Συνδικάτο Εργατοϋπαλλήλων Μετάλλου για την συγκέντρωση 1 Μάη 2023

Συνδικάτο Εργατοϋπαλλήλων Μετάλλου Ν. Μαγνησίας

«Μήτσος Παπαρήγας»

Βόλος 1/05/2023

Με μαζική και μαχητική συγκέντρωση στην πλατεία Πανεπιστημίου, τίμησαν την Εργατική Πρωτομαγιά, εργατικά σωματεία και φορείς του Βόλου.

Η συγκέντρωση ξεκίνησε με μουσικό αφιέρωμα για την 1 Μάη από τους μουσικούς του ΠΑΜΕ Μαγνησίας.

Εργατοϋπάλληλοι, αυτοαπασχολούμενοι, αγρότες, φοιτητές, συνταξιούχοι, γυναίκες, νέοι και νέες ύψωσαν τη φωνή τους στέλνοντας το μήνυμα ότι οι αγώνες των εργατών σε όλο τον κόσμο θα νικήσουν. 

Στη συγκέντρωση, χαιρετισμό  έκαναν εκ μέρους των φοιτητικών Συλλόγων ο Νικολούλης Γιώργος Πρόεδρος του Φοιτητικού Συλλόγου του Οικονομικού του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και εκ μέρους της Ομοσπονδίας Αγροτικών Συλλόγων η Μαρία Μαμούχα Πρόεδρος του Αγροτικού Συλλόγου Ν. Πηλίου.

Την κεντρική ομιλία εκ μέρος των εργατικών σωματείων ο Τσιτσιρίκης Παναγιώτης πρόεδρος του Συλλόγου Εμποροϋπαλλήλων και Ιδ. Υπαλλήλων Ν. Μαγνησίας και μέλος της Διοίκησης του Ε.Κ.Β.

Στην ομιλία του ο Πρόεδρος των Εμποροϋπαλλήλων ανέφερε ότι η 1η του Μάη, η μέρα - σύμβολο για την παγκόσμια εργατιά, με το βαρύ της φορτίο, το γεμάτο από τις θυσίες, αποκαλύπτει το μεγαλείο και την αστείρευτη δύναμη της εργατικής τάξης. Ότι σήμερα υπάρχει η δυνατότητα να ζήσουμε διαφορετικά! Δεν λείπουν τα μέσα που μπορεί να παρέχει η επιστήμη, η τεχνολογία, η ανθρώπινη εργασία, αρκεί όλα αυτά να απαλλαγούν από τη μέγγενη του κέρδους.

Το σύνθημα που γεννήθηκε μέσα από την πείρα μας  πως «μόνο ο λαός μπορεί να σώσει τον λαό» είναι που έχουμε το χρέος να αγκαλιάζει ολοένα και περισσότερους εργαζόμενους.

Αυτή η προοπτική μπορεί να δώσει πνοή και συνέχεια στις μαζικές κινητοποιήσεις. Να στριμώξει τις αντιλαϊκές κυβερνήσεις και να αποσπάσει ανάσες ανακούφισης.

Γιατί σήμερα υπάρχει διέξοδος! Με τους αγώνες μας, μπορούμε να τους ανατρέψουμε! Αυτός είναι ο δρόμος ώστε να σπάσουμε τα δεσμά της εκμετάλλευσης. Να τραβήξουμε το δικό μας δρόμο ανάπτυξης, που θα έχει ως μοναδικό κίνητρο την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών, που στο επίκεντρο θα βρίσκεται ο άνθρωπος, οι παραγωγοί του πλούτου! Αυτόν τον δρόμο ακολουθούμε! Σε αυτόν τον δρόμο συνεχίζουμε, τόνισε ο Παναγιώτης Τσιτσιρίκης στο τέλος της ομιλίας του.

Ακολούθησε πορεία στους δρόμους του Βόλου με κατάληξη στο Ταχυδρομείο εκεί που βρίσκεται το μνημείο της θυσίας των εργατών του 1936 όπου και έγινε κατάθεση στεφάνων προς τιμή των νεκρών.

Η συγκέντρωση έκλεισε με τον ύμνο της Διεθνούς όπου οι συγκεντρωμένοι με ψηλά τις γροθιές τους έστειλαν μήνυμα υπόσχεσης για συνέχιση του αγώνα.

Η Διοίκηση.

 

Ομιλία 1 Μάη

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι

Η 1η του Μάη, η μέρα - σύμβολο για την παγκόσμια εργατιά, με το βαρύ της φορτίο, το γεμάτο από τις θυσίες, αποκαλύπτει το μεγαλείο και την αστείρευτη δύναμη της εργατικής τάξης.

Αυτήν την δύναμη που έδειξαν τα 2,5 εκατομμύρια εργαζομένων, φοιτητών, μαθητών που συμμετείχαν στις μεγαλειώδης απεργιακές κινητοποιήσεις και συγκεντρώσεις σε όλη τη Χώρα και στην πόλη μας, με αφορμή το έγκλημα στα Τέμπη.

Ένα έγκλημα που έκανε το ποτήρι της οργής και της αγανάκτησης να ξεχειλίσει. Ένα ποτήρι που γέμιζε από όλα τα πιεστικά προβλήματα που μας απασχολούν και κάνουν την κάθε λαϊκή οικογένεια να χάνει τον ύπνο της. Την ακρίβεια που γίνεται ακόμα πιο έντονη για τους εργαζόμενους από το αντεργατικό οπλοστάσιο που συνεχώς ενισχύεται, όπως με το Νόμο Χατζηδάκη. Τα εργατικά ατυχήματα στους χώρους δουλειάς που έχουμε 1 κάθε 3 μέρες, 200 μόνο τα καταγεγραμμένα στην Θεσσαλία κάθε χρόνο. Την   αγωνία αν θα γυρίσουν τα παιδιά μας γερά από τα σχολεία ή θα τους πέσει κανένας σοβάς στο κεφάλι, όπως έγινε στο 18 και στο 32 δημοτικό σχολείο.

Στα μάτια όλων μας έγινε πιο φανερό πως ο μεγάλος ένοχος για όλα αυτά τα εγκλήματα που συνεχώς διαδέχεται το ένα το άλλο, είναι η κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων. Για αυτήν θυσιάζονται οι μισθοί μας, οι εργασιακές μας σχέσεις, Για αυτήν ανοιγοκλείνουν επιχειρήσεις, ζούμε στην ανέχεια κόβοντας και από τις βασικές μας ανάγκες για να τα βγάλουμε πέρα, να ψάχνουμε την ενίσχυση στο εισόδημα μας στα  διάφορα pass και στα καλάθια της κοροϊδίας. Για αυτή θυσιάζονται τα δικαιώματά μας, αλλά και οι απαραίτητες υποδομές για την ασφάλεια της ίδιας μας της ζωής.

Για αυτό εργαζόμενοι στα market εξαντλούνται από την εντατικοποίηση καλύπτοντας δυο και τρία πόστα. Σε μεταλλοβιοτεχνίες που δεν δίνονται ούτε ρούχα εργασίας, που έχουν χάσει το μέτρημα από τις απλήρωτες υπερωρίες. Εργαζόμενοι στην καθαριότητα που μέχρι και τα γάντια τα βάζουν από την τσέπη τους.

Αυτήν την κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων, υπηρετούν και τα κόμματά τους. Όλα αυτά που κυβέρνησαν, η ΝΔ, το ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ, είτε μόνα τους είτε με συνεργασία με άλλα που έπαιξαν το ρόλο του μπαλαντέρ. Για αυτό και τα βρίσκουν σε όλα αυτά που κάνουν την ζωή μας κόλαση. Στην υπονόμευση των Συλλογικών μας συμβάσεων, στην γενίκευση των ελαστικών σχέσεων εργασίας. Στην ένταση των πλειστηριασμών. Στην ενίσχυση την εμπορευματοποίησης και ιδιωτικοποίησης της Υγείας, της ενέργειας, των μεταφορών. Όλα αυτά δηλαδή που απαιτούν το Ταμείο ανάκαμψης της Ε.Ε και η πολιτική της πράσινης μετάβασης. Που συμφωνούν στην μετατροπή της Χώρας μας και της πόλης μας σε ένα μεγάλο ΑμερικανοΝατοικό στρατόπεδο και την παραπέρα εμπλοκή μας στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς με τους σχεδιασμούς τους όπως με την επένδυση για το LNG. Και όλα αυτά δεν τα λέμε εμείς. Τα στελέχη τους το ομολογούν!

Και μας καλούν συνάδελφοι, πως τώρα δεν είναι ώρα για αγώνες, πως κοντοζυγώνουν οι μέρες για να διαλέξουμε σωτήρα ή αν όχι σωτήρα… να διαλέξουμε το μικρότερο κακό! Και μας λένε και πως πρέπει να είναι και σταθερός αυτός ο κυβερνητικός σωτήρας!

Αλλά μπροστά μας ένα είναι το δίλλημα. Ή θα συνεχίσουμε να μετράμε απώλειες και θύματα στο πλαίσιο αυτής της πολιτικής που κοστολογεί τη ζωή μας και τις ανάγκες μας ή θα διαλέξουμε τον δρόμο της οργανωμένης πάλης για την ανατροπή αυτής της βαρβαρότητας. Λοιπόν: οι η ζωές μας ή τα κέρδη τους!

Για αυτό πρέπει να είμαστε ακόμα πιο πολλοί, ακόμα πιο αποφασισμένοι, για να κάνουμε δύσκολο το έργο της οποιαδήποτε κυβέρνησης. Ακόμα πιο πολλοί οργανωμένοι στα συνδικάτα και στα σωματεία μας, σε κάθε χώρο δουλειάς. Συνδικάτα και σωματεία ζωντανά και οργανωτές της πάλης και όχι κοινωνικούς εταίρους των κυβερνήσεων, ούτε  μηχανισμούς για να εξασφαλίζονται θέσεις και καρέκλες. Κόντρα στη λογική της ανταγωνιστικότητας, κόντρα στη λογική  πως όσο περισσότερα κέρδη βγάλουν οι εκμεταλλευτές μας, τόσο τάχα μεγαλύτερο θα είναι και το ψίχουλο που θα ρίξουν και σε μας. 

Στα μάτια των εργαζομένων αναδείχτηκε ακόμα πιο καθαρά ο ρόλος της ηγεσίας στη διοίκηση της ΓΣΕΕ και των δυνάμεων που τη στηρίζουν, όπως και της πλειοψηφίας εδώ στο ΕΚΒ. Αποδείχτηκε στη ζωή ότι ο χαρακτηρισμός κυβερνητικός εργοδοτικός συνδικαλισμός δεν είναι άδικος ούτε υπερβολικός. Αναδείχτηκε η μεγάλη απόσταση που χωρίζει τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό από τα μεγάλα προβλήματα των εργαζομένων, από τη δράση συνδικάτων που παλεύουν για την υπεράσπιση της ζωής και των δικαιωμάτων των εργαζομένων. 

Τέτοια συνδικάτα και σωματεία μπορούν να δημιουργήσουν εστίες αντίστασης που μπορούν να δώσουν συνολική ανάταση στο εργατικό – συνδικαλιστικό κίνημα, όπως οι μεγάλοι εργατικοί αγώνες στη ΛΑΡΚΟ, στην e-food και στην wolt, στην COSCO, των μεταλλεργατών της Ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης, των οικοδόμων, των εργαζομένων των πετρελαίων και των λιπασμάτων της Καβάλας, των εργαζομένων στις μεταφορές, στη Μαλαματίνα και αλλού. 

Εστίες αντίστασης που ξεπηδάνε και σε άλλες χώρες όπως στη Γαλλία, στη Γερμανία, στη Βρετανία, την Πορτογαλία και αλλού, με εκατομμύρια εργαζόμενους να βγαίνουν στους δρόμους με πρωτόγνωρη αντοχή και διάρκεια απέναντι στην αντιλαϊκή πολιτική που κλιμακώνουν όλες οι κυβερνήσεις σε όλες τις Χώρες, ανεξαρτήτως αποχρώσεων, υπηρετώντας τα συμφέροντα και τις ανάγκες των επιχειρηματικών ομίλων. Φανερώνοντας πως αυτά που βιώνουμε εδώ, δεν είναι Ελληνικό φαινόμενο. 

Τέτοιες εστίες αντίστασης πρέπει να δημιουργηθούν σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε κλάδο. Για να έχουμε μικρότερες ή μεγαλύτερες κατακτήσεις.  Για να παρθούν μέτρα προστασίας της ζωής μας, για αυξήσεις στους μισθούς μας με την υπογραφή ΣΣΕ, για να μην μας πετσοκόβουν ακόμα και τα διαλλείματα στην ώρα εργασίας μας.

Συναδέλδισσες, συνάδελφοι,

Υπάρχει η δυνατότητα να ζήσουμε διαφορετικά! Δεν λείπουν τα μέσα που μπορεί να παρέχει η επιστήμη, η τεχνολογία, η ανθρώπινη εργασία, αρκεί όλα αυτά να απαλλαγούν από τη μέγγενη του κέρδους.

Το σύνθημα που γεννήθηκε μέσα από την πείρα μας  πως «μόνο ο λαός μπορεί να σώσει τον λαό» είναι που έχουμε το χρέος να αγκαλιάζει ολοένα και περισσότερους εργαζόμενους.

Αυτή η προοπτική μπορεί να δώσει πνοή και συνέχεια στις μαζικές κινητοποιήσεις. Να στριμώξει τις αντιλαϊκές κυβερνήσεις και να αποσπάσει ανάσες ανακούφισης.

Γιατί σήμερα υπάρχει διέξοδος! Με τους αγώνες μας, μπορούμε να τους ανατρέψουμε! Αυτός είναι ο δρόμος ώστε να σπάσουμε τα δεσμά της εκμετάλλευσης. Να τραβήξουμε το δικό μας δρόμο ανάπτυξης, που θα έχει ως μοναδικό κίνητρο την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών, που στο επίκεντρο θα βρίσκεται ο άνθρωπος, οι παραγωγοί του πλούτου! Αυτόν τον δρόμο ακολουθούμε! Σε αυτόν τον δρόμο συνεχίζουμε!