Τρίτη, 8 Μαΐου 2012

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του Κ.Κ.Ε για τις δηλώσεις του Αλ. Τσίπρα 8-5-2012

Με τις δηλώσεις του σήμερα ο Αλ. Τσίπρας χρησιμοποίησε για την επόμενη εκλογική μάχη την εντολή που πήρε, κάνοντας επιμέρους προτάσεις με στοχευμένο προεκλογικό διάγγελμα στους πιο απελπισμένους, για να τους παραπλανήσει και να υποκλέψει ψήφους.
Πέρα από το θεμελιώδες γεγονός ότι μία κυβέρνηση δεν έχει να αντιμετωπίσει μόνο τέσσερα - πέντε ζητήματα, αλλά τα πάντα, τα οποία ο Αλ. Τσίπρας προσπέρασε σαν να μην υπάρχουν, το ΚΚΕ υπογραμμίζει τα εξής:

Με τις προτάσεις του Αλ. Τσίπρα δεν καταργούνται το μνημόνιο και η δανειακή σύμβαση. Παρόλα αυτά παρουσίασε ως φιλολαϊκή διέξοδο ορισμένες που συγκαλύπτουν τη γενικευμένη αντιλαϊκή επίθεση των μονοπωλίων και των κομμάτων τους, τις δεσμεύσεις που έχουν αναλάβει όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ, όπως είναι η «Στρατηγική ΕΕ 2020», πολιτικές που είναι ενσωματωμένες και στο μνημόνιο και στη δανειακή σύμβαση.
Οι προτάσεις του Αλ. Τσίπρα λένε σαφώς ότι οι εργαζόμενοι θα κληθούν και πάλι να πληρώσουν ένα μεγάλο μέρος του χρέους για το οποίο δεν ευθύνονται, ενώ ο λαός έχει ανάγκη από τη διαγραφή του χρέους. Παράλληλα αυτές οι προτάσεις αφήνουν ανοιχτό το δρόμο των ιδιωτικοποιήσεων και λυμένα τα χέρια των καπιταλιστών να επιβάλουν νέα αντεργατικά μέτρα (μισθούς των 400 ευρώ, ελαστικές σχέσεις εργασίας κ.α.). Αφήνουν στο απυρόβλητο τις αντιδραστικές αλλαγές στην παιδεία, υγεία, πρόνοια.
Οι εξαγγελίες του για δημόσιο έλεγχο των τραπεζών προς όφελος των μικρομεσαίων αποτελούν συνειδητή προσπάθεια εξαπάτησης, καθώς τους καταδικάζουν σε νέα δάνεια, μέσα σε συνθήκες ασφυκτικής τους περικύκλωσης από τα μονοπώλια.
Οι διακηρύξεις του Αλ. Τσίπρα για «παραγωγική ανασυγκρότηση με οικολογική ευαισθησία» αφορούν τον ίδιο δρόμο ανάπτυξης που οδήγησε ήδη στη βαθιά κρίση και στη χρεοκοπία του λαού, ενώ κλείνουν τα μάτια απέναντι στην Κοινή Αγροτική Πολιτική και στις συνέπειές της για τη φτωχή αγροτιά.
Η αποσιώπηση κάθε αναφοράς στις μόνιμες συμβατικές υποχρεώσεις που έχουν αναλάβει οι ελληνικές κυβερνήσεις στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ και στα ιμπεριαλιστικά σχέδια επέμβασης στην Ανατολική Μεσόγειο, είναι πολύ χαρακτηριστική της υπόκλισης του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ στην άρχουσα τάξη και στους διεθνείς συμμάχους της. Μια τέτοια κυβέρνηση θα περιπλέξει και θα οξύνει τα λαϊκά προβλήματα.
Ο λαός πρέπει να πάρει διαζύγιο απ' όσους τον καλούν να συνεχίσει στον εφιαλτικό «ευρωμονόδρομο», είτε φορούν μνημονιακό είτε αντιμνημονιακό προσωπείο.
Η μάχη κρίνεται πρώτα απ' όλα μέσα στην Ελλάδα και όχι μόνο στην ΕΕ. Εξάλλου ο περιβόητος «ευρωπαϊκός άνεμος» που δήθεν φέρνει ο Ολάντ, δεν αφορά τους λαούς, αλλά την αντιπαράθεση των μονοπωλίων κάθε χώρας για κυριαρχία.

Έκτακτο μεγάλη αποκάλυψη του skopelos news ο ΤΣΙΠΡΑΣ εθεάθη απόψε στην Σκόπελο να κάνει βόλτες στην παραλία!



Εγέρθη…τω ρε! Τώρα δεν μιλάει κανείς…

 Χρήστος Επαμ. Κυργιάκης
Κάπως έτσι η χρυσή οργή μετατράπηκε σε χρυσή αυγή…
Λίγο οι αντικειμενικές συνθήκες της εξαθλίωσης και της ανέχειας, λίγο το ξεθύμασμα της μούτζας και της βρισιάς, λίγο η έλλειψη ξεκάθαρης αριστερής διεξόδου, λίγο η παραπλανητική συνθηματολογία των χρυσαυγιτών ενάντια στους τραπεζίτες, ενάντια στο ξένο κεφάλαιο, λίγο οι κοινωνικές παρενέργειες από την παρουσία των μεταναστών, λίγο η ανεργία, λίγο η άγνοια για τα πραγματικά αίτια της ανεργίας, λίγο η αναφορά σε προδότες και προσκυνημένους από αυτούς που οι ιδεολογικοί τους πρόγονοι ήταν οι πλέον προσκυνημένοι στους κατακτητές του Χίτλερ, λίγο που πολλοί δεν γνωρίζουν και άλλοι τόσοι έχουν ξεχάσει τις θηριωδίες των ιδεολογικών προγόνων της χρυσής αυγής έκαναν, έστω και προσωρινά, τους νοσταλγούς του Ναζισμού να χαίρονται με θράσος.
Θράσος που τους οδήγησε στο να εισέλθουν σε εκλογικό τμήμα της Πετρούπολης φωνάζοντας συνθήματα και απειλώντας για το τι θα ακολουθήσει τη μοναδική φωνή, και μάλιστα γυναικεία, που τους αντιστάθηκε λεκτικά χαρακτηρίζοντάς τους ως φασίστες, κάτι το οποίο αποτελεί ούτως ή άλλως τίτλος τιμής για εκείνους.
Θράσος από εκείνους αλλά και ανοχή από τους υπόλοιπους προοδευτικούς και δημοκράτες οι οποίοι το μόνο που βρήκαν να πουν για να δικαιολογήσουν την απραξία τους ήταν πως κακώς η παραπάνω γυναίκα ασχολήθηκε μαζί τους, σχολιάζοντας χαρακτηριστικά: «Τι ήθελε τώρα να δείξει και αυτή μ’ αυτό που έκανε;»
Αναμενόμενο το περιστατικό με τους δημοσιογράφους και τον γεμάτο σεβασμό προς τον αρχηγό και τους συνανθρώπους του, νεαρό ο οποίος μουγκρίζοντας «εγέρθητω!» ζήτησε με σεβασμό, σεβασμό από τους δημοσιογράφους. Προφανώς, ο νεαρός δηλώνει λάτρης του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού και των αρχαίων ελληνικών επίσης!
Ίσως ο παραπάνω νεαρός με το ξυρισμένο κεφάλι, να συμφωνεί και με τα παρακάτω αποσπάσματα της ιδεολογίας του αρχηγού του αν και ο ίδιος ο αρχηγός δεν αρνείται την προφύλαξη που του παρέχουν οι σωματοφύλακές του, είναι αμφίβολο όμως αν συμφωνούν και όλοι όσοι ψήφισαν χρυσή αυγή στις εκλογές που πέρασαν.
 
Το Λαϊκό κράτος του Εθνικισμού αποδίδει την κοινωνική ισότητα των ευκαιριών που είναι στηριγμένη στην αξιοκρατία και δεν παραγνωρίζει τον νόμο της ποικιλότητας και της διαφοράς στη Φύση. Σεβόμενοι την πνευματική, εθνική και φυλετική ανισότητα των ανθρώπων μπορούμε να οικοδομήσουμε κοινωνία δικαίου και ισονομίας. Αυτή η ισονομία είναι η απόδειξη της ηθικής υπέρβασης του Εθνικισμού και δείχνει πως από τη μια δεν συμβαίνει νομική διαφοροποίηση για να προφυλάξει θεσμικά τις φυσικά υπάρχουσες ανισότητες. Επειδή αυτές αποτελούν αναπόσπαστο στοιχείο της Φύσης και της Ζωής. Αντίθετα το Λαϊκό – Εθνικό κράτος δικαίου δίνει τα ίδια περιθώρια ανάδειξης και επισφράγισης του διαφορετικού στοιχείου της κάθε ύπαρξης…
 ...Η Πολιτεία όπου ο Λαός είναι η μόνη πραγματικότητα που δεν χρειάζεται εξουσία αλλά ηγεσία. Ο Λαός είναι ο πραγματικός άρχοντας, ηγεμονεύει τον εαυτό του μέσα απ’ τον Ηγέτη του…
 
Φυλετικές ανισότητες, καμία βοήθεια σε φυσικώς αδύνατους ανθρώπους και βέβαια ο κυρίαρχος Λαός δεν χρειάζεται να έχει εξουσία παρά μόνο Ηγέτη και ηγεσία. Πρόβατα άβουλα, κοπάδια από βόδια που απλώς θα υπακούουν στον Τσοπάνη και το Βουκόλο και θα αισθάνονται έτσι Άρχοντες.
Ενάντια δήθεν στους τραπεζίτες και το μεγάλο κεφάλαιο αλλά υπέρμαχοι της ατομικής ιδιοκτησίας , της Ευρώπης των Εθνών, και του εγκλεισμού των παράνομων λαθρομεταναστών σε ειδικούς χώρους όπου θα παράγουν έργο υπέρ του δημοσίου, σπάζοντας προφανώς πέτρες γιατί τόλμησαν να είναι μετανάστες. Και όλα τα παραπάνω δρώντας πάντα με σεβασμό απέναντι στις χριστιανικές και αρχαιοελληνικές παραδόσεις. Μέγας είσαι Θεοδόσιε και θαυμαστά τα έργα σου!
Πιστεύω πως το «εγέρθητω!» και ότι ακολούθησε είναι ικανό να αφυπνήσει συνειδήσεις, να ξυπνήσει μνήμες, να ενεργοποιήσει αντανακλαστικά και να κλείσει, τουλάχιστον, αυτή την μικρή προσωρινή παρένθεση που άνοιξε.
Ποιος δεν θέλει να τιμωρήσει πραγματικά αυτούς που μας έφεραν στη σημερινή κατάσταση; Δεν χρειαζόμαστε καμία χρυσή αυγή για να το κάνει για εμάς. Μπορούμε και μόνοι μας χωρίς να εκχωρήσουμε σε κανέναν Ηγέτη την εξουσία να διαχειρίζεται τα θέλω και τα πιστεύω μας ενεργώντας στο όνομά μας. Η εκχώρηση της εξουσίας και της θέλησης των ανθρώπων σε Ηγέτες, όποτε έγινε, οδήγησε σε ολοκαυτώματα.
Καλάβρυτα, Δίστομο, Κομμένο, Κάντανος, Βιάνος, Χορτιάτης, Πύργοι και πάει λέγοντας.
Ποτέ ξανά ολοκαυτώματα, ποτέ ξανά στήριξη σε όσους ονειρεύονται ολοκαυτώματα! Ναι, να τιμωρήσουμε αυτούς που μας εξαθλίωσαν χωρίς να γίνουμε άβουλοι υποστηρικτές διαφόρων Ηγετών και Ηγετίσκων αλλά διατηρώντας την ανθρώπινη αξιοπρέπειά μας και κυρίως το δικαίωμά μας να συνεχίσουμε να ζούμε και να ονειρευόμαστε. Αλλιώς δεν τιμωρούμε τους υπαίτιους αλλά τους επιβραβεύουμε!
 
 «Χρωστάμε σε όλους όσους ήρθαν, πέρασαν
θα έρθουν, θα περάσουν
κριτές θα μας δικάσουν
οι αγέννητοι, οι νεκροί.»
(Κωστής Παλαμάς)

Δηλώσεις Α. Τσίπρα 8-5

Η αίσθηση που δημιουργείται παρακολουθώντας το βίντεο με τις σημερινές δηλώσεις του Α. Τσίπρα είναι ότι ο πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του Σύριζα δεν απευθύνεται στα πολιτικό κόμματα αλλά στο εκλογικό σώμα, προεξοφλώντας ότι θα πάμε σε νέες εκλογές.

Το να ζητάει γραπτές δηλώσεις μετανοίας από Σαμαρά και Βενιζέλο για τις δεσμεύσεις τους που απορρέουν από τις εγγυητικές επιστολές τους για το μνημόνιο, και να τους ζητάει να αποκηρύξουν ξεκάθαρα την πολιτική που εφάρμοζαν μέχρι σήμερα είναι κάτι που δεν πιστεύουμε ότι υπάρχει πιθανότητα να βρει ανταπόκριση.

Σύμφωνα με τον ίδιο το αποτέλεσμα των εκλογών «καθιστά άκυρο το μνημόνιο και τις εγγυητικές επιστολές Βενιζέλου και Σαμαρά και θέτει ως πρώτη εναλλακτική επιλογή μια αριστερή κυβέρνηση που θα θέσει τέλος στα μνημόνια».


 Ζητούμενο είναι πάντως πώς μπορεί να σχηματιστεί μια «αριστερή κυβέρνηση» όπως ευαγγελίζεται ο Α. Τσίπρας, αφού κάτι τέτοιο δεν προκύπτει από τους συσχετισμούς στην βουλή που δημιουργήθηκε. Αλλά και στις μάλλον αναπόφευκτες νέες εκλογές θα υπάρξει περίπτωση να σχηματιστεί μια κυβέρνηση όπως την ευαγγελίζεται ο Α. Τσίπρας αφού η ανακοίνωση του ΚΚΕ είναι ξεκάθαρη; «Το ΚΚΕ δεν πρόκειται να στηρίξει οποιασδήποτε σύνθεσης κυβέρνηση προκύψει από την μετεκλογική συνεργασία κομμάτων, οποιοδήποτε πρόσημο και να έχει».

 Με αυτή την ένοια και η επίθεση φιλίας που έκανε σήμερα ο πρόεδρος του Σύριζα, Α. Τσίπρας μάλλον πολιτικές σκοπιμότητες εξυπηρετούν. Αν ισχύει το δημοσκοπικό εύρημα ότι το 15% των ψηφοφόρων του ΚΚΕ στις εκλογές του 2009 αυτή την φορά επέλεξαν Σύριζα, είναι πολύ πιθανόν οι σημερινές δηλώσεις Τσίπρα να αποσκοπούν, εκτός των άλλων και να διεμβολίσουν παραπέρα το εκλογικό ακροατήριο του ΚΚΕ.

ΣΚΟΠΕΛΟΣ 9,10 ΑΠΟΛΑΥΣΕ ΝΗΣΙ ΚΑΙ ΗΡΕΜΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΥΡΙΣΜΟ!


ΣΚΟΠΕΛΟΣ ΛΙΜΑΝΗ 8,52


Ω, τι ωραία αναστάτωση!

Παναγιώτης Μαυροειδής

Υπάρχει λαός λοιπόν!
Το πρώτο και βασικό  μήνυμα των εκλογών ήταν απλό, λιτό, ξεκάθαρο: ΜΑΥΡΟ σε ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ. Σε ποιους δηλαδή; Μα σε αυτούς που ο κόσμος θεώρησε ως τους βασικούς υπέυθυνους εφαρμογής της πολιτικής κοινωνικής εξαθλίωσης των μνημονίων. Από ένα άθροισμα 83% έκαναν μια εξευτελιστική βουτιά στο 34%, με το ΛΑΟΣ να βγαίνει εκτός βουλής, το ΠΑΣΟΚ να βγαίνει τρίτο και την ΝΔ μόλις να καταφέρνει να ξεπερνά το αλήστου μνήμης …17% με το ζόρι.
Από ποιες θέσεις μαύρισε ο λαός, τους σφαγείς του; Με ότι βρήκε μπροστά του και εδώ τα μηνύματα είναι πολλαπλά. Ασφαλώς, στο χρώμα αυτής της απάντησης, δεν θα μπορούσε παρά να αποτυπώνεται ο βαθύτερος πολιτικός και ιδεολογικός συσχετισμός στη συνείδηση και συμπεριφορά του κόσμου, που δεν αλλάζει τόσο εύκολα.
Που πήγε όμως αυτό 50% του λαού που χαιρέτησε τον τρικομματικό θίασο της τρόικας; Είχαμε  ένα σχεδόν απόλυτο μοίρασμα σε δεξιόστροφες και αριστερόστροφες μετακινήσεις.
Η μετακίνηση προς τα αριστερά
Ασφαλώς και είχαμε τέτοια μετακίνηση.  Ένα 20% πήγε προς τα αριστερά. Ξεχωρίζει η εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ από το 4,5% στο 16,5%. Αν το δούμε αθροιστικά και τσουβαλιάσουμε κάπως αυθαίρετα, ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ, ΟΙΚΟΛΟΓΟΥΣ, θα δούμε μια μετακίνηση από το 15% στο 35%. Αν κοιτάξουμε εσωτερικά σε αυτή τη μετακίνηση θα δούμε σαφώς μια υπεροχή δυνάμεων και τάσεων της διαχειριστικής,  φιλο-ΕΕ αριστεράς  (ΔΗΜΑΡ, ΣΥΡΙΖΑ). Αξιοπρόσεκτη αντίστροφη τάση αποτέλεσε ο τριπλασιασμός των δυνάμεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που καταφέρνει να γίνει ένας διακριτός πόλος, όχι όμως και ιδιαίτερα μαζικός. Το ΚΚΕ παρουσιάζεται καθηλωμένο
Μετακίνηση προς τα δεξιά
Ένα 25% της απώλειας της  τρικομματικής  χούντας του Παπαδήμου, πήγε προς τα δεξιά και την ακροδεξιά(Καμμένος, Χρυσή Αυγή, ΔΗΣΥ, ΔΡΑΣΗ, Δημιουργία Ξανά). Εδώ ξεχωρίζει η παρουσία της φασιστικής Χρυσής Αυγής, πολιτικό φαινόμενο εξαιρετικά επικίνδυνο, που σχετίζεται με βαθύτερες διεργασίες. Γενικά, αν προσπαθήσουμε να αναλύσουμε εσωτερικά την διάρθρωση αυτού του μπλοκ, βλέπουμε κυριαρχία νέο-αντιδραστικών ή νέο-φιλελεύθερων  απόψεων, παρά την λαϊκή αντιμνημονιακή ρητορεία ειδικά στην περίπτωση Καμμένου.
Ποιο είναι το ισοζύγιο;
Σε καμία περίπτωση δεν έχουμε ένα ‘’Χ’’, όπως μας οδηγούν οι αριθμοί. Η πολιτική έχει τη δική της δυναμική και εδώ ξεχωρίζουν  τέσσερα ποιοτικά στοιχεία που κυριαρχούν ως τάσεις και ταυτόχρονα αποτελούν σκληρές πολιτικές προκλήσεις.
Ζήτημα πρώτο: Η πολιτική των μνημονίων ηττήθηκε- το ερώτημα της ανατροπής είναι ανοιχτό
Η πολιτική των μνημονίων που επέβαλλε η ΕΕ, το ΔΝΤ και οι δικοί μας πρόθυμοι, ηττήθηκε βαριά στη λαϊκή συνείδηση. Δεν είναι απλό ζήτημα αυτό. Αποτελεί μάλιστα μοναδικό πανευρωπαϊκό φαινόμενο, που φανερώνει ότι ο υποκειμενικός παράγοντας μπορεί να παίζει σοβαρό ρόλο. Θεωρούμε ότι η αντικαπιταλιστική αριστερά έχει συμβάλλει καθοριστικά σε αυτή την τάση. Το αντικαπιταλιστικό, αντι ΕΕ πρόγραμμα που έθεσε, μαζί με την πρόταση για λαϊκό ξεσηκωμό, έχουν καταχτήσει μια ευρύτερη αποδοχή σε εργαζόμενους, νέους, ανέργους και σε αριστερές μάζες, που δεν ταυτίζεται με το εύρος της  εκλογικής  υποστήριξης που είχε.
Το δια ταύτα: Η σχετική ηγεμονία αυτών των αντικαπιταλιστικών αγωνιστικών προσανατολισμών, με αφετηρία τις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας, το σύνθημα  ‘’Να ζήσει ο λαός! Μπορούμε χωρίς χρέος, ευρώ, ΕΕ και ολιγάρχες του πλούτου’’, μπορούν  να αποκτήσουν  νέα δυναμική στην ερχόμενη θερμή περίοδο. Είναι το σημείο αναφοράς για τις πρωτοβουλίες και την πολιτική στάση και πρόταση της αντικαπιταλιστικής αντισυστημικής αριστεράς στην επόμενη μέρα.
Ζήτημα δεύτερο: Πολιτική αστάθεια-Ρωγμές για την παρέμβαση του λαϊκού κινήματος
Μαγείρεψαν ένα άθλιο εκλογικό νόμο για αυτοδυναμία του πρώτου κόμματος κόντρα στη λαική θέληση. Ο λαός τον ανέτρεψε. Πόνταραν στην αυτοδυναμία από κοινού του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Γρήγορα φάνηκε πως και αυτό είχε συντριβεί. Τράβηξαν την τελευταία γραμμή άμυνας για νέα τρικομματική ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ και επιστράτευση Παπαδήμου, με το μύχιο πόθο για ΝΔ 25%, ΠΑΣΟΚ 15%, ΛΑΟΣ 3%. Ηττήθηκαν. Δεν θέλουν με τίποτα νέες εκλογές, αλλά δεν τολμούν και δε μπορούν να φτιάξουν εύκολα κυβέρνηση του νέου γύρου της αντιλαϊκής επίθεσης. Ο ΣΕΒ προτείνει κυβέρνηση με συμμετοχή ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ σπεύδει να δηλώσει ότι θα στηρίξει Τσίπρα για πρωθυπουργό. 
Αλλά οι ασκήσεις αυτές δεν είναι διόλου εύκολες. Κανείς δε θέλει να αυτοκτονήσει, ούτε το σύστημα θα κάψει εύκολα ότι έχει και δεν έχει. Πάντα, αλλά ειδικά σε μια στιγμή οικονομικής και πολιτικής κρίσης, δεν έχει σημασία μόνο ο γενικός συσχετισμός ανάμεσα στους πάνω και τους κάτω, αλλά και οι εσωτερικές αντιθέσεις των στρατοπέδων. Και το αστικό πολιτικό σύστημα είναι σε κρίση αυτή τη στιγμή. Και αυτό είναι ευνοϊκό, για μια άμεση μαχητική παρέμβαση της μαχόμενης αριστεράς και των ζωντανών εργατικών και λαϊκών δυνάμεων.
Το δια ταύτα:  Το σύνθημα μας πρέπει να είναι σαφές. Ο λαός μπορεί και  πρέπει να κάνει το επόμενο βήμα. Τώρα που έχει φανεί η δύναμη και θέληση του. Δικαιούται  και νομιμοποιείται  και από το εκλογικό αποτέλεσμα,  να κινηθεί προς μια κατεύθυνση ανατροπής εδώ και τώρα των πολιτικών των μνημονίων που είναι σε ισχύ. Επαναφορά των μισθών, συντάξεων στα προ μνημονίων επίπεδα, επανα-διεκδίκηση της ισχύος των εργασιακών συμβάσεων, αναίρεση των ιδιωτικοποιήσεων, καταγγελία της νέας δανειακής συνθήκης που περιλαμβάνει όλες τις δεσμεύσεις προς τους δανειστές και τις πολιτικές των μνημονίων, καταγγελία της νέας δημοσιονομικής συνθήκης της ΕΕ που πρόσφατα συνυπόγραψαν ΠΑΣΟΚ, ΝΔ , ΛΑΟΣ στη Βουλή. 
Αυτά και άλλα μπορούν να είναι τα άμεσα προτάγματα. Μπορούν και πρέπει να διεκδικηθούν από ένα γύρο μαχητικών και ανυποχώρητων αγώνων,  με αρχή μια πανεργατική απεργία, αντί της κοινοβουλευτικής αναμονής και των  κυβερνητικών λύσεων διαχείρισης της λαϊκής δυσαρέσκειας.
Ζήτημα τρίτο: απάντηση στο φασισμό με εργατικό  αντικαπιταλιστικό αγώνα
Η Χρυσή Αυγή ενισχύθηκε για ποικίλους λόγους. Το μεταναστευτικό έπαιξε ρόλο, όχι όμως το βασικό, καθότι το φαινόμενο δεν περιορίστηκε σε κάποια γκέτο των πόλεων. Το πλασάρισμα ως ‘’ακραίας’’ δήθεν  αντισυστημικής δύναμης τους βοήθησε σε απαίδευτο πολιτικά κόσμο. Ο συνεπής αντικομουνισμός τους σε παραδοσιακούς ακροδεξιούς της ΝΔ, αποτέλεσε σημείο αναφοράς. Η παρουσία μαχαιροβγαλτών στις γραμμές της, δεν αρκεί για την απαξίωση της. 
Σε όλα τα φαινόμενα υπάρχει ένας πυρήνας που τα συνέχει. Και στην περίπτωση μας, είναι η τάση για άνοδο και των  φασιστικών αντιλήψεων σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης. Λαός δεμένος με στρατιωτική πειθαρχία, ένας δικτάτορας επικεφαλής, πόλεμος ενάντια στο εργατικό κίνημα-εργασιακή πειθαρχία, θάνατος σε ότι ξεφεύγει από τον κανόνα (και δεν είναι μόνο οι μετανάστες), εθνικιστική υστερία, προγονοπληξία. Σε συνθήκες κοινωνικές απόγνωσης,  δυναμώνουν ταυτόχρονα, τόσο η τάση για κοινωνικό αλληλέγγυο αγώνα των εργαζομένων απέναντι στο κεφάλαιο, όσο και η αντιδραστική τάση για πόλεμο μέσα στους εργαζόμενους και ανάμεσα στους λαούς. Ο φασισμός είναι γέννημα, αλλά και ένα από τα τελευταία καταφύγια του κεφαλαίου.
Το δια ταύτα:  Ο φασισμός δεν αντιμετωπίζεται με αντιφασιστικά μέτωπα, ούτε αρκούν αντιφασιστικές πρωτοβουλίες και δράσεις. Απαιτείται ένας θαρραλέος αγώνας δρόμου για να πάρει προβάδισμα η εργατική αντικαπιταλιστική απάντηση στην κρίση, για να νικήσουν οι φτωχοί και εργαζόμενοι την  άνιση κατανομή του πλούτου, καταργώντας τον κόσμο του κεφαλαίου. Ο επαναστατικός δρόμος για την εργατική και σύγχρονη κομμουνιστική απάντηση στον κοινωνικό κανιβαλισμό του κεφαλαίου, αν δεν τεθεί και διεκδικηθεί σε όλα τα επίπεδα, θα οδηγήσει σε μια νέα μετα- 1929 εποχή με άνοδο φασιστικών λύσεων και πολέμων. Κάτι θα πρέπει  να διδάξει σε αυτό και η Γαλλία της Λεπέν με το 18%. 
Ο αυτό-περιορισμός της αριστεράς στα ‘’άμεσα αιτήματα και ανάγκες’’, το αγαθό ποντάρισμα στη δυσαρέσκεια και τους αγώνες, η αφελής και αυτοκτονική αναζήτηση ‘’άμεσων και εφικτών λύσεων’’ εντός του συστήματος, η δογματική θεωρητικοποίηση της κατάργησης του θεωρητικού ιδεολογικού αξιακού αγώνα στο πεδίο των κοινωνικών διεκδικήσεων και της άμεσης πολιτικής παρέμβασης, θα οδηγήσουν σε επώδυνη ήττα.
Ζήτημα τέταρτο: Πόλος αντικαπιταλιστικής αντισυστημικής αριστεράς
Η διαδοχική κατάρρευση των εναλλακτικών σχεδίων αναβαθμίζει και με την αντίστροφη έννοια το ρόλο της αριστεράς. Η αριστερά είναι ξανά απαραίτητη και για το σύστημα
Σε όλες τις πολιτικές καμπές της ελληνικής ιστορίας, η εξουδετέρωση της αριστεράς δια του εναγκαλισμού από την αστική πολιτική ήταν στην ημερήσια διάταξη, αξιοποιώντας τις αντικειμενικές δυσκολίες του αγώνα, αλλά και τις συστημικές τάσεις της που γεννιούνται αναπόφευκτα. 
Από το Δεκέμβρη του 44 με τους ΕΑΜίτες υπουργούς στην κυβέρνηση των σφαγέων στο όνομα της ‘’ομαλότητας’’,  έως το …πάσο της ΕΔΑ στην επέλαση της ΕΚ το 63-64 ‘’για να κλείσει ο δρόμος στον Καραμανλή και το βασιλιά’’. Από το μορατόριουμ των ΚΚΕ, ΚΚΕ εσωτερικού με το ΠΑΣΟΚ το 1981 ‘’για να φύγει οριστικά η δεξιά’’, έως τις συγκυβερνήσεις με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ το 89-90, για να ‘’γίνει η κάθαρση’’. Πάντα υπήρχαν τα επιχειρήματα. Υπάρχουν  και τώρα. Οι αυταπάτες του κόσμου, για λύσεις από τα πάνω, χωρίς αγώνα και ανατροπή, από μια κυβέρνηση εντίμων, είναι η δημιουργική συγκολλητική αναγεννητική ουσία του αστικού κοινοβουλευτισμού. Καταφέρνει έτσι να φεύγει η συζήτηση για την πραγματική οικονομική, κοινωνική εξουσία του κεφαλαίου και του κράτους και πολιτικών μηχανισμών που την επιβάλλουν.
Πως στέκεται η κοινοβουλευτική αριστερά απέναντι σε αυτές τις αυταπάτες, τις οποίες και η ίδια έχει καλλιεργήσει διαχρονικά; 
Το ΚΚΕ αν δεν ενοχοποιεί τον κόσμο ‘’που δεν καταλαβαίνει’’, προσπαθεί να τον πείσει κυρίως με μαθήματα να καταλάβει ότι ‘’το ΚΚΕ τα έλεγε’’ και επιτέλους πρέπει να αλλάξει στάση. 
Ο ΣΥΡΙΖΑ,  αντί να επιχειρεί  να αναιρούνται δημιουργικά, αγωνιστικά αυτές οι αυταπάτες, τις μετατρέπει και τις παρουσιάζει ως ..αρετή και σοφία. Κολυμπά μέσα σε αυτές και τις αναπαράγει. Αποτελεί την ‘’εύκολη λύση’’. Φουσκώνει και ξεφουσκώνει μαζί τους. Καθίσταται  πάτρωνας τους, αλλά και όμηρός τους. 
Η αντικαπιταλιστική αριστερά, προσπαθεί να μετασχηματίσει την διάθεση ή/και δημιουργική αυταπάτη για μια ανακούφιση εδώ και τώρα σε στάση αγώνα, συστράτευσης σε ένα αγωνιστικό πρόγραμμα κοινωνικών πολιτικών διεκδικήσεων, που να  αλλάζουν στο πεδίο του οργανωμένου κινήματος και των αγώνων τους συσχετισμούς σε όφελος των εργαζομένων, να τους οδηγούν στην ανάγκη της ρήξης και ανατροπής του συστήματος. Δεν είναι εύκολος δρόμος, αλλά είναι ο μοναδικός ωφέλιμος άμεσα και μακροπρόθεσμα για τα λαϊκά συμφέροντα. Δυναμώνει μάλιστα η αναζήτηση για αυτόν στο φόντο της καπιταλιστικής κρίσης, αλλά και της ιστορικής χρεωκοπίας της μεταρρυθμιστικής ρεφορμιστικής αριστεράς.
Το δια ταύτα:  Δύο δρόμοι υπάρχουν μπροστά σε όλη την ελληνική κομμουνιστική αριστερά. 
Ο ένας, είναι ο δρόμος της …Γαλλίας. Αποσύνθεση της αντικαπιταλιστικής κομμουνιστικής αριστεράς (τάσεων δηλαδή του Αντικαπιταλιστικού Κόμματος και του παλιού ΚΚΓ) και χώνεμα τους στη αριστερή σοσιαλδημοκρατία του Μελανσόν και από εκεί με την σειρά της, κατάθεση σώματος στην αστική  σοσιαλδημοκρατία του Ολάντ και στην αναζήτηση μιας νέας εκδοχής και ισορροπίας στο Γαλλο-γερμανικό ιμπεριαλιστικό άξονα της ΕΕ. Όχημα αυτών των ιστορικών μετασχηματισμών που πραγματοποιούνται αλυσιδωτά, οι διεκδικήσεις γύρω από το κυβερνητικό τιμόνι της αστικής πολιτικής.  
Στα καθ’ ημάς αυτό μεταφράζεται σε μια αριστερά της επαναδιαπραγμάτευσης των όρων του μνημονίου, της αποδοχής του πλαισίου της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, της φιλικής συνύπαρξης με το ελληνικό κεφάλαιο στο όνομα της κρίσης και της παραγωγικής ανόρθωσης της χώρας. Με συμμετοχή ή όχι σε αστικές κυβερνήσεις, αλλά πάντα με  μια πολιτική γραμμή καθήλωσης των ταξικών κοινωνικών αγώνων. Ο κόσμος της αριστεράς πρέπει να φράξει το δρόμο προς αυτή τη κατεύθυνση, ακριβώς τη στιγμή που η αστική τάξη θα πιέζει για μια ‘’πασοκοποίηση’’ της αριστεράς.
Ο άλλος δρόμος, είναι αυτός της επαναστατικής αναδιαμόρφωσης του συνόλου της αριστεράς, στο φόντο της καπιταλιστικής κρίσης, της ανόδου της κοινωνικής εξαθλίωσης αλλά και  των κοινωνικών αγώνων, με ορίζοντα την αντικαπιταλιστική διέξοδο και μια σύγχρονη κομμουνιστική προοπτική.
Με ένα μάχιμο πρόγραμμα αγώνα απάντησης στην βαρβαρότητα από την σκοπιά των εργατικών και ευρύτερων κοινωνικών αναγκών. Με κινηματικά συγκρουσιακά χαρακτηριστικά, οικοδόμηση νέων θεσμών αγώνα αλληλεγγύης, ανατροπής και φύτρων αυριανής εργατικής και κοινωνικής εξουσίας και δημοκρατίας. Με αντικαπιταλιστικό αντι –ΕΕ προσανατολισμό και σύγχρονη κομμουνιστική στόχευση.  Με άμεσες πρωτοβουλίες για  ένα νέο γύρο κοινωνικών και πολιτικών αγώνων για την ανατροπή των μνημονίων και την επιβίωση του λαού. Με πρόταξη της ανάγκης για κοινή δράση της αριστεράς, στο μέτωπο του αγώνα για την ανατροπή.  Εδώ μπορεί και πρέπει να παίξει σημαντικό ρόλο η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Με παράλληλη άμεση συ-στράτευση δυνάμεων, τάσεων, κινήσεων που κινούνται σε αντικαπιταλιστική, αντισυστημική, αντι-ΕΕ κατεύθυνση.
Η διαπάλη γύρω από αυτούς τους δρόμους, είναι συστατικό μέρος της μεγάλης κοινωνικής σύγκρουσης η οποία διεξάγεται σήμερα στην ελληνική κοινωνία και όχι μόνο. Οι αγωνιστές της αριστεράς, οι φορείς και τα ρεύματα μέσα σε αυτήν θα δοκιμαστούν σκληρά με τις απαντήσεις που θα δώσουν. Αλλά μέσα σε ένα πεδίο κοινωνικής και πολιτικής αναστάτωσης, με το λαό να παρεμβαίνει στο προσκήνιο, οι προκλήσεις, μπορούν και πρέπει να απαντηθούν θετικά και προς όφελος των εργαζομένων, του αγώνα τους, της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής προοπτικής.

Εκλογική βόμβα από τον ΣΥΡΙΖΑ: "Δεν δικαιούται η ΝΔ το bonus των 50 εδρών"!




Aμφισβητεί ο ΣΥΡΙΖΑ την εκλογή 50 βουλευτών από τη Νέα Δημοκρατία τις οποίες κερδίζει επιπλέον της εκλογικής της επίδοσης βάσει του ισχύοντος εκλογικού νόμου, ο οποίος προβλέπει ότι το πρώτο κόμμα έστω και μία ψήφο διαφορά από το δεύτερο κερδίζει 50 έδρες επιπλέον.
Στην χθεσινή σνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ το θέμα συζητήθηκε επί μακρόν και κατατέθηκαν απόψεις, τεκμηριωμένες κατά την άποψη των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, που υποστηρίζουν ότι από την στιγμή που το ποσοστό του πρώτου κόμματος είναι κάτω από 20%, όπως συμβαίνει εν προκειμένω με τη ΝΔ, ο εκλογικός νόμος δεν δίνει την δυνατότητα στο πρώτο κόμμα να "απολαύσει" το bonus, λόγω χαμηλής συνολικής επίδοσης.
Σημεία του νόμου που αναλύθηκαν από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, καταδεικνύουν ότι υπάρχουν συγκεκριμένοι "τεχνικοί" περιορισμοί στην χρήση του δικαιώματος των 50 εδρών που δεν είχαν προβλεφθεί κατά την κατάρτιση του νόμου Παυλόπουλου (ποιος φανταζόταν τότε ότι η ΝΔ ή το ΠΑΣΟΚ θα ερχόντουσαν πρώτο κόμμα με ποσοστό κάτω από 20%;).
Το θέμα θα ανατεθεί σε συνταγματολόγους για να παρουσιάσουν μιά πλήρη επιστημονική τεκμηρίωση και να κατατεθεί η σχετική ένσταση΄, από την στιγμή που όντως υπάρχει θέμα.
Το θέμα του πότε δικαιούται το πρώτο κόμμα τις 50 έδρες έχει απασχολήσει και προεκλογικά το επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ, αφού κάποιες διατάξεις του νόμου (θα υπάρξει σχετική ανάλσή τους στο defencenet.gr σε επόμενο σημείωμα) αναιρούν την βασική διάταξη που δίνει το "δώρο" στο πρώτο κόμμα από την στιγμή που τα ποσοστά του υποχωρήσουν κάτω από το 20%.
Σε αυτή την περίπτωση, βέβαια, τα αποτελέσματα θα είναι σεισμικά για την κοινοβουλευτική ισορροπία που όλοι γνωρίζουμε τώρα ότι έχει διαμορφωθεί από τις εκλογές της 6ης Ιουνίου: Η ΝΔ θα υποχωρήσει στις 70 έδρες, περίπου, δηλαδή θα πάρει αναλογικά ότι της αντιστοιχεί από τις 50 και ο κομματικός-κοινοβουλευτικός Αρμαγεδόνα που συνέβη στο ΠΑΣΟΚ με πρωτοκλασάτα στελέχη να πηγαίνουν σπίτι τους θα επικρατήσει και στο κόμμα της κεντροδεξιάς. Σε ότι αφορά την τύχη των 50 εδρών αυτές θα μοιραστούν ισομερώς σε όλα τα κόμματα.
Πόσες πιθανότητες έχει να συμβεί κάτι τέτοιο; Αγνοούμε το πλήρες σκεπτικό της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, οπότε θα είμαστε επιφυλακτικοί, αλλά το όλο ζήτημα ίσως κριθεί και από το αν θα πάμε άμεσα σε εκλογές ή θα υπάρξει κάποια μορφής συγκυβέρνηση...
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Χαλαρά στον Ναστα για τσιπούρακι Νίκος και Ρήγας!


ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ ΔΕΙΤΕ καλά αυτό το εκλογικό τμήμα στην Σκόπελο τα συμπεράσματα δικά σας 334ο Δήμου Σκοπέλου

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Συνολικές προβολές σελίδας

Αρχειοθήκη ιστολογίου