημονιακή κυβέρνηση, το μόνο που θα πετύχει είναι να σπείρει την απογοήτευση και το θυμό στο λαό. Ούτε μήνα δεν θα «κρατήσουν οι χοροί» από τη νίκη της. Θα ξεσκεπαστεί. Γι’ αυτό και το ΚΚΕ θα είναι απέναντί της.
Αυτό το ΚΚΕ χρειάζεται ο λαός.

ΑΘΗΝΑ 1/5/2012 ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ

Μαζική η κεντρική προεκλογική συγκέντρωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ τη Δευτέρα 30 Απρίλη


Μαζική, μαχητική και με έντονη την παρουσία της νεολαίας ήταν η κεντρική προεκλογική συγκέντρωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην Αθήνα την Δευτέρα 30 Απρίλη, στο χώρο της Εθνικής Βιβλιοθήκης.
Μπροστά από το κεντρικό εκλογικό περίπτερο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στην Πανεπιστημίου, συγκεντρώθηκαν περισσότεροι από χίλιοι νέοι, εργαζόμενοι, αγωνιστές του κινήματος και των τοπικών και κλαδικών επιτροπών του Μετώπου από όλη την Αθήνα.
Στις 8.00 μ.μ. στο βήμα ανέβηκε ο Γιώργος Ρούσης, κεντρικός ομιλητής της συγκέντρωσης και επικεφαλής του ψηφοδελτίου επικρατείας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Ο πανεπιστημιακός Γιώργος Ρούσης μίλησε για τα πραγματικά διλήμματα των εκλογών. «Το δίλημμα μνημονιακοί και αντιμνημονιακοί είναι παραπλανητικό, γιατί διαχωρίζει τις πολιτικές δυνάμεις με βάση τη στάση τους απέναντι στα μέτρα της κρίσης, και όχι με βάση τη στάση τους απέναντι στις αιτίες τους», τόνισε. «Η πραγματική διαφοροποίηση είναι η διαφοροποίηση ανάμεσα σε φιλοκαπιταλιστές και αντικαπιταλιστές, και ακόμη ανάμεσα σε εκείνους που τοποθετούνται κατά ή υπέρ της ρήξης με τον ιμπεριαλισμό και τους εκφραστές του». Ζήτησε έξοδο της χώρας τώρα από το ευρώ και την ΕΕ γιατί, όπως είπε χαρακτηριστικά «με τους δυνάστες σου δε διαπραγματεύεσαι». «Με την απαλλαγή μας από τους διεθνείς τοκογλύφους, δηλαδή με την παύση πληρωμών και τη διαγραφή του χρέους, μπορούν να βρεθούν χρήματα», όπως επίσης από «τις κοινωνικοποιήσεις, την επαναφορά του κλεμμένου πλούτου, από τα χέρια των εκμεταλλευτών σε εκείνα των παραγωγών του, τη λαϊκή αξιοποίηση της εκκλησιαστικής περιουσίας, την παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας που μας κατέστρεψε η ΕΕ, από τον εργατικό έλεγχο που σημαίνει φωτιά και τσεκούρι για τα λαμόγια».
Επανέλαβε την πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για κοινή δράση όλης της Αριστεράς, την οποία απέρριψαν για δικούς τους λόγους ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ, επισημαίνοντας ωστόσο και όσα χωρίζουν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ από τια άλλες δυνάμεις της Αριστεράς: «το δικό μας όραμα είναι ο σοσιαλισμός που δεν γνωρίσαμε, ενώ εκείνο του ΚΚΕ είναι ο υπαρκτός σοσιαλισμός και δη οι πιο σκοτεινές μέρες του. Ενώ για μας είναι σαφής ο προσανατολισμός ρήξης απέναντι στους δυνάστες μας όπως η ΕΕ, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ έχει επιλέξει τον ανέφικτο εξανθρωπισμό της».
Στο τέλος της ομιλίας του είπε: «Οι υποψήφιοι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αρνούμενοι μετά βδελυγμίας τον τίτλο του πολιτικού, παλεύουμε να κατακτήσουμε τον τίτλο του αγωνιστή με τη συμμετοχή μας μετωπικά μαζί με τους άλλους εργαζόμενους σε όλους τους αγώνες του λαού μας, σε όλα τα κινήματά του, κρατώντας ανυποχώρητη στάση ζωής στην καθημερινότητά μας. Απευθυνόμαστε λοιπόν σε σας, με αυτήν μας την ιδιότητα, και σας καλούμε υπερνικώντας μια θρησκευτικού, οπαδικού τύπου αντίληψη περί πολιτικής, υπερνικώντας τη φοβερή δύναμη της συνήθειας, να κάνετε και στην κάλπη ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Με αυτό το μικρό βήμα, θα ενισχύσετε την άμεση έξοδο από τον φαύλο κύκλο στον οποίο μας έχουν οδηγήσει, θα ενισχύσετε τους μεγάλους αγώνες για μια κοινωνία που μοναδικό της θεό δεν θα έχει, όπως τούτη εδώ, το χρήμα και το κέρδος, αλλά τους ανθρώπους και την ευτυχία τους.»

Ακολούθησαν χαιρετισμοί από αγωνιστές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, συνδικαλιστές, εργαζόμενους, νέους και στελέχη της επαναστατικής αριστεράς.
Ο Αντώνης Σταματόπουλος, πρόεδρος των εργαζομένων του ΜΕΤΡΟ και υποψήφιος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη Β΄ Αθήνας, θύμισε στους συγκεντρωμένους την αστυνομική βία που έχουμε όλοι βιώσει στον χώρο των Προπυλαίων, τις συγκρούσεις, μόνο και μόνο γιατί «θέλαμε να υπερασπιστούμε τα δικαιώματά μας» και ότι στους αγώνες των εργαζομένων η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ήταν η μόνη δύναμη που από την αρχή αταλάντευτα στήριξε τις απεργίες διαρκείας.
Η Αλέκα Ζορμπαλά, δικηγόρος και υποψήφια στην Α΄ Αθήνας, τόνισε ότι «η δική μας Ευρώπη είναι η Ευρώπη της διεθνιστικής ενότητας των εργαζομένων, Ευρώπη των πολιτισμών και της αλληλεγγύης».
Ο Χρήστος Μπίστης, ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς και μέλος της ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, υποψήφιος στην Α΄ Αθήνας θύμισε ότι: «Εμείς τιμούμε τον Γοργοπόταμο και την Αλαμάνα, τα οράματα του λαού για μια λαοκρατούμενη-σοσιαλιστική Ελλάδα, αποδοκιμάζουμε τις ιδέες που οδήγησαν στη Βάρκιζα και στην υποταγή, υποκλινόμαστε μπροστά στους αγώνες του Δημοκρατικού Στρατού, στην πάλη για δημοκρατικές ελευθερίες, ψωμί κι δικαιώματα, κρατάμε ζωντανή τη μνήμη της λαϊκής εξέγερσης του Πολυτεχνείου».
Ο Παντελής Αυθίνος, γραμματέας του Σωματείου εργαζομένων ΗΔΙΚΑ και υποψήφιος με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη Β΄ Αθήνας θύμισε την 5η Μάη του 2010 και τα μεγάλα κινήματα στα οποία ήταν παρούσα η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Ο Πέτρος Κωνσταντίνου, δημοτικός σύμβουλος Αθήνας, συντονιστής της ΚΕΕΡΦΑ και υποψήφιος στην Α΄ Αθήνας, μίλησε για τους μεγάλους αγώνες που έχουμε μπροστά μας, για τη μαχητική στάση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε κάθε μέτωπο, σε κάθε απεργία, κινητοποίηση, κατάληψη, από τους εργασιακούς χώρους ως τους αγώνες ενάντια στον φασισμό.
Η Μαριάννα Τσίχλη, ασκούμενη δικηγόρος και υποψήφια στην Β΄ Αθήνας, αναφέρθηκε στα χαρακτηριστικά της διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης που βιώνουμε.
Ο Δημήτρης Δεσύλλας, πρώην ευρωβουλευτής και υποψήφιος στην Α΄ Αθήνας, μίλησε για την αριστερά που χρειάζεται το κίνημα για να είναι νικηφόρο.
Η Μαρία Ζευγώλη, εκπαιδευτικός και υποψήφια στην Α΄ Αθήνας, σημείωσε ότι ψηφίζουμε ΑΝΤΑΡΣΥΑ «για να ανοίξει ο δρόμος από την επόμενη μέρα για τη συγκρότηση την επόμενη μέρα ενός ευρύτερου μετώπου πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων, αντίπαλου δέους στην αστική ηγεμονία».
Τέλος, ο Χρήστος Τουλιάτος, εργαζόμενος στο χώρο του βιβλίου και υποψήφιος στη Β΄ Αθήνας, μιλώντας για τη φυσιογνωμία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ τόνισε: «είμαστε οι γιατροί που δεν παίρνουν φακελάκι, οι εκπαιδευτικοί που πασχίζουν για το δημόσιο σχολείο, οι δικηγόροι που στέκουν δίπλα στον άνθρωπο που του παίρνει η Τράπεζα το σπίτι, οι αγωβιστές των κινημάτων για το περιβάλλον και τους ελεύθερους χώρους».
Τα συνθήματα διέκοπταν συχνά τους ομιλητές και η ατμόσφαιρα έγινε πολλές φορές μαχητική, δείχνοντας ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπαίνει στην τελική ευθεία με αισιοδοξία, αποφασιστικότητα και ελπίδα. «Με την Αριστερά της Ανατροπής», «εμπρός λαέ, έξω απ’ την Ε.Ε.», «Ανυπακοή-ΑΝΤΑΡΣΥΑ μαζική», «το μέλλον μας δεν είναι ο καπιταλισμός, είναι η επανάσταση και ο κομμουνισμός» φώναζαν οι συγκεντρωμένοι.

Η κεντρική προεκλογική συγκέντρωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα μεταδοθεί από την ΕΡΤ την Τρίτη 1 Μάη στις 5 μμ.

Δεν υπάρχει φιλολαϊκή πολιτική εντός ευρώ

Γιάννης Ελαφρός,
υποψήφιος βουλευτής της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο Νομό Φθιώτιδας*
 
Στα δύο χρόνια που μεσολάβησαν από το πρώτο Μνημόνιο, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είχε σημαντική συμβολή στις κοινωνικές αντιστάσεις, ενώ οι απόψεις σας είχαν απήχηση και πέρα απ’ τα όρια της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Αν ισχύουν αυτά, και με δεδομένη την κρισιμότητα της συγκυρίας, τι θα ήταν επιτυχία για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις εκλογές της 6ης Μάη; Μια πρώτη επιτυχία είναι η μεγάλη προεκλογική εξόρμηση που πραγματοποιείται ήδη από χιλιάδες μέλη και φίλους της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ανένταχτους αριστερούς, συνδικαλιστές και εργαζόμενους που ψήφιζαν άλλα κόμματα. Η αντικαπιταλιστική Αριστερά θα αναδειχθεί στις 6 Μάη, για πρώτη φορά, ως ένα δυναμικό ανερχόμενο τρίτο ρεύμα μέσα στην Αριστερά. Ως ένα ρεύμα που επιδιώκει να αλλάξουν ριζικά τα πράγματα –στο κίνημα, στην Αριστερά, στη ζωή–, για να νικήσουν οι αγώνες, οι εργαζόμενοι και ο λαός. Ταυτόχρονα, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ φιλοδοξεί να σπάσει το αντιδημοκρατικό όριο του 3%. Θέτουμε ανοικτά στους εργαζόμενους και τη νεολαία ότι θα είναι πολλαπλό κέρδος η …εισβολή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη Βουλή.
Παρά την ενίσχυση της Αριστεράς μέσα στην κρίση, η ακροδεξιά ανεβαίνει επικίνδυνα σε όλη την Ευρώπη. Υπό ποιες προϋποθέσεις μπορεί η Αριστερά να την ανακόψει;
Η άνοδος της ακροδεξιάς είναι αποτέλεσμα της καπιταλιστικής κρίσης, της επιθετικής υπεραντιδραστικής απάντησης του συστήματος (ενδεικτικός και ο ακροδεξιός λόγος ΝΔ-ΠΑΣΟΚ το τελευταίο διάστημα), αλλά βεβαίως εκφράζει και την κρίση της υπαρκτής Αριστεράς και του εκφυλισμένου εργατικού κινήματος. Ειδικά η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει μετατραπεί σε ένα θερμοκήπιο ανάπτυξης ακροδεξιών, εθνικιστικών και νεοφασιστικών δυνάμεων, γεγονός που δεν είναι άσχετο με τον ίδιο τον χαρακτήρα της. Για να ανακοπεί η άνοδος της ακροδεξιάς απαιτείται μια συνολική άνθιση των συλλογικών, αγωνιστικών, αντισυστημικών ιδεών, πρακτικών και της αλληλεγγύης, ένα σύγχρονο μέτωπο για τις ελευθερίες της εποχής μας, ενάντια στο σύγχρονο κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό, την ευρω-χούντα και το φασισμό. Σε αυτό το πεδίο είναι επιτακτική ανάγκη να προχωρήσει η κοινή δράση της Αριστεράς. Σε πιο συνολικό επίπεδο, η αντιμετώπιση του φασιστικού κινδύνου απαιτεί μια Αριστερά αντικαπιταλιστική, αντισυστημική, ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ένωση από διεθνιστικές εργατικές θέσεις, που θα αντιπαλεύει, αναιρεί και τελικά καταργεί τις αιτίες που δημιουργούν την άνθιση του νεοφασισμού.
Πριν από λίγους μήνες, απευθύνατε πρόσκληση συνεργασίας σε οργανώσεις και κόμματα της Αριστεράς – πρόταση που, ωστόσο, δεν «περπάτησε». Πού το αποδίδετε; Έχει βάση η κριτική του ΣΥΡΙΖΑ, ότι δηλαδή ζητήσατε συνεργασία που ουσιαστικά προϋπέθετε ταύτιση με τις απόψεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ;
Η πρότασή μας για το Αγωνιστικό Μέτωπο Ρήξης και Ανατροπής έχει παρελθόν, θα έχει και μέλλον. Δεν ήταν μια ρουκέτα που σβήνει στον ουρανό. Θα επανέλθουμε αμέσως μετά τις εκλογές, γιατί πιστεύουμε ότι είναι ακριβώς αυτό που πρέπει να κάνει η μαχόμενη (και όχι βεβαίως η συστημική Αριστερά): δηλαδή να συνενώσει τις δυνάμεις της σε ένα πρόγραμμα απόκρουσης και ανατροπής της ολομέτωπης επίθεσης της Ιερής Συμμαχίας κεφαλαίου – ΕΕ – ΔΝΤ. Να συμβάλει αποφασιστικά στη συγκρότηση ενός ισχυρού μαζικού κινήματος, αντίπαλου δέους στο μαύρο μέτωπο. Και απ’ αυτή την ανάγκη δεν μπορεί καμιά αριστερή δύναμη να κρυφτεί, ούτε στα τείχη του ΠΑΜΕ, ούτε στις καρέκλες της ΓΣΕΕ.
Η πρότασή μας αυτή έχει και παρελθόν, πολύ πριν εμφανιστεί πιο συνολικά και αναβαθμισμένα με το «ανοικτό γράμμα» προς τις ηγεσίες του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ, και τις δυνάμεις της εκτός των τειχών Αριστεράς. Στους συντονισμούς πρωτοβάθμιων σωματείων, στα συντονιστικά των φοιτητικών συνελεύσεων, στις πλατείες, στα κινήματα «Δεν χρωστάμε, δεν πουλάμε, δεν πληρώνουμε», και στον ανατρεπτικό αντιΕΕ προσανατολισμό τους, αναγνωρίζει κανείς τα πρώιμα ίχνη της λογικής του Αγωνιστικού Μετώπου Ρήξης και Ανατροπής. Άρα δεν ισχύει ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι της λογικής «όλα ή τίποτα», ή «έρχεστε με το πρόγραμμά μου ή δεν κάνουμε τίποτα». Εξάλλου το περιεχόμενο του «ανοικτού γράμματος» δεν είναι το πρόγραμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που είναι πολύ πιο ευρύ, έχει ορίζοντα την αντικαπιταλιστική επανάσταση, την εργατική δημοκρατία – εξουσία νέου τύπου, για το σοσιαλισμό-κομμουνισμό «που δεν γνωρίσαμε». Εμείς θέσαμε το περιεχόμενο πάλης που θεωρούμε αναγκαίο για να ανατραπεί η επίθεση σήμερα και με το οποίο συμφωνούν ήδη ευρύτερες δυνάμεις της Αριστεράς και του κινήματος. Ας συζητήσουμε λοιπόν επί της ουσίας…
Το «μέσα ή έξω από το ευρώ» φάνηκε να χωρίζει στα δύο την Αριστερά το προηγούμενο διάστημα. Δεν θα ήταν πιο λογικό οι αριστεροί να δουλεύουν μαζί σήμερα, ώστε να έρθει το συντομότεροι η στιγμή να αποφασίσουν το «μέσα ή έξω» οι ίδιοι, ως κυβέρνηση;
Το «μέσα ή έξω από το ευρώ» δεν πέφτει από τον ουρανό, ούτε είναι απλά ένα τεχνητό δίλημμα από το κατεστημένο. Είναι ένα κρίσιμο ζήτημα, ως άρρηκτο μέρος του συνολικού προβλήματος, που πρέπει να απαντήσει η Αριστερά και το λαϊκό κίνημα και αντικειμενικά καθορίζει και τις απαντήσεις σε άλλα μεγάλα ερωτήματα, όπως για παράδειγμα το θέμα του κρατικού χρέους.
Το ότι ο ΣΥΝ, και κατ’ επέκταση ο ΣΥΡΙΖΑ, αρνούνται να υιοθετήσουν το αίτημα της μονομερούς στάσης πληρωμών προς τους τραπεζικούς και κρατικούς τοκογλύφους, και δεν δέχονται το στόχο της διαγραφής του χρέους, είναι αποτέλεσμα της επιλογής τους η όποια λύση στην «ελληνική τραγωδία» να είναι εντός ευρώ και ΕΕ. Αυτό δεν μπορεί να γίνει με όρους αριστερής, φιλολαϊκής πολιτικής.
Ανεξάρτητα από την άποψη που είχε κανείς στο παρελθόν, ΕΕ και ευρώ από εδώ και πέρα σημαίνουν κινεζοποίηση των μισθών, απίστευτη φτωχοποίηση της κοινωνίας και άμεση, ταπεινωτική κυριαρχία των πολυεθνικών και του κεφαλαίου επί μιας εικονικής δημοκρατίας. Άρα δεν μπορούμε να αφήσουμε τίποτα για μετά. Ακόμα και ο πιο μικρός αγώνας βρίσκεται από την αρχή αντιμέτωπος με το δίλημμα «μέσα ή έξω από το ευρώ». Άρα, αποτελεί λυδία λίθο για την αριστερή πολιτική η στάση απέναντι στο ευρώ και την ΕΕ.
Τέλος, δεν σου κρύβω ότι με ανατριχιάζει η σκέψη ότι για τέτοια κολοσσιαία θέματα θα αποφασίσουν κάποτε οι ειδήμονες της Αριστεράς, που θα συμμετέχουν σε μια κυβέρνηση, ερήμην του λαού…
Η ιδέα μιας κυβέρνησης της Αριστεράς είναι εξαιρετικά δημοφιλής, αν τουλάχιστον πιστέψουμε τις μετρήσεις. Εκτός από τις δυσκολίες, και πέρα από την αυτονόητη για την Αριστερά παραδοχή ότι η κυβέρνηση δεν ταυτίζεται με την εξουσία, υπάρχουν σήμερα δυνατότητες για κάτι τέτοιο;
Το γεγονός ότι αρκετός κόσμος αναζητά την διέξοδο προς τα Αριστερά είναι αναμφισβήτητα θετικό γεγονός. Όμως, η σύνδεση αυτής της επιλογής με την ανάθεση σε μια «αριστερή κυβέρνηση», μέσω μιας ψήφου που ως μαγικό ραβδάκι θα εξαφανίσει από προσώπου γης το σφαγείο της τρόικας και την απολυταρχία του κεφαλαίου στο χώρο εργασίας και συνολικά στη ζωή μας, δεν μας πάει μακριά. Υποβαθμίζει το βασικό καθήκον της περιόδου, την πολιτική και ταξική ανασυγκρότηση του κινήματος και της Αριστεράς, με κίνδυνο παραλυτικής απογοήτευσης.
Αλήθεια, για ποια αριστερή κυβέρνηση γίνεται λόγος; Μέσα στο ευρώ και στην ΕΕ, δηλαδή υπό την ασφυκτική καθημερινή επιτροπεία των γκαουλάιτερ Βρυξελών και Βερολίνου; Με σεβασμό στην καπιταλιστική ιδιοκτησία; Χωρίς ανεξάρτητα όργανα της εργατικής-λαϊκής αντιεξουσίας, που να κατανικούν τους πολυεπίπεδους μηχανισμούς της αστικής εξουσίας; Με τη συμμετοχή της συστημικής ΔΗΜΑΡ; Με τις ψήφους του Καμμένου; Έχει καεί πολλές φορές η Αριστερά από παρόμοιες λογικές. Σήμερα όμως δεν είναι απλώς χαριτωμένο, αλλά και επικίνδυνο. Γιατί την ώρα που ωριμάζει μια πρωτοφανής σύγκρουση του κόσμου της εργασίας με το σύστημα (δεν βλέπουμε πώς «οπλίζεται» το τελευταίο;), ένα μέρος της Αριστεράς μοιάζει να κάνει χαρούμενο εκλογικό περίπατο σε κοινωνικό ναρκοπέδιο. Ένα άλλο, τα παραπέμπει όλα σε μια ακαθόριστη εξουσία του μέλλοντος και αποσύρεται στη στασιμότητα.
Το σήμα κινδύνου για μια επείγουσα πολιτική αντεπίθεση και μετωπική συνάντηση των μαχόμενων δυνάμεων της Αριστεράς έχει ήδη ηχήσει. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει να υπερβεί κι αυτή τα δικά της όρια. Έχει όμως θέσει το θέμα και είναι σε θέση να συμβάλλει αποφασιστικά.
 
 
* από συνέντευξη στο Red Notebook

Γιάννης Ελαφρός,
υποψήφιος βουλευτής της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο Νομό Φθιώτιδας*

Ο αντικαπιταλιστικός δρόμος της αριστεράς και οι ‘’Καμμένες’’ ευκαιρίες

Παναγιώτης Μαυροειδής,
Υποψήφιος με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην περιφέρεια ΑΤΤΙΚΗΣ
Ψυχρολουσία για τον αριστερό κόσμο της βάσης του ΣΥΡΙΖΑ, οι δηλώσεις Τσίπρα για δυνατότητες συγκρότησης ‘’αριστερής κυβέρνησης’’, με στήριξη στους βουλευτές του ακροδεξιού Π. Καμμένου. Θυμίζουμε ότι είχε προηγηθεί δήλωση του τελευταίου ότι συμφωνεί με το οικονομικό πρόγραμμα ου ΣΥΡΙΖΑ, παρουσία του καθηγητή Γ. Σταθάκη σε τηλεοπτική εκπομπή.
‘’Μα τέτοια γκάφα;’’, αναρωτιούνται πολλοί, κατάπληκτοι.
Δυστυχώς δεν πρόκειται για καμία απολύτως γκάφα. Όχι μόνο γιατί δεν υπήρξε καμία -έστω και έμμεση –αναίρεση εκ των υστέρων.
Πρώτα πρώτα είναι  μια λογική κατάληξη, μιας πολιτικής σκέψης που θέτει το ζήτημα της συμμετοχής σε κυβέρνηση και της διαχείρισης εν τέλει, ως αυτοσκοπό ύπαρξης και σαν απόδειξη ‘’χρήσιμου ρόλου’’.
Μας αρέσει δε μας αρέσει  υπήρχε και υπάρχει και  η συστημική  αριστερά και κάθε άλλο παρά περιορίζεται στη ΔΗΜΑΡ.  Ο σχηματισμός  του Φ. Κουβέλη,  λίγο έλλειψε να δώσει ψήφο ανοχής ή/και  να συμμετάσχει στην άθλια διορισμένη από την ΕΕ κυβέρνηση Παπαδήμου.
‘’Δεν έχουμε ταμπού’’, απαντά η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ με τη σειρά της. Εννοείται, αν είναι να σώσει το λαό, με το σχηματισμό μιας αριστερής κυβέρνησης.  Η αλήθεια είναι πως η αριστερά αυτή έχει ταμπού και είναι κεφαλαιώδη. Δεν μπορεί να θέσει ζήτημα ανατροπής με λαϊκό ξεσηκωμό. Δεν διανοείται να θέσει ζήτημα άλλης εξουσίας και αντικαπιταλιστικής προοπτικής. Αυτή ασφαλώς θα περιείχε και μια άλλη διακυβέρνηση, όπως και θεσμούς εργατικής κοινωνικής δημοκρατίας. Δεν γίνεται περί τούτου η συζήτηση. Ο  στόχος για το ΣΥΡΙΖΑ είναι άλλος: Εδώ και τώρα κυβέρνηση. Με το μισό ΠΑΣΟΚ, με τον ακροδεξιό Καμμένο, με όποιο να είναι, όπως να είναι. Έτσι χωρίς πρόγραμμα…
Φυσικά με τέτοια λογική, η προοπτική μιας άλλης κοινωνικής πορείας, ενώ υποτίθεται ότι ευκολύνεται, απομακρύνεται διαρκώς σαν τη γραμμή του ορίζοντα, καθώς πριν από όλα, διαλύει και παροπλίζει την αριστερά και το εργατικό κίνημα.
Και γιατί όχι κυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ ή τη ΝΔ που έχουν κυβερνητική πείρα; Έχει άλλωστε υπάρξει ξανά στο παρελθόν, το 89-90, με συμμετοχή της κοινοβουλευτικής διαχειριστικής αριστεράς… ‘’Με τίποτα!’’,  είναι η απάντηση, ‘’άλλαξαν οι καιροί’’. Με τον Π. Καμμένο γίνεται η συζήτηση-λένε- διότι  είναι ‘’αντιμνημονιακή δύναμη’’. Με τον Καμμένο που είναι και αυτός υπερ της συμμετοχής στην ευρωζώνη, που προτείνει ιδιωτικά πανεπιστήμια και ιδιωτικοποίηση των πάντων. Που θέλει εκλογές κάθε 8 χρόνια και ορισμό στρατηγού σε Υπουργό Δημόσιας Τάξης.  Έρμη αριστερά...
Φτάσαμε στη δεύτερη λογική αιτία της πρότασης για κυβέρνηση αριστεράς με στήριξη Καμμένου. H αναγόρευση της δημαγωγικής αντιμνημονιακής ρητορείας σε κριτήριο προοδευτικότητας…Σχεδόν όπως ο ισχυρισμός ότι γυρίζει η γη γύρω από τον ήλιο αποτελεί απόδειξη επιστημονοσύνης.   Τι είναι όμως τα μνημόνια; Ένα βιβλίο, με αράδες; Ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορεί να δει πίσω από τα μνημόνια και να διακρίνει τις αιτίες αλλά και τις στοχεύσεις της πρωτοφανούς επίθεσης του κεφαλαίου. Δεν βλέπει την καπιταλιστική κρίση, τον  αντιδραστικό ρόλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ούτε την ελληνική αστική τάξη. Για  αυτό και είναι υπέρ της παραμονής στην ευρωζώνη και αντικαθιστά τη διαγραφή του χρέους  με  την τριετή μετάθεση-αναστολή πληρωμών.
Δε θα μπούμε στο τεχνικό, αριθμητικό  μέρος της ανύπαρκτης ρεαλιστικότητας για  μια αριστερή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με στήριξη στον Καμμένο.
Το σόι προοδευτική κυβέρνηση είναι αυτή που μπορεί να υπάρξει, χωρίς αφετηρία την έξοδο από την ευρωζώνη; Η Νέα Δημοσιονομική Συνθήκη της ΕΕ απαιτεί ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς. Αυτό, σε καθεστώς εντεινόμενης  φοροαπαλλαγής του κεφαλαίου, σημαίνει όχι απλά εξασθένιση, αλλά εξαφάνιση δημόσιων κοινωνικών πολιτικών. Το Σύμφωνο για το Ευρώ, προβλέπει μείωση των μισθών σε όλη την Ευρώπη, ώστε να συναγωνιστεί η ΕΕ την Κίνα, Ινδία και άλλους ανταγωνιστές της. Πως θα γίνουν αυξήσεις μισθών λοιπόν μέσα στη ευρωζώνη και μάλιστα χωρίς διαγραφή του χρέους;  Τη στιγμή που τα δύο αυτά ζητήματα συγκλονίζουν την Ολλανδία, τη Γαλλία, αλλά και άλλες χώρες του πυρήνα της ΕΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ πολύ απλά, συσκοτίζει, αποπροσανατολίζει, αποκοιμίζει επικίνδυνα.
Μα δεν καταλαβαίνουν ότι εκτίθενται; Εύλογο και επίμονο το ερώτημα. Πιστεύουμε πως η πρωτοφανής αυτή δήλωση,  έγινε σχεδιασμένα, με σκοπιμότητα και με στόχευση. Είναι σήμα δέσμευσης για την παραμονή μέσα στα όρια  του συστήματος. Όπως ήταν και η επιστράτευση στα ψηφοδέλτια των Ραυτόπουλου και Κουρουπλή. Είναι απάντηση στο ερώτημα ‘’και αν όμως συμβεί;’’. Μόνο που η απόκριση δεν κοιτάει το λαό και την αριστερά  στα μάτια, αλλά καθησυχάζει τους αντιπάλους του λαού.
Στον κατήφορο αυτό, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα βρει συνενόχους.  Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, επικοινωνώντας με τις διαθέσεις του κόσμου (και της λαϊκής βάσης αυτού του χώρου) για πραγματική αλλαγή πορείας με ισχυρή αριστερά, αντιπαλεύει αποφασιστικά τον ευτελισμό της αριστερής διεξόδου.  Και δεν το λέμε ντροπαλά. Είναι στάση ευθύνης.
Ενίσχυση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, σημαίνει ξεσηκωμός και εξέγερση για ΑΝΑΤΡΟΠΉ. Σε αντικαπιταλιστική, δημοκρατική και αντι -ΕΕ κατεύθυνση.
Η ψήφος στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ  και η είσοδός της στη Βουλή θα είναι το πιο καθαρό σινιάλο για την  ανατροπή και τη λαϊκή νίκη. Για την κοινή δράση της αριστεράς στο δρόμο, για  να πάρουν δρόμο!
Για να περάσει η εξουσία και ο πλούτος στα  χέρια των εργαζομένων. 
Για μας,  τα μνημόνια έχουν αιτίες και πατεράδες. Η τρόικα έχει όνομα: Ευρωπαϊκή Ένωση, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (δηλαδή πάλι ΕΕ!) και ΔΝΤ.
Και στην Ελλάδα έχουν εκπρόσωπο. Έχουν το μακρύ και βρώμικο χέρι της ελληνικής οικονομικής ολιγαρχίας και το άθλιο πολιτικό σύστημα της. Αυτό δεν αποτελείται μόνο από τον πάλαι ποτέ πανίσχυρο κλασσικό δικομματισμό ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, αλλά και από τα νεοπαγή τα δεξιά, ακροδεξιά και νεοδεξιά κόμματα, όπως αυτό του ακροδεξιού Π. Καμμένου.
Είναι πραγματικά τραγικό, στην πρεμούρα να στοιχειοθετηθεί όπως όπως η ρεαλιστικότητα της ‘’αριστερής κυβέρνησης’’, να θεωρείται ‘’δευτερεύον ζήτημα’’ η αναγόρευση του ακροδεξιού Π. Καμμένου σε εν δυνάμει ..φίλο του λαού και …σύμμαχο της αριστεράς. Δεν είναι απλά λάθη αυτά.
Δυστυχώς, η συστημική  διαχειριστική αριστερά, επιμένει να αγνοεί πως ζούμε σε εποχή βαθειάς καπιταλιστικής κρίσης, όπως αυτή του 1929. Ξεχνά ότι η αδυναμία αντικαπιταλιστικής απάντησης τότε σε αυτή τη κρίση, γέννησε το φασισμό, αλλά και οδήγησε στο φρικτό μεγάλο πόλεμο.  
Δεν έφτασε, κατά τα φαινόμενα, για να συνέλθει από τις φαντασιώσεις της,  ο θρίαμβος της ακροδεξιάς Λεπέν στη Γαλλία, απέναντι σε μια αριστερά που τρέχει πίσω από τη σοσιαλδημοκρατία και δεν βγάζει τσιμουδιά για την ΕΕ.  Ίσως   να της το υπενθυμίσει  το φούντωμα της Χρυσής Αυγής.  Δηλαδή όταν θα μας έχουν πιάσει όλους με τους πιζάμες…
Έχουμε βαθειά πεποίθηση ότι μας αξίζει κάτι καλύτερο.
 

Σύντομη Περιγραφή: 

Παναγιώτης Μαυροειδής,
Υποψήφιος με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην περιφέρεια ΑΤΤΙΚΗΣ

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Συνολικές προβολές σελίδας

Αρχειοθήκη ιστολογίου