Πηγή: Παναγιώτης Σωτήρης – f/b
Βαρέθηκα να βλέπω ξανά και ξανά να αναπαράγεται επιλεκτικά η ίδια φράση από το τελευταίο γράμμα του Ζαχαριάδη. Για να φτιαχτεί η μαγική εικόνα ότι και ο μακαρίτης πίστευε ότι «το Κόμμα έχει πάντα δίκιο». Μόνο που τίποτα δεν απέχει περισσότερο από την πραγματικότητα.
Η αργοπορημένη, υπερβολικά όψιμη και εκνευριστικά εκ του ασφαλούς «αποκατάσταση» του Νίκου Ζαχαριάδη από το ΚΚΕ, δεν αναιρεί το γεγονός ότι ήταν η τότε ηγεσία του ΚΚΕ που αποδέχτηκε το πρωτοφανές πραξικόπημα της 6ης Ολομέλεια του 1956, όταν τα «αδελφά κόμματα» και οι σοβιετικές υπηρεσίες επέβαλαν ουσιαστικά την αποκήρυξη του ηρωικού αγώνα του ΔΣΕ και την εγκατάλειψη της επαναστατικής γραμμής. Ήταν η τότε ηγεσία του ΚΚΕ – στην οποία συμμετείχαν και οι δύο πλευρές της διάσπασης του 1968 – που τον καθαίρεσε, που τον εξευτέλισε και που τον παρέδωσε κρατούμενο επί της ουσίας στις σοβιετικές υπηρεσίες ασφαλείας. Και ήταν η ηγεσία του ΚΚΕ που επέλεξε να τον σπρώξει στον θάνατο, αντιμετωπίζοντας ακόμη και το 1973 ως πρόβλημα και βαρίδι. Γιατί ακόμη και στη μετά τη 12η κουλτούρα, η γραμμη του Ζαχαριάδη, το χνάρι της επιμονής στην επαναστατική ρήξη δεν χώραγε σε καμία από τις παραλλαγές του ελληνικού κομμουνιστικού ρεφορμισμού.
Σαν «ψόφιο σκυλί» τον αντιμετώπισαν και ας τρέχουν τώρα να κάνουν εκδηλώσεις στη μνήμη του…
Ο μακαρίτης συγκεφαλαίωσε και την τραγωδία και το μεγαλείο του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος. Γιατί στην ιστορία ο μόνος τρόπος να αποφύγεις την τραγωδία είναι να μην επιδιώξεις ποτέ το μεγαλείο.
Γραμμή που το ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα έκτοτε εφάρμοσε με συνέπεια.
Όμως, εκτός από τις «κομμένες κεφαλές», σε όλες τις παραλλαγές τους, υπάρχουν και κάμποσες δεκάδες χιλιάδες νεκροί από το Χαϊδάρι μέχρι τη Μουργκάνα που ακόμη στοιχειώνουν τη μνημη μας και δεν μας αφήνουν στη παρηγόρια της λήθης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου