Κυριακή, 25 Αυγούστου 2019

Η εμπειρία ενός ομοφυλοφιλικού «γάμου» στην Σκόπελο

Η εμπειρία ενός ομοφυλοφιλικού «γάμου»


ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΕΖΗΣΕ Ο ΛΑΡΙΣΑΙΟΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΕΜΜΑΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΑΚΟ ΤΟΥ * «ΗΤΑΝ ΕΝΑΣ ΚΑΝΟΝΙΚΟΣ ΓΑΜΟΣ ΑΛΛΑ ΧΩΡΙΣ ΝΥΦΗ» - ΜΕΓΑΛΗ ΑΥΞΗΣΗ ΓΑΜΗΛΙΩΝ ΤΕΛΕΤΩΝ ΛΟΓΩ «ΜΑΜΜΑ ΜΙΑ» ΛΕΕΙ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΥ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟΥ

Στις 25 Αυγούστου 1900 ο Φρίντριχ Νίτσε φεύγει από την ζωή.


Της Π.Μ.

Το νιτσεϊκό έργο ήταν μια κραυγή μέσα στη βαθιά νύχτα των ανθρώπων.

«Πεθαίνοντας θα προσφέρω στους ανθρώπους τα πιο πλούσια δώρα μου».

Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα(αγαπημένο απόσπασμα).

Το κράτος; Τι ειν’ αυτό; Ε, λοιπόν, τώρα ανοίξτε τ’ αυτιά σας, γιατί θα σας μιλήσω για τον θάνατο των λαών.

Το κράτος είναι το πιο ψυχρό απ’ όλα τα ψυχρά κτήνη. Ακόμη και το ψέμα του είναι ψυχρό, κι αυτό το ψέμα σταλάζει από τα χείλη του: «Εγώ το κράτος, είμαι ο λαός».

Αυτό είναι ψέμα! Ήταν οι δημιουργοί που έφτιαξαν τους λαούς και κρέμασαν πάνω τους την πίστη και την αγάπη: έτσι υπηρέτησαν τη ζωή.

Βικτωρία Θεοδώρου: Τα «θαμμένα τετράδια» των 5.000 εξόριστων γυναικών στο Τρίκερι


  Τα «θαμμένα τετράδια», είναι μαρτυρίες εξόριστων γυναικών κατά την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου και των πρώτων μετεμφυλιακών χρόνων που κρατούνταν στο Τρίκερι Μαγνησίας, καθώς επίσης στη Μακρόνησο και τη Χίο. Τις μαρτυρίες αυτές για την εξοντωτική ζωή στην εξορία, κατάφεραν οι εξόριστες να τις σώσουν, κρύβοντάς τες  στις κουφάλες των δέντρων του μικρού νησιού Τρίκερι.  Το υλικό περιέσωσε και συγκέντρωσε η ποιήτρια Ρόζα Ιμβριώτη και εξέδωσε η Βικτωρία Θεοδώρου. Από αυτό το υλικό είναι το κείμενο της Βικτωρίας Θεοδώρου που ακολουθεί και ανήκει στην ενότητα Τρίκερι Α’.
   Η  Βικτωρία Θεοδώρου, ποιήτρια της Α’ Μεταπολεμικής Γενιάς,  γεννήθηκε το 1926 στα Χανιά. Δεκαέξι χρονών εντάχθηκε στην ΕΠΟΝ. Το 1947, φοιτήτρια στη Φιλοσοφική Σχολή της Αθήνας, την συνέλαβαν και μετά από τρίμηνη κράτηση στην Ασφάλεια την εξόρισαν αρχικά στη Χίο, μετά στο Τρίκερι και στη Μακρόνησο. Οι εμπειρίες της από την εξορία έχουν αποδοθεί ποιητικά. Υπάρχουν όμως και οι γραπτές της μαρτυρίες από το Στρατόπεδο Γυναικών του Τρίκερι.
   Είναι το πρώτο κείμενο της ενότητας και φέρει τον τίτλο «Βρήκαμε εξόριστες στο Μοναστήρι του Τρίκερι». Η γραφή της λιτή και συγχρόνως συνταρακτική παρουσιάζει το νησί και τις σκληρές και απάνθρωπες συνθήκες ζωής των εξόριστων και  κυρίως των  γυναικών στο Στρατόπεδο Γυναικών Πολιτικών Εξορίστων στο Τρίκερι.

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Συνολικές προβολές σελίδας

Αρχειοθήκη ιστολογίου