Καλησπέρα σας…Διαβάζετε το κείμενο ενός νέου 27 ετών, που ανήκει στην περήφανη γενιά των 700 ευρώ…
Με συγχωρείτε, να διορθώσω… Ανήκει στην γενιά των 592 ευρώ. Μέσα σε αυτό τον τριψήφιο αριθμό, οφείλει η γενιά μου να χωρέσει τα όνειρά της. Δεν μιλάω για όνειρα ακριβά, υπερβολικά αλλά για απλά, καθημερινά… Όπως για παράδειγμα, το αυτονόητο για τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, τον «απογαλακτισμό» από την οικογένεια, την ανεξαρτητοποίηση του ατόμου, ώστε να ανοίξει τα φτερά του και να μπορέσει να πορευτεί στην προσωπική του ολοκλήρωση, όπως ο καθένας την αντιλαμβάνεται και επιθυμεί.
Το δικαίωμα του νέου να ορίζει την ζωή του, να στηρίζεται στα πόδια του αυτόνομα στην Ελλάδα του 2011 αποτελεί πλέον μια ουτοπία. Πώς να χωρέσουν άλλωστε ενοίκιο, λογαριασμοί, σούπερ μάρκετ, καύσιμα για τις μετακινήσεις σε αυτό τον αριθμό;
592 ευρώ. Εκεί αποτιμήθηκε από τα σοφά μυαλά που μας κυβερνούν, η ελπίδα της γενιάς μου. Άλλοι το αντέχουν, το υπομένουν και παραμένουν στην χώρα που τους γέννησε. Τους δικαιολογώ.
Η Ελλάδα είναι μια χώρα πολύ όμορφη και είναι δύσκολο να αφήσεις αυτήν αλλά και ό,τι κουβαλάει μαζί της. Άλλοι, όμως, δεν έχουν τη δύναμη να βλέπουν τα όνειρά τους να γκρεμίζονται πιασμένα χέρι- χέρι με την ίδια τη χώρα. Την εγκαταλείπουν. Μέσα σε αυτούς και εγώ. Εδώ και 2 χρόνια είμαι και εγώ ένας μετανάστης. Πόσο περίεργα ηχεί αυτή η λέξη στα αυτιά μου… Αφήνει μια πικρή γεύση… Νομίζω ότι βρίσκομαι στην δεκαετία του ’60 ή του ’70, τότε που οι γονείς μας, αναζητώντας μια καλύτερη ζωή άφηναν την Ελλάδα για χώρες όπως η Γερμανία, η Αυστραλία, η Αμερική. Μα όχι… Βρίσκομαι στο 2011…
Το αίσθημα που φωλιάζει μέσα μου είναι η στενοχώρια. Με ανάγκασαν να μην μπορώ να ζήσω στην πατρίδα μου, στην πόλη μου, την Θεσσαλονίκη που υποστήριζα ότι δεν θα την αφήσω ποτέ για να ζήσω σε άλλη πόλη. Απολογούμαι, λοιπόν, στην πόλη που με γέννησε, με μεγάλωσε αλλά επέλεξα συνειδητά να την αφήσω για να διεκδικήσω τα όνειρα που έχω για μένα σε μια άλλη χώρα. Ελπίζω να με συγχωρέσει και εύχομαι στο μέλλον να μπορέσει να με φέρει πίσω…
*Ο Γερμανός Ευθυμιάδης είναι απόφοιτος της Γεωπονικής Σχολής του ΑΠΘ και του Leeds University Business School της Αγγλίας. Ζει και εργάζεται στη Λεμεσσό της Κύπρου.
olympia
Αγαπητέ φίλεεπιστήμονα μετανάστη, επέλεξες να σπουδάσεις μια επιστήμη που μάλλον δεν έχει ενδιαφέρον για την αγορά εργασίας . Αφού και εσύ μάλλον δεν έχεις τις δυνατότητες και ικανότητες να στήσεις μια δική σου δουλειά καλά έπραξες και ἐγινες μετανἀστης. Αλλά μην γκρινιάζεις. Νοοτροπίες σαν τη δική σου είναι αυτές που κατάντησαν την Ελλάδα έτσι που είναι σήμερα. Ολοι ήθελαν και θέλουν να γίνουν με κάθε τρόπο επιστήμονες , παίρνουν πτυχία με παπαγαλία και αντιγραφές , άχρηστα σχτην αγορά εργασίας, αλλά όλοι έχουν την απαίτηση να τους βρει το κράτος δουλειά. Γιατί δεν έγινες οικοδόμος, υδραυλικός,πλακατζής ;Γιατί ήθελες να την αράζεις με φραπέ και να το παίζεις φοιτητής και άφησες τους μετανάστες να σου παίρνουν όλες τις δουλειές ;Σταμάτα την γκρίνια . δούλεψε στην ξενιτιἀ , μἀζεψε 5 φράγκα και έλα στην Ελλάδα να κάνεις δικη σου δουλειά!
ΑπάντησηΔιαγραφήΑγαπητέ ανώνυμε σχολιαστή , ποια δουλειά έχει αυτή τη στιγμή ζήτηση ,οικοδομή πάει πέθανε υδραυλικούς και πλακατζήδες τα ίδια και μάλλον δεν χρειάζεσαι και κανένα ιδιαίτερο χαρτί για να της κάνεις αυτές της δουλείες όπως λες και ο ίδιος τις κάνουν ακόμη και οι μετανάστες, άλλα και πάλι δεν υπάρχει ζήτηση . Όσο για τα πτυχία δεν νομίζω πως φταίνε οι νέοι οι παιδεία που μας προσφέρει αυτό το κράτος φταίει, κάνεις δεν θέλει να είναι αραχτός με ένα φραπέ εξάλλου δεν θα γινόταν και μετανάστης ,δεν λέω πως δεν υπάρχουν και Τέτοιοι , άλλα με 50% ανεργία δεν νομίζω να έχεις και πολλές δυνατότητες σε αυτή την χώρα είμαστε ένα πλοίο που βουλιάζει και οποίος προλάβει να Γλυτώσει φίλε μου, τώρα αν κάποιοι δεν θέλουν να το πιστέψουν πρόβλημα τους ...
ΑπάντησηΔιαγραφή