Κυριακή, 13 Μαρτίου 2011

Ο αληθινός Παπαδιαμάντης

Αυτήν την περίοδο, πολλά άρθρα δημοσιεύτηκαν και εξακολουθούν ακόμα να γράφονται για τον πολύ σημαντικό δημιουργό της νεοελληνικής λογοτεχνίας Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη. Τα άρθρα γράφονται σαν αφιέρωμα στα 100 χρόνια από το θάνατο του Σκιαθίτη δημιουργού.
Οι περισσότεροι αρθρογράφοι προσδίδουν μέσα από τα άρθρα τους χαρακτηριστικά στον ίδιο τον Παπαδιαμάντη και στο έργο του που απέχουν πολύ από την πραγματικότητα. Από τη δομή, από τα υπερβολικά κοσμητικά επίθετα και από το περιεχόμενο των αφιερωμάτων προκύπτει ότι οι συγγραφείς των κειμένων είναι «οπαδοί» του Αλ. Παπαδιαμάντη, της ζωής και του έργου του. Εξ ου και οι τίτλοι, οι υπότιτλοι και οι αναφορές ότι δήθεν ο Αλ. Παπαδιαμάντης «συνομίλησε με την ψυχή του λαού», ότι δήθεν «χρησιμοποίησε το λόγο του για να ξεσκεπάσει και να καταγγείλει τους πλουτοκράτες», ότι τάχα μέσα από τη «Φόνισσα» «δείχνει το μέγεθος της υποχώρησης της συλλογικότητας», ότι «ξεσκεπάζει και στηλιτεύει τους τοκογλύφους και τους αιματοφάγους πολιτικάντηδες» κ.λπ.
Κατά κανόνα, οι αρθρογράφοι κάνουν όχι σωστές προσεγγίσεις στο γλωσσικό πρόβλημα της εποχής των νεοελληνικών Γραμμάτων και ταυτόχρονα όλες σχεδόν οι πηγές τους αναφέρονται σε αστούς όπως ο Οδ. Ελύτης και ο Φ. Πολίτης, οι οποίοι μάς προτείνουν ότι στη νεοελληνική λογοτεχνία «μονάχα δύο ονόματα ξεχωρίζουν, Σολωμός και Παπαδιαμάντης» και μας καλούν μάλιστα να μνημονεύουμε μονάχα δύο ονόματα: «Διονύσιο Σολωμό και Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη».
Αυτός, λοιπόν, είναι ο αληθινός Παπαδιαμάντης;
Δυστυχώς, αυτός ο πράγματι μεγάλος δημιουργός ούτε στη ζωή ούτε στη γλώσσα του, κυρίως όμως ούτε στο έργο του θέλησε να εκφράσει την κοινωνική αδικία και την ανάγκη για απελευθέρωση από αυτήν. Ετσι, έμεινε ένας από τους κορυφαίους νεοέλληνες δημιουργούς που έκανε σπουδαίες περιγραφές, μοναδικές ηθογραφικές προσεγγίσεις, ψυχογραφίες, που έγραψε ύμνους στον ατομισμό και στη θρησκεία, διθυράμβους για τη χριστιανική πίστη και το χριστιανισμό, που ύμνησε την ελληνική φύση και το Αιγαίο πέλαγος. Για όλους αυτούς τους λόγους, η παμπόνηρη ελληνική εκκλησία του έδωσε το προσωνύμιο «ο Αγιος» των νεοελληνικών Γραμμάτων, είτε άλλοι, όπως ο Γ. Βαλέτας του έδωσε το προσωνύμιο «Κοσμοκαλόγερος». Τίποτα από όλα αυτά δεν ήταν τυχαίο. Και, δυστυχώς, μέσα από αυτές τις θέσεις του, μέσα από αυτές τις δοξασίες του και αυτήν τη στάση ζωής ο Αλ. Παπαδιαμάντης φρέναρε τη δυνατότητα που είχε να μπολιαστεί με το κοινωνικοπολιτικό είναι, να προσπαθήσει να το εκφράσει και να αξιοποιήσει το μοναδικό του ταλέντο στην υπηρεσία του λαού ενάντια στους αστικοτσιφλικάδες. Αδίκησε έτσι το μεγάλο του έργο και στένεψε την προσφορά του.
Ο Αλ. Παπαδιαμάντης, και στην προσωπική του ζωή, ήταν μοναχικός, απόμακρος, μακριά από συλλογικότητες, μακριά από παρέες και φιλίες. Είτε στη Σκιάθο είτε στην Αθήνα, ζούσε σαν ασκητής, ζούσε μέσα σε γυάλα μακριά από τις κοινωνικές εξελίξεις της εποχής του. Κόσμο απλό έβλεπε μονάχα κάθε Κυριακή στην εκκλησία.
Το στιλ της προσωπικής του ζωής, που αρκούνταν μόνο να έχει χρήματα για το ποτό του και την ταβέρνα του, μαρτυρά ένα είδος κοινωνικής περιθωριοποίησης. Ολοι οι μελετητές του έργου του, οι οποίοι είναι αφοσιωμένοι οπαδοί αυτού του έργου, ομολογούν το συγκεκριμένο τρόπο ζωής και την αγάπη του Αλ. Παπαδιαμάντη στον ασκητισμό και στο αλκοόλ.
Ο Αλ. Παπαδιαμάντης για οχτώ μήνες ντύθηκε μοναχός στο Αγιον Ορος και σε όλη του τη ζωή ήταν παθιασμένος με τον Χριστιανισμό και τις δοξασίες του. Ηταν κάθε Κυριακή ψάλτης σε εκκλησίες. Σχεδόν σε όλα τα έργα του μιλάει για τον Χριστό, την Παναγία, τους αγίους με συγκεκριμένη οπτική. Γράφει π.χ. στο έργο του «Αγια και Πεθαμένα», «Πανάγαθε Βασιλεύ, (...) καρποίς ευλόγησον (...) πιστούς δούλους σου αγίασον, ότι εις δόξαν σην, Κύριε (...) των εν ευσεβεία και πίστει τελειωθέντων. (Εκδόσεις «Εστία», 2000 σελ. 39.)
Στο σπουδαίο έργο του «Η Φόνισσα», διαμορφώνει την πρωταγωνίστριά του, την Φραγκογιαννού, να ζει στον κόσμο της, να εμποδίζει τη νέα ζωή να διεκδικήσει, να βουλιάζει στα αδιέξοδα και στη σύγχυση ή να επιλέγει τη μεμονωμένη αντιμετώπιση ενός κοινωνικού προβλήματος και ξανά να προσδοκά τη λύτρωση όχι από τον κοινωνικό αγώνα, αλλά από το θεό.
Επιπλέον, μόνο στους τίτλους έργων του να προστρέξει ο απλός μελετητής θα διαβάσει δεκάδες αυτοτελή έργα του που έχουν γραφτεί σε διαφορετικές χρονικές περιόδους της ζωής του βαθιά θρησκευτικά όπως είναι π.χ.: 1) Ο Χριστός Ανέστη του Γιάννη, 2) Ο Αλιβάνιστος, 3) Χριστός στο Κάστρο, 4) Χριστούγεννα του τεμπέλη, 5) Το Πάσχα ρωμέικο, 6) Το χριστόψωμο, 7) Στην Παναγίτσα στο Πυργί, 8) Αψαλτος, 9) Λαμπρή, 10) Αγιος Δεσπότης, 11) Η Παιδική πασχαλιά, 12) Παμμέγιστη, 13) Στην Παναγιά την Κουνίστρα κ.λπ. Για όλους αυτούς τους λόγους και πολλούς ακόμα, η πονηρή ελληνική εκκλησία τον προβάλλει, τον προωθεί και υποστηρίζει ότι: «Η ζωή του Παπαδιαμάντη ήταν λιβάνι αγιορείτικο, σαν το λάδι καντηλιού (...) το άρωμα του αγιορείτικου λιβανιού βγαίνει και προχέεται από την καρδιά του στο μολύβι του και στα γραπτά του. Τα κείμενά του είναι "λιβανάτα" από το μοσχοθυμίαμα της λατρείας, της προσευχής. Εχει το ήθος της λατρείας. Αυτή η λατρεία τον έκανε να παραμένει ορθόδοξος στο φρόνημα, στο ήθος σε όλη του την ζωή». (Από την ομιλία στην Παλαιά Βουλή του Μητροπολίτη Ναυπάκτου στην επέτειο των 90 χρόνων από το θάνατο του Παπαδιαμάντη).
Για τους ίδιους λόγους, ο γνωστός ακραία συντηρητικός ιστορικός Καργάκος γράφει για τον Παπαδιαμάντη: «Ο Παπαδιαμάντης, όπως αργότερα ο Ιων Δραγούμης, έβλεπε το ζήτημα διαφορετικά. Μια άλλη χριστιανική αυτοκρατορία θα διαδεχόταν την μουσουλμανική και θα έδινε νέα πνοή στους υποταγμένους λαούς...» (Ομιλία του σε ημερίδα της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδας για τον Αλ. Παπαδιαμάντη 25-26 Μάη 2001).
Στα 1948 ο υποστηριχτής του Αλ. Παπαδιαμάντη ο Μ.Μ. Παπαϊωάννου, στη μελέτη του με τίτλο: «Η θρησκευτικότητα του Παπαδιαμάντη», γράφει: «Η ψυχολογία της παρακμής και η απαισιοδοξία δεν άφηναν τον Παπαδιαμάντη να χαρεί το δράμα ενός καινούριου κόσμου. Δεν ήταν δυναμικός τύπος, ηρωικός, όπως ο Παλαμάς, ο Καρκαβίτσας. Κείνοι είχαν τ' όνειρο, ο Παπαδιαμάντης τη νοσταλγία. Οι δυο τους κοιτούσαν μπροστά, ο Παπαδιαμάντης πίσω».
Ο Αλ. Παπαδιαμάντης όπως στη ζωή του, στο έργου του, έτσι και στη γλώσσα του δε θέλησε να χρησιμοποιήσει την απλή, την κατανοητή γλώσσα του λαού μας. Στην εποχή του, γίνεται πόλεμος ανάμεσα στην καθαρεύουσα και στη Δημοτική. Αυτός όμως, στα διηγήματα, στα ποιήματα, στα δημοσιογραφικά του κομμάτια, θελημένα, συνειδητά, περιφρονεί τη γλώσσα του λαού και γράφει στην καθαρεύουσα. Βέβαια, κανένας δεν μπορεί μονάχα απ' αυτό να κατατάξει τον Αλ. Παπαδιαμάντη και το έργο του, αλλά όλα χρειάζεται να συνυπολογίζονται αθροιστικά. Με το ειδικό βάρος που έχει το κάθε επίπεδο πρέπει να συναθροιστούν η θρησκοληψία του, ο μεγαλοϊδεατισμός του, ο ατομισμός του, η καθαρεύουσά του.
Εντέλει, μέσα από όλα αυτά, προκύπτει το ξεκάθαρο ερώτημα: Εμείς, οι κομμουνιστές όταν κρίνουμε έναν δημιουργό, ακόμα και τον πιο σπουδαίο, με ποιον τρόπο θα πρέπει να τον κρίνουμε; Ποια είναι εκείνα τα εργαλεία που θα μας οδηγούν αλάθητα στη σωστή κάθε φορά κρίση; Το εργαλείο είναι η θεωρία μας. Είναι η ανάλυση με βάση τα μαρξιστικά κριτήρια, αν ο δημιουργός κάνει τον κουφό, τον αδιάφορο στις κοινωνικές εξελίξεις ή αν συστρατεύεται με την «πένα» του για την κοινωνική αλλαγή. Αν ο πνευματικός άνθρωπος, ο διανοούμενος συντάσσεται με την εργατική τάξη και τους συμμάχους της ή αν ευθυγραμμίζεται με την αστική τάξη της κάθε εποχής. Αυτή η επιλογή είτε θα προσδώσει πόντους στο καλλιτεχνικό του έργο είτε θα το αφήσει στο στενό επίπεδο της πνευματικής δημιουργίας.
Σε κάθε περίπτωση, νομίζω ότι στη σύγχρονη πολιτική ιστορία του τόπου, το δικό μας κίνημα έχει αναδείξει και έχει συμπορευτεί με αληθινούς γίγαντες της καλλιτεχνικής και πνευματικής δημιουργίας σε όλους τους τομείς των Γραμμάτων και των Τεχνών, με κορυφαίους διανοητές. Σπουδαίους ανθρώπους που έθεσαν τη μοναδική τους «πένα», την Τέχνη τους, στην υπηρεσία των λαϊκών αγώνων και του Κόμματος. Χρειάζεται σεβασμός στους δικούς μας «άγιους», που άγιασαν με τη στάση ζωής τους και το έργο τους τους αγιασμένους αγώνες του λαού μας. Χρειάζεται μέτρο και αυτοσυγκράτηση. Χρειάζεται ικανότητα να μπορούμε να κρίνουμε παράλληλα, όταν αυτό είναι αναγκαίο, το έργο ενός δημιουργού χωρίς να οδηγούμαστε σε απλοϊκές γενικεύσεις και χωρίς να μετατρέπουμε την επιθυμία μας σε πραγματικότητα. Γιατί θα θέλαμε ο Αλ. Παπαδιαμάντης να ήταν κοινωνικός αγωνιστής. Αλλά δεν ήταν.
Η πραχτική αξία όλων αυτών σχετίζεται με το πώς διαπαιδαγωγούμε σήμερα τη νέα βάρδια της εργατικής τάξης, πώς τη μαθαίνουμε να κρίνει, να υιοθετεί τη μαρξιστική μέθοδο ανάλυσης, να φυλάγεται από κακοτοπιές και κάθε είδους οπορτουνισμό.
Κι εδώ αξίζει να θυμηθούμε πως αρχές του 1937, μέσα από τις φυλακές της Κέρκυρας, ο πρώην Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ, Νίκος Ζαχαριάδης, στο έργο του ο «Αληθινός Παλαμάς» σκιαγραφεί τον Αλ. Παπαδιαμάντη, γράφοντας: «Ο Παπαδιαμάντης, της "Σχολής των Γραμμάτων" κι αυτός, είναι μια κορυφή στα νεοελληνικά γράμματα. Η φιλολογική του αξία είναι αναμφισβήτητη, αν και η καθαρεύουσα τον ζημιώνει εξαιρετικά. Η αξία του βρίσκεται στο γεγονός ότι αυτός, περισσότερο ίσως από κάθε άλλον νεοέλληνα τεχνίτη του πεζού λόγου, περιέγραψε με μιαν εξαιρετική δύναμη και ζωντάνια την ελληνική ζωή, τα ήθη και έθιμα, πρώτ' απ' όλα της ιδιαίτερης πατρίδας του. Το έργο του είναι δεμένο με τη ζωή του λαού, με τις καθημερινές μικροέγνοιες και μικροφροντίδες του. Μα αυτό είναι όλο. Παραπέρα ο Παπαδιαμάντης δεν προχωρεί. Η γλώσσα του τον κρατάει μακρυά από τη λαϊκή μάζα, που θα μπορούσε να τόνε νοιώσει και να τον εχτιμήσει. Η σκέψη του δεν ξεκολλά από τη γύρω του καθυστέρηση δεν κουνιέται, δεν προχωρεί και είναι βαθειά επηρεασμένη απ' το θρησκευτικό μυστικισμό.
Ο ρεαλιστής Παπαδιαμάντης συμβιβάζεται με τη νεοελληνική πισοδρόμηση, γίνεται ο τραγουδιστής της. Πίσω απ' την καθημερινή λαϊκή ζωή και φτώχεια δεν αντιλαμβάνεται τα κοινωνικά προβλήματα, που την ανησυχούν και τήνε δέρνουν. Ο Παπαδιαμάντης δεν έχει κοινωνική προοπτική, ούτε και τον ενδιαφέρει αυτό. Ετσι, γερός αυτός τεχνίτης του πεζού λόγου, δε γίνεται τίποτε άλλο απ' αυτό. Αυτού σταματά. Με τη δύναμη της πέννας του δεν εμπνέει ορμή, δεν εμψυχώνει, δεν καθοδηγεί. Φυσικά, αν ήταν τέτοιος θα φρόντιζε πρώτ' απ' όλα να διορθώσει την γλώσσα του. Ετσι, μένει κι αυτός, πολύ περισσότερο από τους δύο πρώτους *, στο περιθώριο της κοινωνικής ζωής της εποχής του και των προβλημάτων που την απασχολούν. Περιέγραψε οπωσδήποτε τη ζωή του λαού, μα δεν μπήκε στην ψυχή του». (Εκδόσεις «Γλάρος», 1986 σελ. 28).
* Αναφέρεται στους Λασκαράτο και Ροΐδη.
Γιώργος ΜΑΥΡΙΚΟΣ
Μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ

Τυχαίος ο Σεισμός στην Ιαπωνία ή Λειτούργησε Άλλη μία Φορά το HAARP;

Στα δυο πρώτα λεπτά του βίντεο βρίσκεται η απάντηση στο ερώτημα που τίθεται και μέχρι το πέμπτο λεπτό εξάγει κανείς τα δικά του συμπεράσματα γι’ αυτό το τραγικό γεγονός (αλλά καθόλου τυχαίο)…
Ποιος ξέρει άραγε τι αρνήθηκε να κάνει η Ιαπωνία για να τιμωρηθεί μ’ αυτόν τον φρικτό τρόπο από την Νέα Παγκόσμια Τάξη Πραγμάτων;;; Για όσους γνωρίζουν, είναι πιθανώς μια προειδοποίηση για το τι μέλλει γενέσθαι σε όσους δεν “υποταχθούν”…
Οπωσδήποτε δείτε το video αναλύει τον τρόπο λειτουργίας του HAARP.
http://olympia.gr/ 

Υπάρχει ανάγκη βαθμών

Κάντε κάτι και για την Σκόπελο !

Πενήντα κρουαζιερόπλοια
Βαθειά ανάσα στην τοπική οικονομία αναμένεται να προσφέρουν οι χιλιάδες ξένοι τουρίστες που έστω και λίγες ώρες θα αποβιβαστούν με τα κρουαζιερόπλοια στο λιμάνι στο Βόλο και στα κοντινά χωριά του Πηλίου.
Σύμφωνα με τις κρατήσεις που έχουν γίνει μέχρι τώρα από τους τοπικούς πράκτορες των εταιριών στον Οργανισμό Λιμένος Βόλου οι αφίξεις μέσα στο 2011 θα είναι αυξημένες κατά 50 % σε σύγκριση με το 2010 και 20 % σε σχέση με το 2009.
Η αύξηση της κρουαζιέρας τη φετινή χρονιά στο λιμάνι του Βόλου μπορεί να ενισχυθεί ακόμη περισσότερο, ενώ θετικές προοπτικές διαγράφονται και για τα επόμενα χρόνια. Για τη φετινή χρονιά οι προοπτικές για ακόμη μεγαλύτερη αύξηση των αφίξεων των κρουαζιεροπλοίων, είναι συνάρτηση και των πολιτικών συνθηκών που θα διαμορφωθούν τις επόμενες εβδομάδες ή μήνες στην Αίγυπτο, στη Λιβύη και γενικότερα στο χώρο της Εγγύς και της Μέσης Ανατολής. Όπως λένε οι αρμόδιοι του Οργανισμού Λιμένος Βόλου αν οι πολιτικές συνθήκες στην περιοχή επιδεινωθούν, ενδεχομένως να οδηγήσει τις μεγάλες εταιρίες που δραστηριοποιούνται στο χώρο της κρουαζιέρας να τροποποιήσουν τα δρομολόγια τους για πιο ασφαλείς τελικούς ή ενδιάμεσους προορισμούς στη λεκάνη της Μεσογείου. Από την επόμενη χρονιά οι αυξημένες προσδοκίες για αύξηση των επιβατών κρουαζιέρας στα μεγάλα ελληνικά λιμάνια της χώρας αποδίδεται στην άρση του καμποτάζ και στην κινητικότητα που επιδεικνύουν τα συναρμόδια υπουργεία Πολιτισμού - Τουρισμού και Θαλασσίων Υποθέσεων που έχουν αποδυθεί σε υψηλόβαθμο κυβερνητικό επίπεδο σε έναν αγώνα δρόμου προκειμένου να προβάλλουν και να διαφημίσουν την ελληνική αγορά στις μεγάλες εκθέσεις τουρισμού και κρουαζιέρας, όπως αυτή που ξεκινά αύριο στο Μαιάμι των Ηνωμένων Πολιτειών.
Οι αφίξεις στο Βόλο
Οι αφίξεις κρουαζιερόπλοιων στο λιμάνι του Βόλου ξεκινούν στις 4 Απριλίου ενώ η τελευταία άφιξη κρουαζιερόπλοιου στην πόλη μας είναι προγραμματισμένη για τις 23 Νοεμβρίου.
Αναλυτικότερα σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του Οργανισμού Λιμένος Βόλου για το 2011 είναι προγραμματισμένες 50 συνολικά αφίξεις κρουαζιερόπλοιων. . Από αυτές οι 21 είναι από το ναυτικό πρακτορείο του Αγγ. Πετεινάρη ( Ιωλκός) και οι υπόλοιπες 29 από το ναυτικό πρακτορείο του Νίκου Παπαγεωργίου. Συνολικά εκτιμάται ότι οι αφίξεις ξένων τουριστών που θα έλθουν μέσα στο 2011 με τα κρουαζιερόπλοια θα ξεπεράσουν τις 50.000.
Σύμφωνα με τα στοιχεία του Οργανισμού Λιμένος Βόλου οι αντίστοιχες αφίξεις κρουαζιεροπλοίων το 2010 ήταν 33 με 21.455 συνολικά επιβάτες , ενώ το 2009 οι αντίστοιχες αφίξεις ήταν 43 με τους επιβάτες να ανέρχονται σε 38.592.
Η έκθεση στο Μαιάμι
Εξάλλου σε μία προσπάθεια να αυξηθεί η άφιξη και η αναχώρηση κρουαζιερόπλοιων προς και από λιμάνια της χώρας μας αναχώρησε χθες για το Μαϊάμι των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής ο Υπουργός Θαλάσσιων Υποθέσεων Νήσων και Αλιείας Γιάννης Διαμαντίδης προκειμένου να συμμετάσχει στην 8η Εκθεση Τουρισμού και Κρουαζιέρας που ξεκινά στην αμερικανική πόλη.
Στην ελληνική αποστολή που αναχώρησε για τις ΗΠΑ εκτός από τον Υπουργό Θαλάσσιων Υποθέσεων συμμετέχουν ακόμη ο Υπουργός Πολιτισμού Παύλος Γερουλάνος, ο Υφυπουργός Τουρισμού Γ. Νικητιάδης , καθώς και οι εκπρόσωποι από τις διοικήσεις των δέκα μεγάλων λιμένων της χώρας ανάμεσά τους και αυτό του Βόλου.
Η ελληνική αποστολή κατά τη διάρκεια παραμονής της στις ΗΠΑ θα έχει συνομιλίες και διαπραγματεύσεις με τους επικεφαλής όλων των μεγάλων ομίλων στο χώρο της κρουαζιέρας , προκειμένου, όπως προαναφέρθηκε , τα ελληνικά λιμάνια να αποτελέσουν τη βάση αναχώρησης και άφιξης των κρουαζιερόπλοιων.
Ηδη σύμφωνα με πληροφορίες έχουν κλειστεί συναντήσεις των υπουργών με εκπροσώπους της Carnival Cruises Lines, της Costa Cruises και της Royal Carribean κατά τις οποίες θα εξεταστούν όλα τα δεδομένα μετά την άρση του καμποτάζ και τη νέα σύμβαση για την κρουαζιέρα.
Στην ελληνική αποστολή στο Μαιάμι από τον Οργανισμό Λιμένος Βόλου συμμετέχει ο Υπεύθυνος Κίνησης του εμπορικού λιμένος κ. Παναγιώτης Φεύγας. Ο εκπρόσωπος του ΟΛΒ έχει μαζί του αφίσες με το λιμάνι του Βόλου, έντυπο διαφημιστικό υλικό που προβάλλει , στα ελληνικά και τα αγγλικά, το Βόλο, το Πήλιο, αλλά και άλλα ενδιαφέροντα σημεία στην ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλίας που μπορούν να δουν οι επιβάτες των κρουαζιερόπλοιων που θα ελλιμενιστούν στο λιμάνι του Βόλου, καθώς και ένα τρίλεπτο διαφημιστικό dvd που θα προβάλλεται από το τουριστικό περίπτερο που έχει εκμισθώσει η χώρα μας.
Γιατί να μην πιάνουν και στην σκόπελο  άσχημα θα ήταν?

Ο φον Geroulanos... η ανευθυνότητα-ελαφρότητά του, αλλά και ο εθισμός του σε συχνά ταξίδια γιά το τίποτα, με χρήματα του Δημόσιου...



Ανάβαλε τελευταία ώρα το ταξίδι-''διακοπές'' στο Μαϊάμι ο υπουργός Πολιτισμού Π. Γερουλάνος.
Θα πάει Ουάσιγκτον και Νέα Υόρκη. Στην αμερικάνικη πρωτεύουσα θα έχει γεύμα με προέδρους εβραιο-αμερικάνικων Οργανώσεων, στη Νέα Υόρκη πάει γιά ιδιωτικές του υποθέσεις.
Πιθανά να πάει μετά και στο Λος 'Αντζελες γιά την ''προβολή της Ελλάδας''.
Η ''αναβολή'' του ταξιδιού του υπουργού στο Μαϊάμι, πιστοποιεί -αυτό που το ''Κ'' υποστηρίζει- ότι η έκθεση δεν είναι κάτι...
 πολύ σπουδαίο που να δικαιολογεί πολλαπλές, πολυήμερες και ''χλιδάτες'' υπουργικές παρουσίες.
Συμπέρασμα: 'Οταν ένας υπουργός κυβέρνησης αλλάζει ξαφνικά, τελευταία ώρα, τον προορισμό -υποτίθεται γιά ''σοβαρή προβολή της τουριστικής Ελλάδας''- αλλά δεν ματαιώνει το υπερατλαντικό ταξίδι του και συνεχίζει σε άλλους προορισμούς, αποδεικνύει την ανευθυνότητα-ελαφρότητά του, αλλά και τον εθισμό του σε συχνά ταξίδια γιά το τίποτα, με χρήματα του Δημόσιου, ειδικά τώρα που η Ελλάδα υποφέρει οικονομικά).
http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.com/2011/03/geroulanos.html 

Χάκερ στην σελίδα του ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΘΑΛΑΣΣΙΩΝ ΥΠΟΘΕΣΕΩΝ ,ΝΗΣΩΝ &ΑΛΙΕΙΑΣ ?


Ρε πόσο μαλ@κας είσαι εσύ η μήπως είσαι χαφιές με έδρα στο νησί μας?


Πως γίνεται μέσα σε λίγη ώρα να δίνει απάντηση ο Κώστας Καρτάλης σε ανάρτηση μας που τον ξεσχίζουμε για την στάση του σχετικά με το natura 2000
Έλα θα καταγγείλουμε πάλι τον Κώστας Καρτάλη πάρε τηλέφωνο να σου δώσει εντολές τι να γράψεις
Ρε δεν πας να ….καλύτερα 
Είπαμε να μην ασχοληθούμε μαζί σου αλλά σε τρώει ο κ@λος σου 
http://skopelos-news.blogspot.com/, 

Προς σκοπελίτες, ξεκινήστε από αύριο το πρωί όλοι αγωγές στην ΔΕΗ !

Χρηματική αποζημίωση αλλά και αντικατάσταση συσκευών θα δικαιούνται όσοι καταναλωτές υποστούν ζημιές από διακοπές ρεύματος. Τι πρέπει να γνωρίζουν οι πολίτες για να διεκδικήσουν μέχρι και 500 ευρώ

Μέχρι και 500 ευρώ θα δίνει η ΔΕΗ στους καταναλωτές οι οποίοι έχουν υποστεί ζημιές εξαιτίας των διακοπών ρεύματος, σύμφωνα με...
την εφημερίδα "Έθνος".
Όπως αναφέρει το δημοσίευμα η ΔΕΗ θα αποζημιώνει τόσο τους οικιακούς όσο και τους εμπορικούς χρήστες με το ποσό των 500 ευρώ το ανώτερο, αν πληγούν από βλάβη στο δίκτυο ηλεκτροδότησης.
Μάλιστα, σύμφωνα με τη σύσταση της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας, προβλέπεται και αντικατάσταση των συσκευών που ίσως χαλάσουν από τη διακοπή ρεύματος.
Η αποζημίωση, σύμφωνα με τον πρόεδρο της ΔΕΗ θα ξεκινά από 300 ευρώ τη ζημιά και θα φτάνει τα 500 ανάλογα την παροχή ρεύματος.
Προκειμένου ο καταναλωτής να πάρει την αποζημίωση πρέπει να ξέρει ότι οι διακοπές ρεύματος δεν αφορούν αυτές που προκλήθηκαν από κακές καιρικές συνθήκες.
Κατά τα άλλα πρέπει να ενημερώσει τη ΔΕΗ μέσα σε 4 ημέρες με αίτηση, και έπειτα η ΔΕΗ θα διερευνήσει τις αιτίες της βλάβης.
Ο καταναλωτής θα μπορεί να δώσει στην Επιχείρηση παραστατικό ηλεκτρολόγου ο οποίος θα περιγράφει τη βλάβη και το κόστος αποκατάσταση ή αντικατάσταση των χαλασμένων συσκευών, στο οποίο θα πρέπει η ΔΕΗ να απαντήσει μέσα σε 15 ημέρες. Η αποζημίωση θα πρέπει να γίνει μέσα σε ένα μήνα.
http://ksipnistere.blogspot.com/2011/03/blog-post_1615.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+Ksipnistere_+%28.+.+.+.+.+.+.+++ksipnistere+_++%CE%9F+%CF%83%CE%B9%CF%89%CF%80%CF%8E%CE%BD+%CE%B4%CE%BF%CE%BA%CE%B5%CE%AF+%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%B9%CE%BD%CE%B5%CE%AF%CE%BD%29

ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ Καλεί το λαό σε ενσωμάτωση και υποταγή

Παπαγεωργίου Βασίλης
Οι θέσεις και οι προτάσεις του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ που αφορούν στο ζήτημα της καπιταλιστικής κρίσης κάνουν ολοκάθαρη την προσπάθειά του να ενσωματώσει εργατικές και λαϊκές δυνάμεις στην αστική πολιτική, σοσιαλδημοκρατικού τύπου, βάζοντας εμπόδια στη ριζοσπαστικοποίηση συνειδήσεων.
Η συγκάλυψη του πραγματικού χαρακτήρα της κρίσης ως κρίση υπερπαραγωγής και υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου και η αναγωγή της από μέρους του οπορτουνισμού σε «κρίση χρέους», όπως την παρουσιάζουν όλες οι αστικές δυνάμεις, ισοδυναμεί με κάλεσμα του λαού να υπερασπισθεί μια ξένη γι' αυτόν σημαία, τη σημαία της αστικής διαχείρισης, και να δεχτεί αγόγγυστα την πιο αντιδραστική επίθεση που έχει δεχθεί μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Αυτή η σκόπιμη διαστρέβλωση του πραγματικού χαρακτήρα της καπιταλιστικής κρίσης γίνεται για να κρυφτεί και η πραγματική - απ' τη σκοπιά των λαϊκών συμφερόντων - διέξοδος προς την οποία πρέπει να κινηθεί το εργατικό λαϊκό κίνημα και να προβληθούν σαν δήθεν διέξοδοι μέτρα διαχείρισης της κρίσης προς όφελος του κεφαλαίου. Ορισμένα χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι τα παρακάτω:
1. «Το δημόσιο χρέος είναι εθνικό θέμα», ισχυρίζεται ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ! Η άποψη αυτή οδηγεί ευθέως στο συμπέρασμα ότι ευθύνη για την αποπληρωμή του έχει και ο λαός, ο οποίος, σύμφωνα με τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να ταχθεί συμπαραστάτης στην κυβέρνηση που πασχίζει για την αποπληρωμή του, για να έχει η πλουτοκρατία φτηνό χρήμα. Οι θέσεις του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ νομιμοποιούν την καρδιά της κυβερνητικής προπαγάνδας, η οποία καλεί το λαό να συναινέσει στην πολιτική που ξεκληρίζει τα όποια δικαιώματα έχουν απομείνει, με μέτρα που δεν έχουν καμιά σχέση με το χρέος και τα ελλείμματα.
Το χρέος δεν το δημιούργησε ο λαός, αλλά η πολιτική που εφαρμόστηκε για την ενίσχυση της κερδοφορίας και της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου. Ο λαός οφείλει να αναγράψει στην προμετωπίδα των αγώνων του ότι δεν αναγνωρίζει το χρέος, ότι αρνείται να αναλάβει την ευθύνη για δανεικά που δε ζήτησε και δεν έλαβε, ότι αντιπαλεύει την εξουσία του κεφαλαίου που γεννά κρίσεις, χρέη κ.λπ.
2. «Θετική διέξοδος μπορεί να δοθεί με αναδιαπραγμάτευση του χρέους, με έκδοση ευρωομολόγου...», ισχυρίζεται ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ! Η διέξοδος δεν είναι ίδια για το λαό και το κεφάλαιο. Για να βγει το σύστημα απ' την κρίση του, πρέπει να βυθίσει το λαό στον πιο σκληρό μεσαίωνα. Λύση προς όφελος του λαού δεν μπορεί να υπάρξει εντός και επί τα αυτά του συστήματος που προκάλεσε το πρόβλημα. Λύση μπορεί να επιβάλει ο λαός, εντείνοντας την πάλη του σε αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση, στην προοπτική της ανατροπής της εξουσίας των μονοπωλίων και οικοδόμησης της λαϊκής εξουσίας και οικονομίας.
Μια πρόσθετη απόδειξη ότι η λύση για το λαό κάθε άλλο παρά εκεί όπου υποδεικνύει ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται, παρέχει και το γεγονός ότι αυτές οι προτάσεις «γεννήθηκαν» στους κόλπους τμημάτων του κεφαλαίου και υιοθετήθηκαν πάραυτα όχι μόνο απ' τον οπορτουνισμό, αλλά ακόμα κι απ' τον ΛΑΟΣ και άλλες αστικές πολιτικές δυνάμεις.
Από αυτή τη σκοπιά, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να αποπροσανατολίσει το λαό και να τον αφοπλίσει. Κρύβει σκόπιμα ότι το ευρωομόλογο δεν είναι παρά μια ακόμα μορφή δανεισμού, το κόστος αποπληρωμής του οποίου θα φορτωθεί ξανά στο λαό, την ίδια ώρα που η πλουτοκρατία θα απολαμβάνει φθηνότερο χρήμα από τον κρατικό κορβανά για τις επενδύσεις της. Επιπλέον, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ δε λέει την αλήθεια στο λαό που είναι ότι με ή χωρίς ευρωομόλογο, κανένα από τα αντεργατικά αντιλαϊκά μέτρα δεν πρόκειται να παρθεί πίσω, οι συντάξεις και οι μισθοί δεν πρόκειται να αυξηθούν, ενώ το χρήμα από τα δάνεια με ευρωομόλογα θα πάνε στην πλουτοκρατία και δε θα γίνουν βέβαια σχολεία και νοσοκομεία, με δωρεάν υπηρεσίες για το λαό.
Στο ίδιο πνεύμα, η επαναδιαπραγμάτευση ή αναδιάρθρωση του χρέους μελετάται, αν δεν έχει ήδη αποφασιστεί, σε επίπεδο ΕΕ, καθώς γνωρίζουν ότι το χρέος της χώρας ως έχει είναι αδύνατον να αποπληρωθεί. Πρόκειται για μια νέα συμφωνία ανάμεσα στο δανειστή και το δανειζόμενο των όρων, με βάση τους οποίους έχει χορηγηθεί ένα δάνειο. Τέτοιου είδους διευθετήσεις δεν αποδίδουν τίποτα θετικό στο λαό, δεν του επιστρέφουν ούτε ψίχουλο απ' όσα ληστρικά του αφαιρέθηκαν.
Αντίθετα, για να «κλείσει» η συμφωνία, οι πιστωτές θα απαιτήσουν δεσμεύσεις για νέα αντιλαϊκά μέτρα, ώστε να διασφαλιστεί η απρόσκοπτη εξυπηρέτηση του αναδιαρθρωμένου χρέους. Ο λαός, δηλαδή, θα συνεχίσει να βυθίζεται στη φτώχεια, για να συνεχίσουν να εκτοξεύονται στα ουράνια τα κέρδη της πλουτοκρατίας.
3. «Επιτροπές λογιστικού ελέγχου του χρέους ώστε να μάθει ο ελληνικός λαός πώς δημιουργήθηκε αυτό και ποιο μέρος του είναι παράνομο, άκυρο και επαχθές, ώστε η Ελλάδα να αρνηθεί την αποπληρωμή του», ζητά ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, στοχεύοντας στο να εγγράψει το κίνημα στην ατζέντα των διεκδικήσεών του το αίτημα αυτό.
Πίσω όμως απ' τη «γραμμή» της μη αναγνώρισης και της άρνησης του χρέους καραδοκεί για το λαό η ενσωμάτωση, η υποταγή και τελικά ο εξανδραποδισμός του. Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ για να «χρυσώσει το χάπι» του δυσθεώρητου χρέους που ζητά απ' το λαό να καταπιεί, του υπόσχεται διερεύνηση και διαγραφή του επαχθούς και μη νόμιμου μέρους του, εάν εντοπιστεί τέτοιο.
Εμπαίζει το λαό ότι στον καπιταλισμό, με τις πολυδαίδαλες σχέσεις και τις αντιθέσεις ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα για το ποιο θα κατακτήσει την οικονομική πρωτοκαθεδρία, είναι δυνατόν να υπάρξει συμφωνία μεταξύ αστικών κυβερνήσεων για ρύθμιση του χρέους «προς όφελος» του λαού, με «αποσαφήνιση των όρων της δημιουργίας του, που ενδεχομένως σε σημαντική του έκταση είναι παράνομο και επαχθές».
Κρύβει σκόπιμα ότι το χρέος δημιουργήθηκε από την καθόλα νόμιμη στον καπιταλισμό πολιτική εξυπηρέτησης των μονοπωλιακών συμφερόντων και πως η όποια διευθέτηση στην αποπληρωμή του θα γίνει για τα συμφέροντα του κεφαλαίου και μόνο. Ακόμα κι αν αύριο το πρωί διαγραφόταν το σύνολο του χρέους της Ελλάδας, η εφαρμοζόμενη βάρβαρη πολιτική θα παρέμενε ίδια και γρήγορα νέα χρέη θα δημιουργούνταν.
4. Η«εμπλοκή του λαϊκού παράγοντα στις εξελίξεις δεν είναι παράγοντας αποσταθεροποίησης, αντιθέτως, μπορεί να δώσει δύναμη και ισχύ στη διαπραγματευτική ικανότητα της χώρας», δήλωσε μετά τη συνάντησή του με τον πρωθυπουργό την περασμένη Τρίτη ο Αλ. Τσίπρας. Είναι προφανές ότι ο ΣΥΝ δε θέλει απλώς ο λαός να αποδεχτεί μοιρολατρικά το βάρος του χρέους, αλλά και να το διεκδικήσει με τους αγώνες του! Ετσι, έφτασε ο Αλ. Τσίπρας να προτρέπει τον πρωθυπουργό να χρησιμοποιήσει σαν εργαλείο και τους αγώνες του λαϊκού κινήματος για να αποσπάσει περισσότερα στο πλαίσιο των ευρωενωσιακών ανταγωνισμών και παζαριών προς όφελος της ντόπιας πλουτοκρατίας!
Πρόκειται για θράσος και πρόκληση πρώτου μεγέθους προς το λαϊκό κίνημα, που καλείται ουσιαστικά απ' τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ να υποβοηθήσει την προσπάθεια που καταβάλλει η κυβέρνηση για να διασφαλίσει τα συμφέροντα της ντόπιας άρχουσας τάξης, έχοντας προηγουμένως σφαγιάσει τα δικαιώματα του λαού και με δηλωμένη την απόφασή της να συνεχίσει το σφαγιασμό. Η κυβέρνηση δεν διαπραγματεύεται τίποτα προς όφελος του λαού, ούτε υπήρξε ποτέ τέτοιο αντικείμενο διαπραγμάτευσης. Δεν υπηρετεί τα λαϊκά συμφέροντα, αλλά αυτά του κεφαλαίου. Η επίθεση στα δικαιώματα των λαών είναι ενιαία σε όλες τις χώρες - μέλη της ΕΕ και αυτό είναι το σημείο στο οποίο συμφωνούν απόλυτα.
Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να έχουν καμία έγνοια για το ποιας χώρας η αστική τάξη θα χάσει λιγότερα ή περισσότερα, για το αν απ' τη διαπραγμάτευση θα βγει ριγμένη ή κερδισμένη η ντόπια άρχουσα τάξη. Δεν είναι σύμμαχός τους, αλλά αντίπαλος και εχθρός τους. Δεν πρέπει να πονοκεφαλιάζουν για το πώς θα καλυφθεί το χρέος, δε χρωστούν τίποτε σε κανένα, δεν πρέπει να το αναγνωρίσουν.
Αντίθετα, τους οφείλονται τα πάντα, όλος ο πλούτος που παράγουν και τον καρπώνεται η πλουτοκρατία, που αφού τους κλέβει, τους φοράει και το φέσι των δικών της χρεών. Και πρέπει να διεκδικήσουν τα πάντα, πυκνώνοντας τις γραμμές της ταξικής πάλης σε γραμμή σύγκρουσης με την εξουσία των αστών, την πολιτική που τους υπηρετεί και τα χρήσιμα δεκανίκια τους, όπως αυτό του οπορτουνισμού. Αυτό είναι το μόνο χρέος που πρέπει να αναγνωρίσουν, απέναντι στον εαυτό τους και στο δικαίωμα των παιδιών τους να ζήσουν σε μια κοινωνία απαλλαγμένη απ' τα καπιταλιστικά παράσιτα και τους άρπαγες.

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Συνολικές προβολές σελίδας

Αρχειοθήκη ιστολογίου