Σάββατο, 17 Μαρτίου 2012

Δελτίο Γιουχαϊσμάτων: κράξιμο στον Πάγκαλο στα Λιόσια


Έκρηξη λαϊκής οργής από γονείς μαθητών σήμερα στο κλειστό της πάλης των Άνω Λιοσίων, όπου κάποιος νοσηρός εγκέφαλος είχε την φαεινή ιδέα να προσκαλέσει τον Θεοδωρο Πάγκαλο για την βράβευση παιδιών…

Με το που εμφανίστηκε ο γίγας της πολιτικής, οι γονείς δεν πίστευαν στα μάτια τους.

Μετά το πρώτο σοκ, ήλθε η έκρηξη με τους γονείς των παιδιών να ψέλνουν το Ωσαννά στον σωτήρα του Έθνους. Χειροδικίες όμως δεν υπήρχαν γιατί όπως είπαμε, ο κόσμος ήταν αποκλειστικά γονείς παιδιών.
Φαίνεται όμως ότι ο ακροδεξιός πολιτικός το εκμεταλλεύτηκε και αντί να αποχωρήσει τι νομίζετε ότι έκανε;

Πήρε το μικρόφωνο και άρχιζε να αποκαλεί τους γονείς «Συριζαίους», οτι «πρέπει να μάθει να ζει με τρομοκράτες» κλπ κλπ!
Αυτό που ακολούθησε, είναι απερίγραπτο αφού οι συκοφαντημένοι γονείς εξερράγησαν και προσπάθησαν να …δικαιώσουν τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης χωρις όμως να καταφέρουν να τον προσεγγίσουν.

Καθ’ όλη την διάρκεια του συμβάντος, υπήρχε κάμερα της ΕΡΤ που κατέγραψε ΤΑ ΠΑΝΤΑ.

Πηγή: plektani.gr

Σαν σήμερα αυτοκτόνησε ο Νικόλας Άσιμος

Το θλιβερό σκηνικό που διαδραματίστηκε τις πρώτες πρωινές ώρες της Πέμπτης 17 Μαρτίου 1988,  καθώς το σκοινί στο λαιμό του ξεκλείδωνε τις πύλες του Συνειδητού Θανάτου δύσκολα μπορεί να το περιγράψει κανείς... Καλοτάξιδος όπου κι αν είσαι "Μπαγάσα"...



Νικόλαος Ασημόπουλος ήτανε το επίσημό του όνομα.
Γεννήθηκε στις 20 Αυγούστου του 1949 στη Θεσσαλονίκη όπου μετέβησαν οι γονείς του για την γέννησή του. Αμέσως μετά επέστρεψαν στην πόλη της Κοζάνης όπου και διέμεναν.
Ο πατέρας του, ο Λάζαρος, ήταν έμπορος γυαλικών και φιαλών υγραερίου, ενώ η μητέρα του ονομαζόταν Μαρίκα. Ο Νικόλας ήταν ο πρωτότοκος. Ακολούθησαν οι Βασίλης (1952) και Δημήτρης (1956.
Στο Δημοτικό λαμβάνει αρχικά μέρος σε σκετσάκια ενώ τελειόφοιτος παρελαύνει ως σημαιοφόρος. Στο Γυμνάσιο (Βαλταδώρειο Γυμνάσιο Αρρένων Κοζάνης) δεν τα θέλει καθόλου αυτά και καθησυχάζει τους γονείς του καθώς τον βλέπουν να μην διαβάζει: "Εγώ τα ξέρω, δεν πα να χτυπιούνται, εγώ θα γράψω στα γραπτά". Παιδαρέλι ακόμη, αρχίζει να δείχνει τον ανήσυχο χαρακτήρα του. Τον χαρακτηρίζει πλούσια αντίληψη, περιέργεια και σιγουριά, ενώ ο νεανικός εγωισμός βρίσκεται στο ζενίθ του. Οξύθυμος σαν φιτίλι, χωρίς ωστόσο να κρατάει κακία σε κανέναν. "Μόνο τον Νίκο που είχα, ήταν σαν να μεγάλωσα δέκα παιδιά", έλεγε η μητέρα του.
       Σαν μαθητής, του αρέσει να διαβάζει εξωσχολικά βιβλία, γράφοντας παράλληλα στιχάκια και ποιήματα σαν χείμαρρος από την πρώτη κιόλας Λυκείου. Αφορμές, το σχολείο, η κοινωνική ζωή και ο καταπιεσμένος επαρχιακός έρωτας. Ένα υποκειμενικό καλλιτεχνικό "alter ego" αρχίζει να καλλιεργείται μέσα του. Για το σχολείο αρχίζει σταδιακά να αδιαφορεί και από διάβασμα, τόσο όσο για να βρίσκεται βαθμολογικά λίγο πιο πάνω από το μέσο όρο. Δεν έχει φίλους κολλητούς και ούτε βρίσκεται στο επίκεντρο κάποιας νεανικής παρέας.
       Το χειμώνα του 1966 αποτολμά να στείλει για δημοσίευση στην εφημερίδα "Ελεύθερος Κόσμος", στην στήλη για νέους που επιμελείτο ο Νίκος Μαστοράκης, εξελληνισμένους τους στίχους της γαλλικής επιτυχίας "Monsieur Cannibal". Αντί αυτού ο Μαστοράκης τον ειρωνεύεται με το γάντι. Ο Νικόλας ως ανταπάντηση συγγράφει μία τετρασέλιδη επιστολή, ερχόμενος στην πρώτη του δημόσια αντιπαράθεση. Αντιδρώντας με νεανικό κριτικό πνεύμα, βάζει τον Μαστοράκη στη θέση του με τρία εύστοχα τετράστιχα. Είναι η πρώτη φορά που χρησιμοποιεί δημοσίως το ψευδώνυμο Άσιμος. Έκτοτε το καθιερώνει.
       Έφηβος ασχολήθηκε με τον αθλητισμό και το ποδόσφαιρο, στη θέση του τερματοφύλακα ενώ οι συμπαίκτες του, του κόλλησαν το παρατσούκλι "Βίντος". Διακρίθηκε επίσης, στο άλμα εις ύψος, καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση στους Διασχολικούς Αγώνες Στίβου Δυτικής Μακεδονίας, αρνούμενος κατά την απονομή να τοποθετήσει στη φανέλα του τα γράμματα "Λ.Α.Κ." (Λύκειο Αρρένων Κοζάνης).
Θεσσαλονίκη - Η επανάσταση της συνείδησης
Η μεταστροφή του Νικόλα επέρχεται κατά το τελευταίο σχολικό έτος. Αποφασίζει να σπουδάσει φιλολογία, παρόλο που στο Λύκειο ακολουθεί τον πρακτικό κλάδο. Έπειτα από εντατικά φροντιστήρια, το καλοκαίρι του 1967 καταφέρνει το ακατόρθωτο! Μαθαίνει λατινικά, αρχαία ελληνικά, ιστορία και έκθεση.
Ο Σεπτέμβρης τον βρίσκει στην Θεσσαλονίκη, να διασχίζει τις πύλες του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, κάτοχο μιας θέσης στον κλάδο Μεσαιωνικών και Νέων Ελληνικών Σπουδών, μακριά από την ασφυκτική οικογενειακή θαλπωρή.
       Τριτοετής στη Φιλοσοφική, πρωτοστατεί εκφράζοντας με τον καλύτερο τρόπο την πρώτη του καλλιτεχνική αγάπη. Το Θέατρο.
Την άνοιξη του 1970 πρωταγωνιστεί στο ρόλο του γιατρού Σγαναρέλου, στο ανέβασμα του έργου του Μολιέρου "Γιατρός με το στανιό", σε σκηνοθεσία Σταύρου Παπαδόπουλου.
       Στις 3 Μαΐου του επόμενου χρόνου, ερμηνεύει το ρόλο του Ονήσιμου στο ανέβασμα του έργου του Μενάνδρου "Επιτρέποντες", σε σκηνοθεσία και πάλι του Σταύρου Παπαδόπουλου. Έχει επίσης την μουσική επιμέλεια της παράστασης!
Στις πρόβες, έρχονται σε σύγκρουση με το χουντικό καθεστώς που απαιτούσε να μπει στο οπισθόφυλλο του προγράμματος της παράστασης το πουλί, σήμα της 21ης Απριλίου. Η κόντρα με το καθεστώς έχει έστω και υποκειμενικά ήδη ξεκινήσει....
Συμμετείχε επίσης σε μια παράσταση που έδωσε το Θεατρικό Εργαστήρι της Μακεδονικής Εταρείας "Τέχνη", σε σκηνοθεσία Στέλιου Γιούτη. Ανέβασαν το "Spectacle" του Ζακ Πρεβέρ.
       Στη συνέχεια παρακολούθησε μαθήματα δραματολογίας στη Δραματική Σχολή Χαρατσάρη. Μάλιστα βρέθηκε σε κάποια στιγμή να κάνει ανεπίσημα και τον..."καθηγητή". Φυσικά μετά από λίγο καιρό τα παράτησε μιας και στα υπόγεια δωματιάκια της Παλιάς Φιλοσοφικής έστησε τον θεατρικό "ναό" του. Ήταν μόλις 21 ετών όταν θέλησε να σκηνοθετήσει!
Η Ασφάλεια έχει όμως αντίθετη άποψη. Τον ζορίζουν, του παρακρατούν την ταυτότητα (Δεν έβγαλε άλλη παρά μόνο 18 χρόνια αργότερα καταφέρνοντας να του εκδώσουν ταυτότητα στο όνομα Άσιμος με τη "διευκρίνιση" στο σημείο του Θρησκεύματος: "Άνευ Θρησκεύματος") και διαλύουν μετά απειλών την αυτοσχέδια θεατρική ομάδα πριν καν ξεκινήσει παραστάσεις.
       Την άνοιξη του 1972 συναντά τον Δημήτρη Δημητρακόπουλο (ο οποίος του έμαθε κιθάρα) και τον Γιώργο Κατσικαβέλη. Τα πρώτα τραγούδια  μελοποιούνται, ενώ εμφανής είναι η προδιάθεσή για πρόζα.
Mέσα Δεκεμβρίου, στην καφετέρια που βρισκόταν στο δώμα του Λευκού Πύργου, "Ο Νικόλας Άσιμος και η παρέα Του", χωρίς μικρόφωνα και εξοπλισμό, εμφανίζονται μπροστά από κοινό.
Η επιτυχία ήταν άμεση. Η διάθεση για πρόζα κυριαρχεί και η συνεργασία  περνάει δοκιμασία. Ταυτόχρονα, αρχίζουν τα πηγαινέλα και στην Ασφάλεια. Ο Νικόλας αντιδρά, όμως είναι πλέον αργά. Η συνεργασία αποτελεί πια παρελθόν.
Συνεχίζει με νέο σχήμα στο Λευκό Πύργο. Ταυτόχρονα αρχίζουν οι ρήξεις με τους συνεργάτες του. Αποκορύφωμα η αποχώρηση του Άσιμου από τον Λευκό Πύργο με μαυρισμένο μάτι. Μηνύει μάλιστα τον Γιώργο Αραπάκη, ο οποίος με την έκβαση της υπόθεσης καταδικάζεται σε 15ήμερη φυλάκιση.
       Στις 28 Μαρτίου 1973, ξεκινάει εκ νέου συνεργασία με τους Δημητρακόπουλο-Κατσικαβέλη καθώς και άλλους καλλιτέχνες στην ντισκοτέκ "Apple", όπου και συνεχίζει εμφανίσεις μέχρι τα τέλη Μαΐου.
       Από το πανεπιστήμιο έχει οριστικά ξεκόψει, παρόλο που απείχε 6 μονάχα μαθήματα από το πτυχίο σε μια ενσυνείδητη προσπάθεια να αποφύγει την θητεία και με τα όνειρά του για οδηγό χαράζει ρότα για την Αθήνα και τις ζωντανές εμφανίσεις.
Στους δρόμους της Αθήνας...  Ένα παιδί που είχε διαβάσει πολλά
Ήταν Μάιος του 1973 όταν κατέβηκε ξαφνικά στην Αθήνα.
Φιλοξενείται αρχικά σε συγγενικό του σπίτι και τα πρώτα του βήματα τον φέρνουν στην Πλάκα, Μνησικλέους 16 και Ανδριανού.
Εκεί βρισκόταν το στέκι του Θανάση Γκαϊφύλια, η "Πέμπτη Εποχή"...κι αρχίζουν οι πρώτες κόντρες.
Θα γνωριστεί με τον Γιάννη Ζουγανέλη και θα συνεργαστεί με τους Γιώργο Ζωγράφο, Πάνο Τζαβέλα, Δημήτρη Τραντάλη κ.α.
Τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου, συμμετέχει στο ανέβασμα των "Τσιρκολάνων", στο Θέατρο "Στοά". Αποτελεί την τελευταία του επαφή με το θέατρο. Παράλληλα το ματωμένο φθινόπωρο, τον βρίσκει σε δημιουργικό οργασμό, ενώ ο χειμώνας τον ρίχνει σε άγρια πείνα και καλλιτεχνική απραξία, την οποία θα καταλύσει ο Θ. Γκαϊφύλιας, προσφέροντας του δουλειά στην μπουάτ "Εντεκάτη Εντολή" (Αφροδίτης 1 και Ανδριανού, στην Πλάκα). Στον εν λόγω χώρο, θα του δωθεί μια ευκαιρία που ζητούσε από καιρό.
Ο Γκαϊφύλιας πάει να δουλέψει στην "Αρχόντισσα" και ο Νικόλας στήνει την μουσικο-θεατρική του παράσταση, με συνεργάτες τους Β. Σπυρόπουλο, Δ. Φινινή κ.α. Έπειτα από αλλεπάλληλες επεμβάσεις της Ασφάλειας το μαγαζί τελικά κλείνει τον Απρίλιο του 1974.
       Το καλοκαίρι, λαμβάνει μέρος στις προετοιμασίες του ανοίγματος της μπουάτ "Χνάρι" (Γκούρα 2, Πλάκα). Επιστρατεύονται οι Σπυρόπουλος, Φινινής, Πανυπέρης, το ντουέτο Λήδα-Σπύρος, σε μια προσπάθεια να στηθεί το μαγαζί. Το "Χνάρι" τελικά πήγε κατά διαόλου και έκλεισε όπως άνοιξε. Στα θετικά αυτής της απόπειρας ήταν η γνωριμία του Θανάση Μπίκου με τον Νικόλα.

Αρχίζει να μηχανεύεται τρόπους να αποφύγει την θητεία, ενώ το Σεπτέμβριο δημοσιεύεται για πρώτη φορά κείμενό του σε έντυπο. (Περιοδικό "Panderma", τεύχος 9 - Εκδότης Λεωνίδας Χρηστάκης). Ακολουθεί μια επιστολή διαμαρτυρίας στην εφημερίδα "Αυγή" και καθώς ο πρώτος μεταπολιτευτικός χειμώνας μπαίνει, ο Νικόλας, βάζει εκ νέου στοίχημα με τον εαυτό του. Δημιουργεί το "Μουσικό Θέατρο Φτώχειας" ("Μου.Θε.Φτω."), ένα φιλόδοξο μουσικό-θεατρικό σχήμα. Το στεγάζει στην Μνησικλέους 15 (Πλάκα) και βαφτίζει το μαγαζί "Ζωντανό Καφενείο", με κοινοβιακές βλέψεις, σκετσάκια, τραγούδια, χορογραφίες κλπ. Το μαγαζί παρόλες τις επίμονες και κοπιαστικές πρόβες δεν έχει απήχηση στο κοινό και ακολουθεί το θλιβερό λουκέτο.
       Το 1975 μπαίνει και ο Νικόλας βρίσκει παρηγοριά στην Λίλιαν Χαριτάκη και στην κιθάρα του. Ξανακτυπάει για τρίτη φορά την πόρτα της "ΛΥΡΑ" και βρίσκει επιτέλους ανταπόκριση. Ο Α. Πατσιφάς του δίνει το πράσινο φως και το 45αρι με την πρώτη δισκογραφική δουλειά του, παίρνει σάρκα και οστά τον Μάιο, σε ενορχήστρωση Γιώργου Στεφανάκη.
Η επιτροπή λογοκρισίας έχει αντίθετη άποψη και χωρίς ουσιαστικά προσχήματα απαγορεύει εν ψυχρώ τις ραδιοφωνικές μεταδόσεις των τραγουδιών.

  Ο Ζουγανέλης, που τον είχε φέρει σε επαφή με την "ΛΥΡΑ" πριν από την μεταπολίτευση, βλέποντας τα ζόρικα αδιέξοδα του Άσιμου, του δίνει την αφορμή. Ο "Συνεργατικός Θίασος Μουσικών" και το μουσικό καφενείο "Σούσουρο" (Ανδριανού 134, Πλάκα), παρέχουν μια ιδανική λύση. Μαζί με τους Θάνο Ανδριανό, Γ. Ζουγανέλη, Περικλή Χαρβά, Σάκη Μπουλά, Ισιδώρα Σιδέρη, Σπυρουλιώ Τουτουδάκη, Ζ. Βέη και τέσσερεις μουσικούς-ορχήστρα, συνδυάζουν αρμονικά το θέατρο και το τραγούδι.

Η Ιδρυτική Προκήρυξη του Θιάσου, που σώζει ο Νικόλας στο βιβλίο του, αποτελεί διαχρονικό μανιφέστο για κάθε καλλιτέχνη που σέβεται αληθινά τον εαυτό του και την τέχνη του.
Από το μαγαζί πέρασαν ως κοινό, ο Δ. Σαββόπουλος, ο Γενικός Γραμματέας του Κ.Κ. Ιταλίας, Ενρίκο Μπερλινγκουέρ, ο Β. Παπακωνσταντίνου (εδώ ξεκίνησε η γνωριμία τους), ο Θάνος Μικρούτσικος, η Μαρία Δημητριάδη, η Α. Μάνου κ.α.
Η ρήξη με τους συνεργάτες, παρόλη την επιτυχία, δεν άργησε να έρθει. Αιτία η αύξηση της τιμής του ποτού από τον μαγαζάτορα και η επακόλουθη άρνηση του Νικόλα να δεχτεί κάτι τέτοιο, με επακόλουθο να μείνει πάλι στο δρόμο με την Λίλιαν έγκυο.

Και πάλι απ' την αρχή...

Το Γενάρη του 1976, ξεκινάει με βασικό και εναπομένων σχήμα-ορχήστρα, τον μπασίστα Δημήτρη Τραντάλη (ο πιο πιστός συνεργάτης του Νικόλα), παραστάσεις στη Μνησικλέους 24 (Πλάκα), κάτω από τον τίτλο "Για Ένα Πολιτικό Καφενείο". Το μαγαζί κρατήθηκε όρθιο για μερικές βδομάδες και ο Νικόλας βάζει πια πλώρη για τα Εξάρχεια - όπου θα παραμείνει μέχρι το τέλος της ζωής του.
Παρασκευή 28 Μαΐου του 1976, έρχεται στον κόσμο η "Νιουνιού", όπως συνήθιζε να αποκαλεί ο Νικόλας την κορούλα του Λίλιαν. Ανάμεσα από πολλές δυσκολίες, χωρίς δουλειά, άθλια οικονομικά και συνθήκες πείνας προσπαθεί να σταθεί όρθιος. Γράφει αρκετά επιστρατεύοντας τις καλλιτεχνικές του δυνάμεις με σκοπό την άμεση πολιτική και κοινωνική παρέμβαση, περνώντας  μπόλικες ώρες αγκαλιά με την κιθάρα του.
Με σχήμα τους Τραντάλη, Μπίκο, Καλλοναίο, Ταραίο, Φινινή και Μανιάτη με την ονομασία "Για Ένα Πολιτικό Καφενείο", εμφανίζεται σε εκδήλωση συμπαράστασης στο γήπεδο της Καλλιθέας. Εκεί τραγουδάει για πρώτη φορά το αποκηρυγμένο "Σαν θα με καλέσει η πατρίδα".
       Ο χειμώνας του 1976-77, τον βρίσκει στα κάγκελα του Πολυτεχνείου να πουλάει περιοδικά, κασέτες, και βιβλία για να βγάζει τα προς το ζην. Η Ασφάλεια τον τραβάει πολλές φορές στο τμήμα, για αντιεξουσιαστική και αντιμιλιταριστική στάση. Το ξύλο από κνίτες και μπάτσους έχει την τιμητική του.
       Μέσα στο 1977 υπάρχει μια ανεπιβεβαίωτη πληροφορία, ότι ηχογράφησε μια πρώτη κασέτα και την διακινούσε. Δυστυχώς σήμερα δεν σώζεται κανένα αντίτυπο που να αποδεικνύει την ύπαρξή της.
       Το φιτίλι στα Εξάρχεια αρχίζει να καίει επικίνδυνα. Οι αντιεξουσιαστικές προκηρύξεις πυκνώνουν και η ατμόσφαιρα είναι τεταμένη.
Με την κορούλα του αγκαλιά, ανεβαίνει για λίγο στην Κοζάνη. Σαν σφήνα δίνει μια συναυλία με την κιθάρα του στη ντισκοτέκ "Tiffany's".
Το φθινόπωρο του 1977, η αναμονή τελειώνει στα Εξάρχεια. Λόγω πολιτικών εξελίξεων και διεθνών γεγονότων οργανώνονται διαδηλώσεις στα Προπύλαια. Ακολουθούν αληθινές οδομαχίες και το πρώτο αίμα κυλάει στα σοκάκια. Η αστυνομία προχωρά σε συλλήψεις, 16 στον αριθμό. Ανάμεσά τους και ο Νικόλας, παρόλο που απείχε από τα συγκεκριμένα επεισόδια.
Τελικά 5 εκδότες και ένας συνθέτης ανατρεπτικών τραγουδιών (ο Άσιμος), στις 24 Οκτωβρίου προφυλακίζονται για να παραπεμφθούν σε δίκη (δεν έγινε ποτέ), με την κατηγορία της ηθικής αυτουργίας και υποκίνησης στην διατάραξη της κοινής ειρήνης. Είκοσι χρόνια αργότερα, ο τότε ανακριτής της υπόθεσης είχε την εντιμότητα να παραδεχτεί το λάθος του.
Δύο μήνες κρατάει η προφυλάκιση, στην οποία έρχεται αντιμέτωπος με τους συγκρατούμενούς του για πολιτικούς λόγους. Εξερχόμενος από τις φυλακές της Αίγινας είπε: "Θα ξανάρθω!".
Επιστρέφει στην πώληση περιοδικών στα κάγκελα του Πολυτεχνείου, ενώ ο αντιμιλιταρισμός και οι πολιτικές του παρεμβάσεις είναι πιο έντονες από ποτέ. Μάλιστα με αφορμή τη σύλληψη του Φίλιππα και της Σοφίας Κυρίτση, ο Νικόλας με εκρηκτικό τρόπο και με την "Νιουνού" αγκαλιά, πλακώνει στα ανακριτικά γραφεία με ένα πλαστικό πιστόλι-παιχνίδι, προκαλώντας χάος και πανικό. Το τραγούδι "Είμαστε Τρομοκράτες", το έγραψε για τη σύλληψη του ζεύγους Κυρίτση και το πρωτοτραγούδησε στο θέατρο "Αλάμπρα", μαζί με τους Μιχάλη Σύρπο και Μάριο Μεγαπάνο.
Την άνοιξη του 1978 τον καλούν να παρουσιαστεί στην Πολεμική Αεροπορία, στην Τρίπολη. Επιστρατεύοντας θεατρικά κοστούμια, παρτάλια και ότι άλλο βρήκε στο δρόμο του, εισέρχεται με ιερό μένος στο στρατόπεδο. Εκεί γίνεται της κακομοίρας με τον Άσιμο να πρωταγωνιστεί σε μία καλοστημένη παράσταση, πουλώντας τρέλα δεξιά κι αριστερά. Τελικά κερδίζει αναβολή για άλλο ένα χρόνο.
       Τέλη Ιουλίου μέχρι αρχές Σεπτεμβρίου στο αυτοσχέδιο στουντιάκι του Στέλιου Λογοθέτη, γίνονται οι ηχογραφήσεις της "Παράνομης Κασέτας Νο 000001 - Με το Βαρέλι που για να βγει το σπάει". Πρωτοκυκλοφόρησε σε 500 αντίτυπα με αξία 100 δραχμές έκαστη.
Ακολουθεί ο χωρισμός με την Λίλιαν, μετά από μία ταλαίπωρη και εκρηκτική συμβίωση. Ενοικιάζει ένα υπόγειο, στην Αραχώβης 41, στα Εξάρχεια, όπου θα παραμείνει για περισσότερο από τέσσερα χρόνια.
Περνώντας από την "υπόγα", ο Χρίστος Ζυγομαλάς, προτείνει τη δημιουργία ενός μουσικού σχήματος, της "Exarchia Square Band", που στο σύντομο βίο της έδωσε αρκετές συναυλίες.
Άνοιξη του 1979, παρουσιάζεται εκ νέου στην Πολεμική Αεροπορία, στο Ελληνικό αυτή τη φορά. Συνοδευόμενος από τον ποιητή Σωτήρη Μπουσμπουρέλη, στήνει άλλη μία θεατρική παράσταση με πλήρη επιτυχία. Με τη διάγνωση "Σχιζοειδής Ψύχωσις", παίρνει αναβολή για ένα ακόμη χρόνο.
       Μπαίνει και πάλι στο αυτοσχέδιο στούντιο του Στέλιου Λογοθέτη και ηχογραφεί 20 τραγούδια, κάτω από τη γενική ονομασία "Τριπλή Κασέτα Μπέλα με Χωρίς Ταμπέλα". Αποτελείται από τρεις κασέτες,  "Παράνομη Κασέτα Νο 000002 - Είμαι Παλιάνθρωπος", "Παράνομη Κασέτα Νο 000003 - Γιατί Φοράς Κλουβί", και  την "Παράνομη Κασέτα Νο 000004 - Klaste Eleftheros".
Ανά τας νους και τας Οδούς

"Κάθε στιγμή είναι η τελευταία..." Αυτός ο φιλοσοφικός σκεπτικισμός αποτέλεσε ένα αιθέριο πέρασμα σε μια άλλη πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που καταλύει κάθε άλλη. Ισορροπώντας επικίνδυνα στο τεντωμένο σκοινί της αυτοκαταστροφής, ο Νικόλας, αρχίζει την εσωτερική του "Βόλτα", "που δε σταματάει κι ούτε ποτέ της έχει αρχίσει..."
Αναζητώντας (άνευ αναζήτησης) Κροκανθρώπους, ανθρώπους μεταφουρφούριους, αγνούς, αυθεντικούς. Το ΚΡΟΚ για τον "Έτσι" αποτέλεσε την μεγαλύτερη πρόκληση. Απορρίπτοντας όλους τους θεσμούς και τις ιδεολογίες, θα μπορούσε πολύ εύστοχα να χαρακτηριστεί ως αναρχικό μανιφέστο, αν δεν καταργούσε ακόμη και την ίδια την αναρχία! Εδώ εξάλλου, έγκειται και η σπουδαιότητά του. Στην διαφοροποίηση.
       Ένα καταγραμμένο ηχητικά "Συμβάν ΚΡΟΚ", διαδραματίστηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1979, στο χώρο όπου στεγαζόταν το κανούργιο "Σούσουρο" (Θόλου 17, Πλάκα), του Θάνου Ανδριανού, στο οποίο για αρκετές ώρες βασίλευσε το απόλυτον χάος.
       Άνοιξη του 1980, ο αντιμιλιταριστικός στόχος για αποφυγή της θητείας είχε επιτευχθεί. Κράτησε 7 ολόκληρα χρόνια και η τελευταία του θεατρική παράσταση διάρκειας 3 ημερών, στήθηκε στην Πολεμική Αεροπορία του Ελληνικού. Στο απολυτήριο αναγράφονται ως αίτια απόλυσης: "Ψυχωσική συνδρομή σχιζοφρενικού τύπου", η γνωστή κατά τον Νικόλα: "Σχιζοφρενοβλαβίωση".
Στη συνέχεια αποφασίζει να καταγράψει με στοιχειώδη χρονολογική σειρά, στίχους από τραγούδια και ποιήματα, προκηρύξεις, θεατρικά και αφίσες, συμβάντα και πολλές στιγμές, εκδίδοντας παράνομα και χωρίς εκδότη, το 150 (επιπρόσθετα περιλαμβάνονται 7 σελίδες με εξώφυλλα και αφίσες) σελίδων βιβλίο,  "Αναζητώντας Κροκανθρώπους". Η σπάνια αυτή έκδοση έγινε κατορθωτή το Φθινόπωρο του 1980, με την πολύτιμη βοήθεια του Λεωνίδα Χρηστάκη και κυκλοφόρησε σε άγνωστο αριθμό αντιτύπων (λιγότερα από 1500) σε δύο εξώφυλλα (ασπρόμαυρο και μαυρόασπρο).
Όταν στο αφιέρωμα του "InRock", ο Δ. Παπαδημητρίου διατύπωσε το σχόλιο: "όποιος το διαβάσει απλώς δε θα είναι πια ο ίδιος άνθρωπος…" δεν υπέρβαλλε καθόλου!
       Το χειμώνα του 1980-81 καθιερώνεται πλέον ως καλλιτέχνης του δρόμου, στήνοντας αυτοσχέδια συμβάντα που ταράζουν τους μίζερους βίους στους φιλήσυχους πολίτες με την πρωτοτυπία τους.
Καθώς μπαίνει το καλοκαίρι κάνει και το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο. Συμμετέχει στην ταινία του Νίκου Ζερβού "Ο Δράκουλας των Εξαρχείων".
       Αρχές Οκτωβρίου, σαν σφήνα στο σβέρκο του προεκλογικού πυρετού που κυριαρχεί, στα Εξάρχεια ένα αυτοσχέδιο συμβάν ταράζει την ηρεμία. Η θεατρικότητα του μεταφουρφούριου Άσιμου βρίσκεται στο ζενίθ της. Την ίδια περίοδο πρωτοστατεί στην κατάληψη ενός ερειπωμένου σπιτιού επί της οδού Βαλτετσίου, αριθμός 42, στα Εξάρχεια. Τα συμβάντα εκ μέρους του Νικόλα που ακολουθούν, προκαλούν αίσθηση και χαώδεις καταστάσεις στο κέντρο της Αθήνας με αποκορύφωμα την αυτοκατάληψη της περιβόητης "υπόγας" του!
Κατά τη διάρκεια ενός από τα διαδοχικά happenings, συνελήφθηκε μαζί με τους Γιώργο Γαβαλά και Νίκο Σαββίδη. Άσιμος και Σαββίδης οδηγήθηκαν τελικά στο "Δαφνί", στο οποίο ο Νικόλας κρατήθηκε τελικά για μερικές μέρες. Για την απελευθέρωσή του κινητοποιήθηκε πολύς κόσμος. Ανάμεσά τους η Κατερίνα Γώγου, ο Δ. Σαββόπουλος, ο Γ. Κορδέλλας, ο Η. Τριανταφυλλίδης.  Ήταν ο πρώτος από μια σειρά εγκλεισμούς των οποίων ο φόβος θα συνοδεύει τον Νικόλα μέχρι το τέλος της ζωής του. Χαρακτηριστικά είναι τα αποσπάσματα που αναγράφονται στο βιβλίο του Νικόλα για όλα αυτά.
Το καλοκαίρι του 1982, διασχίζει για τελευταία φορά την πόρτα της επίσημης δισκογραφίας. Με τη βοήθεια του Β. Παπακωνσταντίνου, υπογράφει συμβόλαιο με την εταιρεία "Μίνως". Αρχές Νοεμβρίου κυκλοφορεί τελικά τον δίσκο "Ο Ξαναπές", ο οποίος υπήρξε η αφορμή για την κορύφωση ενός αμείλικτου πολέμου από τους πρώην συνεργάτες του και την αναρχίζουσα κοινωνία των Εξαρχείων. Με διαθέσεις αυτοσαρκασμού συνθηκολογεί σιωπηλά με τις κατηγορίες που εκτοξεύονται εναντίον του και κλείνεται περισσότερο στον εαυτό του, συντηρώντας μονάχα τις μουσικό-θεατρικές του εμμονές.
       Τον Οκτώβρη του 1982 αρχίζει μια σειρά εμφανίσεων με τους αδελφούς Νασιάκους, στην μπουάτ "Σκάιλαμπ", (Πλάκα), ενώ αργότερα συνεχίζει μαζί με το Χ. Ζυγομαλά και άλλους καλλιτέχνες τις εμφανίσεις στο ίδιο μαγαζί κάτω από τον τίτλο "Τάδε Έφη".
       Στα 1983 με κλονισμένες τις ισορροπίες από τον ανελέητο πόλεμο και το φόβο των εγκλεισμών να ανεμίζει πάνω από το κεφάλι του, ξεκινάει την εσώτερή του "Βόλτα". Εγκαταλείπει αρχικά το υπόγειο στην Αραχώβης και ταυτόχρονα συμμετέχει σε δύο ταινίες. Τα "Βαποράκια" του Παύλου Τάσιου και στο "Ρεμπέτικο" του Κώστα Φέρρη. Τα καθημερινά συμβάντα στο δρόμο όμως κορυφώνονται επικίνδυνα.
Νοικιάζει στην Καλλιδρομίου 55 το γνωστό μαγαζάκι και το μετατρέπει σε "Χώρο Προετοιμασίας".
Οι μπάτσοι πλακώνουν συχνά-πυκνά. Η διαδρομή γνωστή: Τμήμα - Δαφνί - Καλλιδρομίου, κι απ' την αρχή. Ξύλο, ηλεκτροσόκ, ενέσεις, είναι μερικά από τα λυπηρά ανείπωτα του παρασκηνίου. Η "Βόλτα" του Νικόλα εκδηλώνεται πλέον μέσα από σημάδια και οιωνούς. Ο Βασιλιάς, ο Σοφός κι ο Γελωτοποιός  ενσαρκώνονται με μιας σε ένα οριστικό μπέρδεμα.
       Με τους Τόλη Βουλτζάτη και Λίτσα Περράκη δημιουργεί τα σχήμα "Ο Νικόλας Άσιμος και οι Εναπομείναντες", από τη συνεργασία των οποίων σώζεται σήμερα σε ζωντανή ηχογράφηση το τραγούδι "Πάλι στην Ξεφτίλα".
Το 1985 βρίσκει τον Νικόλα στο στούντιο "DIVA" να ηχογραφεί πυρετωδώς. Από την επιλογή των τραγουδιών κυκλοφορεί στα 1986 την δεύτερή του "Τριπλή Κασέτα" που την αποτελούν οι κασέτες "Παράνομη Κασέτα Νο 000005 - Ο Σάλιαγκας", "Παράνομη Κασέτα Νο 000006 - Η Ζαβολιά" και τέλος η "Παράνομη Κασέτα Νο 000007 - Πάλι στην Ξεφτίλα". Με βάση τις ηχογραφήσεις που περιέχονται σε αυτές τις 3 κασέτες θα κυκλοφορήσει 6 χρόνια αργότερα ο μεταθανάτιος δίσκος "Στο Φαλημέντο του κόσμου - Γιουσουρούμ".
Αρχές του 1986 συμμετέχει μαζί με τους "Εναπομείναντες" σε συναυλίες της "ΜΟΥ.ΣΥΝ.Κ.Α" (αργότερα ως ανεξάρτητη "Α.Ε.ΤΑ." στην οποία πρωτοστάτησε κι έπειτα διαγράφτηκε), ενώ προσκαλείται και τραγουδά στην αντιπυρηνική συναυλία διαμαρτυρίας που διοργανώθηκε στη Χαλκίδα.
       Τον Σεπτέμβριο εμφανίζεται για δεύτερη και τελευταία φορά στην γενέτειρά του Κοζάνη. Μάλιστα από την εν λόγω συναυλία σώζεται κι ένα πρόχειρο βίντεο. Επιστρέφοντας απ' την Κοζάνη περνάει από τα Ψαχνά της Εύβοιας όπου εμφανίζεται στο καφενείο "Ηχώ".
Η Μοναξιά μιας "Βόλτας"
       Καθώς μπαίνει ο χειμώνας του 1987 η ψυχική και σωματική υγεία του Νικόλα χειροτερεύει. Ταυτόχρονα αυξάνεται η σκληρότητά του σε διαδοχικά πειράματα αθανασίας που εκτελεί σε μικρά ζωάκια (στα χειρόγραφα της αυτοκτονίας ζητά την ύστατη συγχώρεση από τα ζωάκια αυτά για το λάθος που είχε κάνει), ενώ δοκιμάζεται η επιθετικότητά του καθώς τα χαστούκια κατά παντός δίνουν και παίρνουν και η μαγκούρα σαν γκόμενα τον συντροφεύει παντού. Εσωτερικά ωριμάζουν πλέον οι σκέψεις και τα σενάρια για ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή. Το Φευγιό έχει ήδη ξεκινήσει...
       Σαν μπαίνει η άνοιξη κυκλοφορεί την τελευταία του κασέτα στην οποία συμμετέχει η Σωτηρία Λεονάρδου, "Παράνομη Κασέτα Νο 000008 - Στο Φανάρι του Διογένη" και γύρω στο Πάσχα παραχωρεί ως δημιουργός 5 τραγούδια στον Β. Παπακωνσταντίνου για τα "Χαιρετίσματα".
Η επιτυχία του δίσκου ξυπνάει το ένστικτο στα αδηφάγα κοράκια του τύπου που ξαφνικά ανασύρουν από το χρονοντούλαπο της λήθης τον Νικόλα. Παραχωρεί μερικές συνεντεύξεις, ενώ εμφανίζεται στο τελευταίο επεισόδιο της σειράς "Μειδιώμεν καθ' οδόν", του Γιάννη Σμαραδγή.
      Βράδυ Σαββάτου, στις 7 Ιουνίου 1987, στο διαμέρισμα της Ζαΐμη 56, λαμβάνει χώρα μια παρανοϊκή "Τελετή Μύησης" με την οικειοθελή παρουσία μιας κοπελιάς που ο έσχατος της φόβος συνδυάζεται με τις παρανοϊκές ιδέες και πράξεις του Νικόλα και οδηγούν στη σύλληψη και προφυλάκισή του με τις αβάσιμες κατηγορίες: "Βιασμός κατ' εξακολούθηση και παράνομη κατακράτηση". Κατά την διάρκεια της προφυλάκισής του η κοπελιά αποσύρει τη μήνυση εναντίον του, όμως ο εισαγγελέας έχει αντίθετη άποψη, έτσι παραμένει στον Κορυδαλλό μέχρι τέλη Ιουνίου οπότε βγαίνει με χρηματική εγγύηση που καταβάλλει η οικογένειά του.
Βγαίνοντας από το κελί, με τις κατηγορίες να του βαραίνουν την ψυχή, βυθίζεται κυριολεκτικά στην "Σχιζοφρενοβλαβίωσή" του. Οι περίοικοι και ο διαχειριστής του κάνουν τη ζωή δύσκολη, ενώ δεν λείπουν περιστατικά χρήσης βίας εναντίον του. Παλεύοντας με τους εφιάλτες του, σε μια προσπάθεια ψυχικής ανάκαμψης συμμετέχει στην βιντεοταινία "Ανθρωποφάγοι στην Τιβί" του Νίκου Ζερβού. Ίδια πάνω κάτω εποχή κάνει και ένα πέρασμα από την ταινία του Κώστα Φέρρη "Oh Babylon".
Τον Οκτώβριο και παρά τη θέλησή του, έπειτα από οδηγίες του πατέρα του, οδηγείται διά της βίας στην ιδιωτική ψυχιατρική κλινική "Γαλήνη". Βγαίνοντας από την κλινική, κυριολεκτικά ράκος από τα ψυχοφάρμακα, τον περιμένει η δικαστική εξουσία που σαν στοργική μητέρα με ένα καταπέλτη - βούλευμα 22 σελίδων τον παραπέμπει σε δίκη για βιασμό.
       Η αφόρητη πίεση της επικείμενης δίκης, το τσεκούρι της έξωσης να ανεμίζει πάνω απ' το κεφάλι του, η φοβία των ψυχιατρείων και η ρετσινιά του βιαστή που κατακτά το μυαλό του, τον κάνουν κυριολεκτικά κομμάτια. Κρίσεις μελαγχολίας τον σφυρηλατούν, αυτοαπομόνωση, απελπισία και απεγνωσμένες προσπάθειες να κρατηθεί...Μάταια όμως.
Το θλιβερό σκηνικό που διαδραματίστηκε τις πρώτες πρωινές ώρες της Πέμπτης 17 Μαρτίου 1988,  καθώς το σκοινί στο λαιμό του ξεκλείδωνε τις πύλες του Συνειδητού Θανάτου δύσκολα μπορεί να το περιγράψει κανείς... Καλοτάξιδος όπου κι αν είσαι "Μπαγάσα"...
Άραγε την ώρα που έφευγε τι να σκεφτόταν;
Σαν ρέκβιεμ...
Σαν ζόρι...
Σαν φυτίλι...


   Η κηδεία του Νικόλα, έγινε το απόγευμα της Παρασκευής 18 Μαρτίου 1988 στο νεκροταφείο της Καλλιθέας στη Νέα Σμύρνη, παρουσία 200 περίπου ατόμων, σε μια εξαιρετικά φορτισμένη ατμόσφαιρα:

-"Παιδιά να μην αφήσουμε να τον πάρουν τον Νικόλα τα 'κοράκια'..."
- "Δεν ήξερα, αγόρι μου, ότι είχες τόσους φίλους..."
- "Θα μας λείψεις, αλλά να είσαι σίγουρος ότι η ευαισθησία και η ανθρωπιά
    δε θα λείψει...
"
- "Λέγανε ότι ήσουν απροσάρμοστος, μα εμείς ξέραμε ότι ήσουν ευαίσθητος..."
- "Νικόλα, γεια σου, σ' αγαπάμε…

Από το κασετόφωνο του Στέλιου Λογοθέτη ακούγεται για λίγο "Ο Μηχανισμός" σαν ύστατο χαίρε τιμής, ενώ στο μνήμα παραμένουν μέχρι που σκοτεινιάζει λίγοι φίλοι, παίζοντας κιθάρα και τραγουδώντας

"...Πα να κάνεις άλλη μια ζα...ζα...ζα...ζαβολιά…"
Τα έξοδα της κηδείας ανάλαβε ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, φροντίζοντας λίγο καιρό αργότερα να τοποθετηθεί μία μαρμάρινη επιτύμβια στήλη αναγράφοντας τους στίχους του "Μπαγάσα".
Εντύπωση προκαλεί η ενασχόληση των μέσων ενημέρωσης με την αυτοκτονία, ενώ οι περισσότεροι δημοσιογράφοι ως αντικειμενικοί (όπως πάντα) κριτές κι επικριτές στολίζουν τα άρθρα τους με αρκετές  ανακρίβειες, λάθη και καταδίκες.
       Στο "Χώρο Προετοιμασίας", το μαγαζάκι στην Καλλιδρομίου 55, που αυτοκτόνησε ο Νικόλας, βρέθηκε από την αστυνομία ένα πρόχειρο αρχείο με δημοσιεύματα που τον αφορούσαν, αρκετές φωτογραφίες, χρηματικό ποσό, 3 κασέτες με πρόχειρες ηχογραφήσεις (μεταξύ τους και 6 ανέκδοτα τραγούδια), στίχοι και κείμενα.

Βρέθηκαν επίσης, οι πολυκάναλες μαγνητοταινίες που περιλαμβάνουν τις ηχογραφήσεις της περιόδου 1985-88, που έγιναν στο στούντιο "DIVA".
Ακόμη, βρέθηκαν τα 6 τελευταία χειρόγραφα σημειώματα του Νικόλα, στα οποία εξηγεί τους λόγους που τον οδήγησαν στην αυτοκτονία. Παραθέτει επίσης οδηγίες για διάφορες  εκκρεμότητες που αφήνει πίσω του και κάποια μηνύματα: "Θάψτε με κάπου αν γίνεται ήσυχα ή καλύτερα κάψτε με και σκορπίστε με". Η αστυνομία βρήκε οκτώ χειρόγραφα αλλά μόνο έξι από αυτά φαίνεται να έγραψε ο Νικόλας. Όσον αφορά τα επιπρόσθετα δύο  χειρόγραφα το ένα είναι γραμμένο από την Λίτσα Περράκη και το άλλο είναι αμφιβόλου πατρότητας καθότι ο γραφικός χαρακτήρας διαφέρει από αυτόν του Άσιμου.
Το Φεβρουάριο του 1989 κυκλοφορεί ο πρώτος μεταθανάτιος δίσκος του Νικόλα, "Το Φανάρι του Διογένη", με τη συμμετοχή της Σωτηρίας Λεονάρδου. Ο δίσκος είναι βασισμένος στην "Παράνομη Κασέτα Νο 000008 - Στο Φανάρι του Διογένη" και τα τραγούδια κυκλοφορούν με καινούργια μείξη. Την επιμέλεια είχαν οι Δημήτρης Τραντάλης και Θύμιος Παπαδόπουλος, ενώ για την κυκλοφορία του δίσκου μεσολάβησε ο Β. Παπακωνσταντίνου παραμένοντας διακριτικά σε απόσταση. Παρόλη την αγάπη και τη συνολική δουλειά που συνοδεύει την κυκλοφορία αυτού του δίσκου, η αλήθεια είναι ότι έγιναν σοβαρές αλλοιώσεις σε μερικά από τα τραγούδια.
       Στις 25 Ιουλίου 1989, καθορίστηκαν τα μεταθανάτια πνευματικά δικαιώματα από το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, ορίζοντας ως κληρονόμους τους γονείς του, Λάζαρο και Μαρία Ασημόπουλου (50%) και την κόρη του Λίλιαν Χαριτάκη-Άσιμου (50%).
       Στα 1989, ο κρατικός ραδιοφωνικός σταθμός της Γερμανίας "WDR", αφιερώνει στα πλαίσια του προγράμματος "Οι Αιρετικοί του Κόσμου", μία τρίωρη εκπομπή για τον Άσιμο.
Τα λείψανα του Άσιμου μεταφέρονται τελικά στη γενέτειρά του Κοζάνη το 1992 και φυλάσσονται έκτοτε στο οστεοφυλάκιο του κοιμητηρίου της πόλης.
Επίσης στην Κοζάνη έχει μεταφερθεί και εντοιχιστεί σε μία γωνιά μέσα στο κοιμητήριο και η επιτύμβια πλάκα με τους στίχους του "Μπαγάσα".
Το 1992, κυκλοφορεί ο δεύτερος μεταθανάτιος δίσκος του Νικόλα, "Στο Φαλημέντο του Κόσμου - Γιουσουρούμ", αυτή τη φορά με τη συμμετοχή του Β. Παπακωνσταντίνου. Την παραγωγή ανέλαβε ο Γιώργος Ψωμόπουλος και την ενορχήστρωση ο  Χριστόφορος Κροκίδης. Αποτέλεσμα, τα τραγούδια να έχουν μεν φρεσκάδα αλλά να απέχουν από το πνεύμα που χαρακτηρίζει τον Νικόλα Άσιμο.
       Στα 1997, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου στον δίσκο "Πες μου ένα ψέμα ν' αποκοιμηθώ", ερμηνεύει 5 τραγούδια του Νικόλα.
       Από το 1998 κιόλας ξεκινάει η προσπάθεια παρουσίασης του Νικόλα μέσα από το διαδίκτυο, μια προσπάθεια που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
       Από τις εκδόσεις "Σιγαρέτα" κυκλοφορεί στα 1999 το βιβλίο του Δημήτρη Μπαγέρη "Ο διάσημος Νικόλας Άσιμος". Είναι μια μικρή έκδοση που περιέχει βασικά κάποιο αρχειακό υλικό για τον Άσιμο και σκέψεις του συγγραφέα.
       Αρχές του 2000 κυκλοφορεί από τις εκδόσεις "Νέα Σύνορα - Λιβάνη", ο βιογραφικός θησαυρός: "Γιώργου Ι. Αλλαμανή "Δίχως Καβάτζα Καμιά - Βίος και Πολιτεία του Νικόλα Άσιμου".
Το βιβλίο αυτό αποτελεί την καλύτερη βιογραφία Έλληνα καλλιτέχνη που κυκλοφόρησε ποτέ.
       Τον Απρίλιο του 2000 κυκλοφορεί και "επίσημα" πλέον, σε μια καλαίσθητη έκδοση σχετικά
κοντά στο πρωτότυπο (με ατυχή στιγμή το εξώφυλλο), από τις εκδόσεις "Βιβλιοπέλαγος",
το βιβλίο του Νικόλα Άσιμου "Αναζητώντας Κροκανθρώπους", σε επιμέλεια Μιχαήλ Πρωτοψάλτη.
       Πολλές προσπάθειες αναπαραγωγής των τραγουδιών του Νικόλα, έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια με αφορμή την διάδοση των τραγουδιών στο διαδίκτυο. Αξίζει να αναφέρω τρεις πολύ αξιόλογες και πάνω από όλα ΜΗ εμπορεύσιμες:
α). Την καλαίσθητη έκδοση, ψηφιακή επεξεργασία και δωρεάν διανομή μόνο σε φίλους όλων των Παράνομων Κασετών [οκτώ cd σε μορφή wave με τα ανάλογα βιβλιαράκια με τους στίχους] από τον Ξενοφώντα Κ.
β). Την σημαντική έκδοση και διανομή μέσω του ταχυδρομείου [μόνο έξοδα αποστολής και άδειο cd], όλων σχεδόν των τραγουδιών του Νικόλα σε μορφή mp3 [στίχοι, εξώφυλλα], από την Ελευθεριακή Κολλεκτίβα Αντιεξουσιαστικής Επιθυμίας "Βραχόκηπος".
γ). Την αξιοθαύμαστη συγκέντρωση όλων των τραγουδιών [καθαρισμός τραγουδιών, στίχοι, εξώφυλλα], από τον Τάσο [kitsaros] για την διάσωση και διάδοση αυτών στο διαδίκτυο με την βοήθεια του προγράμματος-παροχέα eMule.
      Προς όλα αυτά τα παιδιά που αφιέρωσαν χρόνο, κόπο και χρήματα σε αυτές τις προσπάθειες, αξίζει ένα μεγάλο μπράβο και ένα θερμό ευχαριστώ για την αγάπη τους στον Νικόλα και το έργο του!
      Όσον αφορά την κυκλοφορία του διπλού cd "Βιομηχανία του Πεζοδρομίου" από την Minos-EMI, τον Νοέμβριο του 2002 και την πώληση αυτού έναντι του ποσού των 20,33 ευρώ!!, ένα έχω να πω: ΑΙ$ΧΟ$.

"Δεν υπάρχει σύμπαν
Υπάρχουν μόνο στιγμές
Συμπαντικές στιγμές
Αν φτάσεις στην ακινησία
Μπορείς παντού να ταξιδέψεις..."

(Βιβλιογραφία και πηγές: www.asimos.gr, Νικόλα Άσιμου "Αναζητώντας Κροκανθρώπους", Γιώργου Αλλαμανή "Δίχως Καβάτζα Καμιά - Βίος και Πολιτεία του Νικόλα Άσιμου", Αφιέρωμα του Δημήτρη Παπαδημητρίου, "In rock")

"...Ήταν σαν να πέρασε από δώ ο Έτσι και να μας έδωσε ζωή, και να γινήκαμε όλοι έτσι, και ξαναφεύγοντας ο Έτσι ρούφηξε όλη τη ζωή, παίρνοντας πίσω ό,τι είχε δώσει. Μαζί και μια σταγόνα απ' τον καθέναν. Ίσως του χρειαζόταν για να 'χει τη δύναμη να περπατά, για το αίμα που 'χε χάσει. Ίσως αυτό νομίζουν όλοι. Κι ίσως γι' αυτό τον αποφεύγουν, τον βρίζουν και τον θεωρούν αλήτη. Ίσως το πήρα κι εγώ έτσι. Αλλά τον ξέρω 'γώ τον Έτσι. Και ήμουν πριν κι εγώ σαν Έτσι. Θέλει κουράγιο να 'σαι Έτσι. Για να μπορείς να παραμένεις έτσι, πρέπει να παίζεις την ψυχή σου. Κι εγώ το ξέρω, δεν είν' έτσι. Και ο καθένας είν' ο Έτσι..." Νικόλας Άσιμος

Πηγή:http://tvxs.gr

Πρωτοβουλία για Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία

Τη Δευτέρα 2 Απριλίου, στις 7:00 το απόγευμα, η  Πρωτοβουλία για Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία διοργανώνει πολιτική εκδήλωση στο θέατρο ΑΚΡΟΠΟΛ (Ιπποκράτους 9-11)­
για να παρουσιάσει τις βασικές της πολιτικές κατευθύνσεις και να συζητήσει με τον κόσμο του αγώνα για τους όρους και τα βήματα που απαιτεί αυτή η προσπάθεια.

Ευρωπαϊκό σωσίβιο 48 δις στις τράπεζες

Πακτωλό κεφαλαίων δαπανούν οι Ευρωπαίοι για τις ελληνικές τράπεζες, αδιαφορώντας για την πραγματική οικονομία και τα προβλήματα που σωρεύουν κάτω από το "χαλάκι". Ευρωπαϊκό σωσίβιο 48 δισεκατομμύρια ευρώ φέτος για την επανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών, με ένα αρχικό ποσό 25 δισεκατομμυρίων ευρώ που θα καταστεί διαθέσιμο αμέσως, ανακοίνωσε το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΕΤΧΣ).

Ο μηχανισμός στήριξης της ευρωζώνης πρόσθεσε ότι έχει επίσης δώσει ομόλογα αξίας 35 δισεκατομμυρίων ευρώ στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) για να ανεβάσει το πιστωτικό προφίλ των ελληνικών ιδιωτικών τραπεζών και να τους επιτρέψει να συνεχίσουν να αντλούν από τα δάνεια με ευνοϊκούς όρους της ΕΚΤ.

Ωστόσο η βοήθεια αυτή αναμένεται να είναι προσωρινή και δεν περιλαμβάνεται στο συνολικό μέγεθος του δεύτερου σχεδίου στήριξης της Ελλάδας.

«Τα ομόλογα θα επιστραφούν αφού τελειώσει η περίοδος επιλεκτικής χρεοκοπίας (της Ελλάδας), γεγονός που αναμένεται να συμβεί τον ερχόμενο μήνα», σημείωσε το ΕΤΧΣ.

O επικεφαλής του ΕΤΧΣ Κλάους Ρέγκλινγκ δήλωσε ότι το ταμείο του έχει ακόμη διαθέσιμα 248 δισεκατομμύρια ευρώ, εκτός των δεσμεύσεών του προς την Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία.

Αυτό επιβεβαίωσε τις προσδοκίες ότι ο συνδυασμός του ΕΤΧΣ με τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ΕΜΣ), το διάδοχό του μηχανισμό με τα 500 δισεκατομμύρια ευρώ σε πόρους που θα τεθεί σε λειτουργία τον Ιούλιο, θα εξοπλίσει την ευρωζώνη με ένα δίχτυ ασφαλείας ύψους λίγο κάτω από 750 δισεκατομμύρια ευρώ.

Η απόφαση για να ενισχυθεί το τείχος ασφαλείας της ευρωζώνης, το οποίο ζητούσαν εδώ και καιρό το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) και οι ΗΠΑ, «αναμένεται να ληφθεί (σε άτυπη σύνοδο των υπουργών Οικονομικών της ΕΕ) στην Κοπεγχάγη στο
τέλος αυτού του μήνα», επιβεβαίωσε ο Ρέγκλινγκ.
Τμήμα Ειδήσεων DefenceNet

θα παραμείνουν ανοιχτά τα γραφεία κοινωνικής ασφάλισης σε Σκιάθο, Σκόπελο και Αλμυρό,

Θα παραμείνουν ανοιχτά τα γραφεία κοινωνικής ασφάλισης σε Σκιάθο, Σκόπελο και Αλμυρό, ενώ το θέμα παραμένει ανοιχτό... με το Υποκατάστημα του Ιδρύματος στην Νέα Ιωνία Βόλου

Συζήτηση πραγματοποιήθηκε σήμερα το πρωί στην Λάρισα μεταξύ του Διοικητή του ΙΚΑ Ρ.Σπυρόπουλου και των Διευθυντών του ΙΚΑ Θεσσαλίας, ενώ το παρόν στη συζήτηση έδωσαν τόσο οι προϊστάμενοι όσα και τα σωματεία εργαζομένων.

Μεαταξύ των άλλων θεμάτων συζητήθηκαν και οι αλλαγές που προωθούνται στο Ίδρυμα και σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες η συζήτηση κατέλειξε στο γεγονός πως θα παραμείνουν ανοιχτά τα γραφεία κοινωνικής ασφάλισης σε Σκιάθο, Σκόπελο και Αλμυρό, ενώ το θέμα παραμένει ανοιχτό με το Υποκατάστημα του Ιδρύματος στην Νέα Ιωνία Βόλου.

Να σημειωθεί πως θεσμοθετείται συντονιστής της Περιφέρειας με έδρα τη Λάρισα, ο οποίος θα έχει την ευθύνη λειτουργίας των υποκαταστημάτων και των τεσσάρων νομών της Θεσσαλίας.e-volos.gr

KKE:ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΛΑΓΚΑΡΝΤ ΚΑΙ ΜΟΡΣ

Ο εφιάλτης των μισθών πείνας και της ανεργίας που κυνικά ομολογούν τα στελέχη της ΕΕ και του ΔΝΤ αποτελεί επιδίωξη της ελληνικής πλουτοκρατίας και αποτελεί δέσμευση των κομμάτων της. Αυτό θα είναι το αποτέλεσμα της ανάπτυξης που προσδοκούν. Ο λαός, με τη δική του συμμαχία και ισχυρό ΚΚΕ, μπορεί να....
τους χαλάσει τα σχέδια. Ανάπτυξη όλων των παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας προς όφελος του λαού, μπορεί να γίνει μόνο με κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, αποδέσμευση από την ΕΕ και λαϊκή εξουσία. Όλοι στις συγκεντρώσεις που οργανώνει το ΚΚΕ την Τρίτη να δώσουμε ηχηρή λαϊκή απάντηση ανυπακοής και αντεπίθεσης.

Καλά ρε πάτε καλά στον δήμο Σκοπέλου ?


Μειώνονται σύνταξης ημερομίσθια μισθοί υπαλλήλων υπάρχει Ανεργία τεραστία στην Σκόπελο περιμένουμε πτώση στον τουρισμό πάνω από 60 % και εσείς αυξάνετε τα τέλη ύδρευσης τι στον Παπούμ  κάνετε δεν έχετε μυαλό καθόλου  γιατί προκαλείτε τους Σκοπελίτες ?

Τραγική φαρσοκωμωδία η εκλογή Μπενί(το), αλλά τα ΜΜΕ παπαγαλίζουν ασύστολα!

Αναρτήθηκε από τον/την filologos10

http://wp.me/pWOiz-sJw
Καλά, αυτοί στα αργυρώνητα ΜΜΕ έχουν πάθει παραλήρημα με την εκλογή Βενιζέλου! Έχουν χαζέψει και δεν ξέρουν τί λένε! Άκουσα να παπαγαλίζουν ότι πρόκειται για γιορτή δημοκρατίας, άσχετα που υπάρχει μόνο ένας υποψήφιος, άκουσα ότι πρόκειται για επανεκκίνηση του κινήματος (ασχολίαστο!!!), αλλά λέει το μεγάλο στοίχημα του Μπενίτο, αυτού του απύλωτου εγωπαθούς εξουσιομανή, είναι να επαναδραστηριοποιηθεί η βάση του κόμματος που τον τελευταίο καιρό απέχει! Φτάσανε στο σημείο να μας λένε ότι κάποιοι “γαλάζιοι” δήμαρχοι δεν παραχώρησαν δημοτικά κτίρια για την μεγάλη εκλογική μάχη του ενός με τον εαυτό του!!!!
Τί λέτε ρε γιουσουφάκια του Μπενί Πασά! Τραγικοί ματσουκοφόροι, παπαγάλοι των δοσιλόγων…!!!! Γιατί δεν μας λέτε ότι το ΠΑΣΟΚ σας είναι ένα κόμμα πεθαμένο; Ένα σάπιο πολιτικό σώμα που βρωμάει και δηλητηριάζει την κοινωνία;
Κι εξηγούμαι… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η αναφορά ΣΟΚ του ΔΝΤ που καταργεί την Δημοκρατία…

Αναρτήθηκε από τον/την exomatiakaivlepo

Εντολή μνημονίου η συγκυβέρνηση…

Να γιατί μιλούσαν για συγκυβέρνηση και μετά έτρεχαν να τα μπαλώσουν…

Δείτε τι περιλαμβάνεται στην αναφορά του ΔΝΤ (Request for Extended Arrangement Under the Extended Fund Facility) με το νέο μνημόνιο ΙΙ, που θα υπογραφεί από τους νενέκους στην βουλή.

Το ΔΝΤ τα γράφει όχι το Economist ή η Wall Street Journal..

Δείτε τι γράφει για τις εκλογές και την συνεργασία ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ…

Μετά από αυτό να δούμε ποιος θα ψηφίσει αυτό το τερατούργημα, αυτό το έκτρωμα, την ταφόπλακα της οικονομίας και της δημοκρατίας στην Ελλάδα.
Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

http://olympia.gr/ 

ΝΑ ΑΠΟΣΥΡΘΟΎΝ ΟΙ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΕΣ του Δήμαρχου Σκοτεινιώτη

ΠΡΟΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ

Σε σημερινό σας δημοσίευμα με τίτλο 'Συλλήψεις για κατάληψη στη ΝΙΚΗ" στη σελίδα 9 αναφέρονται δηλώσεις του Δήμαρχου Σκοτεινιώτη: ¨Επίσης κάποιος λίγο πριν την έναρξη του Δημοτικού Συμβουλίου απειλούσε ότι θα έρθουν διαδηλωτές στη συνεδρίαση και απευθυνόμενος στο σώμα.....".
Η σχετική δήλωση ανεφέρεται στο πρόσωπό μου, γιατί ήμουν ο μόνος αλληλέγγυος στους συλληφθέντες που βρισκόμουν στο δημαρχείο πριν την έναρξη του Δημοτικού Συμβουλίου.
Γι αυτό θα ήθελα να δηλώσω τα εξής:
Η σχετική αναφορά του Π. Σκοτεινιώτη είναι απόλυτα ψευδής καθώς ως μέλος του Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος (ΕΕΚ) μόλις πληροφορήθηκα τις συλλήψεις των νεαρών με αφορμή το θέμα του κινηματογράφου "Νίκη", έσπευσα στο δημοτικό συβούλιο για να θέσω ένα και μοναδικό ερώτημα στον δήμαρχο και το δημοτικό συμβούλιο: Ο δήμαρχος συντάσσεται με την άσκηση δίωξης στους 4 νεαρούς;
Καθως η διαδικασία άρχισε σχεδόν αμέσως, κατά τη διάρκεια συζήτησης που γινόταν για άλλο θέμα, απευθύνθηκα στον προεδρεύοντα του δημοτικού συμβουλίου προκειμένου να ερωτηθεί ο δήμαρχος αν συντάσσεται με τη δίωξη των προσαχθέντων καθώς εκείνη την ώρα γινόταν η μεταγωγή από την ασφάλεια Βόλου στα δικαστήρια.

Ο πρόεδρος μετέφερε το ερώτημα στον δήμαρχο, ο οποίος μίλησε με τους δικηγόρους του δήμου (όπως μου λίγο αργότερα ο προεδρεύων, αφού σηκώθηκε από την έδρα) ενημερώνοντά με ότι οι προσαχθέντες αφέθησαν ελεύθεροι με τακτική δικάσιμο.

Απέφυγε να απαντήσει επί της ουσίας στο ερώτημα κι απέφυγε να αναλάβει την πολιτική ευθύνη των συλλήψεων.
Μετά αποχώρησα.

Ως εκ τούτου αποτελεί απολύτως ψευδής η αναφορά του Π. Σκοτεινιώτη ότι υφίσταντο απειλές από μέρους μου ότι οι αλληλέγγυοι στην ασφάλεια και τα δικαστήρια θα διέλυαν το δημοτικό συμβούλιο.

Δεν είμαι δικηγόρος των προσαχθέντων, ούτε εκπρόσωπος των νεολαίων, ούτε με έστειλε κανείς από όσους τελικά δικαίως συγκεντρώθηκαν στο δημαρχείο για να διαμαρτυρηθούν για τις συλλήψεις.


Ως μέλος του ΕΕΚ θεωρώ αυτονόητη την πολιτική υπεράσπιση όσων αναζητούν ένα άλλο δρόμο ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και αλλοτρίωση, ανεξάρτητα αν συμφωνώ ή όχι μαζί τους.
Ως μέλος του ΕΕΚ θεωρώ ανόητες τις δηλώσεις δημοτικών συμβούλων για το "έκνομο" των ενεργειών της νεολαίας που αναζητά ζωή σε ένα δυσβάστακτο παρόν και ένα ανύπαρκτο μέλλον, όπως σήμερα εργάτες αγωνίζονται "έκνομα" για τις δουλειές και τους μισθούς τους και που επίσης η εργοδοσία τους φορτώνει με μηνύσεις αλα Σκοτεινιώτη.
Ως μέλος του ΕΕΚ θεωρώ αυτονόητη την υπεράσπιση διωκώμενων από το κράτος και τους δημαρχαίους.
Είμαι σίγουρα ενάντια στη πολιτική της δημοτικής αρχής, που αντί να ανοίξει όλα τα ακίνητα του δήμου στη νεολαία που ασφυκτιά στις συνθήκες καπιταλιστικής χρεοκοπίας που μας καταδίκασαν αυτός και οι χρεοκοπημένοι πολιτικοί που εκπροσωπεί, προτιμά να ανοίγει το δρόμο στην Ασφάλεια Βόλου και τα ΜΑΤ μέσα στο δημαρχείο για κάθε ένα που έχει "απροσδιόριστη ιδεολογική και άλλη ταυτότητα".

Αντί να παραχωρηθούν  δωρεάν ακίνητα ή διαμερίσματα σε φοιτητές του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας που εγκαταλείπουν τις σπουδές τους από αδυναμία πλέον των γονιών τους να χρηματοδοτήσουν τις σπουδές τους, σε άστεγους που χάνουν τα σπίτια τους από τις τράπεζες ή βρίσκονται στα παγκάκια λόγω των αυξανόμενων εξώσεων, ο δήμαρχος προτιμά να ασκεί διώξεις εναντίον νεολαίων που δεν έχουν τη δικιά του προσδιορισμένη πολιτική ταυτότητα, είτε να ανακαλύπτει στο πρόσωπό μου αυτούς που απειλούν τη διάλυση του δημοτικού συμβουλίου.


Να αποσυρθούν όλες οι διώξεις εναντίον των συλληφθέντων και να δοθεί χώρος στη δημιουργία και τον πολιτισμό.

Να ανοίξουν όλοι οι δημοτικοί χώροι για τη νεολαία, τους φτωχούς, τους άστεγους, τους σπουδαστές του ΠΘ.
Να ανακληθεί η συκοφαντική δήλωση του δημάρχου.

17/3/2012
Γιάννης Χατζηγιάννης
μέλος του Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος.

Κοινή δράση της αριστεράς. Ανάγκες, αναθέματα και εκλογικά τεχνάσματα


Παναγιώτης Μαυροειδής
Η πρωτοβουλία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να απευθύνει δημόσια πρόσκληση για κοινή δράση προς  ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, άλλη αριστερά, τροφοδοτεί μια ενδιαφέρουσα συζήτηση ανάμεσα σε πολιτικά ρεύματα, κομμουνιστές και αριστερούς αγωνιστές, δηλωτικό των ευρύτερων διεργασιών ανάμεσα στον μαχόμενο κόσμο.

Στο πλαίσιο αυτό δημοσιεύσαμε ήδη στο ιστολόγιο μας (Διάλογος για την πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ) , δύο πολύ ενδιαφέρουσες παρεμβάσεις  συντρόφων, αντιπροσωπευτικές σε σημαντικό βαθμό του τρόπου που ένα σημαντικό τμήμα αριστερών ανθρώπων τοποθετείται απέναντι στο ζήτημα της κοινής δράσης ή/και ενότητας της αριστεράς.

Στο σημείωμα αυτό, παρατίθενται ορισμένες σκέψεις, με αφορμή αυτές τις παρεμβάσεις.
Κοινή δράση κομμουνιστών και αριστερών, αγωνιστική  ενότητα εργαζομένων-ανέργων, κοινωνική συμμαχία ανατροπής
Πρέπει κανείς να βλέπει πίσω από τα ‘’πλαίσια’’ και τα ‘’προγράμματα’’, με τα θετικά τους και τα ελαττώματα που αυτά έχουν. Το ζήτημα της κοινής δράσης της αριστεράς, ο ανοιχτός διάλογος των κομμουνιστών με ένα πολιτικό πολιτισμό αλληλεγγύης και συντροφικότητας, είναι επείγουσα ανάγκη.
Η κοινή δράση, αποκτά ουσιαστικό περιεχόμενο, όσο συνδέεται με το ζήτημα των ζητημάτων: την αγωνιστική ταξική ενότητα των εργαζομένων-ανέργων, την ευρύτερη κοινωνική συμμαχία για την ανατροπή του κοινωνικού κανιβαλισμού.
Η αστική τάξη δυσκολεύεται σήμερα να οικοδομήσει κοινωνικές συμμαχίες στη γραμμή της, καθώς καταβυθίζει μικροαστικά και μεσαία στρώματα, καθώς και ανώτερα στρώματα της κρατικής γραφειοκρατίας. Αυτό δεν την κάνει μόνο πιο ανίσχυρη, αλλά και πιο επικίνδυνη και επιθετική. Είναι μονόδρομος για αυτήν η ανάπτυξη του εμφυλίου εντός των εργαζομένων και των ανέργων, εντός των λαϊκών στρωμάτων, μεταξύ των λαών. Αυτή είναι και  η βάση ενός σύγχρονου πολιτικού ολοκληρωτισμού ή/και φασισμού.
Με αυτή την  πολιτική ματιά θα πρέπει να δούμε τις ευθύνες της αριστεράς, στην προώθηση ή μη της κοινής αγωνιστικής δράσης.
Εδώ είναι οι μεγάλες ευθύνες του ΚΚΕ, που αποστρέφεται κάθε μορφή διαλόγου και κοινής δράσης.
Εδώ είναι που πάσχει ο ΣΥΝ, που ασθμαίνοντας αναζητά πολύ διστακτικά και ανόρεχτα δρόμους απογαλακτισμού με την ενότητα με την ΠΑΣΚΕ και τις διαφοροποιήσεις των ρεταλιών του ΠΑΣΟΚ.
Εδώ είναι οι ευθύνες και της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και η υποτίμηση των θετικών διεργασιών, που μπορεί να προκληθούν από δικές της ενωτικές πρωτοβουλίες, όπως αυτή της ανοιχτής επιστολής της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Απλά τα πράγματα: Η αλληλο-απαξίωση της αριστεράς, υπονομεύει την αγωνιστική ταξική ενότητα και την κοινωνική συμμαχία ανατροπής.
Ενότητα και κοινή δράση σε ποιο πεδίο;
Που και πως θα συναντηθούμε όμως;
Οι βαρύνουσες  ευθύνες  της κοινοβουλευτική αριστεράς σχετίζονται πρωτίστως με την απάντηση σε αυτό το ερώτημα.
Είναι το κοινοβούλιο και οι εκλογές, το ‘’σκοτεινό αντικείμενο του πόθου’’ για την κοινή δράση της αριστεράς ή η πλατειά εργατική και λαϊκή δράση;
Δεν είναι ρητορικό το ερώτημα ούτε τίθεται από ιδεολογική σκοπιά.
Πως θα φύγει η χούντα του κεφαλαίου και η τριπλή κατοχή ΕΕ-ΔΝΤ-ελληνικής κυβέρνησης/κεφαλαίου; Θα φύγουν,  αν δεν τους ρίξουμε με ξεσηκωμό και εξέγερση;  Δεν το πιστεύουμε.
Γιατί λοιπόν θεωρείται ‘’λίγη’’ η κοινή δράση σε ένα κοινωνικό και πολιτικό κίνημα ανατροπής που προτείνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ενώ η εκλογική κοινοβουλευτική συνεργασία, θεωρείται το ‘’ανώτερο στάδιο’’ της; 
Είναι  άλλο πράγμα η αξιοποίηση της (όλο και πιο υποβαθμισμένης στη λαϊκή συνείδηση) βουλής στον αγώνα και άλλο πράγμα η αναγόρευση της στο κέντρο της. Στερείται τεκμηρίωσης αυτή η ιεράρχηση.
‘’Στενό’’ ή ‘’πλατύ’’ πρόγραμμα;
Πριν σχολιάσουμε τις κρίσιμες πλευρές ενός ενδεχόμενου κοινού πολιτικού προγράμματος, ας σταθούμε λίγο μεθοδολογικά
Σε συνάρτηση πάντα και με το προηγούμενο ερώτημα:
Τι είναι πιο ενωτικό, πλατύ, ρεαλιστικό και αναγκαίο; Ένας ισοσκελισμός των πάντων σε ένα ‘’ελάχιστο’’ πολιτικό πρόγραμμα αριστερής εκλογικής συνεργασίας ή μια χωρίς όρους και όρια σύμπραξη, εδώ και τώρα, σε ένα μεγάλο μέτωπο αγώνα για ρήξη και ανατροπή της επίθεσης;
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θεωρεί το δεύτερο. Διατυπώνει την λιγότερο δημοφιλή, αλλά την πιο ρεαλιστική και ενωτική πρόταση, πάνω σε αυτό που έχει ανάγκη ο λαός σήμερα. Μέτωπο αγώνα για να τους ρίξουμε!
‘’Μα σε αυτό το μέτωπο, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ,  βάζει πολιτικό πλαίσιο, δεν είναι αληθές ότι το εννοεί χωρίς όρους’’, μου αντέτεινε ένας φίλος σε μια συζήτηση. Φυσικά και βάζει ένα αναγκαίο πρόγραμμα, που αναπτύσσεται στην σχετική επιστολή. Είναι στόχοι που προβάλλονται και υποστηρίζονται επί της ουσίας. Δεν αποτελούν ούτε χρονικές, ούτε τυπικές προϋποθέσεις.
Το  αγωνιστικό μέτωπο ρήξης και ανατροπής, από τη φύση του, ως μια διαδικασία κοινωνικής και πολιτικής σύμπραξης, στον ευρύ λαϊκό αγώνα, δεν μπορεί εκ των πραγμάτων να πάρει τη μορφή ενός κλειστού μετώπου, με περιοριστικό πολιτικό πλαίσιο.
Ας μη γίνεται λοιπόν αυτή η μεγάλη αντιστροφή. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δέχεται να παλέψει σε ένα ευρύ πολιτικό μέτωπο με δυνάμεις που (κακώς) υπερασπίζονται ακόμη το ευρώ, αλλά δεν πρόκειται να δεχτεί (και πολύ καλά κάνει), να μην υπερασπίζεται μέσα σε αυτό, την  έξοδο από την ευρωζώνη και την ΕΕ που είναι αναγκαία προϋπόθεση για οποιαδήποτε θετική προοπτική.
Το πρόγραμμα συναρτάται πάντα με τη μορφή του μετώπου και το πεδίο που αυτό κρίνεται και δοκιμάζεται.
«Ποιος είναι ο εχθρός, ποιος είναι ο στόχος;»
Ο  σύντροφος (και συντοπίτης μου!) Γ. Μαρκόπουλος, θέτει πολύ εύστοχα το βασικό κριτήριο: ‘’Αρκεί να συμπράξουν οι αριστερές δυνάμεις στο «ποιος είναι ο εχθρός, ποιος είναι ο στόχος;»’’. Ποια όμως είναι η απάντηση στο ερώτημα; 
Τον εχθρό δεν τον διαλέγεις, είναι απέναντι. Σε περιγελά και σου επιτίθεται. Μόνο η στρουθοκάμηλος κάνει πως δεν τον βλέπει. Εδώ θέλει καθαρή ματιά, καθαρή απάντηση, συζήτηση με τεκμηρίωση και επιχειρήματα.
Εμείς βλέπουμε απέναντι μας ένα καπιταλισμό σε παροξυσμό κρίσης, μια ειδική μορφή εκδήλωσης της μέσω της κρίσης και της πολιτικής της ευρωζώνης και της ΕΕ και φυσικά μια αστική τάξη δεμένη σε σώμα ένα με την λεγόμενη ‘’ευρωπαϊκή προοπτική’’. Αυτό είναι που καθορίζει τον στόχο και το πρόγραμμα. Δεν καθορίζεται υποκειμενικά.
Για αυτό, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αναζητεί μια διέξοδο ενάντια στην λογική του κεφαλαίου και του καπιταλισμού σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, με συγκεκριμένα πολιτικά αιτήματα-κόμβους. Να κρίνουμε τον ‘’στόχο’’, το ‘’πρόγραμμα’’, ξεκινώντας από την εκτίμηση του ‘’εχθρού’’. Εδώ δυστυχώς, ειδικά ο ΣΥΝ, αρνείται να συζητήσει επί της ουσίας. Απλά διατυπώνει κατηγορίες περί ‘’στενού’’ προγράμματος.
Χωρίζει το ζήτημα του ευρώ; Ποιους και από τι;
Ο παλαιόθεν φίλος και σύντροφος Δ. Οικονομίδης, απασχολείται ιδιαίτερα με το αίτημα για ‘’αποχώρηση από την Ευρωζώνη και την ΕΕ’’, θεωρώντας ότι είναι ένα ζήτημα που ‘’χωρίζει’’.
Ποιους όμως και από τι;
Όπως πολύ σωστά ο ίδιος υπενθυμίζει, ‘’το 35%  του πληθυσμού,  σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες δημοσκοπήσεις είναι υπέρ της εξόδου από το ευρώ’’. Υπενθυμίζουμε και κάτι άλλο από την ίδια δημοσκόπησης: 51% είναι ενάντια στην ΕΕ!. Και τα δύο (συνεχώς ανερχόμενα) ποσοστά, δεν αποτελούν φυσικά το 90%, αλλά είναι και πολύ ευρύτερα από τα θεωρητικά, δημοσκοπικά και ανοήτως αθροιζόμενα εκλογικά ποσοστά της αριστεράς. 
Δεν θα έπρεπε επομένως  να τίθεται το ερώτημα γιατί η  ‘’μικρή’’ ΑΝΤΑΡΣΥΑ,  προτάσσει την ανάγκη ανταπόκρισης της αριστεράς σε αυτήν την ελπιδοφόρα τάση και παραπέρα ανάπτυξής της σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, αλλά το αν οι ηγετικές δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ προτίθενται να αναθεωρήσουν την θέση τους.
Ας το θέσουμε αλλιώς: Αν η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το ΚΚΕ, για χάρη της ενότητας, αποσύρουν αυτή τη θέση, αυτό θα είναι θετική ή αρνητική συμβολή και απόκριση απέναντι στις λαϊκές διαθέσεις και τάσεις ή αυτό δεν έχει κάποια σημασία, μια και θα έχει επιτευχθεί η εκλογική ενότητα της αριστεράς;
Είναι χρήσιμο για την αριστερά να ξεγλιστράει;
‘’Δεν χρειάζεται να ξετυλίξουμε αυτό  το κουβάρι των συλλογισμών’’, αντιτείνεται καλόπιστα. Πολύ χαρακτηριστικά  ο Δ. Οικονομίδης σημειώνει: ‘’Θεωρώ  κι εγώ ότι στην πορεία  θα φανεί ότι σε μια ανοικτή και δημόσια συζήτηση η αντίληψη ότι οι άνεργοι θα αρχίσουν να απολαμβάνουν κοψίδια μέσα στην Ευρωζώνη με μια κυβέρνηση ας πούμε «αριστερή» δεν θα μπορέσει να σταθεί ούτε λεπτό. Και η ανάγκη να υπάρξει κοινή επεξεργασία για μια προοδευτική στρατηγική εξόδου θα γίνει από όλους δεκτή’’. 
Ωστόσο, σε στιγμές σαν αυτές, οι ζωντανές πρωτοπόρες δυνάμεις, πρέπει να έχουν την θέληση και την μαεστρία να συνθέσουν τα κομμάτια του πάζλ. Η μισή αλήθεια είναι ένα ψέμα… Μην το ξεχνάμε.
Περιμένουμε άραγε ο κόσμος που αγωνιά, να εμπιστευτεί μια αριστερά που θέλει να αποφύγει τα ερωτήματα ή να κόψει τις αλήθειες στα τέσσερα και να τις δώσει με δόσεις, απλά και μόνο για να βολέψει το δογματισμό ορισμένων κομματιών της και την εμμονή τους σε μια από τις πιο λαθεμένες ιστορικά επιλογές της, την υποστήριξη στην ΕΕ;
Τα μισά λόγια στα  κορυφαία ζητήματα της σύγκρουσης με την ευρωζώνη και την ΕΕ, καθώς και της διαγραφής του χρέους, είναι ακριβώς αυτά που ψαλιδίζουν την ενωτική λαϊκή δυναμική, που αποθαρρύνουν την αγωνιστική διάθεση των εργαζομένων. Εδώ θα κριθούν όλα τα ρεύματα, κόμματα και σχηματισμοί. Σε όλα τα πεδία. Και στο μαζικό κίνημα που παίρνει όλο και πιο πολιτικά χαρακτηριστικά, όσο και στην πολιτική αντιπαράθεση  συμπεριλαμβανομένων και των εκλογών.
Η εξουσία και η κυβέρνηση
Πρέπει να συζητήσουμε με τεκμηριωμένα επιχειρήματα, στηριγμένα στα ιστορικά παραδείγματα, το θεωρητικό κεκτημένο και την επιστημονική πολιτική έρευνα για το ζήτημα της κυβέρνησης και του πολιτικού συστήματος και την σχέση που αυτό έχει με την οικονομική βάση.
Η αριστερά πρέπει να θέσει εξουσίας, με ότι αυτό σημαίνει. Η κυβέρνηση είναι μέρος της εξουσίας, όχι η απάντηση στο ζήτημα της εξουσίας.
Το παράδειγμα της κυβέρνησης   Τσάβες που συνήθως προβάλλεται για να γλυκάνει την πρόταση της ‘’αριστερής κυβέρνησης’’ και της ‘’παραγωγικής ανασυγκρότησης’’, ελέω καπιταλιστικής οικονομικής βάσης, αστικού κράτους και υποταγής στους μηχανισμούς της ΕΕ, παραβλέπει ακριβώς την ανάγκη ‘’συγκεκριμένης ανάλυσης της συγκεκριμένης κατάστασης’’.
Τελείως διαφορετική συγκρότηση του αστικού στρατοπέδου, ιστορική πολιτική εμπειρία, πλοκή με το διεθνές καπιταλιστικό πλέγμα, άλλη κοινωνική δομή, άλλα ερωτήματα.
Ναι, πρέπει, να εξετάσουμε το θέμα της αριστερού κυβερνητισμού, πρωτίστως με βάση την εμπειρία της Γαλλίας και της Ιταλίας που διέλυσαν πολιτικά και ιδεολογικά τα ισχυρότερα κομμουνιστικά κινήματα στην Ευρώπη, αλλά και την ξεχασμένη σκληρή εμπειρία του 1989-1990 με τις συγκυβερνήσεις Τζανετάκη και Ζολώτα, που το ΚΚΕ τις υποτιμάει ακόμη και τώρα, χαρακτηρίζοντας τες ‘’βραχύβιες’’.
‘’Βέβαιη απόρριψη’’; Γιατί παρακαλώ;
Καλό το γράμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά ‘’η απόρριψή του είναι βέβαιη’’, εκτιμά και προειδοποιεί ο Δ. Οικονομίδης. Εννοεί προφανώς την στάση των ηγεσιών του ΣΥΝ και του ΚΚΕ.
Έτσι απλά; Προκαταβολικά και χωρίς επιχειρήματα; Και θα προσπεραστεί ανέφελα; Δεν νομίζουμε ότι οι κομμουνιστές συζητούν με αυτό τον τρόπο. Αναζητώντας δηλαδή απλά τα ‘’κοινά σημεία’’, διαδικαστικά και με συμψηφισμούς ή με μέσους όρους.
Αριστερά σημαίνει σύγκρουση, διαλεκτική αντιπαράθεση, όχι θέσφατα και παζάρια. Το μεγάλο ερώτημα είναι αν θα γυρίσουμε σελίδα. Αριστεροί αγωνιστές και κομμουνιστές γυρίζουν σελίδα.
Οι διεργασίες είναι ελπιδοφόρες και πρέπει να επιταχυνθούν. Πρέπει να ανταποκριθούν και οι ηγεσίες. Και εδώ, έχει ο καθένας την ευθύνη του με τη στάση του να συμβάλλει. Διαφορετικά, η αριστερά θα βλέπει τον κόσμο να της γυρίζει την πλάτη.
Σφαγμένοι ή προετοιμασμένοι;
Είναι σε εξέλιξη μια μεγάλη κοινωνική σύγκρουση, που αργά ή  γρήγορα θα πάρει ανεπανάληπτες και οξύτατες μορφές.
Δεν αποφεύγεται αυτή η σύγκρουση. Θα έχει στρατηγικό χαρακτήρα. Το ίδιο και οι απαντήσεις της κομμουνιστικής αριστεράς. Η αγωνία της ‘’διευθέτησης’’ και της ‘’διαχείρισης’’ των διαφορών, δεν θα προσφέρει πολλά.
Ή θα πάμε σφαγμένοι σε αυτή τη σύγκρουση, προσπαθώντας να παντρέψουμε στρατηγικές ανεπάρκειες με τη σύγχρονη ανάγκη της ανατροπής και της επανάστασης ή θα την δώσουμε προετοιμασμένοι, υπερβαίνοντας, όχι απλά λάθη και ελλείμματα, αλλά και το ίδιο μας τον εαυτό.
Ποιος ακριβώς φοβάται και τι;
Ακούγεται συχνά πως πρέπει   ‘’να το φέρουμε λάου-λάου στον κόσμο. Είναι θέμα τακτικής. Για να μην τρομάξει.’’
Ποιος φοβάται ακριβώς;
Με όλο τον κίνδυνο σχηματικότητας, θα λέγαμε πως ο εργατόκοσμος, οι άνεργοι, οι σκοτωμένοι κοινωνικά, οι ξεκληρισμένοι αγρότες, ζουν εξ ορισμού μέσα στον φόβο, την δυσκολία, το απίστευτο ζόρι.
Αυτοί ξέρουν ότι εύκολα πράγματα δεν υπάρχουν. Όποιος ζει τίμια και από τη δουλειά του, ξέρει ότι πρέπει να κοπιάσει. Σήμερα κοπιάζει διπλά και τριπλά λόγω της τυραγνίας του κεφαλαίου και δεν μπορεί καν να επιβιώσει.
Ο κόσμος της εργασίας δεν έχει να χάσει. Έχει μόνο να κερδίσει από μια πολιτική στρατηγική έντασης της ταξικής πάλης με επαναστατικό κομμουνιστικό χειραφετητικό ορίζοντα. Δεν φοβάται.  Φοβάται ο αστικός κόσμος, διότι ζει από τη δουλειά αυτών που εξουσιάζει.
Τρέμουν και φοβούνται τα ανώτερα μεσαία στρώματα μπροστά σε μια ορατή προοπτική κοινωνικής καθίζησης. Ονειρεύονται δρόμους βολής, να την ‘’σκαπουλάρουν’’. Τα όρια φυσικά είναι πορώδη, το γνωρίζουμε.
Ωστόσο, είναι σαφές ότι η ελληνική αριστερά, διασχίζεται από τις παραπάνω αντιφάσεις, όχι γιατί έχει προδοτικές ηγεσίες ή ‘’άσχετα’’ στελέχη, αλλά γιατί δεν είναι μια εργατική κοινωνική αριστερά, τόσο σε ότι αφορά την κοινωνική ταξική της σύνθεση, όσο και σε ότι αφορά τα πολιτικά προτάγματά της. Για αυτό και ο επαναστατικός της χαρακτήρας είναι το δραματικό ζητούμενο, για το οποίο αντί να  πασχίζει, συχνά, αθέλητα ή μη, το λοιδορεί η ίδια.
Όλα ή τίποτα λοιπόν;
Θα τα κρεμάσουμε λοιπόν στο ερώτημα ‘’αριστερή εκλογική συνεργασία της σύνολης αριστεράς ή τίποτα;’’ Αν το θέσουμε έτσι, δεν εννοούμε την κοινή δράση, ούτε την ενότητα, ούτε με τακτικούς ούτε με στρατηγικούς όρους.
Μιλώντας με εκλογικούς όρους, ας μην κοροϊδευόμαστε, τόσο το ΚΚΕ όσο και ο ΣΥΝ έχουν αποφασίσει την πορεία τους. Θα κατέβουν κανονικότατα ο καθείς μόνος του. Η δημαγωγία δεν θα λείψει. Το απαραίτητο εμπόριο ‘’ιστορίας-μοναδικότητας’’  ή ‘’ενότητας’’  αντίστοιχα, είναι …στο πρόγραμμα.
Καθόλου λοιπόν ρεαλιστική δεν είναι μια εκλογική συμπόρευση. Ούτε πολύ περισσότερο μια ‘’αριστερή κυβέρνηση’’,  ανεξάρτητα από την  γνώμη που έχουμε εμείς για αυτήν.  Δεν θα ήταν ρεαλιστική, ακόμη και αν με κάποιο μαγικό τρόπο υπήρχε κοινή εκλογική κάθοδος ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ, σε ένα ελάχιστο πρόγραμμα που δεν θα έβγαζε τσιμουδιά για το ζήτημα της ευρωζώνης ή τα μασούσε για το χρέος.
Αντίθετα, τολμούμε να πούμε, πως η εκλογική επίδοση μιας τέτοιου τύπου συνεργασίας, θα ήταν πίσω αθροιστικά  και από τις σημερινές αυξητικές τάσεις (για κοινούς, αλλά και για  διαφορετικούς λόγους) που υπάρχουν για ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ.  Ακριβώς διότι με την αφωνία της ή τα μισά της λόγια θα έπειθαν πως δεν μπορεί να αναλάβει τις ευθύνες της για ένα άλλο δρόμο της ελληνικής κοινωνίας.
Χάθηκε ο χρόνος λοιπόν; Αν το κέντρο και το ορόσημο είναι οι εκλογές και η βουλή που θα προκύψει, τότε ναι. Ευτυχώς όμως κάθε άλλο παρά ισχύει αυτό.
Το εκλογικό αποτέλεσμα θα παίξει σημαντικό ρόλο, για αυτό η αριστερά και ειδικά η αντικαπιταλιστική πρέπει να ενισχυθεί σημαντικά και να αδυνατίσει το μαύρο μέτωπο. Τον Ιούνιο, έρχεται νέα μεγάλη επίθεση.
Είναι πιο ρεαλιστικό και αναγκαίο, να συναντηθεί η αριστερά στον δρόμο, στην ανατροπή, για να πάρουν δρόμο συγκυβερνήσεις, ΕΕ, ΔΝΤ και πολιτική του κεφαλαίου.
Αν το εννοούμε, μπορούμε μια χαρά. Έχουμε τόσα πολλά και όμορφα να κάνουμε μαζί, μαζί με το λαό και την αγωνία του.

Παναγιώτης Μαυροειδήςhttp://aristeroblog.gr/node/583

Πάλι μαλακίες ο Βασιλάκης καΐλας !

«Να αποδοκιμάσει ο ΣΥΡΙΖΑ εκδήλωση υβριστών»

Κάλεσμα στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ «να αποδοκιμάσει ρητά και κατηγορηματικά την οργάνωση του κόμματος που διοργάνωσε την αντισυγκέντρωση υβριστών και τραμπούκων» σε συγκέντρωση που οργάνωσε την περασμένη Τρίτη στην Αγία Παρασκευή για την ανάδειξη της νέας ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ απηύθυνε ο ο υπουργός Υγείας Ανδρέας Λοβέρδος.

«Εδώ δεν υπάρχει το ψευδοάλλοθι ότι τάχα οι εκδηλώσεις αναφέρονται στην Υγεία, άρα και στο κυβερνητικό έργο. Πρόκειται για μία 100% εσωτερική δημόσια λειτουργία του Κινήματος και επομένως επρόκειτο για μια κατά κυριολεξία τραμπουκική συγκέντρωση. Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να την καταδικάσει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο», αναφέρει ο κ. Λοβέρδος, επικαλούμενος δημοσίευμα της εφημερίδας «Τα Νέα» που εμφανίζει κομματική οργάνωση του ΣΥΡΙΖΑ ως διοργανωτή της συγκέντρωσης διαμαρτυρίας.

«Την πρακτική των αντισυγκεντρώσεων σε εκδηλώσεις πολιτικών κομμάτων, που κυριάρχησαν την δεκαετία του '60, με παρουσία τραμπούκων που προπηλάκιζαν και εξύβριζαν με σκοπό την τρομοκράτηση των πολιτών, φαίνεται πως ορισμένοι τις έχουν αναγάγει σε βασική τους πολιτική πρακτική», συμπληρώνει.

Ο κ. Λοβέρδος σημειώνει ακόμη πως «το κουτοπόνηρο επιχείρημά τους είναι προφανές: μέσα από την διαρκή αναπαραγωγή εικόνων, στις οποίες εμφανίζονται υπουργοί των κυβερνήσεων ως διωκόμενοι από τους πολίτες, δεν έχει σημασία αν οι τραμπούκοι είναι δέκα, είκοσι και οι συγκεντρωμένοι τριακόσιοι, αφού η βάφτιση των τραμπούκων σε πολίτες δίνει ψευδολαϊκά χαρακτηριστικά στις αντισυγκεντρώσεις».

«Θυμίζω, όμως, πως και τότε, τις αυταρχικές δεκαετίες του '60, οι τραμπούκοι βαφτίζονταν διαμαρτυρόμενοι πολίτες», καταλήγει.

«Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μαχητικά απέναντι στην κυβ πολιτικη ΝΔ- ΠΑΣΟΚ. Δεν ανακατευομαστε όμως, ούτε παρεμποδίζουμε τις διαδικασίες άλλου κόμματος», ήταν το σχόλιο τουΔημήτρη Παπαδημούλη.

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Συνολικές προβολές σελίδας

Αρχειοθήκη ιστολογίου