Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2018

"Ρουβίκωνας" και κοινωνική αποδοχή - Μια προσωπική γνώμη, με αφορμή μια δημοσκόπηση



Του Γ. Γ.

Η σημερινή είδηση μας λέει ότι μέλη της αναρχικής ομάδας του "Ρουβίκωνα" με αφορμή την συμμετοχή της συλλογικότητάς τους στην 1η παγκόσμια ημέρα δράσης στην οποία συμμετέχουν αναρχικές, αυτόνομες και αντιεξουσιαστικές ομάδες από 15 χώρες, έκαναν μια συμβολική επίθεση, σπάζοντας κάποια τζάμια και πετώντας μπογιές στο δημαρχείοτου Αλίμου σαν αντίδραση για τον θάνατο οδηγού απορριμματοφόρου στις 16 του Νοέμβρη.

Το σχετικό κείμενο που ανέβασε στο indymedia η αναρχική ομάδα αιτιολογεί την ενέργεια της.
Λίγο αργότερα καταγγέλλοντας την άνοδο της ακροδεξιάς στην Ευρώπη έκαναν παρέμβαση στην πρεσβεία της Ουγγαρίας

Εμείς όμως θα σταθούμε κάπου αλλού. Δεν έχει προηγούμενο σε δημοσκόπηση μεταπολιτευτικά, να υπάρχει ερώτηση στο εκλογικό σώμα ως προς την πρόθεση ψήφου προς αναρχικό σχηματισμό.
Κι' αυτό γιατί από ζήτημα αρχής οι αναρχικοί δεν συμμετέχουν σε εκλογές, αλλά και γιατί δεν υπήρξε αναρχική συλλογικότητα να παρουσιάζει αξιόλογη παρουσία και δράση

(Το ίδιο συμβαίνει και με τις οργανώσεις ένοπλης μειοψηφικής βίας με εξαίρεση την 17Ν. Υπήρξαν στο παρελθόν κάποιες δημοσκοπήσεις οι οποίες παρουσίαζαν ένα μεγάλο μέρος των ερωτώμενων να εκφράζουν την πολιτική τους συμπάθεια στην Ε.Ο 17 Νοέμβρη -παράδειγμα έρευνα της ALCO, τον Απρίλη του 2002, έδειχνε ότι το 23,7% αυτών που συμμετείχαν στην δημοσκόπηση να δηλώνει ότι αποδέχεται τις πολιτικές και ιδεολογικές θέσεις της 17Ν- αλλά αυτό δεν έχει καμιά σχέση, με ότι θα αναφέρουμε παρακάτω).

Δεν θα σταθούμε, λοιπόν στα αποτελέσματα της πανελλαδικής έρευνας της ΚΑΠΑ RESEARCH που δημοσιεύτηκε χτες και εκτός των άλλων παρουσιάζει στην δημοσκοπική εκλογική απήχηση και την κοινωνική αποδοχή του "Ρουβίκωνα".
Κι αυτό γιατί οι πάγιες απόψεις μας για την εγκυρότητα αυτών των μετρήσεων, είναι γνωστές. Θεωρούμε ότι οι δημοσκοπήσεις δεν είναι τίποτε άλλο παρά εργαλεία χειραγώγησης της λεγόμενης κοινής γνώμης και αυτό έχει αποδειχθεί πολλές φορές στο παρελθόν.
"Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο" για να το πούμε σε διαφορετική διατύπωση. (Οποιος/α ενδιαφέρεται μπορεί να την βρει σε όλους τους ενημερωτικούς ιστότοπους).

Με την ευκαιρία όμως αυτή θα γράψουμε κάποια πράγματα γι' αυτή την αναρχική συλλογικότητα ξεκινώντας απ' τα βασικά.
 Είτε αρέσει είτε όχι σε ορισμένους, ο "Ρουβίκωνας" αποτελεί μια πραγματικότητα στα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα.
Και είναι προβληματικό να τον αντιμετωπίσεις με μανιχαϊστική λογική.

Εκφράζοντας το προσωπικό οπτικό πεδίο μου -μια "πολυτέλεια" που έχουμε όλοι/ες οι συντάκτες/ιες αυτού του ιστότοπου- θέλω να κάνω κάποιες επισημάνσεις.

Πιστεύω ότι γνωρίζω πολύ καλά το ιδεολογικό χάος που χωρίζει τους κομμουνιστές από τους αναρχικούς. (Αν και εδώ υπάρχει ένα βασικό πρόβλημα ως τους αυτοπροσδιορισμούς. Κομμουνιστές θεωρούνται τα μέλη του ΚΚΕ, κομμουνιστές αυτοπαρουσιάζονται και τα σαλταρισμένα μέλη της ΟΑΚΚΕ του Ζαφειρόπουλου. Αναρχικοί επικαλούνται ότι είναι τα μέλη του "Ρουβίκωνα", με τον ίδιο πολιτικό προσδιορισμό αυτοχαρακτηρίζονται κάποιοι γελοίοι αντικομμουνιστές που εκδίδουν την μηνιάτικη εφημερίδα "Διαδρομή Ελευθερίας).

Γνωρίζω αρκετά παιδιά απ' τον "Ρουβίκωνα" και νομίζω ότι έχουμε σχέσεις αλληλοεκτίμησης. Ποτέ δεν ανοίξαμε συζήτηση τι έγινε στην πρώτη διεθνή, τι συνέβη πριν πολλές δεκαετίες με τους ναύτες της Κρονστάνδης, για τις αντιρρήσεις τους για την δικτατορία του προλεταριάτου και τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό π.χ.
Οχι γιατί μια τέτοια αντιπαράθεση ή και πολεμική κριτική δεν πρέπει να γίνεται. Αλλά για τον λόγο ότι πάντα οι επαναστάτες πρέπει να παίρνουν υπ' όψιν τους "τόπο και χρόνο". Και αυτή την χρονική περίοδο, που η τάξη μας δέχεται την πιο βάρβαρη καπιταλιστική επίθεση, μόνο σαν βαρίδια στον αγώνα μας μπορεί να σταθούν αυτές οι αντιπαραθέσεις. 

Η άποψη μου, λοιπόν, είναι ότι πρέπει να παραμερίσουμε τις όποιες ιδεολογικές αγκυλώσεις και να αποδεχθούμε ότι μέρος τουεπαναστατικού κινήματος είναι και οι οργανώσεις ένοπλης μειοψηφικής βίας, αλλά και συλλογικότητες όπως ο "Ρουβίκωνας".

Ανάμεσα στους σφοδρούς πολέμιους της αναρχικής ομάδας υπάρχουν και κάποιοι "επαναστάτες της φακής" οι οποίοι την κρατική καταστολή την γνωρίζουμε μόνο από βίντεο και αναγνώσματα, αφού οι ίδιοι είναι καλοπληρωμένα τσατσόνια του εργοδότη τους.

Κι όμως αυτοί έχουν το θράσος να χαρακτηρίζουν "χρήσιμους ηλίθιους" τα μέλη του "Ρουβίκωνα", αρκετά απ' τα οποία είναι άνεργα και τα χρηματικά ποσά που καλούνται να πληρώσουν σε δικαστικές διώξεις που αντιμετωπίζουν τα έχουν φέρει σε αδιέξοδο και κινδυνεύουν να πάνε φυλακή. (Για έναν τέτοιο "έξυπνο" δημοσιολόγο, ο οποίος αμείβεται με 2.500 ευρώ τον μήνα σαν "πωλητής του κομμουνισμού" -όπως εύστοχα έχει χαρακτηριστεί, με τους συναδέλφους του να τον αποκαλούν "Φιλιππινέζα" του εργοδότη του- θα αναφερθούμε αναλυτικά σε άλλη μας ανάρτηση).

 Κι αυτό δεν το κάνουν μόνο εξ αιτίας "κομματικού πατριωτισμού". Εφαρμόζουν συνειδητά την πολιτική του αστικού κράτους, το οποίο έχει τρομάζει βλέποντας την λαϊκή αντιβία -έστω και αν αυτή εκφράζεται με τις συμβολικές δράσεις του "Ρουβίκωνα"- να νομιμοποιείται σε λαϊκές συνειδήσεις.

Ολοι αυτοί, λοιπόν, παράλληλα με την κρατική καταστολή, κάνουν τα πάντα για συκοφαντήσουν και να προβοκάρουν, την αναρχική ομάδα.
Τρέμουν στην ιδέα ότι το μονοπώλιο της βίας, που σήμερα είναι αποκλειστικό προνόμιοπεριουσιακό στοιχείο του αστικού κράτους, μπορεί να αμφισβητηθεί από την λαϊκή αντιβία. (Και προφανώς δεν θεωρούμε λαϊκή αντιβία το να καις τρόλεϊ και αυτοκίνητα μεροκαματιάρηδων. Αυτές είναι ηλιθιότητες ανεγκέφαλων τύπων).

Και εδώ μπαίνει το ερώτημα: Η δικιά μας στάση ποια πρέπει να είναι; Στις σημερινές συνθήκες, όπου το μαύρο μέτωπο ντόπιων και ξένων πλουτοκρατών, ενωμένο σαν το κρέας με το νύχι, έχει εξαπολύσει ένα ανηλεή πόλεμο απέναντι στην τάξη μας –και δυστυχώς ελλείψη αποτελεσματικών αντιστάσεων, τον κερδίζει σε όλα τα μέτωπα- ποιον εξυπηρετεί αν όσοι αποδεχόμαστε τον μ/λ, έχουμε μόνιμο μέτωπο με αυτή την αναρχική ομάδα;

 Και για ποιο λόγο αντί να θεωρούμε συναγωνιστές τα μέλη του "Ρουβίκωνα", να τα αντιμετωπίζουμε σαν πολιτικούς αντιπάλους;

Θεωρούμε, ας πούμε, ατελέσφορη την σημερινή τους ενέργεια στο δήμου Αλίμου, που έγινε σαν αντίδραση για το πρόσφατο εργοδοτικό έγκλημα που έγινε πρόσφατα εκεί;
Αν είναι έτσι ας επιλέξουμε εμείς μορφές πάλης που θεωρούμε αποτελεσματικές.

 Αλλά πέρα απ' αυτό. Τί μας ενοχλεί που έσπασαν κάποια τζάμια και έπεσαν μερικές μπογιές, συνοδεύοντας την καταγγελία της αναρχικής οργάνωσης για τους σχεδόν 50 εργάτες των ΟΤΑ οι οποίοι τα 3 τελευταία χρόνια έχασαν την ζωή τους σε εργατικά ατυχήματα, εργοδοτικά στην ουσία εγκλήματα, παλεύοντας για το μεροκάματο;

 Το ότι σήμερα βγήκε στις τηλεοράσεις και στην ουσία απολογήθηκε ο δήμαρχος Αλίμου για ένα θανατηφόρο ατύχημα-εργοδοτικό έγκλημα που είχε περάσει στα "ψιλά" της ειδησεογραφίας δεν είναι ένα θετικό γεγονός;

Σε μια εποχή που αυτοαποκαλούμενοι κομμουνιστές και επαναστάτες, προσπαθούν να εδραιώσουν την άποψη ότι «στην επανάσταση δεν θα σπάσει ούτε ένα τζάμι», και οι πάντες έχουν σαν ευαγγέλιο τους την αστική νομιμότητα, αντιλαμβανόμαστε γιατί μια οργάνωση που μπορεί να δρα στοχευμένα και να περιφρουρεί τις ενέργειες της, συγκεντρώνει το μίσος του αστικού πολιτικού προσωπικού, και των κολαούζων του.

Κατανοητό είναι επίσης γιατί βρίσκεται μόνιμα, ο "Ρουβίκωνας", στο στόχαστρο των κατασταλτικών μηχανισμών καθώς και των αργυρώνητων δημοσιοκάφρων.
Απ' την άλλη όμως και ανεξάρτητα απ' τα αποτελέσματα της δημοσκόπησης που αναφέραμε αρχικά, αντιμετωπίζεται με θετική προδιάθεση από ένα πολύ σημαντικό μέρος της ελληνικής κοινωνίας, κύρια της νεολαίας. Τουλάχιστον αυτή είναι η αίσθησή μας.

Το γεγονός είναι ότι σήμερα τα λαϊκά στρώματα αισθάνονται στο πετσί τους μια βία που δεν έχει ενόχους, δεν δικάζεται από κανένα δικαστήριο και οι δράστες της είναι οι εγκληματίες του λευκού κολάρου που υπηρετούν και στηρίζουν το απάνθρωπο καπιταλιστικό σύστημα.
Μπροστά σ' αυτή την βία, η συμβολική λαϊκή αντιβία που ασκεί κάποιες φορές ο Ρουβίκωνας, σε επιλεγμένους στόχους, είναι παιχνίδι σε νηπιοβρεφικό σταθμό.

Κι αν θέλουμε να είμαστε πιο ξεκάθαροι πρέπει να πούμε ότι καρφί δεν καίγεται στην αστική δικτατορία που βιώνουμε, αν πέσουν μερικές μπογιές σε ένα κτίριο ή σπάσουν κάποια τζάμια.
Αλλο είναι που την πονάει. Να μην "θρυμματιστεί" ούτε στο ελάχιστο η αντίληψη του κόσμου ο οποίος αποδέχεται μια "νομιμότητα" η οποία λέει ότι ο ΜΑΤατζής μπορεί ατιμώρητα να ανοίγει κεφάλια διαδηλωτών, ενώ οι ίδιοι οι διαδηλωτές απαγορεύεται να χρησιμοποιήσουν τα κοντάρια απ' τα πανό τους για να αντισταθούν.
Οτι οι μπάτσοι μπορούν να πνίγουν τις διαδηλώσεις στα δακρυγόνα και στα χημικά και κανείς να μην έχει το δικαίωμα να αντιδράσει. Φτιάξαν ένα τέτοιο νομικό οπλοστάσιο που μια μολότοφ να τους πετάξεις και σε συλλάβουν, πας κατηγορούμενος για κακούργημα.

Αν από ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου αυτή η παγιωμένη αντίληψη αμφισβητηθεί δυναμικά το κράτος θα έχει μεγάλο πρόβλημα
Μήπως η ανυπαρξία σήμερα εργατικών αγώνων οφείλεται κατά κύριο λόγο στην αναποτελεσματικότητα που έχουν, στην ξεπουλημένη συνδικαλιστική γραφειοκρατία και στις άσφαιρες 24ωρες απεργίες με τις πορείες - παρελάσεις;
Αν η τάξη μας -έστω ένα σημαντικό μέρος της- πιστέψει στον εαυτό της, πετάξει από πάνω της τα βαρίδια που την κρατούν καθηλωμένη και χρησιμοποιήσει μορφές πάλης που απαιτούν οι καιροί, δεν θα αναστραφεί η σημερινή δραματική κατάσταση του εργατικού κινήματος; 

Και μπορεί σήμερα αυτή η αστική νομιμότητα που αναφέραμε, με τις ενέργειες του "Ρουβίκωνα", να δέχεται ελάχιστα πλήγματα, αλλά το πολιτικό σύστημα κάνει και μια άλλη ανάγνωση.
Βλέπει ότι σε δημοσκοπήσεις -τις οποίες αυτό παίρνει πολύ σοβαρά υπ΄όψιν του- οι δράσεις της αναρχικής ομάδας έχουν μια μειοψηφική μεν, αλλά αξιοσημείωτη αποδοχή, από την κοινωνία.
Σε σημείο, μάλιστα τέτοιο, που το 8% του εκλογικού σώματος να παρουσιάζεται διατεθειμένο να ψηφίσει την αναρχική συλλογικότητα.
Μετά απ' αυτό δεν είναι επόμενο να ανησυχεί; Λογικό, λοιπόν είναι να επιστρατεύει όλους τους τρόπους και μηχανισμούς που διαθέτει ενάντια σ' αυτή την αναρχική συλλογικότητα.
Αραγε όσοι αυτοχαρακτηρίζονται αριστεροί και επέλεξαν με κάθε ευκαιρία να έχουν ανοιχτό μέτωπο με τον "Ρουβίκωνα" ποιες πολιτικές σκοπιμότητες εξυπηρετούν; (Ρητορική φυσικά η ερώτηση).

Οσο αφορά τον ιστότομο μας θα εξακολουθήσουμε, όπως τόσα χρόνια, να πηγαίνουμε "κόντρα στο ρεύμα". Εμείς στην ένοπλη επανάστασηπου ονειρευόμαστε και παλεύουμε γ' αυτή, όχι απλώς "θα σπάσουμε τζάμια" αλλά θα ισοπεδώσουμε κάθε τι που θυμίζει το σάπιο διεφθαρμένο καπιταλιστικό καθεστώς και θα οδηγήσουμε σε εκτελεστικά αποσπάσματα της εργατικής τάξης όσους το υπερασπίζονται. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Συνολικές προβολές σελίδας

Αρχειοθήκη ιστολογίου

 
NewsAlloy button